J. Sharpe- Het meisje dat vlam kon vatten****

0

meisje vlam

 

Het meisje dat vlam kon vatten is echt een origineel en mooi fantasy verhaal. Als je vlam kunt vatten is het niet erg handig dat je een vriend ( Schots) hebt die helemaal uit ijs bestaat. Ella ontmoet hem als ze voor hulp naar het dorpje van de ijsmensen gaat. Je gaat met ze mee op avontuur. Dit is het langste verhaal van het boek.

Koningin van het woud vond ik heel mooi. Van je familie moet je het maar hebben! En be Carefull what you wish for! Het kan zomaar eens uitkomen. Voor je het weet ben je jezelf niet meer.Het einde komt onverwacht en het is stiekem mijn favoriete verhaal uit dit boek. Het zegt veel over vertrouwen en menselijkheid!

Nevel, deed echt Twilight-zone-achtig aan. ( De vergelijking met Stephen King is dan ook echt duidelijk). Een aantal vrienden stappen in de auto om een groot geheim weg te werken. Maar dan komen ze in de nevel terecht. Hele dikke nevel! En wat daarin rondspookt…Dit nare wezen wil je niet tegenkomen. Toch moeten de jongens eraan geloven! Ze worden getest op een gruwelijke manier.Wat zou jij doen, als je in hun schoenen zou staan?

De vluchteling gaat over een meisje die op de vlucht is. Ze moet stelen om te overleven. Er is een seriemoordenaar in de stad en de mensen zijn allemaal op hun hoede. Of toch niet?Dit verhaal heeft een einde dat ik absoluut niet zag aankomen. Echt geweldig!

Ik krijg nu echt zin om aan de andere boeken van deze auteur te beginnen. De schrijfstijl is echt mijn ding. Ik heb ervan genoten!

Heerlijke mix van Fantasy en Horror. Love it! Origineel geschreven en originele verhalen. Leest echt heerlijk vlot weg. Ik ben normaal geen korte verhalenlezer. Maar deze vond ik heerlijk!

Dit boekje bevat vier bijzondere verhalen. Achterin kun je nog een biografie van de auteur lezen.

En stukjes van zijn andere boeken. En dat smaakt naar meer!

Ik geef dit boek 4****. ( en kijk uit naar meer).

Advertenties

Horror in Amsterdam! –> The Dungeons & Bodyworld

0

 

Lekker vroeg op pad naar Amsterdam. Een Horror-dagje. Ik wou al zo lang een keer naar The Dungeons in Amsterdam. Nu ik vrijkaartjes had kon ik eindelijk eens heen. Maar wie durft? Wendy ging dus mee. Nadat we elkaar gevonden hadden op Centraal station met de tram richting het Rokin. Alleen kwamen we bij het Rembrandplein uit en hebben we een stuk terug moeten lopen. Maar het was echt prachtig weer, dus geen straf. Straf zouden we nog genoeg krijgen in The Dungeons!!!!! Bij binnenkomst moesten we op de foto. Ik was de beul en Wendy het slachtoffer. En we gingen samen op de brandstapel.

DASE727T2054_medium_525x350

DASE727E0038_medium_525x350

Echt leuke foto’s! Deze zag je pas achteraf. De eerste halte is een gevangeniscel. We deden de Engelstalige tour, dus ook Engelse mede- Zondaars in onze groep. Wat er daar beneden allemaal gebeurt gaan we niet verklappen. Maar geloof mij: Ik ben een paar keer goed geschrokken. En zeker als het licht uit gaat, moet je oppassen! Je gaat door de donkere geschiedenis van Amsterdam. Je ziet pestlijken, beulen, marteltuigen, vreemde doktoren, piraten, ratten en nog veel meer duister en dood gespuis. Ook kom je langs de oude Zeedijk. Pas op voor heksen: EN VERTROUW NIEMAND.

De acteurs zijn echt goed! Al ben je nog zo op je hoede…..Ze pakken je echt. Je moet maar hopen dat je aan de doodstraf ontkomt. En dat je levend uit het doolhof komt. Ik ben niet hand-vast-pakkerig, maar in dit geval wel. Straks laten ze je achter! Je weet maar nooit. Ik weet nu weer waarom ik ook al weer bang was voor het donker: Omdat er dingen zijn die je niet kunt zien! Ik ben eigenlijk een hele grote bangeschijter en was blij dat ik niet mee hoefde te doen als slachtoffer ;-).

