Blogtour: Nirwana

0

Nu eens een keer een bericht van mij: VOOR het lezen. Ik heb hoge verwachtingen van dit boek. Ik vind alle verhalen van Terrence spannend en zeer goed, dus kan niet wachten!  Mijn mede bloggers zijn er dolenthousiast over. Ik spring deze week in het verhaal Nirwana en ga er van genieten. Mijn recensie komt eind maart/begin april online. Dus over 7-12 dagen staat hij online. Houden jullie deze pagina in de gaten?

**********************************************************

Waar gaat Nirwana over?

Een nieuwe tijd
Een nieuw getto
Een nieuwe drug
Een verslaafde
Een vermiste dochter
Een vader op zoek

Terrence Lauerhohn heeft zichzelf voor een derde maal op een rij overtroffen met een thriller. Was zijn eerste boek De negen cirkels volgens zijn woorden Dark Fantasy met een knipoog, Wegversperring paste volgens trouwe lezers prima tussen de Stephen King boeken. Met Nirwana raakt hij vlijmscherp wat verslaving met iemand kan doen.

Deze fantasy-thriller speelt zich af aan de onderkant van de samenleving, in een milieu van drugsverslaafden en hoeren in het denkbeeldige Laatste Arrondissement. Om aan geld te komen en drugs te kunnen scoren bieden de bewoners van het getto allerlei seksuele diensten aan. De politie wordt aangeduid met Stapo en de bendeleden die zorgen dat mensen aan hun gerief komen worden de Kortwiekers genoemd. Nirwana is de naam van de drug waar het de verslaafden om te doen is. De functie van het Laatste Arrondissement is om alle andere arrondissementen schoon te houden. In dit universum van seks en drugs is een vader op zoek naar zijn dochter. De zoektocht leidt hem naar de meest afgrijselijke uithoeken in een overtuigend en krachtig verhaal dat niet minder verschrikkelijk is. In dit verhaal draait het om overleven en de kritische noot van de auteur op onze huidige maatschappij is evident: het Laatste Arrondissement ligt in Stad Holland. Net als ‘Wegversperring’* van de auteur een apocalyptisch verhaal dat sterk en fantasierijk verteld wordt.

Hierdoor krijg ik er echt enorm veel zin in! Het boek ligt me al en tijd aan te staren, maar ik heb mezelf moeten bedwingen. Pas lezen rond mijn blog-datum;-). Nu ben ik aan de beurt!

******************************************************************

Hier kun je een youtube-verslag vinden van de Meet & Greet: https://www.youtube.com/watch?v=IQmBRirbU8Y&feature=youtu.be

*************************************************************

 

Leesfragment kun je hier lezen: https://www.ambilicious.nl/boeken/fragmenten/Leesfragment_Nirwana-Terrence_Lauerhohn-Ambilicious.pdf

Terrence op Facebook: https://www.facebook.com/terrence.lauerhohn?fref=ts

Website: http://www.123website.nl/lauerhohn/

******************************************************************

Eerste druk:

Wil je de oude druk ( Hierboven) nog hebben? Dan moet je erg snel zijn, want de eerste druk is bijna uitverkocht. De tweede druk krijgt een nieuwe cover. Deze is ook weer prachtig mooi! Dit is de nieuwe cover:

nirwana1

 

 

 

 

 

Advertenties

Gastblog: Johan Klein Haneveld: Nog meer boeiende boeken.

0

johan3

Nog meer boeiende boeken

Ik heb al twee gastblogs geschreven over mijn favoriete boeken. Maar twee blogs blijken niet genoeg! Want ik hoef maar even voor mijn boekenkast te staan en ik zie er zo weer vijf die het verdienen wat meer aandacht te krijgen. Boeken die op mij indruk hebben gemaakt of me hebben geïnspireerd bij het schrijven van mijn eigen verhalen. Misschien zit er wel iets tussen waar jij nog nooit van hebt gehoord, maar dat je wel heel erg aanspreekt!

