Anthonie Holslag – Toevluchtsoord*****

0

toevluchtsoord

 

 

Dit is een echte Page-turner! Dit boek komt rustig op gang. Je leert de personages stap voor stap kennen. Het gaat over een vriendengroep: Maude, Lars, Jonathan, Jennifer, Jeffery, Megan en Jack. Ze kennen elkaar nog uit hun schooltijd. Ze gaan elk jaar met zijn allen, een paar dagen weg. Naar een huisje in het bos, met een heerlijk meertje. Dit was hun toevluchtsoord toen ze jong waren. En nu ze ouder zijn voelt dat nog steeds zo. Ze zijn er bijna compleet afgesloten van de buitenwereld. Ze hebben wel een tv, maar deze heeft een hele slechte ontvangst. Als ze deze aanzetten en ze zien zeer akelige nieuwsberichten voorbijkomen, vragen ze het zich af.. Is het allemaal echt aan het gebeuren? De wereld lijkt naar de verdommenis te gaan. Mensen hebben iets vreemds onder de leden. Ze krijgen rode ogen en vlijmscherpe tanden. De mensheid is verdoemd! Ze scheuren elkaar aan bonken…..De groep vrienden voelt zich redelijk veilig in hun hutje in het bos. Maar hoelang zijn ze daar nog veilig in hun toevluchtsoord? Een aantal besluit om een kijkje te nemen in het dichtbijgelegen dorp. En twee anderen gaan bij de dichtstbijzijnde buren een kijkje nemen. Ondertussen blijft de rest achter in het huisje, de deuren en ramen gebarricadeerd… En moeten ze wachten op de terugkomst van hun vrienden. De spanning is om te snijden. Is de wereld nog wel te redden? En kunnen ze dit overleven.

Mijn favoriete personage is Jack. Hij is speciaal, maar ook een buitenbeentje in de groep. Hij is op het eerste gezicht een beetje vreemd. Maar ze komen er tijdens deze vakantie al snel achter dat hij meer dan speciaal is. Ze hebben allemaal hun eigen leven en geheimen. Het zijn veel personages, maar het is absoluut duidelijk wie, wie is. Het is niet verwarrend.

Het is spannend en griezelig tegelijk. Als je gebonk hoort, na het lezen van dit verhaal…..Dan moet je echt aan dit boek denken. *bonk.. bonk…bonk*. Het heeft voor mij de sfeer uit een Stephen King boek. Dromenvanger…Huisje in het bos, dieren die er vandoor gaan….Het claustrofobische gevoel van het opgesloten zitten en te willen overleven is hier ook aanwezig. Dat te samen met een Walking Dead gevoel versus World War Z. (Als je die film hebt gezien, dan snap je me, want de hele toestand deed me een beetje daaraan denken en aan de snelheid van de geïnfecteerde mensen). Dit is echt een gigantische goede mix. Ik heb het boek niet weg kunnen leggen na een 40 bladzijden, dan komt er zoveel vaart in dat je echt af en toe eventjes naar adem moet happen. Echt genieten! Ik moest verder! Het is ook echte horror met af en toe behoorlijk wat bloed en gruwelijke details. Maar als de wereld er zo aan toe is, begrijp je dat het de nieuwe realiteit is. Het monster komt naar boven in de mens.

De cover past echt goed bij het boek. Het heeft niet direct met bijen te maken. Maar toch ook weer wel. Het is een soort vergelijking. Dus iedereen die bang is voor bijen, kan opgelucht ademhalen. Deze insecten komen niet achter de personages aan….Het is iets veel angstaanjagender, iets dodelijks en het verspreidt zich razendsnel!