DASE727W7016_medium_525x350

 

Daarna even bij komen bij de MacDonalds. Hahaha, wij zijn meisjes van het platteland en hebben nog nooit besteld via een schermpje. Maar het ging goed en we waren weer opgeladen voor Bodyworld.

Daar stonden we even in de rij en in de regen…..Eenmaal binnen ga je op reis door het menselijk lichaam. Echt alles krijg je te zien. Van zenuwstelsels tot hersens.

Hele skeletten tot halve mensen of die in stukken zijn gesneden. Soms staan ze op een grappige manier, zoals iemand die over een hek springt of mensen die de liefde bedrijven.

Zodat je de spieren goed kon zien. Ik kon het me moeilijk voorstellen dat het echte mensen geweest zijn. Het doet best Plastic- achtig aan. Je ziet bijvoorbeeld een gewoon hart en een sportershart. Je ziet wat protheses doen met je botten. En je ziet ook wat een ziekte met je lichaam kan doen. Vooral roken, is echt niet goed voor je lichaam. Je ziet Aorta’s door de midden gesneden, naast aders met aderverkalking. Het is heel leerzaam, maar ook af en toe best komisch neergezet.

Je ziet alle organen los van elkaar en hoe ze eruit zien als ze wat mankeren.Het is echt leerzaam. Maar ik was blij dat ik hier vrijkaartjes voor had. Interessant om een keer te zien, maar ik zou er niet weer heengaan.

The Dungeons is zeker voor herhaling vatbaar. De shows veranderen steeds, dus het blijft leuk. Het is horror met een vleugje humor op zijn best.

Thuis gekomen regende het pijpenstelen! Ik was kletsnat en verzopen. Lekker warm op de bank kruipen vanavond. Ik weet niet of ik kan slapen met het licht uit. Maar ik ga mijn best doen! Ik slaap het liefste in het pikkedonker…..Na The Dungeons weet ik dat niet meer……

En ja in die tijd gingen ook boeken op de brandstapel. *Schandalig*

SAM_9760

Federico Axat- De laatste uitweg

0

laatste uitweg

De achterflap klinkt heel erg goed. Daar ben ik voor gevallen. Er staat op dat Ted McKay zelfmoord wil gaan plegen. Maar als hij de trekker wil overhalen, staat er iemand voor de deur en belt aan…….. Dan ziet hij een vreemd briefje op zijn bureau liggen met zijn handschrift: Doe open. Dit is je laatste uitweg. Hij snapt er niks van, kan zich niet herinneren het geschreven te hebben.

Als hij dan open doet staat Lynch voor de deur. Hij doet hem een bod die hij niet kan weigeren. Hij hoeft geen zelfmoord te plegen. Lynch is van een geheime organisatie en zij helpen mensen die dood willen. Maar ook ruimen ze tuig uit de weg. Ted komt erachter dat de organisatie meer is dan hij lijkt en besluit alle informatie te zoeken die er maar te vinden is. En steeds duikt er een buidelrat op. Op de vreemdste momenten ziet hij die buidelrat ergens zitten. Lacht hij hem uit? Heeft hij een boodschap voor hem?

Ondanks de vele lovende woorden, kon ik absoluut niet in het verhaal komen. Vond het saai en vaag en kon er zo nu en dan geen touw aan vastknopen. De vergelijking met Lost snap ik ook niet. Shutter Island wel, die film was ook niet aan mij besteed. Het is alsof je in een droomwereld aan het lezen bent. Dus eigenlijk is dit gewoon geen boek voor mij. Ik wil spanning. Zodat ik op het puntje van mijn stoel kan zitten. Dat is bij dit boek geen een keer voorgekomen.