Om te beginnen de meest recente. Alastair Reynolds is bekend van zijn langere SF-series, zoals de serie ‘Poseidons children’ die begint met ‘Blue remembered earth’. Dit zijn fantastische boeken, waarin Afrika de economische wereldmacht is geworden, olifanten als intelligente wezens worden erkend, en mensen zich onder water tot zeemeerminnen en -mannen laten omvormen. Reynolds beschikt over een gedegen wetenschappelijke achtergrond, maar anders dan zijn collega Stephen Baxter, heeft hij niet een pessimistisch toekomstbeeld. De twee schrijvers hebben trouwens samengewerkt aan een vervolg op een verhaal van Arthur C. Clarke, ‘The medusa chronicles’. In dit boek ontstaat in het zonnestelsel een conflict tussen de mensheid en een beschaving van intelligente machines, met een cyborg in het midden ervan. Een afdaling tot in het hart van de planeet Jupiter was het hoogtepunt: wetenschap en fantasie gekoppeld tot een werkelijk ontzagwekkend geheel. Het beste wat ik tot nu toe van Reynolds heb gelezen, zijn echter zijn korte verhalen, verzameld in ‘Beyond the aquila rift’. Op Hebban vond de recensent van de bundel ‘Ganymedes 16’ het jammer dat ‘met name een deel van de sciencefiction vrij traditioneel is. Tijdreizigers met goed (of minder goed) advies, opstandige robots en per ongeluk in een andere dimensie belanden zijn al zo vaak gebruikt dat het moeilijk is er nog iets nieuws mee te doen.’ Reynolds laat zien dat dit onzin is. Zijn verhalen zouden volgens deze recensent ook traditioneel zijn, omdat ze gaan over ruimteschepen, verre toekomsten, robots en buitenaardse wezens. Wat Reynolds echter goed begrijpt is dat dit de aankleding is van het verhaal. Een historisch verhaal is niet ‘traditioneel’ omdat er huifkarren, hoge hoeden of musketten in voorkomen. Net zo kan een schrijver met de traditionele onderdelen van het SF-genre nog steeds heel originele verhalen schrijven. Reynolds blijft daarbij heel menselijk, al schuwt hij horror niet (een paar van deze verhalen zijn best gruwelijk). Neem bijvoorbeeld het verhaal ‘Diamond dogs’, waarbij gedreven onderzoekers steeds verder willen doordringen in een buitenaards object, maar daarvoor een hoge prijs moeten betalen. Het titelverhaal is ook onthutsend. Een piloot ontdekt dat ze veel verder heeft gereisd dan ze had gedacht. En het verhaal ‘Thousandth night’ is een prachtig beeld van een heel verre toekomst, waarbij mensen zelfs plannen maken om het melkwegstelsel te manipuleren.

Ook Nederlandse auteurs kunnen goede SF-verhalen schrijven. Dat ontdekte ik voor het eerst toen ik de boeken las van Carl Lans. Van deze Nederlandse schrijver had mijn vader twee delen in de kast staan: ‘Wedloop met een nova’ en ‘Testwerelden van de galaxie’. Hoewel vooral in de relaties tussen mannen en vrouwen duidelijk werd uit welke tijd de verhalen stamden, was op de verbeelding niks aan te merken. Levende wezens op het oppervlak van de zon, een grasplaneet waarvan het oppervlak steeds van vorm veranderde, planten die het water uit levende wezens zogen … de beelden staan me nog steeds bij. Later vond ik de verhalenbundel ‘Werelden onder de horizon’, uitgegeven in 1970, waarvan de uitgever op de achterflap zei dat het een unicum was: ‘de eerste bundel oorspronkelijke Nederlandse science-fiction verhalen’. Ik vond ze prachtig. Het begint met wat meer absurde verhalen, zoals een waarin de hoofdpersonen opeens heel klein zijn en het gevaar lopen door een waterdruppel te worden opgeslokt. Dat was zo levendig beschreven dat ik eruit putte voor een scène uit mijn debuutroman ‘Neptunus’. Maar latere verhalen gaan steeds verder de toekomst in. Ze beschrijven een wereld waar overbevolking voor problemen zorgt en mensen zijn opgesloten in piramidesteden. Naar mijn mening doen deze voorbeelden niet onder voor internationale fantastische literatuur, en laten ze zien dat van Nederlandse schrijvers niet gezegd kan worden dat het ze aan fantasie ontbreekt! Een aanrader.