Zeer vlot geschreven, alsof je er zelf bij bent. Je ziet het voor je ogen gebeuren. Dit is mijn favoriete verhaal van Anthonie tot nu toe. Jemig, wat smaakt dit naar meer! Dikke 5*****

Advertenties

Patrick Berkhof – Dizary: Het levende Systeem*****

dizaryboek

 

Zes personen ontmoeten elkaar bij het Vredesgilde van Moed en Daad. Ze komen er al snel achter dat ze allemaal iets gemeen hebben: Een Maark. Een Maark is een merkteken dat je krijgt als je de wet hebt overtreden. De Maark zal hun dood betekenen, als niet iedereen in de groep binnen 7 dagen een goede daad verricht. Dit is absoluut niet makkelijk! In de wereld van Dizary zwerven namelijk duistere wezens rond. Het zijn eerste klas monsters en hoe kun je die verslaan? Gaat iedereen het halen, of gaat hun Maark ze fataal worden?

Het levende systeem is ook erg bijzonder en eigenlijk ook gruwelijk tegelijk. Als er iemand sterft, komt het levende systeem in actie. Hoe dat is beschreven, daar kreeg ik de kriebels van. Geweldig!

Mijn favoriete personage is een dier: De Poes Zeliska. Zij heeft een bijzondere gave. Ze kan met mensen communiceren. Ze is ook een sterke tante en speelt een belangrijke rol in het verhaal. Haar kijk op de wereld is net een beetje anders. Ze is namelijk een weledelgeleerde Poes!

De personages Arak En Ileas, leer je enorm goed kennen. Deze jongen hebben een onbreekbare band en zijn beste vrienden. Maar doordat ze beiden een Maark krijgen, komt er druk om hun vriendschap te staan. Maar ook de andere personages zijn heel bijzonder. Stapje voor stapje kom je meer over ze te weten.

Wat een prachtige wereld heeft Patrick geschapen!

Meteen van af het begin sleept hij je mee naar Dizary. Deze wereld is echt heel apart. Niets is wat het lijkt en je kunt er ook niet snel je weg (terug)vinden. Je weet nooit waar je terecht komt of wat er in de straat voor je ligt. Dit is zo origineel! Het gaf mij het gevoel van een doolhof, omdat je uit sommige plaatsen in de wereld van Dizary echt je weg terug moet zoeken. Mensen gebruiken leentrappen waar men geld voor moet betalen om over een muur te komen of ergens anders waar ze heen moeten. Daar komt bij dat het beeldend op papier staat, dus je ziet alles zo voor je! Ook doen sommige dingen een beetje steampunk-achtig aan, zoals de sieraden (M-klik) met technische snufjes of bepaalde vervoersmiddelen. Het is echt super spannend en zit vol actie. Dit is een boek dat je niet zomaar kunt wegleggen! Een pageturner! Deze wereld laat mij voorlopig niet meer los.

De taal is ook zeer origineel. Door zijn eigen wereld te schapen, heeft de auteur ook eigen woorden en benamingen bedacht voor voorwerpen. Dat is echt enorm leuk. En door de beschrijving gaat je fantasie aan het werk. De auteur heeft ook bijvoorbeeld een Leentrap uitgeprint met een 3d printer. Deze kun je zien op zijn stand, op Fairs, markten en Cons. Hij heeft ook de cover zelf gemaakt. Deze past enorm bij het verhaal. Het is een scene die je nooit meer gaat vergeten.

Ik kan uren doorpraten over dit boek. Maar eigenlijk moet je dit gewoon zelf ervaren! Dus duik jij ook snel in deze originele wereld????

Het is Fantasy met Science Fiction. Maar ook is het een dystopische wereld. En er zit ook veel humor in! In mijn ogen is het niet echt in een hokje te stoppen en dat maakt het een uniek en origineel boek! Ik kijk stiekem al uit naar zijn volgende boek. Dit smaakt zeker naar meer! Weer een pareltje in mijn boekenkast erbij! Ik hoop dat we nog veel van deze auteur gaan horen in de toekomst! Het boek krijgt van mij 5 dikke sterren*****.