Psychologische thriller, is dat een goede naam? Het Psychotische gedeelte zeker. Je weet op een moment niet meer wat er echt is. Wat speelt zich af in een droom? Wat is een hallucinatie? Erg verwarrend en totaal niet mijn ding. Je weet niet meer wat er aan de hand is en bent echt de kluts kwijt. Na 100 bladzijden had ik het boek echt aan de kant willen leggen. Maar ik wou toch antwoorden. Toen het tweede deel begon had ik echt het gevoel van Groundhog Day- de film. Ik vond het vaag en steeds vreemder worden. Ik vond het ook niet spannend genoeg om de naam thriller te geven. Psychologisch boek met een aantal thrillerelementen. Volbloed thriller? Nee.

De cover begrijp ik ook niet echt, de man in het bad? De titel wel is duidelijk.

Het boek is geschreven in 4 stukken. Het laatste deel is vooral het verleden van Ted. Dit maakt een hoop duidelijk. Het laatste stuk was het beste deel van het boek. Maar ik had het bijna niet uitgelezen. Het boek pakte me gewoon niet, op geen een enkele manier. Dat komt wel eens een enkele keer voor. Deze viel me gewoon enorm tegen. 2,5 sterren!

International Writer Special: C.M.Chang

0

DSC_7912 LS site

My book, published by Luitingh Sijthoff in the Netherlands, is a YA science fiction thriller:

  • Offworlder: The Boy From Cell Town (English)
  • Offworlder: De Jongen uit Celstad (Dutch translation)

I also have short stories published in anthologies. Links to those can be found at my website: cmchang.net.

 

Here’s a synopsis of Offworlder:

A deadly game against an offworlder. Who will win?

It’s 2150AD and NamJu, a 17-year-old Eurasian boy, is chosen to play an offworlder’s game with three challenges. The offworlder, who takes the form of a cheeky Asian girl and goes by the name, ‘Hui,’ promises him a wish if he finishes her game. For anything. He doesn’t take her seriously so Hui tortures him and threatens to kill everyone he cares about.

When Hui reveals the first challenge—learn to fly the SL 3000, the first superluminal spacecraft—NamJu thinks she must be out of her mind. How’s a poor, uneducated Cell Townie going to get his hands on one of those? To keep him focused, Hui puts Mia, the girl he has a secret crush on, into a coma.

As NamJu struggles to complete the first challenge, life as he knows it is over. Before Hui, everything was simple: having enough to eat and playing DeathZone, a virtual co-operative fighting game where the pain is part of the experience. Now a good day is one where no one is harmed.

And there’s still challenge number two and three.

 

 Questions & Facts

* My parents are from South Korea and moved to the USA for their postgraduate studies. They decided to remain in the States and I was born in Madison, Wisconsin, the cheese state of the USA. I’m now married with two children. The pets (2 fat goldfish) belong to my husband and children; I want nothing to do with them!

*I now live in Amsterdam, Netherlands. I grew up mostly in Michigan. Before I moved to Amsterdam, I lived in New York City.

*This might sound lame, but my favorite place is our home. It’s comfortable, squeaky clean and I know where everything is. Home is where I’m truly relaxed and happy. Yes, it’s boring, but there it is.

Book presentation at American Book Center

 

*Which non-existing place would you like to visit ?

For me it’s not a place, but a time. I’d love to visit the far future to see how far technology goes and whether humanity finally gets its act together. I hope we do!

 

*Your fave books and fave authors?

Difficult because there are so many! Books that stick out for me include The Sparrow by Mary Doria Russell, The Stars My Destination by Alfred Bester and I adore pretty much all of the books by Robin Hobb, Jacqueline Carey, Suzanne Collins, JK Rowling and Pierce Brown.

 

*Where do you write your books?

Wherever, whenever I can. If I were only able to write in a quiet cabin in the woods, I would never get down a single word. Some of my best first-draft writing is while standing on the platform waiting for the train, typing madly with tons of typos on my smartphone. I prefer to write alone; all those people in a cafe or library setting would distract me.

 

*Do you write in Total silence, or listen to Music?

I rarely listen to music when I write. When I write, I try to immerse myself in the scene so in a way I’m ‘hearing’ everything in the story. My preference is some kind of background noise even if it’s just street life outside. Ideally I’d like one of those white noise machines.

 

*What inspires you?

Life in general, whether it be at work or home or pretty much anywhere. I often get ideas while walking, in nature or even on the treadmill. I draw ideas from my own personal experiences too. I often utilize the problems I see in the world and incorporate them into my writing.