Van een heel andere orde is ‘Lilith’ van de negentiende eeuwse schrijver George MacDonald. Ook dit boek kwam ik een keer in de Slegt tegen en heb ik toen direct meegenomen. Ik kende de naam van de auteur namelijk wel, want hij werd regelmatig genoemd door een paar van mijn favoriete schrijvers, G.K. Chesterton, J.R.R. Tolkien en C.S. Lewis. Hij figureert zelfs in het boek ‘De grote scheiding’ van de laatste. Gezien zijn invloed op deze auteurs en op bijvoorbeeld Lewis Carroll, kan MacDonald volgens mij gezien worden als een van de grondleggers van het fantasygenre. Hij schreef naast sprookjesverhalen ook realistische romans en theologische werken, maar die zijn minder bekend. Dit verhaal maakte heel veel indruk op me. Het gaat over een student die uit Oxford terug naar huis komt. Hij ontmoet een mysterieuze meneer Raven en ontdekt een spiegel, die hem transporteert naar een vreemde wereld. Hij raakt betrokken bij de strijd om het hart van Lilith, de eerste vrouw van Adam. Ik vond dit werkelijk een van de mooiste boeken die ik tot nu toe heb gelezen, met prachtige beelden en een sterk verhaal, dat bovendien doortrokken is van de meest genadige en liefdevolle weergave van God die ik ooit ben tegengekomen. Ik kan niet zeggen dat ik alles heb begrepen wat ik las, wel dat het me hoop gaf. Maar neem het niet van mij aan, lees wat W.H. Auden schrijft op de achterflap: ‘Door zijn vermogen zijn innerlijke leven te projecteren in beelden, gebeurtenissen, wezens en landschappen die voor iedereen van betekenis zijn, is George MacDonald een van de meest opvallende schrijvers van de negentiende eeuw.’ Wie zich wil onderdompelen in goedheid, via de weg van de verbeelding, kan dit boek niet missen.

Maar wie daarentegen meer houdt van spanning en avontuur, van actie en sabotage en nauwe ontsnappingen, van levendige beschrijvingen en heldhaftige karakters, kan terecht bij de boeken van Alistair MacLean. Ik was vanaf mijn middelbare school-tijd (alweer even geleden), groot fan van deze schrijver. Eerst haalde ik ze allemaal uit de bibliotheek, later ging ik ze zelf verzamelen, met hulp van vriendinnen van de studentenvereniging. Ik lees ze nu niet meer zo regelmatig, maar soms is het leuk er een tussendoor te pakken. Ik vind zelf dat MacLean geen gelijke heeft als het gaat om het opvoeren van de spanning, of het beschrijven van de actie zo dat het lijkt alsof je het zelf meemaakt. Hij heeft wat mindere boeken geschreven, vooral later in zijn carrière, maar het merendeel is gewoon erg goed. Puur vermaak en daar is niks mis mee. Een van de beste is ‘Booreiland X-13’, gevolgd door het bekende ‘The guns of Navarone’ maar ook genoot ik erg van ‘Ice station zebra’. Een klassieke situatie: een onderzeeër wordt erop uitgestuurd om de bemanning van een weerstation op het noordpoolijs te redden. Maar dan gebeurt er aan boort van het schip iets dat alleen maar het gevolg kan zijn van sabotage. MacLean weet heel goed te beschrijven hoe de kou van de poolwind in je gezicht kan snijden en je voelt met de mensen mee die op elkaar zitten in de benauwde ruimte in de onderzeeër. Het grootste compliment dat ik kreeg voor mijn debuutroman ‘Neptunus’ waste opmerking van een recensent dat ik me duidelijk door dit boek had laten inspireren. Daar was ik mezelf niet van bewust (de film ‘Lost in space’ was een grotere inspiratiebron), maar dat de boeken van Alistair MacLean invloed hebben gehad op mijn schrijfstijl kan ik niet ontkennen. Zelfs in de actiescènes in mijn fantasyboek ‘De Krakenvorst’ kun je die invloed waarschijnlijk wel herkennen.