Simone Aerts – Fashion Academy, Punk meets Preppy

0

punkpreppy.jpg

Dit kinderboek is alweer de derde in de serie. Dit keer gaat de Fashion Academy voor het thema: Punk vs Preppy. Wie gaat dit jaar de geheime opdracht krijgen? En wie gaat de pop-upstore opdracht winnen? Er is weer veel geheimzinnigheid en het is spannend omdat je wilt weten of het allemaal goed komt. De slaapverwekkende Meester Musch is weer van de partij, maar ook alle andere leraren weer wie of wat is de De Klos? Je komt er allemaal achter!

Tasia heeft het niet meer zo naar haar zin op de academy. Ze heeft het gevoel dat alles al weet en niets bij kan leren. Ze voelt zich er niet meer thuis. Dus sluipt ze vaak weg van de Academy om een aantal jongeren in het park te ontmoeten. De geheime opdracht zorgt voor stress, bij de gelukkige leerling die hem dit jaar krijgt. Hij moet hij dit tot een goed einde brengen? Onderling is er veel strijd tussen de leerlingen, maar dit keer moeten ze samen werken aan een project. Als dat maar goed gaat! En gaan ze het op tijd voor elkaar krijgen?

Het is een heel leuk boek om te lezen, leest lekker vlot en je zit zo weer in het verhaal van de leerlingen op deze bijzondere kostschool. Kinderen kunnen het ook zelf lezen, het is vrij simpel Nederlands en zo nu en dan nog leerzaam ook. Je leert heel wat bij over de mode en bepaalde technieken. Het thema duurzaamheid is echt een hele goede zet! Het is dus een boek waar je wat van opsteekt ook. Een heerlijke frisse kijk op de mode wereld. Veel kinderen zouden willen dat deze school echt bestaat. Maar misschien krijgen ze wel een uitnodiging binnenkort, net zoals bij Harry Potter worden alleen de kinderen met talent uitgenodigd om naar deze school te gaan, via een brief!

Weer heel veel leuke illustraties van Tante Beun. Ze maakt dit keer gebruik van veel zwart en oranje. Erg leuk. De vormgeving is ook mooi. Hardcover met leeslint en het geheel ziet er erg fleurig uit. Leuk om voor te lezen of zelf te lezen.

Ik geef het boek een 7,5 als ik een cijfer mag geven. Dat komt neer op 3,5-4****.

 

Mijn gelezen boeken  (januari -februari-maart 2017)

0

 

Ik ga vanaf nu elke 3 maanden een blog schrijven over mijn gelezen boeken, dit is de allereerste!

 

Januari 2017

Mijn 3  favorieten van Januari zijn: Schim en Schaduw, IJsblauw en Helden, Bezetters en Bevrijders! Maar eigenlijk waren het allemaal prachtige boeken op hun eigen unieke manier! Wil je mijn recensies lezen? Kijk dan hier op de pagina en voor de historische boeken en romans, verwijs ik je door naar : Ik hou van historische, leerzame boeken en romans!

Februari 2017

Moeilijk om drie boeken te kiezen uit Februari. Echo vond ik sws een topper! CatMagic en Bloeddorst ook allebei toppers. De andere boeken waren ook goed. Enkel Heksengebroed vond ik echt helemaal niks. Soms zit er zo’n boek tussen he?

 

Maart 2017

De 3 allerbeste van Maart waren voor mij Major Dick Winters, Yin en Yang en The Zar’aranos deception. De anderen komen er achteraan op een gedeelde tweede plaats.

Ik heb zoveel pareltjes gelezen deze 3 maanden. En ik schrik ook van het aantal, nu alles bij elkaar zie zo! Maar het waren vele uren leesplezier en ik heb er van genoten!

In Juli kunnen jullie de wrap up van April-mei- juni verwachten!

Amy Gentry – Dochters van Anderen

0

dochters

Op een avond neemt iemand Julie Whitaker mee, uit haar eigen slaapkamer. De rest van haar familie ligt in bed, op haar zusje na. Zij ziet alles gebeuren, maar durft geen alarm te slaan.

