Sonn Franken- De Oversteek + Interview

0

de oversteek

Kees leest enorm graag Fantasy. Hij kan er uren in verdwalen en de wereld om zich heen vergeten. Als hij op zijn werk een zwaar ongeluk krijgt, komt hij in zijn Fantasy boek terecht. Als lezer is dit voor velen wel de ultieme droom. Want daar dromen we allemaal wel eens van, om in een van onze favoriete boeken terecht te mogen komen. Voor Kees wordt het werkelijkheid. Hij groeit uit tot een van de belangrijkste personen in zijn verhaal. Hij moet deze wereld van de ondergang redden en beschermen tegen het kwaad. Hij leert zichzelf beter kennen en is een echte doorzetter.

De auteur schrijft erg beeldend, dus hij krijgt het voor elkaar: Je hebt het idee dat je er zelf bij bent. En dat is als fantasy lezer echt super gaaf!

Kees gaat met Akam en anderen zijn best doen om deze wereld (die niet de zijne is) te redden. De wereld wordt geteisterd, door kwaadaardige wezens en overal ligt het gevaar op de loer.

Zo zijn er luchtpiraten, ze terroriseren steden vanuit hun luchtschepen, maar moet je ook uitkijken voor magie in deze wereld. Het verhaal zit vol actie en spanning. Je voelt dat de klok doortikt!

Een van de mooiste wezens vind ik de tweekopgier Shriek. De naam zegt het al: Hij heeft twee hoofden. Deze wezens staan bekend als kwaadaardig, maar is hij dat wel? Akam komt in aanraking met Shriek. Ik vind het altijd mooi als fantasy wezens een grote rol krijgen in een verhaal.

Ook komen er bijzondere wolven in voor.

De cover vind ik enorm goed bij de sfeer van het boek passen en de titel is perfect gekozen!

De strijd van het goede tegen het kwade. Het dagelijkse leven in ons normale bestaan. Eigenlijk vechten we elke dag voor onszelf, maar ontsnappen aan de dagelijkse beslommeringen door te lezen. En tussen het werken en normale leven door, proberen we onze dromen waar te maken. Dit boek heeft een duidelijke boodschap in mijn ogen: Geef niet op en ga ervoor!

Ik geef het boek 4**** en kijk uit naar nog meer fantasy van deze Auteur.

 

*****************Interview en informatie over de auteur*********************

Mijn naam is John Franken, ik ben geboren op 27 maart 1962 te Bergen op Zoom. De meeste van mijn vrienden en familie noemen mij al jaren Sonn, dus deze naam gebruik ik dan ook voor al mijn pennenvruchten. Mijn vader Martien Franken was een geboren en getogen Bergenaar; een man uit het gewone volksleven maar behept met een bovengemiddelde intelligentie. Zelf nooit de kans gehad om te studeren, was hij vastbesloten om zijn kinderen wel die kans te geven. Ik als 7e uit een gezin van 8 werd op de lagere school ‘gescoord’ op Gymnasium niveau. Dat werd dus ook mijn middelbare opleiding, op het R.K Gymnasium Juvenaat H.Hart te Bergen op Zoom.

Mijn vader was iemand met vele interesses en iemand die er graag op uit trok. De vele reisjes en uitstapjes maakten mij alleen nog maar nieuwsgieriger naar datgene dat voorbij de horizon lag. Deze voorliefde voor reizen en de onbekende plaatsen te bezoeken heb ik nog steeds.

Al op de lagere school stonden mijn werkschriften vol met kleine pentekeningen en eigen gemaakte gedichten of teksten. Menig boek verslond ik, want ik was dol op lezen. Dat werd nog meer gestimuleerd tijdens mijn Juvenaat tijd, waar ik de A kant volgde met 6 talen in mijn pakket. Het lezen van proza en poëzie in diverse talen en behoorlijke aantallen heb ik altijd als een genot ervaren. Wat al begon op de lagere school, het schrijven van teksten en gedichten, werd voortgezet gedurende mijn gymnasium tijd. Het was een periode dat overal waar ik was, wel papier en pen te vinden was.

Ook in deze periode vooral via allerlei muziekbandjes waar ik deel van uitmaakte kwam daar een extra aanleiding om te schrijven; immers er moesten teksten komen voor de eigen gecomponeerde nummers.

Mijn voorliefde voor reizen, mijn interesses voor het vangen van landschappen en omgevingen in detailomschrijvingen, en de liefde voor het schrijven, tracht ik te bundelen in mijn pennenvruchten. Al moet ik zeggen dat mijn levendige fantasie, en de drang om uit het bestaande leventje voor even te ontsnappen, ook een behoorlijke duit in het ‘schrijfboekje’ gedaan hebben.

Qua stijl ben ik bijzonder gecharmeerd van J.R. Tolkien, niet slechts om het genre van ‘Lord of the Rings’, maar meer om de manier hoe hij een straat, een landschap of het interieur van een herberg weet te beschrijven. Je voelt je als het ware in de situatie en kunt zo het verhaal

nog intenser beleven. Op deze manier probeer ik de lezer ook mee te nemen in mijn ‘schrijfsels’.

Mijn tweede hobby fotografie helpt mij bij het vastleggen van momenten. Zo opent zich inderdaad een ander venster op al die gebeurtenissen, momenten en situaties die ik langs me zie gaan, in betrokken word of mijn eigen ervaringen mag noemen.

Sinds 2007 ben ik als zelfstandige aan de slag voor de weekkrant als journalist / fotograaf waarbij ik verslag doe van evenementen en mensen vanuit de regio. Hiermee probeer ik een beeld te schetsen van de eigen omgeving. Dit voerde ik nog een stapje op toen ik mijn eigen nieuwssite http://www.bozinbeeld.nl / http://www.westbrabantinbeeld.nl begon in 2010. Deze site bevat ook een privé pagina van mijzelf alsmede een pagina waar ik het leven van mijn vader als kunstenaar levend hou.

 

Hoe voelt dat om je boek voor het eerst in je handen te kunnen houden?

Dat was een heel erg speciaal gevoel. In het geval van dit boek eigenlijk 2 keer. Ik heb het in eigen beheer namelijk al eens uitgegeven. Toen de koerier enkele dozen bij mij afleverde kon ik haast niet wachten om er een open te scheuren en dat moment je eigen boek vast te houden, je allereerste boek nog wel, dat was echt super. Een droom die uitkomt. Nu 6 mei te Hoorn was ook super. Dit verhaal werd verkozen tot deel van boek10, een bevestiging eigenlijk dat dit boek het waard was gelezen te worden. Tussen 9 andere auteurs die opvallen en bij een uitgever die het geloof in je uitspreekt, dat was echt een geweldig gevoel.