Tenslotte nog een erg gave SF-roman: Coyote van Allen Steele. Eigenlijk is roman niet het juiste woord. Het is een verzameling van SF-verhalen die eerder elders zijn verschenen. Wel spelen ze zich af in hetzelfde universum en soms hebben ze dezelfde hoofdpersonen. Ze vertellen het verhaal van de eerste bemande reis naar Coyote, de bewoonbare maan van een grote gasplaneet. De kolonisten vestigen zich en beginnen hun nieuwe thuis te verkennen. Maar waar niemand rekening mee heeft gehouden, is dat ruimteschepen die later van Aarde vertrokken, snellere aandrijvingen hadden, en dus arriveren al heel snel nieuwe lichtingen. De omstandigheden thuis zijn echter niet ten goede veranderd en de oorspronkelijke Coyote-bewoners moeten al snel vechten om hun vrijheid. In latere delen breidt Allen Steele het Coyote-universum verder uit, maar dit eerste deel vond ik het boeiendst. Hij doet steeds een raam open waardoor je een stuk van de geschiedenis kunt zien. Rebellen die ervoor zorgen dat ze aan hun planeet kunnen ontsnappen, een man die als enige wakker wordt op een ruimteschip, opstandige tieners die de wildernis intrekken. Samen vormen deze inkijkjes echter een beeld van het geheel. De verkenning van een nieuwe wereld inspireerde me, en de karakters die Steele schept zijn sympathiek. Ook kreeg ik ideeën voor nieuwe verhalen. En dat mijn volgende boek ‘Conquistador’ bestaat uit losse verhalen die wel samen één geheel vormen, is op de boeken in de Coyote-reeks terug te voeren.

Nog steeds heb ik lang niet alle boeken voorgesteld waar ik enthousiast over ben. Volgende maand zal ik daarom nog een laatste gastblog voor jullie schrijven!

Corinne Duyvis – Op de rand van het niets****

0

cover_op-de-rand-van-het-niets_medium

De wereld van Denise staat op het punt om te veranderen, of moet ik zeggen te vergaan? Er komt een komeet aan die het leven op aarde zo goed als onmogelijk zal maken. Daarom moet ze naar een ondergrondse schuilkelder met haar moeder en zus. Maar haar zus Iris is niet op tijd komen opdagen. De klok tikt verder, ze gaan de schuilkelder nooit meer halen……….

Onderweg komen ze een oud lerares van Denise tegen, haar vriendin heeft zorg nodig en zij weten een veilige plaats. Maar je komt nergens binnen als je op een lijst staat! Gaan ze deze mensen helpen of gaan ze naar hun schuilkelder? Kan ze Iris op tijd vinden? Waar is Iris toch? De klok tikt door.

Denise haar moeder heeft veel problemen. Wil ze het overleven? Dan moet haar moeder ermee dealen. In deze dystopische wereld ontmoet Denise een aparte jongen: Max. Wat wil hij van haar?

Zou jij op een ruimteschip stappen, als je was uitgeloot? Of blijf je bij je familie en probeer je te overleven? Het deed me een beetje denken aan het boek De Storm. Of Waterwold. Ik wil er in ieder geval niet in leven. Moeilijke keuze om te maken. Denise heeft weinig keus. Haar enigste kans is de schuilkelder. Hun enigste kans!

Op de cover zie je de ruimteschepen, de Aarde verlaten. Daarop zitten de uitverkorenen. Zij gaan elders hun geluk zoeken. Er was geen plaats voor iedereen, zij moeten het zien te redden in hun schuilkelders. Op aarde zal er niet veel leven meer overblijven. Denise loopt op de cover door de stad Amsterdam en ziet de puinhopen en het water. De cover is echt mooi en geeft het verhaal goed weer. De titel is perfect. Want het is precies wat er aan de hand. De mensheid staat op de rand van het niets. Is er een mogelijkheid om de aarde te redden? Tik-tok-tik-tok. Of heeft het laatste uur geslagen? Wie is het waard om te overleven? En wie bepaalt dat?

Het moment van de inslag is erg spannend beschreven. Er zijn aardbevingen maar ook Tsunami’s. Ja , je leest het goed! Een Tsunami komt ons land verwoesten. Deze komeet is ook enorm groot. Overal ter wereld voltrekken zich natuurrampen, maar dit boek focust zich op Amsterdam. Het is een spannende speurtocht naar familie en een gevecht om te overleven. Je wilt weten of de persoges het gaan overleven.