 

*When you write, do you picture your characters in your mind (or creatures)?

Absolutely. I know how every character looks, how they sound, how they move, how they dress.

 

*What is your fave Genre in books?

Science fiction and fantasy. Always was. Always will be.

 

Do you have any plans for a new book?

I have three projects going on. One is the sequel to Offworlder. The second is a fantasy/SF series called FISH; it’s set in a matriarchal society with evil mermaids. The third is a fantasy that I’m co-writing with Leslie Lee. I’ve already co-written a science fiction story with Leslie—‘Cloud Monsters’—which was published in an anthology.

 

*Tell us something about your hobbies and interests.

I’m a geek. If I had more time, I’d be playing video games and sewing. Yeah, you heard that right. Sewing. I wish I didn’t need to sleep. There are too many cool, geeky things I’d like to be doing.

 

*Is there a person you admire? Celebrity? Or a fictional character?

Pretty much anyone who shows courage or helps others in need.

 

*Is there a character in your books you feel close to?

Tana Vanaard from Offworlder. I can relate to her the most: the smart girl and nerdy outsider. Tana is ostracized for her appearance as a result of Renz virus while I had to deal with a lot of racial prejudice growing up in middle-America at a time when there was no internet and when globalization and diversity were nonexistent terms. Tana develops a tough skin from her experiences, but inside she is very vulnerable. She’s also a task master, with ideas that she is determined to implement. We’re a lot alike.

 

*Do you also put in autobiographical aspects in your books? Yes? Which ones?

. NamJu, the main character in Offworlder, has a father who is tough on him, almost never satisfied with whatever he does. I took my own real life experiences with ‘tiger’ parents who were pushy and often quite negative and judgmental. Many of the things NamJu’s father said to him were actual words from my own parents. And Mia and Ian who are brother and sister in Offworlder are modeled a bit after my own children.

 

A note to your readers:

Writing saved me. I was nearing a serious burnout some seven years ago and I realized I missed having something creative in my life. I was only giving, giving, giving and needed to do something for me. If you are a creative person and you have no creative outlet, it’s like a slow death. I always loved science fiction & fantasy books, so I decided why not try writing them? I began with workshops, followed by intensive writing classes and writing groups. The whole time everyone told me not to expect anything out of it and ‘just do it as a hobby.’ I’m not a person that does something 50%. When I go for something, it’s all or nothing. And now I have a book out by the biggest publisher in the Netherlands in the science fiction & fantasy genre. Not bad, eh? So, don’t let people squash your dreams and passions. Do what makes you happy, even if it is as a part-time job or a hobby, and you will get there.

Book - The Sparrow

 

Ilona Andrews – Op de Grens 4,5****

0

opdegrens

 

De Grens ligt tussen onze wereld en de magische wereld in.

Grenzers noemen onze wereld Het Broze en heeft geen magie. Het Zonderling is de magische wereld en lijkt veel op onze wereld, alleen is daar magie.

Rose woont op de Grens met haar broertjes Jack en George. Zelf heeft ze een zeer sterke kracht. Ze kan namelijk wit flitsen. Dat is eigenlijk alleen maar weggelegd voor de adel uit het Zonderling. Ze werkt in de gewone wereld, maar daar is ze illegaal aan het werk. Ze moet alle eindjes aan elkaar knopen om eten op tafel te krijgen. Haar broertjes hebben ook bijzondere krachten.

Haar leven staat op zijn kop als er ineens Hellehonden opduiken. En er zijn niet veel mensen die de kracht hebben om een hellehond te creëren. Dan staat tot overmaat van ramp ook graaf Camarine ( Declan ) nog op de stoep. Hij wil haar en ze probeert hem af te wimpelen. Omdat ze een witte flits heeft vinden de mensen van adel haar een goede partij om kinderen mee te krijgen met sterke krachten. Ze wijst ze een voor een de deur, maar Declan gaat niet zomaar weg! Het is een geluk bij een ongeluk dat hij er is, want het is gevaarlijk aan het worden op de Grens. Hij heeft een zeer sterke flits. Rose en Declan botsen enorm met elkaar. Ze bijten zich ergens in vast en laten niet meer los.