 

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?

Er waren flarden tekst die in mijn hoofd dwarrelden. Voor ik het wist had ik de eerste 30 pagina’s. Deze kwamen onder de aandacht van de Nederlandse schrijver Albert Hagenaars die het potentieel herkende. Hij wees me er op dat dit verhaal voortgang moest hebben en informeerde weken achter elkaar naar de stand van zaken en gaf me de denkbeeldige schop onder m’n kont om vooral verder te gaan. Nieuwsgierigheid om te weten wat er achter de horizon ligt, die onbekende afslag te nemen, de schoonheid van avontuur en nieuwe ontdekkingen maar ook het omarmen van fantasie, dat alles ligt dicht bij mijn persoon en heeft aldus geleid tot dit verhaal.

 

Hoe kwam je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Namen uit het “nu verhaal” zijn deels verzonnen, deels uit mijn eigen omgeving. Eigenschappen en invulling van hun persoonlijkheid eigenlijk idem. De namen uit het fantasie verhaal zijn puur verzonnen.

 

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Dit verhaal is gewoonweg intuïtief ontstaan. Ik heb het gemak dat ik erg snel in het verhaal zit. Als ik me even afzonder, computer of laptop opstart kan ik meteen verder. Het is wel zo dat het verhaal zelf mij bij de hand nam. Er zijn spontane afslagen ontstaan die ik tevoren nooit bedacht had, het waren absoluut momenten die ik niet gepland had. Bij scènes en locaties heb ik wel geput uit de vele reismomenten die ik zelf beleefd heb en dan is het heerlijk dromen vanuit zo’n vertrekpunt. Maar bij voorbeeld het einde kwam pas zo’n 30 pagina’s voor het slot hoofdstuk tot vorm in mijn hoofd.

 

Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Ik heb een vrij drukke fulltime baan, en daarna bezig ik mijn eigen nieuwssite http://www.bozinbeeld.nl / http://www.westbrabantinbeeld.nl waar meer dan 30 uren in de week mee gemoeid zijn, evenals mijn inspanningen voor de Persgroep om wekelijks op pad te gaan voor een fotopagina en enkele artikelen. Ik heb dus geen schema om zoveel uren per week of per dag te schrijven. Maar het schrijf virus heeft me dusdanig in de greep dat ik er veel nachtelijke uren in heb zitten. Vaak ook in de zomerperiode had ik mijn laptop bij, zette mijn auto ergens aan de kant en begon te schrijven. Bij elkaar heeft de totstandkoming van “De Oversteek” ongeveer een jaar geduurd.

 

Wie heeft de cover gemaakt en heeft de cover een betekenis?

De foto heb ik zelf geschoten en het heeft voor mij een bijzondere betekenis. Ik heb mijn vader enkele malen meegenomen naar deze kuststreek tussen Calais en Le Tréport waar krijtrotsen de horizon sieren. Bij helder weer konden we Engeland zien. Bij dezelfde krijtrotsen heb ik gestaan toen mijn vader op hetzelfde moment een levensbedreigende operatie onderging. Evenzo heb ik daar staan mijmeren na het overlijden van mijn vader. Dit is de natuur, de zee, het uitzicht waar hij en ik van houden. Dit is wat je nieuwsgierig maakt wat er daar aan de overkant te zien is en te beleven. Dat voorgenieten neemt je mee op avontuur en verandert zo in een fantasie. Fantasie die me wegleidt uit het dagelijkse leven. Op deze manier ben ik zelf eigenlijk Kees de hoofdpersoon.

 

Wat vindt jij zelf het leukste van het boek, of wat raakt jezelf het meeste uit je verhaal?

Die gezellige kroeg waar je in goed gezelschap kunt genieten van een gerstenat en elkaars verhalen. Die bibliotheek waar je op ontdekkingsreis kunt gaan en de mooiste kaarten en of oude geschriften kunt vinden. Maar ook de manier hoe je met familie, met vrienden en met je vader momenten en belevingen kunt delen en het gevoel hebt dat je niet alleen op de wereld bent.

 

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Nee en ja. Nee, omdat het een puur fantasie verhaal is. Ja, omdat ik geput heb uit ervaringen in mijn eigen stad, mijn eigen levenservaringen en omdat ik vaak in de auto stap, meestal met mijn broer Henk, of op de motor, en tripjes maak door Nederland, België, Duitsland, Luxemburg of Frankrijk en dan lekker over onbekende binnenpaadjes rijden en allerlei dorpjes en steden in me opneem. Zo’n dagtochtje kan makkelijk 1.000 à 1.200 km worden, heerlijke kilometers waarbij de tijd zoek raakt.

 

Heeft het boek een boodschap?

Als er al een boodschap in het boek zit is het vooral het idee dat je ten alle tijden je droom mag najagen. Schroom niet om te fantaseren en geef vooral niet op. Treedt buiten gebaande paden en er is niks mis mee om anders te denken.

 

Een Boodschap aan je lezers en de leden/volgers van deze site/pagina:

Als kind van een naoorlogs gezin ben ik opgegroeid met drie broers en vier zussen. De geborgenheid en veelzijdigheid van een dergelijk leven leert je al snel om voor je zelf op te komen, om tevreden te zijn met heel weinig en te genieten waar je kunt. Ik ben blij met de degelijke opvoeding waarbij respect en beleefdheid kernwoorden zijn. Hier in Nederland hebben we een bevoorrecht leven in vergelijking met heel veel andere delen in de wereld, laten we daarvan genieten. Het lezen van boeken, van feiten, van fantasieën en belevingen van anderen maakt ons rijker en leert ons om voorbij onze eigen bekrompenheid te kijken.

Mijn fantasieboek “De Oversteek” is deel I van een drieluik. Elly Godijn van Godijn Publishing gaf me met haar keuze mij op te nemen in het Boek10 project de kans mij te presenteren op een landelijk platform. Daar ben ik haar enorm dankbaar voor. Haar vertrouwen in mijn verhaal doet me deugd en zeker ook haar toezegging dat ze deel II en III ook wil uitgeven. Deel II, “Bleke Demonen”, is al klaar en kan het proces tot uitgifte in. Ik hoop dit deel ergens in december van dit jaar te kunnen presenteren. Op dit moment ben ik bezig met deel III.