Het is een dystopische wereld, maar toch ook een tikje science fiction. Want er zijn ruimteschepen. Een beetje het ark van Noach idee, maar dan echt de ruimte in. Iedereen heeft een Tab, waar ze informatie op krijgen te zien. Het doet futuristisch aan, omdat het 2035 is.

Het speelt zich af in/ rondom Amsterdam. Dat maakt dat het dichterbij komt als Nederlander. Want als dit echt zou gebeuren, dan weet je dat je nergens veilig bent.

Iris ziet de wereld op een andere manier. Ze is autistisch en kan dus voor normale mensen, heel vreemd over komen. Haar visie en gevoelens maken dit dystopische verhaal spannend. Omdat je alles door haar ogen ziet, is de wereld toch net een beetje anders. Je leert hoe het is om autistisch te zijn, hoe zij dat ervaren en wat dat met ze doet. Dit vond ik erg origineel, dat kom je niet vaak tegen.

4****

Jeffrey Debris – The Zar’aranos deception (book 2: The shaedon resurgence)

0

netherea 2

Het is nu een aantal jaren verder, ze hebben geprobeerd om Netherea, de planeet weer in orde te krijgen. Raz en Grummus doen hun uiterste best om het voor elkaar te krijgen. Raz is een Windmaster en hij is de enigste die zoveel kracht heeft om Shaedon te verslaan.

De strijd tegen de Shaedon gaat verder. Ze moeten gestopt worden. Maar kan men wel overwinnen?

Shaedon kunnen bezit nemen van levende wezens en mensen. Dat zie je aan de zwarte ogen. Als je naar de cover kijkt, dan wordt deze ook meteen duidelijk! Ze zetten ook androids in om dood en verderf te zaaien. De queeste is nog niet ten einde, ze moeten opzoek naar Artefacten, die men kan gebruiken om de Windspreuk compleet te maken.

Er zijn veel momenten met actie, ruimteschepen en gevechten. En zo nu en dan is het best even slikken, want een aantal personages krijgen het zwaar voor de kiezen.

Veel personages die je nog kent uit boek 1 komen voorbij. Lerion heeft een zware straf gekregen. Zijn personage is een van mijn favorieten. Er is in zijn geval twijfel over wat hij maakt. Is het echt? Of is het een gedeelte van de straf die hij moet uitzitten door middel van simulaties? Hij heeft nog steeds veel humor en deze stukjes lees ik dan ook heel graag!

Grummus is en blijft een van mijn favoriete personages. Hij heeft het niet makkelijk naast Raz. Raz moet een keuze gaan maken….En dat kan het einde van hun kameraadschap worden. Raz en Grummus zijn elkaars tegen(ge)wicht. Dat vind ik een enorm goede beschrijving. Ze vullen elkaar aan. Grummus vindt: All Life is Sacred. Ik ben het helemaal met hem eens. Hij heeft een plekje in mijn hart.

Wat is er nu echt met Rombelius gebeurd ? Dit was een vraag die ik na boek 1 wel had.

Tyndra is ook een sterke vrouw. Ze heeft ook iets speciaals, waar ik nog altijd van onder de indruk ben. Er zijn vrij veel personages, maar het is enorm goed te volgen. Mocht je niet meer weten, wie je voor je hebt, dan kun je even een kijkje nemen in de namenlijst achterin.

De humor van de auteur zit er ook weer veel in. Heerlijk, ik moest erg lachen om het Stukje: No, shit Sherlock! En dat de personages zich dan afvragen wie Sherlock is;-).

Het is erg beeldend geschreven, waardoor het verhaal je zo opslokt. Veel dingen worden uitgelegd, om je een beter beeld te kunnen geven. Je krijgt een kijkje in deze science fiction wereld en leert de personages nog iets beter kennen. Zo nu en dan zijn er scenes, die best bloederig en grof zijn. Je ziet het zo voor je.

Wat heerlijk om weer verder te kunnen in deze Science Fiction wereld. Engelstalig lezen is ook heerlijk en ik heb er weer van genoten!