Het is spannend en leest echt vlot weg. Ik vind het ook erg origineel dit verhaal.

Er zitten naast de fantasy ook horrorelementen in. De wezens zijn gruwelijk echt en houden van mensen. Hun favoriete hapje! Ze zijn bijna niet te stoppen.

De Grens is een soort overgang van de een naar de andere wereld, het is absoluut niet groot. Het is een strook land. Als Rose naar haar werk moet, gaat ze de Grens over, elke dag weer. De overgang heeft een zeer pijnlijk effect op sommige mensen.

Het heeft ook een aantal romantische scènes. Dat haalt de vaart er even uit.

Oma is een super cool personage. Ze heeft alles voor haar kleinkinderen over. Opa ( Cletus) is een geval apart. Hij eet graag hondenhersenen. Hou je hond binnenshuis als je op de Grens woont!

Rose en haar broertjes worden gezien als vuilnisbakkies. Ze horen niet echt thuis in het broze, maar ook niet in het zonderling. Hun dagelijks leven bestaat uit overleven en hard werken.

Er zit ook best veel humor in, zelfspot……Ik vond het echt een heerlijk boek om te mogen lezen en heb er volop van genoten. De cover en titel zijn perfect! Kon niet beter!

Ik geef dit boek 4,5 sterren. Een verademing in de Urban Fantasy wereld. Ik kijk uit naar de volgende!

Ellen De Vriend – Vermist

0

 

 vermist

 

Karin haar leven is van de een op de andere dag, in een klap anders! Van een gelukkig getrouwde vrouw, met een leuke dochter en een hardwerkende man, is ze ineens een alleenstaande moeder. Joost komt namelijk ineens niet meer thuis. Ze geeft hem op bij de politie als vermist. Maar de agenten gaan er een beetje makkelijk mee om. Want blijkbaar komt het heel vaak voor en komen ze vanzelf wel weer opdagen. Maar Joost komt niet terug. Karin zit met de gevolgen. Joost had een eigen Rijschool en zijn leerlingen willen hun geld terug. Maar zij kan niet bij de rekening van zijn bedrijf komen. De rekening is ook helemaal leeg gehaald. Karin is journaliste van beroep en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. De politie denkt aan zelfmoord. Maar Karin kan dat niet geloven.

De bureaucratie in Nederland maakt haar gek en ze weet niet hoe ze het hoofd boven water moet houden. Als Joost zijn lichaam niet snel opduikt dan kan ze alles kwijtraken. Want hij is niet officieel doodverklaart. Dus moet zij al zijn rekeningen betalen. Karin dreigt alle hoop te verliezen, totdat een oud klasgenoot van Joost contact met haar zoekt. Hij denkt Joost gezien te hebben. Ze gaat hier persoonlijk achteraan.

Er is nog een tweede verhaallijn. Sanne is een jonge vrouw en ze is smoorverliefd. Ze gaat emigreren met de liefde van haar leven. Jammer genoeg had ik meteen al door hoe de vork in de steel zat, wat haar aangaat. Dit nam een stukje leesplezier weg. Maar het verhaal is spannend en je wilt gewoon dat Joost terug komt. Ook al krijg je steeds minder respect voor hem naarmate je verder leest.

Karin is met Joost getrouwd, maar ze weet erg weinig over zijn verleden. Ze weet bijna niets. Zou jij dan met iemand trouwen? Ik in ieder geval niet. Ik vond dit moeilijk aan te nemen, dat een vrouw zo verliefd is dat iemand zijn verleden haar niets uitmaakt. Ik wil wel weten wie ik in mijn leven binnen laat. Dus ik vind haar erg goedgelovig.

Het einde is echt goed en spannend. Dan zit je op het puntje van je stoel. En het krijgt nog een goede twist ook.

De cover is echt een scene uit het boek. Prachtig gevonden!

Ik vond het een goede thriller. Als ik een cijfer zou geven is het een 7! Dat zijn ongeveer 3,5 sterren!