Ik heb het voorrecht gehad om veel gesprekken te mogen aanhoren van mensen die de tweede wereldoorlog hebben beleefd en geleefd. Op het moment dat er veel van die mensen overleden groeide in mij het besef dat ik hun verhaal moest optekenen opdat het voor iedereen bewaard blijft. Het is het verhaal geworden van Jaap. Een jongen die als 17-jarige wordt meegevoerd door de Duitsers om voor hen te werken. Waar broers van hem op het platteland bij de boer belandden, in de munitiefabriek of andere industrie, werd hij opgeleid tot motorordonnans die van Rusland tot Frankrijk reisde om documenten en pakketjes af te leveren of om voorop het konvooi te rijden en wegen af te zetten. Zo krijg je een beeld dat haast niet beschreven is, laat staan dat het overduidelijk gepresenteerd wordt. Het zwart wit van de oorlog verwordt tot allerlei grijze tinten omdat het de reis toont van mensen die in allerlei situaties verzeilen en dan keuzes maken hoe hier mee om te gaan.

Dit boek beschrijft ook de thuiskomst en hoe mensen zonder enige kennis oordelen en veroordelen. Het is een weggestopt hoofdstuk uit de oorlog, echter een hoofdstuk dat heel veel mensen persoonlijk hebben meegemaakt. Dit verhaal mag niet vergeten worden en dus moest ik dit verhaal wel optekenen. “In de Schaduw van de Waarheid” heeft me wel op pad gestuurd naar locaties in Duitsland en Frankrijk om feiten te checken. Evenzo heb ik het internet geraadpleegd om alles in het juiste perspectief te kunnen plaatsen. Dat is natuurlijk ook het voorrecht van een schrijver, het mogen vastleggen van verhalen van anderen en zo de geschiedenis levend en divers te houden als tegenpool van de geknechte waarheid van de geschiedenisboekjes die in principe door de overwinnaar zijn opgetekend. In mijn boek staan namelijk ook de verhalen van Duitse boerengezinnen die onder de oorlog gebukt gingen of Duitse soldaten die heel anders in het verhaal stonden.

Het schrijf virus heeft me stevig in haar greep. Zo kan ik midden in de nacht wakker worden met flarden van zinnen in mijn hoofd. Ik moet deze dan optekenen want anders kan ik de slaap niet meer vatten. Het resulteert al te vaak in gedichten. Zo is mijn eerste bundel “Scherm, mijn Venster” tot stand gekomen, een combinatie van gedichten en eigen geschoten foto’s. In mijn perceptie is de combinatie van beeld en tekst juist heel sterk om een emotie, situatie of ervaring vast te leggen.

Momenteel is mijn tweede bundel gereed en ben ik aan het kijken hoe ik deze kan uitgeven. Ben er ook trots op dat mijn korte verhalen en gedichten al in een vijftiental internationale bundels zijn opgenomen of op sites van literaire genootschappen gestaan hebben. Al bij al begint het al aardig wat te worden. Maar het voornaamste is dat ik mijn voortdurende drang tot schrijven tot uiting kan brengen.

 

Peter Varg – De Jaguarkrijger: Boek 1- Kukulkans meesterplan

0

 

de jaguarkrijger

Dit boek heb ik mogen lezen voor Sf-Terra

Juan is een jaguarkrijger en een zwarte magiër. Hij kan in een jaguar veranderen. In de huid van zijn geestesbeest gaat hij op zoek naar de dader van twee brute moorden. Er zijn twee onthoofde kinderen gevonden. Welke gruwel heeft dit op zijn geweten? Een stem in zijn hoofd laat hem weten dat zijn dochter een kind zal baren die de wereld zal kunnen redden. Maar de stem draagt hem ook dingen op, die hem absoluut niet aanstaan. Hij moet een vloek over iemand uitspreken! Ook moet hij zorgen dat zijn dochter haar ware liefde tegenkomt.

In de normale wereld gaat Monica een opleiding doen. Daar ontmoet ze de Belgische Peter. Ze hebben meteen een klik. Peter heeft een donker verleden, maar ze lijken voor elkaar te zijn gemaakt. Monica moet op zoek naar de Sleutel. Dat is de eerste stap om de wereld van de ondergang de redden. De Maya kalender laat namelijk zien, dat het einde nabij is, als men niet gaat ingrijpen. Peter heeft nog nooit kennis gemaakt met de wereld van de Coya-stam. Hij komt er al snel achter, dat magie en het kwaad bestaat. Er gaat een wereld voor hem open en hij leert zichzelf ook beter kennen.

Ik moest er echt even inkomen. Het is een behoorlijk groots verhaal.

Geschiedenis wordt verweven met fantasy. Het speelt zich af in het tijdperk van Pinochet, in Chili.

In een bergrijk gebied vind je een bijzonder volk met magische krachten. Het volk van de Coya-stam is zeer bijzonder. Ze gaven mij het gevoel van een stam indianen met totemdieren. Alleen kunnen de krijgers van deze stam in jaguars veranderen.

Dit is een boek waarbij je aandacht niet moet verslappen. Je moet er met je hoofd bij blijven. Er gebeurt namelijk zoveel in het boek! Af en toe wist ik het niet meer, dus moest ik even terug bladeren om te kijken wat er daarvoor was gebeurt. Ik was regelmatig de draad kwijt.

Er zijn veel personages en dat is soms een beetje verwarrend, ook omdat het zich soms niet op deze wereld plaatsvind, maar in iemands hoofd( Juan heeft ongeveer 1000 zielen in zijn hoofd zitten). Ook kunnen sommige personages van vorm veranderen: In mens of dier. Dan moet je even omschakelen, omdat ze dan totaal anders zijn. Je moet dus rekening houden met wisseling van perspectief.

Ik vroeg me op een moment wel af of de personages niet moe worden. Er zit zoveel actie in dit boek, dat je ze echt eventjes rust gunt. Monica heeft superkrachten. Ze lijkt onoverwinnelijk en dat grenst echt op het randje van geloofwaardigheid. Ze komen in veel benarde situaties terecht, maar ze weet vaak een oplossing.

De auteur is Vlaams denk ik. Je komt typische Vlaamse zinnen tegen zo nu en dan. Zoals: Iemand de keel oversnijden. Het is absoluut niet storend en geeft het een persoonlijk tintje, van de auteur zelf.

Het boek zit van het begin tot het eind bomvol fantasy. Dat is een ding dat waar is!