Het einde is open, damn! Wachten op boek 3. Ik ben nieuwsgierig hoe het verder gaat met deze wereld en het gevecht. Maar ook wil ik het lot van een aantal personages te weten komen!

Ik geef het 4,5 sterren.

Baantjer 80: De Cock en de moord op maat

0

Voor een jonge celliste is het doek voorgoed gevallen. Tijdens een blinde auditie heeft iemand haar om het leven gebracht. De Cock is bijzonder snel ter plaatse omdat hij bij het Concertgebouw was voor privézaken. Vlak daarna vinden ze een zakenman dood op zijn kantoor. Deze moorden lijken los van elkaar te staan, totdat de Cock bij elk slachtoffer een stuk papier vindt: uit een dagboek gescheurd, hetzelfde dagboek. De Cock heeft erg veel moeite met deze zaak, hij kan er zijn vinger niet opleggen. Wat hebben deze twee mensen met elkaar te maken? In zijn achterhoofd hoort hij een stemmetje dat er nog meer doden zullen vallen. Hij zit er enorm mee in zijn maag.

Dit boek is geschreven door Peter Romer en ik moet zeggen: Het voelt alsof Baantjer het zelf heeft geschreven. Ik merk absoluut geen verschil. Vledder is weer zoals vanouds: een rokkenjager. De Cock overdenkt nog steeds bij Lowietje zijn zaken en krijgt daar meestal goede ingevingen. Het voelt als vanouds en je zit er meteen weer in. De Cock heeft last van gewetensbezwaren, daar heeft hij het moeilijk mee. En dat maakt het net weer even iets anders.

Het is spannend en als lezer speur je mee, natuurlijk zit er faliekant naast. Het zit echt goed in elkaar weer dit plot. Dit zag ik niet aankomen. Het is spannend en de humor en soms onbegrip tussen de oude en jongere rechercheurs is ook weer erg leuk. Generatiekloof! Het speelt zich natuurlijk af in Amsterdam en sommige plaatsen ga je meteen voor je zien. Erg herkenbaar en dichtbij voelt het!

Bij dit bijzondere 80ste deel van Baantjer zit een losse plattegrond van Amsterdam bij. Met ALLE moordlocaties uit de boeken! Dat is echt leuk om te zien en misschien kun je er wel een wandeltocht van maken. Ook worden ALLE boekenwinkels aangegeven. Dat zijn er nogal wat! Een erg leuk extraatje. Ik hoop dat Peter Romer zeker nog meer Baantjer gaat schrijven. Ik kijk al uit naar de volgende. 4****

 

Li Lefebure & Jenny Bakker- Naar de Verre Vlakte

0

verre-vlakte

 

Raaf en Papegaai gaan deze keer op reis naar de verre vlakte. Daar vinden zij een klein dier, het diertje is zijn mama kwijt. Raaf en papegaai gaan met de kleine op zoek naar zijn moeder. Je leert weer allemaal bijzondere dierensoorten kennen en waar ze wonen. (in bomen, holen of in het water). Emoes, Kangoeroes, maar waar hoort het kleintje nu echt thuis? Het is een avontuurlijk en leerzaam verhaal. Ik vind dat elke keer weer bijzonder, een boek waar je kind (of jijzelf) ook nog iets van opsteekt. Vanaf een jaar of 6, maar voor alle leeftijden prachtig om te lezen en naar te kijken.

Achterin vindt je een Quiz met vragen. Hoeveel kun jij er goed beantwoorden?

Ook lees je een aantal zeer leuke weetjes over Australië. De auteur gaat iets dieper in op Termieten(heuvels). Leerzaam en zo leuk om in te bladeren met de levensechte kleurige illustraties.

Deze prentenboeken zijn altijd prachtig. De illustraties passen precies bij het verhaal. Het verhaal is leerzaam en staat vol met weetjes. Deze keer is de nadruk gelegd op Samen Leren Lezen en leesniveaus: 1 jaar leesonderwijs(vriendjes van Raaf en papegaai), 2 jaar leesonderwijs (papegaai) en 3 jaar leesonderwijs (raaf). Je merkt het verschil van niveau echt. Het is net op welk niveau het kind zit. Je kunt als volwassene meelezen als ze nog niet aan jaar 3 toe zijn. Het heeft veel mogelijkheden en is hoe dan ook een leuk avontuur om samen of alleen te lezen.

