Li Lefebure – De reis van Raaf en Papegaai*****

0

raafpapegaai

(illustraties van Jenny Bakker)

Dit is echt een avontuurlijk (voor)leesboek! Je gaat mee op reis met de vrienden Raaf en Papegaai, zij zoeken het Paradijs. De allermooiste plaats om te wonen, eten en leven. Neef Kaketoe heeft het er over gehad en ze besluiten om in zijn voetsporen te treden. Ze weten niet waar het Paradijs is, maar ze besluiten er voor te gaan. Raaf en Papegaai zijn beste vrienden. Op hun reis komen ze allerlei mooie dieren tegen uit het dierenrijk op onze mooie planeet, en ze maken nieuwe vrienden. Je ziet het door de ogen van de reisgenoten. Vooral Raaf zijn kijk op dingen en hoe hij dingen ziet, is heel apart. Ze vliegen door barre weersomstandigheden en leren van alles onderweg! Het is echt een grappig verhaal, het is  spannend en het weet je te raken. Raaf en Papegaai hebben mijn hart gestolen. Ze beleven ook een aantal angstige momenten. . De moed zakt hun in de veren!

Zullen ze het Paradijs ooit vinden?

Het is een erg leerzaam boek. Je leert veel over allerlei natuurverschijnselen en weersomstandigheden. Een boek om van te genieten, voor jong en oud. Het wordt allemaal zo op papier gezet, dat je het gewoon snapt. Heel goed bedacht en ook spannend!

De illustraties zijn gewoon prachtig! De dieren en de situaties zien er zo levensecht uit. Dat maakt het een nog mooier verhaal. Als je dit verhaal gaat voorlezen, krijgen de kinderen te zien, hoe bepaalde dieren eruit zien.  De mooiste illustratie? Dat is moeilijk. Ze zijn allemaal zo mooi.  Maar de Leguaan, vind ik toch wel een van de mooiste. Wow!

Achter in het boek staat een wereldkaart van hun reis. Ik kon echt genieten van de illustraties en daarna weer verder lezen. Dit is een pareltje in mijn boekenkast! Ik vind dit echt een van de mooiste verhalen voor kinderen van de afgelopen jaren. En het is altijd leuk, als je er zelf iets van opsteekt, maar de kinderen ook. Het is ongeveer voor de leeftijd van een jaar of 5 om voor te lezen. En als ze zelf kunnen lezen, vanaf 7 jaar. Een echte aanrader, voor alle leeftijden. Ik heb echt genoten van deze twee bijzondere vogels, hun vriendschap en hun zoektocht naar het Paradijs.

5 sterren*****

Jack Coughlin – Zwarte Cobra (Sniper serie #3)

0

zwarecobra

Dit is het derde boek over een van de beste Snipers van Amerika: Kyle Swanson.

Het boek begint in 1992, Kyle is dan in Somalie, Mogadishu. Hij neemt daar de Cobra ( een zeer gevaarlijke man, met terroristische banden, Bijvoorbeeld Osama Bin Laden) gevangen en deze man besluit niet te rusten totdat hij wraak heeft genomen op Kyle.

Hij valt als een blok voor een Ierse vrouw, die in ene klein ziekenhuisje in de stad werkt. Daar ontmoet hij ook het echtpaar Shariff en hun kleinzoon Lucky. Na een vreselijke gebeurtenis gaat Kyle weer terug naar Amerika en probeert daar zijn leven weer op te pakken.

Dan is het twintig jaar later en Lucky is opgegroeid en werkt nu bij de FBI. Hij ziet Kyle nog steeds als zijn held. Maar hun rustige leven is voorbij, als de Cobra na al die jaren weer opduikt en een aantal zware terroristische aanslagen op gang zet. Hij geeft het startsein, aan zijn getrainde moslimbroeders. Het is allemaal om de angst zo groot mogelijk te maken, uit naam van Allah. Meedogenloos worden er veel Amerikanen afgeslacht. En hij werkt langzaam naar het grootste doel toe: Het grote Winkelcentrum in Bloomington. Dat is een stad op zich, heeft pretpark attracties en is levensgroot. Elke dag komen er duizenden bezoekers. De Cobra is van plan de nieuwe leider te worden van Al Shabaab. Kyle kan geen rust meer vinden, totdat deze nachtmerrie uit zijn verleden, voorgoed verleden tijd is. Dus hij zet alles op alles, om de Cobra te vinden en te doden. Het is een persoonlijke kwestie voor hem. Ook al voert het hem terug naar Mogadishu, de stad van zijn grootste nachtmerries.