Het krijgt van mij 3***. Het moge duidelijk zijn, dat dit niet helemaal mijn ding was.

Sophia Drenth- Bloedwetten: Eerste boek: Vonnis

0

 

bloedwetten 1 vonnis

 

In dit boek gaat er een wereld voor je open: De Wereld van de Aht’vacii. Dit zijn vampiers, zoals ik ze heel graag zie. Ze houden van bloed en ze hebben vlijmscherpe tanden!

Roan Storm wil de Ath’vacii allemaal uit de weg ruimen. Hij ziet ze als het grootste gevaar voor de mensheid ooit. Hij doet er dan ook alles aan om zijn Bloedwet erdoor te krijgen.

Hij stelt een voorbeeld en daarbij schakelt hij een van de Aht’vacii voorgoed uit. Dit valt niet in goede aarde met de Aht’vacii en ze geven hem een meedogenloze straf. Roan wil het liefste dood, maar dat gunnen ze hem niet. Ze maken hem tot een monster: Een Aht’vacii.  Dit is het ergste wat hem kon overkomen. Hij moet leren om te gaan met de verlangende lust naar bloed. Nu hij het eeuwige leven heeft, hoopt hij dat hij niet al zijn menselijkheid kwijt zal raken. Hij wil geen monster worden. Toch ligt het monster in hem op de loer. Is er een uitweg? Kan hij het monster verborgen houden?

Dit boek zit vol met spanning en overlevingsdrang. Hoofdpersonage Roan is een doorzetter. Hij wil van de wereld een betere plaats maken. Maar hij krijgt veel tegenslagen te verwerken. Hij probeert dingen te veranderen die niet bij iedereen in goede aarde vallen.

Hij voelt zijn lichaam veranderen. Deze fases en momenten zijn zo goed op papier gezet, dat je het gewoon voor je ziet. Een transformatie is niet niks! Het is alsof je er zelf bij bent.

Het gaat over het goede en het kwaad.

Blijft het in evenwicht of gaat er een van de twee overwinnen?

Ook zit er een vleugje romantiek in. Maar kan iemand wel van een monster houden, als hij niet van zichzelf houdt? Kun je het goede in een monster zien?

Vertrouwen in anderen en elkaar is ook thema dat goed naar voren komt. Wie zou jij vertrouwen, als je jezelf al niet eens honderd procent kunt vertrouwen?

De titel past goed bij het boek: Vonnis. De cover is mooi en de schrijfstijl is erg prettig. Het leest daarom echt lekker vlot en voor je het weet zit je midden in de wereld van de Aht’vacii. Het is voor mij een tijd geleden dat ik een boek las over vampiers die ik echt goed vond!

Het boek is echt spannend. De Aht’vacii zijn vampiers, die leven van menselijk bloed of van elkaar. Ik vind het hele mooie wezens. Al zijn sommigen monsterlijk qua uiterlijk. En anderen qua innerlijk.

Ik vond het een echte pageturner en kon het boek moeilijk wegleggen. Ik moest weten hoe het met Roan zou aflopen. Dit personage is zo sterk dat je met hem meevoelt en echt hoopt dat het goed komt voor hem. Ik kijk echt uit naar het volgende boek. 4,5****

J.K. Rowling – Fabeldieren en waar ze te vinden door Newt Scamander

0

fabeldieren

Dit is een van de lesboeken die Harry Potter op Zweinstein had. Het is een boek geschreven door Magiezooloog Newt Scamander. Hierin neemt hij je mee op reis door de wereld van de fabeldieren.  Newt heeft zelf het voorwoord geschreven. Je merkt meteen dat hij nog steeds van alle magische wezens houdt. Elk dier krijgt een categorie: van x tot xxxxx. Hoe hoger, hoe gevaarlijker of sterker het wezen is. Ze doen er alles aan om deze dieren verborgen te houden. Soms komt er toch nog eentje in het nieuws. Bijvoorbeeld een zeker Monster van Loch Ness. Ja, dat is een fabeldier! Je gaat zelf uitvinden wat voor fabeldier. Dreuzels kunnen met sommige wezens beter maar nooit in aanraking komen. Af en toe moest ik echt hard lachen om bepaalde wezens. Maar er zijn er ook een heleboel waar je de kriebels van krijgt. Newt legt alles uit. Vooral wat je wel en niet moet doen…..Maar ook wat de wezens het liefste doen en wat er op hun menu staat.

Ik ben er zelf achtergekomen dat ik twee Crups in huis heb. Eentje is er spierwit en dat is weer goed om andere nare wezens buiten de deur te houden. Doet je huisdier vreemd? Dan heb je misschien wel last van een vreemd wezen! Welk dier houdt zich verborgen in je huis? Van dit boekje krijg je goede ideeën! Je fantasie gaat er mee aan de haal!

Het is humorvol op papier gezet en het voelt echt aan als een persoonlijk verhaal uit de mond van Newt zelf. Het is alleen erg dun en dus ook zo uit. Toch blijft dit boekje je altijd bij. Omdat je toch nieuwe wezens hebt leren kennen….En andere wezens met een heel ander oog zult bekijken. Het is een heerlijk aanvullend boekje en als Harry Potter fan ook een echte must.

Achterin het boekje staat nog een biografie van Newt. Je komt er achter wat er van hem terecht is gekomen na al zijn avonturen met de Fabeldieren.

Ik geef het 3,5 sterren!

J.K. Rowling- Fantastic Beasts & where to find them

0

fantastic beasts

Newt Scamander is net aangekomen in New york als alles fout gaat. Hij merkt dat er magische dieren uit zijn (net zo magische) koffer zijn ontsnapt. Hij probeert ze allemaal terug te vinden voordat de Tovenaarsraad erachter komt. En Dreuzels mogen ze al helemaal niet ontdekken. Magische wezens, ook wel fabeldieren genoemd, zijn er in allerlei soorten en maten. Newt heeft een doel: hij wil laten zien dat ze niet zo gevaarlijk zijn als men denkt. Hij wil ze beschermen en ervoor zorgen dat ze niet uitsterven. In de straten van New York sluipt nog iets rond….iets Duisters en het is zeer gevaarlijk. Voor de Dreuzels en de Tovenaarsgemeente tikt de tijd weg. Kunnen ze dit wezen op tijd vangen?

