Boek van de maand: Januari 2017= Jacht op het antiserum

 

Dit is het boek van de maand omdat ik het echt een topper vind. Ook moet ik altijd lachen om de stukjes van Christine en haar personages die hun eigen leven gaan leiden. En over buiten de lijntjes schrijven weet ze ook veel af 😉

Lees en Lach mee:

Esther rolt over de grond van het lachen…

“Het is niet grappig!”
“O, ik denk dat ik niet meer bij kom.” Giert het uit. “Ik wil de personage uit je volgende boek spreken als je eraan begint. Ze gaan afzien.”
“Als je het maar laat!”
“Je hebt dus je mail compleet gewist in plaats van ons. En nu kom je tot de conclusie dat je een belangrijke mail kwijt bent waar je meer dan zes maand op hebt gewacht en bijna een heel jaar voor hebt gecommuniceerd.”
“Lach er maar mee.”
“En dat ontdekte je pas vandaag? Na bijna twee weken?”
Staart boos naar Esther.
“Misschien in het vervolg je vuilbak niet legen?” Schiet weer in de lach. “Dan heb je tenminste nog een bewijs dat je de rechten hebt verkregen voor je idee van je volgende boek.”
“Misschien in het vervolg mijn frustratie uitwerken op jullie in plaats van op mijn mail?”
“Hm,” kijkt naar de lezers. “Nope, de lezers vinden dat niet leuk. Daarbij kun je dat niet.”
“En waarom niet? Koppige personages kan ik met 1 klik verwijderen.” Kijkt Esther verwachtingsvol aan.
“Volgens mij heeft er twee man een back-up van al wat jij schrijft. Dat verklaart de boel.”
“Als jij het zegt.”
“Ik vind dat je een boek moet weggeven.” Kijkt weer naar de lezers. “Wat vinden jullie? Alleen al om het idee dat ze ons wilde wissen? Dat verdient een boek.”
“Daar heb ik geen tijd voor. Ik heb meer dan een week stil gelegen en drie pagina’s zijn voor de vuilbak dus er is werk aan de winkel. Je moet Levi verder uit horen en ervoor zorgen dat hij Arne afwimpelt.”
“Volgens mij zijn ze het er mee eens. Niet?”
Zucht. “Zoek dan maar een blogger. We moeten verder doen of we geraken er niet.”
“Hopelijk schrijf je zoveel mogelijk buiten de lijntjes.”
“Waarom zou ik?”
“Vraag dat aan de lezers die dat stukje gemist hebben.” Giert het weer uit. “Zie je mij al rondzeulen met kleren. Godszijdank moet ik dat niet doen.”
“Jaja, kom nu eindelijk mee zodat ik verder kan doen.”
“Eerst een blogger zoeken.”
“Succes!”

 

Christine haar collumn:

Waarom ik af en toe buiten de lijntjes schrijf

Mijn eerste doel is om de lezer volledig mee te sleuren in het verhaal. En dat doe je niet door je personage iets vreemds te laten eten. Zelf heb ik er een grondige hekel aan als ik geen beeld kan vormen van wat iemand eet en ik Google moet gaan openen om mijn beeld te vervolledigen. Want dan ben ik uit het verhaal getrokken. Maar niet alleen daar is mijn beeld belangrijk. Soms vorm ik het naar wat van pas komt. Zoals een herenhuis en parket in het huis. In Spanje zal je het hier en daar tegen komen, maar niet zo vlug. Als Esther door de woonkamer rent en ik heb een glijpartij nodig veranderen we de stenen vloer in parket want dat is net iets beter voor mijn beeld. Die glijpartij maakt het ook spannender want raakt ze op tijd opgekrabbeld? Eten op parket maakt het ook interessanter, want parket is delicaat.