Ik rond het af naar 3 sterren op bepaalde pagina’s. Maar ik geef er echt 3,5;-)

Vera Buck- Runa*****

0

runa

 

*Hier kwam men niet om te genezen maar om te sterven*

Deze zin zegt al veel…..Dit boek gaat over een kliniek (in Parijs) in het laatste deel van 1800. Het is ruim 120 jaar geleden. Maar in dit boek is de kliniek springlevend en gruwelijk echt. Veel mensen kregen het stempel op hun hoofd dat ze Hysterisch waren. Dat was bijna meteen je doodvonnis ook. Dokter Charcot geeft voorstellingen met zijn patiënten en laat ze allerlei mensonterende dingen doen. Hier komen veel medische studenten op af. De zaal zit iedere keer weer bomvol.

De Zwitser Jori Hell is een van de studenten en toeschouwers van deze freakshow. Hij ziet Charcot als de arts der artsen en wil net zo goed worden als hem. Op een dag gaat zijn aandacht gaat over naar een jong meisje: Runa. Zij wordt binnengebracht en er is geen behandelmethode bekend die vat op haar heeft. Jori is vastbesloten om er een te vinden. Hij wil hier op afstuderen. Thuis in Zwitserland wacht de vrouw van zijn dromen. Hij wil haar ook kunnen genezen. Dat kan alleen met een diploma. Hiervoor moet hij een ingreep doen in de hersenen. Want daar zit immers de ziel van de mens en kun je het gedrag sturen. De artsen deden alsof ze veel wisten van de hersenen, maar uiteindelijk wisten ze bijna niks. Je was als patiënt echt overgeleverd aan de genade van een arts.

Een andere verhaallijn is die van inspecteur Leqoc. Hij onderzoekt een vreemde zaak. Er worden mensen dood gevonden. Ze komen op een vreemde manier om het leven. En telkens duiken er weer van die vreemde letters op. Wat deze boodschappen betekenen weet niemand? Leqoc wil erachter komen. Er zijn nog een aantal verhaallijnen. Deze komen op het einde allemaal samen. Je duimt voor het meisje Runa en wilt mee helpen de zaak van de inspecteur op te lossen.

De catacomben onder de stad, kerk en de kliniek zijn verdorven en slecht. Er gaan geruchten dat er daar beneden geofferd wordt. Het is daar donker als de nacht, of is het van het kwaad? De dood sluipt rond daar beneden. Ook omdat daar honderdduizenden lijken liggen. Deze moesten onder de grond weggestopt worden omdat er in de stad geen plaats meer was. Het is een groot massagraf.

Echt Creepy. Ik ben zelf een keer in een stuk catacomben geweest, je voelt angst en duisternis zich in je hart sluiten. Het is zo eng daar beneden! Vredig voelde het absoluut niet. En dat kan het ook niet zijn. Parijs heeft een geschiedenis onder de grond en het is geen vredige geschiedenis.

 

Runa zelf komt pas na een tijdje in het boek voor. Ik denk dat het zo’n 100 blz duurt eerdat je kennis met haar maakt. Het is spannend, creepy en mysterieus van het begin tot het eind. Mijn aandacht bleef bij het boek. Het is een dik boek, ruim 500 blz. Maar leest echt als een trein!

Van dit boek gingen mijn haren echt meerdere keren, rechtovereind staan! Waarom? Alles is zo goed op papier gezet. Je bent er zelf bij! Je kijkt mee met de shows die Dokter Charcot geeft in de kliniek. Zijn patiënten gebruikt hij als de act. En hij doet dingen met ze, die echt schokkend en triest zijn.

Helaas gebeurde dit vaak vroeger. Je was gewoon een proefkonijn als in een kliniek terecht kwam.

De behandelmethodes deden meer kwaad dan goed en je kwam er vaak tussen 6 planken uit.  En in deze kliniek waren die planken zelfs nog een vraagstuk, want na je dood was je lichaam ook niet veilig, voor deze horror doktoren. Veel van deze mensen had nooit arts mogen worden in mijn ogen.

Zo veel leed is er geleden, door mensen die zich als een bange hond aan zon arts overgaven. Vreselijk. Het idee dat is iets echter is dan normaal, laat je niet meer los. Dat is dus een stuk horror en geschiedenis. Dikke 5 sterren!!!!!! *****

Uitgave in Hardcover met losse omslag.