Haar ouders zijn ten einde raad. Hoe kan iemand zomaar binnen komen en je dochter meenemen?

Hoe kun je ooit nog naar bed gaan en je veilig voelen?

Julie is spoorloos verdwenen en de familie probeert verder te gaan met hun leven. Haar moeder (Anna)wil haar begraven. Ze denkt dat Julie niet meer in leven is. De kansen zijn ook zo klein, dat ze nog leeft! Maar ergens blijft ze toch altijd een beetje hopen om het te kunnen afsluiten.

Dan 8 jaar later, staat Julie op de stoep. Ze is stukken ouder geworden en heeft echt enorm veel meegemaakt. Die zijn zo vreselijk, dat je haren ervan overeind gaan staan! De familie is heel blij dat ze weer thuis is. Maar Anna merkt steeds meer vreemde dingen op, aan Julie. Is het wel haar dochter? Ze wil precies te weten komen waar Julie al die jaren is geweest. En is ze überhaupt wel haar dochter? Herken jij je kind na al die jaren? Het zet je wel aan het denken!

Het hele verhaal geeft je zo nu en dan de kriebels. Het is spannend, maar ook best verwarrend. Sommige stukjes daar staat steeds een andere naam bij. Je komt er wel achter hoe de vork in de steel zit. Je leest verder omdat je moet weten of Julie geen bedrieger is. Je krijgt als lezer ook steeds meer vragen. Deze gaan allemaal een antwoord krijgen. Het is geen boek dat in volle vaart doorgaat. Het speelt meer op je emoties. Want wat is echt? Wie is er echt? Van wie krijg je de waarheid te horen? Wie kun je vertrouwen. Met deze thriller stap je in een emotionele rollercoaster.

Het plot zag ik eigenlijk al aankomen en dat heb ik niet zo vaak. Mijn gevoel bleek juist te zijn. Ik word liever op het verkeerde been gezet, als ik een thriller lees.

De vormgeving van dit boek is zeer origineel. Geel, roze en zwart. Meer kleuren staan er niet op de cover, en de bladzijdes zijn aan de zijkant ook geel!

Ik geef het boek een 7! 3,5 sterren dus!

*** GastBlog: Johan Klein Haneveld

0

boeken johan

Nieuwe en oude klassiekers

Van te voren is natuurlijk nooit te vertellen welk boek een klassieker gaat worden. Dat hangt van zoveel factoren af! De kwaliteit van het verhaal natuurlijk, maar ook hoeveel het wordt gelezen, en of mensen met elkaar over het boek gaan praten. Eigenlijk kun je alleen maar zeggen dat de tijd het zal leren. Maar er zijn natuurlijk boeken die je als lezer eigenlijk al bij de klassiekers vindt horen, ook als ze nog maar net zijn uitgekomen.

Een klassieker in wording is bijvoorbeeld het boek ‘Perdido Street Station’ van China Miéville. Dat boek was een van de eerste boeken dat werd geschaard onder de noemer ‘New Weird’. De naam van deze stroming suggereert al dat een definitie moeilijk te geven is, behalve dat de verbeelding van de auteurs volledig de vrije loop krijgt, en dat daarbij de klassieke grenzen tussen sciencefic-tion en fantasy verdwijnen. Volgens de Wikipedia-pagina over ‘New weird’ gaan de verhalen vaak uit van moderne, stedelijke uitgangspunten, en is het doel de lezer te verontrusten in plaats van gerust te stellen. Anderen vinden het vooral ‘weird’.