Newt komt terecht in een groot avontuur, samen met een Dreuzel. Ook ontmoet hij twee zussen die allebei heks zijn. Er zit absoluut geen kwaad in Newt. Zijn doorzettingsvermogen is echt bijzonder. En zijn kleine vriendje : Picket (een boomtrul) is zo super schattig. Hij neemt je mee naar zijn wereld en de wereld in zijn koffer. Ik persoonlijk vind de wereld in zijn koffer echt fantastisch!

Er zit enorm veel humor in het verhaal en je wordt er meteen ingezogen. Je merkt wel dat het een filmscript is omdat er af en toe filmtermen voorbij komen. Maar deze kun je allemaal opzoeken in een korte woordenlijst. Je went er echt snel aan. Ook leer je wat binnen en buiten is in filmtermen. Dit valt je later niet eens meer op. Alleen dat er soms heel weinig tekst op een bladzijde staat. Maar dit wordt weer goedgemaakt door de prachtige vormgeving van het boek. De illustraties zijn leuk en origineel. Het boek heeft een nadeel , het is zo uit! Je wilt meer! Het verhaal op zich krijgt van mij 4**** en ik doe er een halve ster bij voor de vormgeving. 4,5 sterren dus!

En ik kijk alweer uit naar de volgende film ( en het boek).

Loes Den Hollander – Pijngrens****

0

pijngrens

In dit boek neemt de auteur je mee naar mensen die familieleden verliezen door een vliegtuigramp. Als er een nieuwsbericht komt dat er weer een vliegtuig is neergestort, komen alle oude gevoelens weer naar boven uit hun eigen herinneringen.

Het boek heeft vrij veel personages. Annemiek is een vrouw met een verleden dat ze liever geheim wilt houden. Maar toch kriebelt het en wil ze weer terug naar die tijd.

Bridget werkt in een tweedehands kledingzaak en is vrijgezel. Ze probeert haar ex-man te ontlopen: Maxim. Hij heeft nogal losse handjes en ze wil nooit meer naar hem terug. Ze heeft een zoon waar ze dol op is.

Maxim is een man, waar ik de kriebels van kreeg. Hij is gewelddadig als hij zijn zin niet krijgt. Hierdoor werkt hij zichzelf enorm in de problemen. Hij maakt een fout die hij niet meer kan rechtzetten. Toch doet hij er alles aan om er mee weg te komen.

Er is iets met de personages, ze hebben iets met elkaar te maken. Als lezer voel je dat gewoon. Een ding had ik al vrij snel in de gaten. Je wilt de personages helpen, je wilt dat ze er zelf ook achter komen. Meeleven met hun verhaal dat doe je in dit boek echt.

Er zit ook een vrouw in waar mijn haren van overeind gingen staan. Een moeder die nogal gelovig is en daarom de verkeerde keuzes maakt voor haar dochter. Ze komt op mij over als een soort heks. Dan ben je blij dat je het zelf er goed getroffen hebt thuis!

 

Ik heb het niet snel bij een boek van deze auteur, maar het verhaal moest op gang komen. Ik had ook een beetje moeite om in het verhaal te komen, omdat er brij veel personages waren. Ik wist even niet meer wie er bij wie hoorde af en toe. Dus moest ik even terug bladeren. Maar na 100 blz. zat ik er helemaal in en werd ik weer helemaal ondergedompeld en op het verkeerde been gezet. Dit blijft ze telkens weer doen en dat is echt heerlijk. Je denkt te weten wat er aan de hand is. Maar je zit er weer faliekant naast. Ze schrijft geen voorspelbare thrillers. En dat vind ik heerlijk.

Ik lees een Loes in 1 of twee dagen uit. Deze heb ik een paar dagen langer over gedaan. Een heerlijk boek om te lezen in het zonnetje en er helemaal in op te gaan!

 

De cover vind ik echt super goed gekozen bij dit verhaal. Een hand op de grond met akelig lange nagels….. Er zit een scene in het boek, waar dit in voorkomt. En daar kreeg ik de  kriebels van. Het geeft de cover een ander gevoel, als voor het lezen. Hoe dat komt? Dat moet je zelf gaan lezen. Dan begrijp je helemaal wat ik bedoel.

 

Ik geef het boek 4****

Boek van de maand Juli 2017: Falco en de gestolen Stympha’s (met een leuke actie).

0

falco

Hoe voelt dat om je boek voor het eerst in je handen te kunnen houden?

Iedere bundel, ieder boek is weer speciaal.

Ik heb nu 4 zelfstandige publicaties en ik sta in heel veel bundels, maar iedere keer ben ik weer ondersteboven. Na de zomer komt het jaarboek Ganymedes 2017 uit. Vierde keer op rij dat ik erin sta maar het blijft speciaal. Er komt ook weer een illustratie van mijn goede vriend Gidion van de Swaluw bij dus dat maakt het ook weer een publicatie met een gouden randje. Zo heeft iedere publicatie een verhaal en daardoor een speciaal plekje in mijn hart. De teller staat ondertussen al op 70!

 

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?

Voor Falco heb ik heel praktisch nagedacht. Over welk deel van de geschiedenis is nog niet heel veel geschreve, maar is wel erg spectaculair? Bijna iedereen kent Herkules of Heracles maar bijna niemand kende het verhaal van de Stympha’s . Toch lenen die moordvogels zich uitstekend voor een verhaal. Ze hebben giftige pijlen, dodelijke stront en ze rijten je hart eruit terwijl je nog leeft: dat vraagt om een spannend verhaal.

 

Hoe kwam je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Dat is wel een leuk verhaal. Ik heb bij de vogelmensen Vogelnamen gebruikt en voor ieder volk namen uit hun cultuur gekozen. Bij de Alkeiden – die natuurlijk niet echt bestaan – heb ik Germaanse namen gekozen. Wat is daar zo leuk aan: bij ieder onderzoek kwam ik JK Rowling tegen. Juist als ik dacht: dit is geweldig én origineel, dan dacht ik: ik ken dit ergens van. En dan herinner ik me dat zij het al gebruikt heeft. Hierdoor weet ik dat ook zij gewoon op zoek is gegaan door het internet en de geschiedenisboeken door te pluizen.

 

Of ze op iemand lijken uit mijn omgeving?

Mijn broer heet Arend en mijn zus Swannetta. En een schrijfvriendin van me heet Raven. Maar daar houdt de vergelijking op. Ik heb alleen hun namen gebruikt. Ze lijken niet op de personages.