Ik geef het weer 5 sterren*****. Het is een stuk dunner, dan de vorige delen in de serie. Maar het is een stapje verder voor kinderen die leren lezen. En de opzet is ook erg leuk!

Illustraties: Jenny Bakker

Tekst: Li Lefebure

Tamara Geraeds – Echo *****

0

img_20170117_144443_813.jpg

Wat keek ik uit naar dit boek zeg! Mijn verwachtingen waren dan ook erg hoog. En ik ben blij om te zeggen, dat al mijn verwachtingen zijn uitgekomen.

In dit boek volg je een jong meisje: Sara. Haar moeder is een tiran. Sara groeit op in angst , in huis met haar moeder. Haar moeder geeft haar de meest afschuwelijke straffen. Sara mag niet gelukkig zijn, haar moeder zorgt daar wel voor.

De buitenwereld weet niets van haar bestaan af. En Sara weet niets van de buitenwereld. Sara wil vrij zijn, ze wil weten hoe vrijheid voelt. Maar kan ze zich losmaken uit de greep van haar moeder?

Sara ziet dingen heel anders dan normale meisjes van haar leeftijd, omdat ze alleen de dingen kent die haar moeder haar heeft verteld. Moeder is vaak met een hoofdletter geschreven. Het is een duivelse vrouw, de hoofdletter benadrukt dat in mijn ogen nog meer. Ze geniet ervan om haar dochter pijn te doen en om haar te kleineren.

Als lezer moet je af en toe even slikken. Het is een enorm heftig verhaal, het raakt je, diep in je hart. En daarna laat het je niet meer los. Niet vergeten adem te halen! Een echte pageturner.

Ik kreeg er het Misery gevoel bij. Als je het verhaal van Stephen King kent, dan weet je wat ik bedoel. Een vrouw die alle macht heeft over een ander. En ze is niet te stoppen, kun je wel ontsnappen uit de greep van zo’n duivelse vrouw? Alleen gaat deze Moeder steeds een stapje verder. Haar dochter moet vreselijke dingen doen om te overleven. Overleven dat wil ze, in deze hel wil ze niet leven. Ze wil een gelukkig leven. Sara is een zeer sterk personage, je voelt met haar mee. Je wilt haar helpen. Ze is nog heel jong, maar wordt gedwongen om heel snel volwassen te worden.

Het plot is verrassend. Je denkt echt bij jezelf: Jemig, hoe kan dat? Dit kan niet waar zijn.

De duisternis in dit boek laat je huiveren. Ik vind het ook echt een horror/thriller. Ik plaats het onder het genre horror, omdat ik het een gruwelijk echt aanvoelend verhaal vind. Het zou zomaar echt kunnen gebeuren. Deze gedachte liet mij niet meer los. Wat verbergen mensen allemaal in hun huis? Wie/Wat verbergen ze in hun veilige haven? Je kunt nu eenmaal niet overal naar binnen kijken. Na het lezen van dit boek zou je dat misschien wel willen. Iedereen heeft zijn geheimen! Elk huisje heeft zijn kruisje. Maar het huis in dit verhaal heeft er veel!

Het boek heeft korte hoofdstukken en is verdeeld in twee delen. Toen ik aan het tweede deel begon, was ik heel even de draad kwijt. Maar ik had het al snel in de gaten, hoe het zat. Dit vul je als lezer gemakkelijk zelf in. Het tweede deel gaat over een Moeder en haar vijf dochters. Hier sta je ook weer van te kijken. De woede van de moeder spat van de pagina’s af en je voelt de angst van de kinderen.

De titel vind ik echt enorm goed gekozen. De tekst bij deel 2 ook: What is history? An Echo from the past in the future: a reflex from the future on the past. Deze hele tekst, beschrijft de titel en het gevoel dat het boek mij gaf. Heden en verleden zijn met elkaar verbonden. De cover foto zegt ook genoeg. 5*****

Dit boek ligt op 11 april in de winkels!

Kabook, bedankt voor het Recensie exemplaar!