Voorloper zijn in een genre wil natuurlijk je kans op het bereiken van de status van klassieker wel vergroten. En wat mij betreft is die status voor Miéville terecht, al heb ik het betreffende boek zelf nog niet gelezen. Wel las ik ‘The Scar’, dat zich in dezelfde wereld afspeelt. Traditionele fantasy beperkt zich nogal eens tot een middeleeuws aandoende wereld, met karakters die vallen in her-kenbare rollen en rassen en een makkelijk definieerbare strijd tussen goeden en slechten ver-spreid over drie of meer dikke boeken. Dit boek laat zien dat fantasy veel meer kan dan dat. Hier geen elven, dwergen of demonen – maar cactusmensen, vampiers, een volk van mensachtige muggen (erg gevaarlijk) en misdadigers die als straf worden samengesmeed met machines tot een soort ‘steampunk-cyborgs’. Ze komen allemaal samen op een drijvende piratenstad, een plek bruisend van activiteit, waar niks onmogelijk lijkt. Toch azen de leiders op nog meer macht. Een uit een andere dimensie opgeroepen zeemonster wordt ingeschakeld om een plek te bereiken die een transformerende uitwerking zou kunnen hebben … Ik had verwacht vooral mezelf op mijn hoofd te krabben vanwege de vreemde ideeën in het werk van Miéville, maar ik was uiteindelijk verbaasd over de driedimensionale karakters die hij schept, met wie je tegen wil en dank meeleeft, zoals de koude maar volhardende Bellis Coldwine. En ook staat de diversiteit van de verbeelding niet in de weg van een meeslepend plot dat toewerkt naar een gedurfd einde. Niet heel makkelijk om te lezen, maar als je wilt zien tot welke grenzen het fantasygenre kan worden opgerekt, een absolute aanrader!

Een boek dat de status van klassieker in elk geval onder sciencefictionlezers al bereikt heeft is de bundel ‘Hospitaal tussen de sterren’ van James White. Deze al wat oudere bundel bevat verschil-lende SF-verhalen die toch een onderlinge samenhang vertonen (net als mijn eigen bundel ‘Con-quistador’ die verschijnt op 6 mei aanstaande). Ze spelen zich af in een ziekenhuis in de ruimte. De gevallen die de artsen en verplegers daar te behandelen krijgen zijn een beetje ingewikkelder dan die in het normale regionale hospitaal. Er komen namelijk regelmatig buitenaardse wezens over de vloer. En niet van die die lijken op mensen, zoals in de meeste Star Trek-afleveringen. Nee, intelligente individuen die geen hoge zwaartekracht kunnen verdragen, of methaan ademen, of zich voeden met straling. Een enorme diversiteit, en de verhalen draaien vaak om een inge-nieuze manier waarop de artsen toch een succesvolle therapie kunnen inzetten. Ik geniet van dit soort klassieke SF, waarbij de consequenties van wetenschappelijke speculaties worden uitgedi-ept, in elk verhaal één. En hier dus een keer geen astronauten of soldaten in de hoofdrol, maar dokters. Ook nu nog heel goed leesbaar, zelfs al zijn bijvoorbeeld de man/vrouw-verhoudingen misschien wat ouderwets.

Een volgende klassieker is het bekende boek van Ray Bradbury, ‘Fahrenheit 451’. Als je deze nog niet hebt gelezen, haast je naar de bibliotheek of de boekhandel, want elke SF-liefhebber moet deze eigenlijk wel tot zich hebben genomen. Of een ander boek of bundel van Bradbury, want ze zijn allemaal goed. Deze kwam voor mij toen ik hem het eerst las echter wel heel dichtbij. Het gaat

namelijk om een wereld waarin mensen door de overheid mak worden gehouden door een bom-bardement van visuele media, soaps en series op vier wanden geprojecteerd. ‘Fake news’, zeg maar. Of social media? Boeken, die mensen maar aan het denken zouden zetten, zijn verboden te bezitten en worden zelfs verbrand door de ‘brandweer’. Brandweerman Montag raakt echter nieu-wsgierig, leest een boek en wordt dan zelf een rebel. Hij krijgt echter de Mechanische Hond achter zich aan … Die laatste vond ik heel eng, maar niet zo eng als een wereld waarin het geschreven woord en de menselijke verbeelding zo zijn ingeperkt. Ik denk niet dat de schrijver werkelijk geloofde dat deze toekomst werkelijkheid kon worden, maar hij zet de lezer wel aan het denken en de boodschap van het verhaal is volgens mij nog steeds actueel. Misschien zelfs actueler dan ooit!