 

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Omdat het mijn eerste lange verhaal was, heb ik gebruik gemaakt van het schema van 12 stappen van storytelling. Hierdoor  krijgt je verhaal een goed begin, middenstuk en einde. De personages kunnen mooi, uitgebreid en ordelijk worden geïntroduceerd en je verhaal blijft altijd keurig bij de rode lijn. Hierdoor verliest je verhaal niet aan vaart en blijft het logisch. Daarba heb ik er Edda’s in verwerkt en andere mythologische verhalen uit andere culturen en natuurlijk heb ik eigentijdse elementen ingepast. Juist omdat ik met een strak schema werkte, paste alles er heel goed in en bleef het leesbaar, ook voor de jonge lezer.

 

Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Dat verschilde. Falco is mijn allereerste poging tot schrijven. Tussendoor heb ik veel korte verhalen geschreven die zijn ook allemaal gepubliceerd. Steeds leerde ik bij zodat het verhaal steeds verder kwam. Ik had het idee maar moest leren om het op te schrijven.

 

Wie heeft de cover gemaakt en heeft de cover een betekenis?

Cover heeft een lange geschiedenis. Eerst waren het de vogels van Diana Silver. Dat zijn de Stympha’s zoals ze al schrijvende zijn ontstaan. Zij stuurde me die tekening en ik heb het verhaal daarop aangepast. Veel YA lezers vonden de cover niet spannend genoeg. Toen ik de Bastard Award won, kreeg ik van de uitgever een nieuwe cover. Al mis ik mijn vogels heel erg, ik vind de nieuwe cover beter bij het verhaal passen. Het is nu stoerder.

 

Wat vind jij zelf het leukste van het boek, of wat raakt jezelf het meeste uit je verhaal?

Ik vind Sterna leuk. Haar groei en haar avontuur. En de kinderen in de woestijn, daar ben ik ook nog niet klaar mee…

 

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Nee. Als je de kaart bekijkt zie je dat het Noord Amerika is. Kuskoy is een Turks dorp en het IJzige Noorden is de Noordpool. Hier ben ik allemaal nog nooit geweest.

 

Heeft het boek een boodschap?

Ja dat hoort bij epische fantasy. In de leesclub van Hebban merkte ik dat iedereen een andere boodschap zag en dat vind ik prima. Ik denk dat ieder personage groeit en daarmee een eigen boodschap in zich draagt.

Een Boodschap aan je lezers en de leden/volgers van deze site/pagina:

Falco is een avontuur; een roadtrip in een boek. Falco is een heerlijke reis in je hoofd; een zoektocht naar goed en kwaad. Het leuke aan epische fantasy is dat iedereen ervan kan genieten. Jong en oud. Iedereen die me kent van Facebook weet dat ik heel enthousiast ben en ik er echt gelukkig van word als mensen mijn boek lezen. Daarom vind ik het ook zo leuk dat ik hier een code mag plaatsen voor een tijdelijke kortingsactie. Stuur me een pb met de code Tazzy.vogels of Tazzy.oog. De cover met de vogels is inclusief vzk (binnen NL) 14 euro en die met het oog 19 euro ook incl vzk (binnen NL)

Verzoekboek: De IJsvogel- Lineke Breukel (een persoonlijke ervaring)

0

 

Dit boek speelt zich grotendeels af in Den Helder en omstreken. Voor mij is het heel persoonlijk. Ik ben geboren in deze stad. Vlakbij de Zee zag ik het levenslicht. Ik heb er heel veel uren rondgebracht en dat doe ik nog steeds. Mijn oma woonde vroeger net achter de dijk. Ik ben hierdoor van de zee gaan houden. Terwijl ik watervrees heb.

Toen Lineke het idee kreeg voor het Verzoekboek was ik ook meteen enthousiast. Ik heb aangegeven dat ik het heel gaaf zou vinden als het zich rondom Den Helder zou afspelen. Het is een stad, waar je alle kanten mee op kunt! Ik heb veel foto’s naar Lineke verzonden van bepaalde stukjes in de stad en sfeerbeelden proberen te beschrijven. Erg leuk dat ze voor deze omgeving koos. Het boek komt zo nog dichterbij!

Samen met vele anderen is dit boek tot stand gekomen. Van iedereen zit er wel een stukje in dit boek. Elk lid van het team heeft het verhaal sturing gegeven! Ik vind het ook bijzonder knap dat Lineke dat kan!

Voor mij is het nog persoonlijker omdat de naam van de hoofdpersoon van mij komt: Joey.

Deze naam zou ik mijn zoon geven, mocht het er (nog) van komen. Ik heb altijd geroepen: Als ik een zoon krijg, dan noem ik hem Joey. Het is een stoere naam voor een doorzetter. In het boek komt mijn Joey tot leven! Dit is echt een magisch en persoonlijk moment voor mij! Hij is er, op papier! En hij is een ijzersterk personage. Daar kun je als moeder heel trots op zijn! Het voelt een beetje aan als een geboorte, best maf, maar het is echt zo. Lineke heeft mij hierdoor echt goed weten te raken! En voor mijn gevoel is het echt mijn Joey, zo zie ik hem ook wel voor me!

Ik heb niet meegedaan tot het einde. Er was thuis nogal veel aan de hand. Dus ik kan fris het boek inspringen, omdat ik het einde niet ken! Ik hoop dat alles goed komt voor die knul!

Het is super gaaf om je naam in een boek te zien staan! Ook is het een geweldig leuk project en ik hoop dat er nog meer gaat komen. Het begon allemaal met een pistool op een bankje………….

Dit project mag van mij nog veel meer aandacht krijgen! Het is een uniek concept en gewoon geweldig leuk om aan mee te werken. Erg leuk dat Lineke door de leden van het team een kant op ging en iedere keer weer een stuk af had, dat enorm spannend was. Wij zaten met smart te wachten op het volgende stukje!

Ik zal zelf waarschijnlijk nooit een boek gaan schrijven……..

Maar als een auteur dan stukjes van jezelf in haar/zijn boek stopt is dat echt enorm gaaf! En ik ben er eerlijk gezegd ook erg trots op!

Mijn recensie komt snel online. Lineke schrijft geweldig en ze leest echt heel vlot!

Lineke bedankt! Je bent een topper!

 

**Schijver(s) van de maand: Juli 2017: Johanna Lime**

0

 

 

  • Waarom kiest u voor een bepaald onderwerp?