Je leert Kyle ook iets beter kennen. Erg heftig zijn de stukjes dat hij last heeft van PTSD. Niemand kan mensen om het leven brengen, zonder er iets aan over te houden. Zelfs de sterkste marinier niet. Je wilt hem bijna een knuffel geven. Verschrikkelijk, maar hij geeft het op zijn eigen manier een plekje. Dat vind ik heel bijzonder. Het is een heel sterk personage, maar ook gewoon een mens!

Het is spannend en ik kon het boek echt moeilijk wegleggen. Het is ook van deze tijd. Niemand wil er te veel over nadenken. Maar Terreur kan overal gebeuren. En de plaatsen van de aanslagen in dit boek zijn zo openbaar, het kan overal gebeuren. Ben je eigenlijk wel veilig in een winkelcentrum? Daarom valt de Cobra deze doelen aan. Zodat wij ons nergens meer veilig voelen.

Ik vind dit echt een zeer goede thriller. Vanaf het begin tot het eind zit je in het verhaal. En je denkt af en toe angstvallig: Dit zou zomaar eens echt kunnen gebeuren. Dat maakt het een levensecht verhaal, waar je af en toe de bibbers van krijgt.

Ik geef het boek 4,5 sterren.

***Schrijver van de maand: April 2016: Dinie Bell***

0

 

Omslag concepten_selectie.indd

(Geschreven door : Dinie Bell)

 

Ik en mijn boeken.

Van jongs af aan ben ik gegrepen door het geschreven woord. Als mijn moeder me voorlas, hing ik aan haar lippen. En toen ik in de eerste klas van de lagere school, wat tegenwoordig groep 3 genoemd wordt, zelf leerde lezen, ging er een wereld voor me open. Lezen werd mijn grote passie. Ik verslond alles wat binnen mijn bereik kwam.

Elke week ging mijn moeder een middag met mij op bezoek bij mijn tante. Ook mijn jongere neefje las graag. Hij had alle boeken van De Kameleon. Zo gauw wij naar zijn kamer gestuurd werden om te spelen, greep ik daar een exemplaar uit de kast van die boekenreeks. Mijn verbazing was groot toen alle boeken op een keer verdwenen bleken te zijn. Op mijn vraag waar ze waren, antwoordde mijn neefje: ‘Die heb ik verstopt. Want als jij een boek hebt, zit je de hele middag te lezen en heb ik niks meer aan jou.’

Toen ik op de basisschool eenmaal goed had leren schrijven, besloot ik eens te proberen of ik zelf een verhaal kon verzinnen. Na dat verhaal volgden gedichtjes. Pas veel later, ik was toen zevenendertig, begon ik aan een boek. Denkend dat het niet goed genoeg zou zijn voor publicatie, belandde dat uiteindelijk in een kast.

Jaren later, ik zat inmiddels op een schilderclub, mestte ik die kast uit en kwam het manuscript tegen. Ik begon het te lezen en dacht : ‘Dit is toch eigenlijk niet slecht.’ Toen mijn medeschilders hoorden dat ik ooit een opzet voor een boek gemaakt had, vroegen ze of ze het mochten lezen. Het manuscript rouleerde onder de leden, die unaniem riepen dat ik er iets mee moest doen.

Alsjeblieft Papa... Dinie Peels-Bell

Ik paste het verhaal wat aan, verzon er enkele hoofdstukken bij en trok de stoute schoenen aan; Ik mailde het door naar een uitgever. Die liet me drie weken later weten dat hij het wilde uitgeven. Mijn familieroman ‘Alsjeblieft papa…’ is een verhaal over de tweelingzusjes Sonia en Sylvia, die opgroeien in een thuissituatie die gekenmerkt wordt door armoede en verwaarlozing. Met een angstige moeder die passief op de achtergrond blijft, zijn zij het slachtoffer van geestelijk en lichamelijk geweld en incest door hun asociale vader. De enige lichtpuntjes in hun leven bestaan uit de schilderlessen die hun oom van moederskant hen geeft en hun liefde voor muziek en dieren. De enkele malen dat ze kinderlijk onbezorgd zijn, is wanneer ze spelen met hun vriendin Lotte en haar mongoloïde broertje Jordy.

Intussen was ik begonnen aan een tweede boek. Daar zat een thrillerelement in, wat me op het idee bracht er ook echt een thriller van te maken. Tegen de tijd dat deze psychologische thriller met de werktitel ‘Wie ben je?’ klaar was, was de uitgeverij die mijn eerste boek uitgaf inmiddels opgeheven.