Dat geldt ook voor ‘Een loflied voor Leibowitz’ van Walter M. Miller Jr. Nu het ondenkbare toch werkelijkheid lijkt te worden en we door de onnadenkendheid van een Trump aan de vooravond staan van een mogelijke derde wereldoorlog (of grote Aziatische oorlog), zijn dit soort postapoca-lyptische verhalen niet langer meer een artefact van de koude oorlog. Maar wat is het in de men-selijke natuur dat ons ertoe brengt voortdurend de geschiedenis te herhalen? Waarom stappen we steeds in dezelfde valkuilen? Hier heeft een kernoorlog de wereld vernietigd en (in een echo van ‘Fahrenheit 451’) hebben de overlevenden alle boeken en teksten over techniek vernietigd. Alleen de heilige Leibowitz heeft papieren kunnen redden en in een klooster worden die nu nauwgezet overgeschreven, ook al weten de monniken niet wat de blauwdrukken eigenlijk voorstellen. Dat be-grip volgt in een later tijdvak, en dan ontstaat langzaam maar zeker een nieuwe technologische beschaving. De monniken zien echter al snel patronen terugkomen die al waren overgeleverd van voor de grote ramp … Een boek over de rol van religie, de menselijke natuur en onze zwakheden als soort, dat tegelijk ontmoedigend is als hoopvol. Ik kan niet anders dan het aanbevelen.

Een ander boek over het einde van de wereld is van recenter datum. Na de koude oorlog leek een kernoorlog niet meer heel waarschijnlijk, en dus werden steeds vaker meteorietinslagen opge-voerd. Een meteorietinslag biedt eigen verhaaltechnische mogelijkheden. De tijd en de locatie van de inslag kan namelijk van te voren worden berekend, en de waarschijnlijke gevolgen ook, maar er kan niets tegen worden gedaan. Of althans, dat lijkt zo, want wie weet kunnen in dit geval kern-wapens zo ook eens nuttig worden ingezet … In ‘The last policeman’ lijkt het einde helaas onafwendbaar. Over zes maanden boort asteroïde 2011GV zich in de aarde. Inspecteur Hank Pal-lace ziet om zich heen de maatschappij instorten. Talloze mensen doen hun best alsnog hun ‘bucket list’ te realiseren of geven hun laatste spaarcenten uit. Als iemand zichzelf lijkt te hebben opgehangen, zien Hanks collega’s daarin niks bijzonders. Zelfmoord is immers aan de orde van de dag. Maar Hank bijt zich erin vast. Zelfs als de wereld binnenkort ten einde komt, moet een moor-denaar in zijn optiek niet aan het gerecht kunnen ontsnappen. Door zijn vasthoudendheid heeft Hank iets onsympathieks. Hij valt mensen lastig die het toch al heel zwaar hebben, om iets te bereiken waar niemand behalve hij om geeft. Aan de andere kant – is het terecht dat er behalve hij niemand meer geeft om zijn werk, of om rechtvaardigheid? Is het niet juist belangrijk je menselijk-heid te behouden, ook als niemand anders dat doen wil? Een detectiveverhaal tegen een science-fictionachtergrond met nog twee even spannende en verrassende vervolgen. Ik heb hiervan geno-ten. Of het een klassieker gaat worden, moet echter nog blijken.