De onderwerpen die in onze boeken naar voren komen, horen bij de verbeeldingswereld die we in de loop van de tijd hebben bedacht. De personages uit onze boeken kennen wij al langere tijd omdat we over hen sinds 1982 dagboeken hebben geschreven. Marjo schreef dagboeken van bepaalde personages en Dinie schreef dagboeken van andere personages. In onze boeken komt dat bij elkaar. De personages zijn als het ware al dagboekschrijvend gegroeid en ze groeien nog steeds. We hebben werelden voor hen bedacht met koninkrijken die bestaan uit vijf planeten. Werelden waarin goden en godinnen voorkomen die zich in allerlei manifestaties aan de mensen tonen en die de Avatars worden genoemd.

Een belangrijk gegeven is, dat de mensen van Aarde werden verbannen omdat ze voorspellingen deden van natuurrampen die ook echt plaatsvonden. Maar dat boek moeten we ooit nog eens gaan schrijven. De bannelingen van Aarde kwamen op een godenplaneet terecht, op Eibor Risoklany. Meer hierover is te lezen in ons scheppingsverhaal ‘De wording van Chyndyro.’ Dit verhaal is ons eerste korte verhaal van 2012 voor de Paul Harland Prijs en is, na verschillende keren herschrijven en verder uitwerken, nu een e-book op Smashwords. Zes draken scheppen Chyndyro in opdracht van de Avatars.

De vraag ‘Wat als?’ speelt natuurlijk een belangrijke rol voor ons als schrijfsters, want dit is de vraag die je nodig hebt bij fantasyverhalen. We gebruiken onderwerpen uit (bijzonder) nieuws en we verweven al onze interesses in onze boeken. Deze interesses zijn: astrologie, tarot, intuïtieve ontwikkeling, parapsychologie, RPG computergames en bordspellen, astronomie, symboliek, interesse in religies, sff films en dergelijke.

Wat als de Avatars een vloek over het volk uitspreken waardoor de macht die eerst bij vrouwen lag nu bij de mannen terechtkomt, of andersom. Wat krijg je dan voor een wereld? Welke problemen zijn er?

Wat als de magische dynastieën het weer niet met elkaar eens konden worden? Wat gebeurde er nadat Kamilia Arras in ons debuut Schimmenschuw van Chyndyro verdween? Kwam er echt een oorlog en welke gevolgen had die? Weten de magische families van vroeger nog wel dat ze een speciale gave van de goden hebben gekregen? Wat gebeurt er na ruim drie millennia nog met die magie?

Wat gebeurt er als de energie die voor de moderne techniek nodig is uit magie bestaat? Kun je zulke energie wel de baas blijven?

Het eerste deel van trilogie ‘De vergeten vloek’, ‘Sluimerend vuur’, gaat om dit soort vragen. We laten zien wat er in het koninkrijk Laskoro, dat bestaat uit de planeten Laskoro, Chyndyro, Sandyro, Cupiddo en Pseion, gebeurt wanneer de jongste prins zijn vader als koning op zal moeten volgen, in een tijd dat er schermutselingen in de ruimte plaatsvinden. De handelsvloot wordt aangevallen en wie de vijand is blijft lange tijd onbekend. Hoe verdedig je het volk tegen een onzichtbare vijand?

Ons eerste boek, Schimmenschuw, gaat over een meisje dat als enige geesten ziet en op school wordt gezien als een zonderling. Het verhaal is bedacht naast de verhalen uit de dagboeken die we al hadden. We moesten voor een wedstrijd een op zichzelf staand manuscript schrijven. Achteraf is dat goed geweest, want in Schimmenschuw worden de families geïntroduceerd die het belangrijkst zijn voor de werelden waarin de trilogie zich afspeelt. Schimmenschuw is mede geplot met elementen die grotendeels gebaseerd zijn op een computerspel dat we ooit fanatiek hebben gespeeld, maar daarbij moesten we de verhaallijn aanpassen aan het echte leven dat een middeleeuwse setting kreeg omdat het zich in het verleden afspeelt. De magische dynastieën en de soorten magie komen bij ons uit de astrologie waar sprake is van elementen en dynamiek.

 

  • Hebt u het verhaal van de boeken meegemaakt?

Ja, in onze dromen (denk ik). Aangezien we schrijfsters zijn van fantasy, komt het niet vaak voor dat de gebeurtenissen zich werkelijk voordoen. Hoewel er altijd autobiografische elementen in het verhaal sluipen. Kamilia werd op school gepest omdat ze anders was dan anderen. Dat herkennen Marjo en Dinie allebei.

Om over magie te kunnen schrijven, is het nodig om te weten welke natuurkrachten er zijn. Er is onderzoek nodig om te bedenken welk effect spreuken kunnen hebben. Bij fantasy moet het ongeloofwaardige geloofwaardig gemaakt worden. Daar moet je goed over nadenken, want wanneer het niet klopt, verliest de lezer zijn aandacht.

 

  • Schreef u als kind ook al veel verhalen?

Ja, Marjo schreef artikelen voor een geheim clubblaadje. Op haar negende won ze de derde prijs bij een opstellenwedstrijd van school. Van het prijzengeld kon ze een boekje kopen over ‘The Thunderbirds’ en dat was de aanleiding om te gaan fantaseren over werelden in de ruimte, want als ‘The Thunderbirds’ nu eens niet op een eiland gesitueerd waren maar op andere planeten? Het balletje ging rollen en de wereldbouw was een feit.

Dinie bedacht als kind veel verhalen, maar schreef ze (nog) niet op. Ze dacht er wel vaak over na, vooral toen ze met geschiedenisles op school leerde over alchemie. Ze zocht toen van alles over dit onderwerp op en wist binnen korte tijd al veel over de steen der wijzen en dergelijke. Bij een les in het voortgezet onderwijs werd zijdelings iets over Nostradamus losgelaten. Daar ging Dinie direct over lezen. Ze had ook veel belangstelling voor astronomie en droomde ervan dat te gaan studeren. Maar dat ging niet door. Wel kwam ze de opmerking tegen dat astrologie de moeder is van alle wetenschappen. Vandaar dat ze, samen met Marjo met wie ze in die tijd ook al veel optrok, astrologie ging bestuderen en van het een kwam het ander. Esoterie en psychologie volgden. Populair wetenschappelijk werk vonden we geweldig om te onderzoeken en in die tijd kwamen er op de tv natuurlijk ook series als Star Trek en later kwamen de films van Star Wars in de bioscoop, waardoor onze interesse in science fiction werd gewekt.

De kennis die we hebben opgedaan, speelt mee bij het bedenken van verhalen. Er is een bepaalde mate van kennis nodig om verder op door te fantaseren.