Ik postte een berichtje op diverse sociale media dat ik op zoek was naar een uitgever en werd al snel benaderd op LinkedIn door Maurice van Dijk van Uitgeverij Palmslag die me vroeg of hij het boek vrijblijvend mocht lezen. Binnen twee weken wist hij me blij te maken met de belofte het boek te publiceren. Hij was alleen niet weg van de titel. Samen verzonnen we wat andere titels, maar we werden het niet eens over wat nu de beste was. Maurice heeft er toen een wedstrijd van gemaakt. We hebben drie titels die we allebei goed vonden op de sociale media gepost en we hebben de lezers laten beslissen. Onder degenen die gekozen hadden voor de winnende titel werden enkele exemplaren van het boek verloot. ‘Achtervolgingsdrift’ was geboren. Deze thriller gaat over de onhandelbare en verwende zestienjarige Jeanne die in 1959 door haar vermogende vader naar een kostschool wordt gestuurd, wat het begin is van een reeks van onherstelbare gebeurtenissen die verstrekkende gevolgen heeft voor Jeanne’s familie in het hier en nu. De woedende Jeanne wil nooit meer naar huis. Om toch ergens te wonen, verleidt de kille, op seks en macht beluste puber de zachtaardige leraar Marius Chatrou om met haar te trouwen. Hun dochter José valt in haar puberteit als een blok voor een vier jaar oudere politieagent. Al snel na hun huwelijk blijkt hij echter niet de charmante man te zijn waar zij hem voor hield. Als hij haar tenslotte verlaat, kan ze alleen maar opgelucht zijn. Maar die opluchting is van korte duur als José totaal onverwacht slachtoffer wordt van stalking. Nadat ze een relatie krijgt met een vroegere jeugdvriend, neemt het stalken nog grimmiger vormen aan. Intussen ontdekt Marius dat Jeanne geheimen voor hem heeft. Als hij ze ontrafelt, blijkt de waarheid erger dan hij zich ooit had kunnen voorstellen. José komt er ten slotte op brute wijze achter wie haar stalkt. En ook zij had de verschrikkelijke waarheid uit het verleden die hiermee aan het licht komt nooit kunnen vermoeden.

cover (1)

Ik vond het schrijven van een thriller, met de verschillende plotwendingen en geheimen erin verwerkt, zo leuk, dat ik besloot daar in verder te gaan en anderhalf jaar na ‘Achtervolgingsdrift’ gaf Palmslag mijn thriller ‘Hysteria’ uit. Dit boek gaat over de familie Verbeek. In en rondom het gezin vinden talrijke, soms onverklaarbare verschrikkingen plaats. Op het moment dat Huib een eind wil maken aan zijn huwelijk omdat zijn echtgenote er een intieme relatie op na houdt met zijn beste vriend Ben, overlijdt zijn jongste dochter. De doodsoorzaak luidt ‘wiegendood’, maar is dat wel de juiste diagnose? Als na Huib ook Ben Trees verlaat, blijft ze achter met vier dochters die van elkaar verschillen als de dag van de nacht. Wanneer Trees weer een nieuwe liefde ontmoet in Edwin, krijgen zij een dochter, Anna. Is het toeval dat ook zij overlijdt? Jaren later, als de zusjes volwassen zijn en de liefdes van hun leven hebben ontmoet, zijn de moeilijkheden nog niet voorbij. Integendeel.

Eind 2015 verscheen ‘Knekelhuis’, waarin de nieuwe woning van de jonge auteur Lynn vanwege een dubbele moord die er in het verleden gepleegd is, bekend staat als spookhuis. Hoewel ze niet in geesten gelooft, heeft Lynn vanaf het moment dat ze de woning betrekt het gevoel dat ze er niet alleen is. Langzaam maar zeker begint ze dan ook te twijfelen aan haar opvatting. Waart het jonge, vermoorde echtpaar in Lynns huis rond? Of hebben de macabere gebeurtenissen te maken met haar buurman Mark, die heel charismatisch is en op wie Lynn op slag verliefd wordt, maar van wie de bewoners van het nabijgelegen dorp denken dat hij de moorden op zijn geweten heeft?

Momenteel ben ik bezig aan weer een spannend verhaal. En ik heb nog veel meer ideeën.

knekelhuis

 

Boek van de maand: April 2016: Rheya

0

rhea

Rheya

En dit boek gaat eigenlijk niet zonder: Illiyana.

Geschreven door: Arwen Mannens

Hoi, hey, hallo, goeiedag, beste…

 

Het is steeds moeilijk om iemand schriftelijk te begroeten als je niet exact weet wie het gaat lezen. Je wilt niemand tegen de borst stoten, noch beledigen.

Doet dat er toe? Uiteraard doet het er toe! Want net diezelfde afweging maakt een schrijver ook bij aanvang van zijn/haar schrijfproces. IK maak die afweging toch bij mijn nieuwe verhalen. Welk perspectief wil ik gebruiken? Welke boodschap wil ik overbrengen? Wie is mijn doelgroep?…

Mij werd nu gevraagd mijn nieuwe boek voor te stellen aan enkele boekenliefhebbers/ boekenvrienden.

