Boek van de maand : Januari 2018 : Beet

Interview met Marc Kerkhofs
Eerst en vooral bedankt voor deze opportuniteit. Je krijgt niet elke dag een podium om je boek in de kijker te zetten. Mezelf exposeer ik niet zo graag (zo interessant vind ik mezelf niet), maar ik begrijp dat sommige mensen misschien nieuwsgierig zijn naar de mens achter de schrijver (zij hij hoogdravend …)
Iets over mezelf:
Ik ben geboren in 1964 in Dilsen, een Belgisch Limburgse gemeente aan de Maas, grenzend aan Nederland, dus. Op mijn 14de ging ik in de leer bij een slager en werkte 11 jaar in de vleesindustrie. Daarna verhuisde ik naar Antwerpen, waar ik stomweg in een autowasstraat terechtkwam. Daar bleef ik werken tot mijn 50ste, totdat mijn rug besloot dat het genoeg was geweest. Tussendoor schoolde ik me bij als pc-technicus. De rode draad doorheen dit alles was en is echter het schrijven. Ik schrijf al van sinds ik in staat was mijn eigen naam te spellen. Rond mijn 50ste volgde ik een schrijfcursus bij Schrijfatelier Alicia, die me aanmoedigde om door te gaan. Wie me echter echt op het schrijverspad geschopt heeft is mijn vrouw, zonder haar geen schrijver, simpel. Ik deed mee aan schrijfwedstrijden, won een eerste en een tweede prijs en nu zit ik hier vragen te beantwoorden naar aanleiding van mijn tweede boek. In the picture staan interesseert me niet. Dat mensen hetgeen ik schrijf graag lezen en waarderen, des te meer. Kunnen leven van het schrijven een stille droom.
– Hoe kwam je op het idee?

Het idee voor BEET kwam vanzelf aangewaaid. Nadat ik wegens dringende medische redenen werd ontslagen uit de carwash waar ik meer dan 20 jaar werkte, zat ik me wat verweesd achter mijn computer af te vragen wat ik nu met de rest van mijn leven aan moest. Dat klinkt zwaarder dan het was, maar kom … Ik mijmerde over de vele eenzame avonden dat ik reparaties uitvoerde aan de carwashinstallatie en schreef erover, als een soort memoires. Het wat als principe kwam al gauw om de hoek kijken. Stel dat je daar op een avond een vreemd beest tegenkwam … Het perspectief veranderde van de eerste persoon TT naar de derde persoon VT en samen met mijn hoofdpersonage verbaasde ik me over zijn lotgevallen.

– Zijn de personages naar iemand vernoemd?

Geen enkel personage is naar iemand vernoemd of is gebaseerd op één bestaand persoon. De familienaam van het hoofdpersonage, Seunens, verwijst vaagweg naar “seut”, wat Vlaams is voor een brave sukkel. Ik vond die naam wel bij hem passen. De karakters zijn samenraapsels, geboetseerd uit verschillende karaktertrekken van mensen die ik ken en verzin. Ik waakte er wel over ze niet te karikaturiseren.

– Waar gaat het over?

Waar het eigenlijk over gaat zijn de beweegredenen van mensen. Waarom doet iemand wat hij of zij doet? Wat zijn de motieven, de diepere beweegredenen? Hoe reageert iemand in een bepaalde situatie? De lezer kan zichzelf afvragen hoe hij of zij zou reageren en zich vervolgens ergeren of verwonderen over de reactie van de mensen in het boek. Het is een vertelling, een verhaal, met de bedoeling de lezer enkele aangename uren te bezorgen. Het vreemde beest is een metafoor voor de vreemde veranderingen die de personages ondergaan.

– Heeft het boek een boodschap?

De enige boodschappen die ik relevant vind zijn degene die op mijn lijstje staan als ik naar de supermarkt ga … Nee, serieus: Mijn boek is fictie, amusement. Ik heb niet de pretentie er een boodschap in te steken. Als je er al een boodschap achter wil zoeken dan is het: oordeel niet te snel over anderen.

– Waarom deze (mooie)cover, is het een scene uit het boek?

De cover komt vooral uit de koker van de vormgeefster Jen Minkman bij Godijn Publishing, die trouwens alle tien de covers van BOEK10 heeft vormgegeven. Elly (Godijn – uitgeefster) was er direct laaiend enthousiast over. De jongen met de bezwerende blik kijkt de lezer aan, alsof hij hem wil waarschuwen voor het onbekende, maar speelt geen centrale rol in het verhaal. Het beest is groen, vandaar de overheersende groenen kleur; De auto met de hogedruklans en de bebloede hand komen wel degelijk in het verhaal voor. Het is een teaser, hè. Jij noemt hem mooi: doel bereikt, dus.

– Waar vindt je inspiratie?

Ik ben niet het type schrijver die voor zijn scherm gaat zitten wachten op een bezoeking van de muze. Ik schrijf, probeer een gemiddelde van 1500 woorden te voltooien, om ze daarna te wikken en wegen, te gebruiken of te deleten. Het gewone leven is inspirerend genoeg, je hoeft er maar een kleine draai aan te geven om het ongewoon? intrigerend te maken …

– Je andere boeken?

Eerder dit jaar gaf ik Verloren Tijd uit bij Boekscout. Geen thriller, maar een roman over een man die na een hele tijd terug on speaking terms komt met zijn broer na het overlijden van hun vader. Naarmate het verhaal vordert ontdekt de protagonist dat zijn leven in feite een leugen is en dat zijn vader heel iemand anders was dan hij altijd gedacht had. Het is niet autobiografisch en ik heb er geen innerlijke demonen mee bestreden. Het is fictie, ook alweer met de bedoeling om de lezer enkele ontspannende uren te bezorgen. Spijt, verwaarlozing, het instituut “huwelijk” komen aan bod. Wat dat betreft is het maatschappelijk een beetje relevant, misschien.

– En of je nog ideeën hebt voor meer boeken?

Op mijn pc staan nog enkele manuscripten en momenteel ben ik bezig aan een misdaadroman, waarin twee tegen hun pensioen aan hikkende politiemannen een zaak moeten oplossen. Ik ga er niet teveel over uitweiden, het schijnt dat dat ongeluk brengt (knipoog).

kerkhofs.marc@telenet.be

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s