Datzelfde is het geval voor een Nederlandstalige uitgave, die wat mij betreft in de YA-categorie een nieuwe klassieker mag worden genoemd en bewijst dat er ook bij ons (of bij onze zuiderburen in dit geval) vernieuwende en meeslepende sciencefiction wordt geschreven: ‘Slaves’, van Miriam Borgermans. En ook deze klassieker volgt het voorbeeld van een Fahrenheit 451 en kijkt naar trends in de huidige samenleving. Het verdwijnen van de middenklasse, de steeds toenemende verrijking van de 1 procent en het verdwijnen van werkgelegenheid door automatisering doet de mensheid terugkeren naar samenlevingsvormen die bij ons al lang waren afgeschaft. Namelijk slavernij. En moderne surveillancetechnieken maken het nog moeilijker daaraan te ontsnappen. Kansloze jeugd wordt in scholen opgeleid in dienstbaarheid om vervolgens geveild te worden aan de meest biedende. Hoofdpersoon Raven denkt dat een bestaan als Delicatusslaaf het hoogste goed is. Maar dan ontdekt ze wat er in werkelijkheid gebeurt met de geveilde slaven. Het lot van opstandigen is echter nauwelijks beter … Hoewel aan het eind de hoofdpersoon onrealistisch suc-cesvol is in het overleven onder barre omstandigheden, is vooral het begin choquerend en rauw, vol scherpe beschrijvingen die gruwelijk zijn – juist in hun geloofwaardigheid. Wie genoot van een boek als ‘The hunger games’, of de films daarvan, moet ook dit boek op de leesstapel leggen.

Een langere recensie van ‘Slaves’ schreef ik voor Fantastische Vertellingen en zal verschijnen in nr. 42, samen met een bespreking van mij van ‘Lege Steden’ van Jasper Polane, en mijn verhaal ‘Het plotselinge woud’. Voor elke fan van fantastische verhalen is dit een onmisbaar tijdschrift. Je kunt losse nummers bestellen en een abonnement nemen via de website:http://shop.pr1ma.nl/peri-odieken/fantastische-vertellingen-moderne-collectie/.

Mariska Overman – Hoofdzaak****

0

hoofdzaak

 

Dit boek begint meteen al super spannend! David komt thuis van een rondje hardlopen en als hij na het douchen beneden komt, ziet hij iets verschrikkelijks op zijn keukentafel staan…….

Een hoofd! Een echt hoofd, zonder lichaam. Zullen ze de rest van het lichaam ooit vinden? En wie is deze persoon? En waarom ligt het bij David op zijn keukentafel? 

Hij is vreselijk geschrokken en belt meteen zijn zus Isabel op. Zij heeft samen met David bij de recherche gewerkt. Nu is ze werkzaam in het mortuarium. Ze werkt veel liever met overleden mensen. Ze draagt grote zorg voor de mensen die op haar tafel terecht komen. Ze helpt mee met het politie onderzoek. Zo leer je als lezer ook van alles bij over de gang van zaken tijdens zon onderzoek. Waar kijken ze naar bij zo’n lichaam? In dit geval is er alleen maar een hoofd. Maar daar is iets heel bijzonders mee……. Isabel probeert de lichamen zo goed mogelijk weer te laten lijken op de overledene. Ze is enorm zorgzaam en draagt ze daarna over aan uitvaartondernemers. Dit kijkje in deze toch best wel onbekende wereld is heel apart. Het is alsof je er zelf bij bent.

De titel is natuurlijk perfect gekozen en de cover vind ik erg mooi. Heel toepasselijk.

Het is een spannend verhaal en het plot is zeer sterk en verrassend! Dit zag ik niet aankomen. Een opmerkelijk goed debuut van Mariska. En ik vind het echt bijzonder dat ze veel dingen over de dood op papier heeft gezet. Zo krijg je misschien minder de kriebels van het taboe rondom de dood. Ik vond het erg leerzaam om te lezen hoe alles in zijn werk gaat. De dood blijft een ongrijpbaar iets, maar door haar manier van schrijven wordt het iets begrijpelijker. Ook al wil je sommige dingen misschien niet echt weten, nieuwsgierigheid overwint het. Het is leerzaam en spannend geschreven, dus je kunt het boek echt snel uitlezen! En daarna denk je: het smaakt naar meer!

Ik geef het boek 4**** sterren!