 

  • Hebt U zelf ook kinderen en vinden die het leuk dat U een boek hebt geschreven?

Wij hebben ervoor gekozen om als twee vrouwen samen te wonen en we hebben daarom geen kinderen. Het gezin waar Dinie deel van uitmaakte was op haar na overleden toen we serieus begonnen aan het schrijven van romans. Marjo’s jongste broer was ook al te vroeg gestorven. We denken dat Dinie’s ouders en haar broers en zus het erg leuk hadden gevonden wanneer ze hadden geweten dat ze ooit een boek zou schrijven. Marjo’s ouders zijn te oud om het echt goed te lezen, haar broer vindt het erg leuk. Hopelijk gaat neefje Charly de boeken ooit nog eens lezen, wanneer hij wat ouder is.

 

  • Maakt u de kaften zelf?

De kaften voor de e-books met korte verhalen die op Smashwords staan, maakt Marjo zelf.

De kaften van de romans worden bepaald door uitgeverij Zilverbron. Wij hebben wel suggesties aangereikt en de draak met de ruimte erachter zoals die Sluimerend vuur staat aan de uitgever voorgesteld, maar hij is toch nog iets anders geworden. We vinden de omslagen die Zilverbron voor ons maakt erg mooi.

 

  • Hebt u naast het schrijven nog een andere baan?

Nee, Dinie is op 1 september 2016 met pensioen gegaan en Marjo is al gauw daarna met vroegpensioen gegaan omdat het vinden van een nieuwe baan op haar leeftijd niet meer lukte. Sindsdien hebben we wel meer tijd voor schrijven dan in de tijd dat we beiden werkten, maar het is een uitdaging om ook echt de uren vrij te houden en daadwerkelijk aan de slag te gaan. Op het moment hebben we veel andere verplichtingen, zoals de mantelzorg aan Marjo’s ouders.

 

  • Denkt u dat u rijk wordt van schrijven?

Die hoop hadden we wel. Er verschenen verhalen over hoe rijk J.K. Rowling geworden was doordat ze Harry Potter schreef en we dachten dat het ons ook wel zou lukken, want onze verhalen zijn heel erg de moeite waard. Maar schrijven is een vak dat je met veel vallen en opstaan moet leren. Wanneer je een manuscript hebt, is het heel duur om je verhaal uit te geven in een heus boek. In Nederland is het voor ons godsonmogelijk gebleken om een goede traditionele uitgever te vinden voor een fantasyboek. Gelukkig is Zilverspoor er ook nog!

Je wordt niet rijk van schrijven. Je hebt alleen wel de voldoening dat het boek waar jij de auteur van bent in de bibliotheek op de boekenlijst staat en dat het te koop is voor wie dat wil. Verder moet je maar denken dat het een uit de hand gelopen hobby is. Een hobby kost immers altijd geld? Dat is bij schrijven ook zo. Misschien wordt het beter als we in de toekomst meer boeken op de markt krijgen.

We zijn er wel rijk van geworden wanneer je bedenkt dat we altijd al onze verhalen wilden openbaren aan de wereld om ons heen, dat dit ook werkelijk gebeurd is en nog steeds gebeurt. We willen graag dat lezers even uit de waan van alledag kunnen vluchten en in onze verbeeldingswereld vertoeven. Dat maakt het mooi, vooral wanneer ze ons vertellen via recensies of berichtjes wat ze ervan vonden. We snappen wel dat niet iedereen dezelfde smaak heeft, maar zijn erg blij als we gelijkgestemde zielen vinden die ons werk kunnen waarderen.

 

  • Wat ligt er op uw nachtkastje?

Dinie heeft geen nachtkastje. Onder haar hoofdkussen liggen een paar puzzelboekjes, waar ze voor het slapengaan even in puzzelt. Dat blijkt voor haar één van de manieren te zijn om in slaap te komen. Lezen doet ze meestal wanneer ze overdag een uurtje of zo niets anders te doen heeft.

Marjo heeft altijd een leesboek op de kast naast haar bed liggen, want ze doet mee aan de jaarlijkse leesuitdaging van Goodreads en/of Hebban. Op het moment ligt ‘Bloedengel’ van Roselynd Randolph daar, een heel spannend boek met een intrigerend thema. Marjo leest heel veel boeken die ze op Elfia, Keltfest, Castlefest en dergelijke evenementen heeft gekocht, veel ervan zijn van Zilverspoor. Wie denkt dat er geen goede Nederlandstalige fantasy, science fiction of horrorauteurs zijn, moet die boeken echt maar eens gaan lezen. Marjo vindt deze boeken echt heel goed en ze heeft heus wel vergelijkingsmateriaal. Het vooroordeel dat Nederlandse fantasy niets voorstelt moet nu maar eens overboord gegooid worden. Wat is er beter dan in je moedertaal te lezen?

 

  • Waar en wanneer schrijft u en hoeveel uur per week?

We schrijven in de woonkamer waar we achter onze laptops zitten. Soms komt er weinig van en is het een kwartier per dag, dat is vooral wanneer er veel zorgen zijn en onze aandacht nodig is bij problemen met de gezondheid van familieleden. Maar als we echt onze aandacht goed bij het schrijven kunnen houden, is het vaak vijf of meer uur per dag. De maanden van de NaNoWriMo (april, juli en november) zijn een fijne stok achter de deur om intensief aan schrijfprojecten te werken en ook de redactie van een roman geeft een heerlijk drukke tijd. Ook de verschillende korte verhalenwedstrijden met hun deadlines geven een extra prikkel. Wanneer er inspiratie nodig is en een brainstorm voor een kort verhaal of wanneer er nog veel geplot moet worden aan een roman, is het even wat lastiger om tot schrijven te komen.

 

  • Wat zijn uw hobby’s?

Dinie puzzelt graag (sudoku, tectonics, cryptogramman, breinbrekers) en houdt van computerspelletjes.

Marjo tekent op de computer en bewerkt foto’s.

Samen schrijven we en kijken we graag naar dvd’s.

 

Meer over Johanna Lime:

Websites: https://johannalime.wordpress.com/ ; https://schimmenschuw.wordpress.com/ ; https://devergetenvloek.wordpress.com/

Smashwords voor e-books of pdf van korte verhalen: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

Facebook: https://www.facebook.com/johannalime2/

Johanna Lime boeken in de online winkel van Zilverspoor:

https://www.artbooksshop.com/search/?search=Johanna+Lime