Zo ook met de kleren waar ik toch even over heb moeten nadenken wat ik er mee ging doen. Uitkleden? Kleren die van het lijf scheuren? Een wolf die met kleren zeult? Achter een boom gaan omkleden? Maar dan heb ik een naakt beeld… Wat een vreselijk en vertragend beeld dat ik absoluut niet kan gebruiken. En hoe zit het dan met de actie? Ze moet kunnen veranderen in de actie zonder even uit de kleren te gaan. En dan heb ik het nog niet gehad over de ouders van de tieners die mijn boek lezen.
Af en toe moet je iets over laten aan de fantasie van je lezer. Dus liet ik het weg want het was niet bruikbaar. Gevolg: Meer actie, meer spanning, mooier beeld.
Soms werkt iets dat je volledig kent beter dan iets dat bij de omgeving hoort. Zo ook met de namen. Ik heb er een vreselijke hekel aan als er vreemde namen in een boek staan. Ze horen dan bij dat land maar soms heb je boeken waar je ze niet kunt onthouden of je afvraagt hoe je ze in Godsnaam moet uitspreken??? Nu kun je zeggen: Dan neem je toch gewoon de locatie van je eigen land? Toch niet want het landschap is soms mooier dan bij ons, bruikbaarder, ook qua dieren, planten, bergen en watervallen. Het is intussen ook leerzaam. Dus schrijf ik af en toe buiten de lijntjes ten voordelen van het verhaal en mijn lezer vast te kunnen houden. Waarom je vasthouden aan de omgeving en realiteit als je een detail kan veranderen wat het verhaal spannender maakt?
Buiten de lijntjes schrijven is ontzettend leuk en gewaagd! Het boek is fictie, dus alles kan. Zolang je verhaallijn klopt is er niets aan de hand.

 

Mijn mening over het boek:

Dit boek is een van mijn favorieten. Ik ben ook erg trots dat mijn Quote op de achterkant staat! Het is een heerlijk verhaal! Het is boek twee van de In de ban van de wolf trilogie en hier komt mijn recensie:

Dit is het tweede deel van de trilogie. Wederom heb ik er volop van genoten.

Het begint meteen Zinderend spannend! Nikita is back! Deze vrouw geeft mij kippenvel.

Als je vanuit Esther haar wolfzijn meekijkt, is de wereld mooier dan wij haar kennen. Stap in de voetsporen van deze Wolvin!

Esther en Jonathan moeten op hun hoede zijn als ze gaan jagen. Er zijn mensen die ze willen vangen. De vader van hun vriendin Milla is er daar een van. Hij heeft geen kwade bedoelingen, de jagers wel.

Het gevaar komt dichterbij dan Esther lief is.

Zal Crustonic haar ooit met rust laten? Arne en Nathan volgen haar nog steeds.

Ze gaan op schoolreis naar Ordesa en Esther haar kwelgeest Sandra komt ook mee. Sandra is haar tegenpool en doet nog steeds alles om haar het leven zuur te maken. Het zorgt voor veel herrie in de tent.

Hector maakt zich veel zorgen om Esther. Liegt ze nu nog steeds tegen hem? Zijn personage is en blijft mijn favoriet. Hij is zo mysterieus. Ik kan nog steeds mijn vinger er niet opleggen. Deze man heeft iets en daar wil je achter komen. Hij is een ijzersterk personage.

Esther wil weer normaal worden. Kunnen ze het Antiserum ooit bemachtigen? Het bestaat, maar hoe krijgen ze dat in handen?

De spannende actie in dit boek, pompt als een adrenaline stoot door je lichaam. Je gaat geheid op het puntje van je stoel zitten!

Er staan een aantal prachtige gedichten in. Duim omhoog voor de dichter.

Origineel taalgebruik is weer van toepassing in dit tweede boek! Het karakter van Sandra gebruikt zeer grappige en unieke scheldwoorden. Dus tussen de actie door, moet je ook nog vaak lachen. Je hoort niet vaak iemand een scheldwoord zoals bijvoorbeeld: Tapijtkever, gebruiken. Verfrissend en erg herkenbaar uit het vorige boek. De schrijfstijl gaat verder op deze manier en het is net alsof je niet hebt moeten wachten op boek twee. Je zit er meteen weer in! Wegleggen is geen optie. vlot geschreven en het leest als een speer!

Er staan een aantal uitdrukkingen in het boek die echt Vlaams zijn. Wij gebruiken ze in het NL niet. Maar dit heeft zo zijn eigen charme, ik vind dat dit het boek juist eigen maakt.

Ik kijk echt uit naar deel 3. Het boek eindigt vrij open. Dus je snakt naar meer.

Ik geef het boek 5*****

jachtserum

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s