Rheya is het tweede deel uit mijn trilogie De laatste strijd, en volgt hiermee Illiyana op.

 

 

Illiwie?

Illiyana is een meisje met een spierwitte huid, rode haren en blauwe ogen. Een beetje apart gelet niemand, zelfs niet haar eigen ouders, op haar lijken. Hoewel… Er is wel iemand. Een oom die sporadisch in haar leven opduikt. En raar maar waar is het net die oom die Illiyana uitgehuwelijkt heeft aan een onbekende. Aan een vrouw!

Als deze vrouw, Wenke, opduikt in het leven van Illiyana, vallen angstaanjagende wezens Imbrië binnen waarna ze beginnen te moorden en te plunderen. Samen met Wenke vlucht ze weg. Een reis tegemoet die meerdere leugens en geheimen ontrafelt.

Rheya leeft samen met haar voogdes Xsfona en beste vriendin Sihnaia. Door een stom toeval komt zij terecht in het oude paleis en ontdekt zij een van Liourains best bewaarde geheimen.

Rheya is echter niet als enige op de hoogte van haar bezoek aan de vertrekken van de overleden vorstin. Een oud kwaad heeft zich immers verbonden aan de Myanthi en de visite is niet onopgemerkt gebleven.

Rheya kan niet terugkeren op haar stappen en plannen die de Gezworen Raad in het geheim gesmeed heeft moeten vroegtijdig worden uitgevoerd. Zonder het te beseffen heeft Rheya alles in gevaar gebracht wat haar ooit dierbaar is geweest.

Rheya en Illiyana komen in het tweede deel van de trilogie samen en hun verhalen zullen zich met elkaar verweven. Beiden stappen deze ontmoeting echter met een geheel ander gevoel tegemoet. Het is nu aan hen om uit te maken of ze elkaar de hand zullen reiken of net niet.

Hoewel ik in het begin vertelde over hoe ik aan de start van een avontuur vaak enkele vragen overloop, was dit in het geval van De laatste strijd niet het geval.

Ik schrijf al zo lang ik me herinner verhalen, doch had ik met dit verhaal geen doel voor ogen. Ik had net de boeken van Tolkien gelezen en ontdekte hoe fantasy kan helpen bij het bevechten van demonen. Alles waar je als mens mee worstelt, kan je als auteur in een fantasy-setting overwinnen of net uitvergroten. Iets wat mij toen onbekend was gelet ik non-fictie schreef en me daar moet houden aan de naakte feiten.

De fantasie nam echter snel over. Ik liet een meisje met zichzelf worstelen en sleurde haar stap voor stap binnen in een wereld waarvoor ik zelf de grenzen en wetten bepaalde.

Deze grenzen en wetten staan in een lijvige legende van meer dan zestig A4’tjes. Alle landen, personages, goden, gebruiken, maar ook woordenlijsten en grammaticaregels staan hierin uitgewerkt. Want ja, die eigen talen… Ik voelde dat het moest. Het creëerde sfeer en het maakte het verhaal magischer.

Illiyana heeft door de jaren (het oorspronkelijke verhaal is 14 jaar oud) vele namen gehad. Toen ik het in 2013 herwerkte alvorens het naar de uitgeverij te sturen kreeg ze pas haar definitieve naam. Illiyana was de naam die ik mijn dochtertje wilde geven. Op deze manier leeft ze toch met mij mee. Rheya’s naam stond al vast sinds het begin.

De namen van mijn hoofdpersonages zijn wel belangrijk voor mij. Ik moet een zekere band met hen voelen. Persoonlijker dan dit kan het niet worden. Het derde deel zal niet toevallig Thorian & Kristan heten. Mijn zoontje is er trouwens erg fier op dat zijn naam eindelijk in een boek zal voorkomen.

Schrijven doe ik voornamelijk voor mezelf. Ik had ook nooit verwacht dat dit boek zou worden uitgegeven. De stap om een uitgeverij te vragen naar een mening over mijn schrijfstijl was best groot. Maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. De laatste strijd is een leerproces van onschatbare waarde.

Als kind liep ik al met mijn vinger over de boekruggen in de boekenwinkel, fantaserend dat mijn naam ertussen zou opduiken. Als dertigjarige kan ik zeggen dat ik mijn dromen heb nagejaagd. Het idee dat er nu misschien een ander ukje langs mijn boeken loopt en denkt “Had ik maar zo’n boek met mijn naam”, geeft net meer kracht om mezelf verder te blijven ontwikkelen als schrijfster.

Veel leesplezier!

Arwen