Schrijver van de maand Maart 2018 ( afsluiting ) : Nils Visser

0

Schrijver van de maand (afsluiting): Nils Visser

Die Staart van Maart
Maart roert zijn staart? Het is meer de heftige zwiep van een reusachtige krokodillen staart dan een vriendelijke kwispel. Hier aan de ‘zonnige’ zuidkust van Engeland heeft de winter lang doorgezet. Een ijskoude wind die dwars door alles heen waait, wit spul dat uit de lucht blijft dwarrelen, en mogenlijk zelfs een wit Paasfeest voor de boeg.
Dit betekent dat ik om de haverklap extra ben ingezet in diverse noodopvang centra, officieel voor mijn werk en onofficieel als vrijwilliger. Ik ben sinds februari nauwelijks thuis geweest, en als ik er dan eindelijk weer eens was, lag ik voornamelijk te maffen om het chronische slaapgebrek enigzins te compenseren. Hierdoor is helaas ook mijn intentie om flink veel te bloggen als auteur van de maand gesneuveld. Mijn oprechte excuses.
De woningnood is hier kritisch. Er worden nauwelijks woningen bijgebouwd in de sociale woningbouwsector , en veel van wat er was is verkocht in het kader van privatisering. Combineer dat met heftige bezuinigingen op allerlei andere sociale voorzieningen en het is helemaal feest. In Brighton hebben we meer dan twee honderd daklozen die op straat slapen, in het hele land loopt dat aantal op naar de tienduizend. Daarnaast zijn er honderduizenden mensen in tijdelijke woningen, waaronder 120,000 kinderen. “Tja, maar dan hebben ze immers een dak boven hun hoofd” gaat echt niet op. Hele gezinnen wonen met vier, vijf mensen, in 1 enkele kamer in bed & breakfasts. Hordes mensen worden in oude (van ellende uit elkaar vallende) panden gezet die slimme huurbazen nauwelijks onderhouden, maar waar ze wel al snel 250 euro per inwoner per week ontvangen. Er valt goed te verdienen aan massale ellende.
Als mens is het schrijnend om mee te maken. Elke dag wel weer een hartverscheurend verhaal, nieuwe ellende. En dan voor mij niet op een afstand, ik zit er nu dagelijks midden in. Dan is het ook wat moeilijker om te klagen dat je niet zo vaak thuis bent, je hebt immers een huis, en dat is al heel wat.
Ik weet ook hoe het is. In mijn eerste gastblog als auteur van de maand, had ik beloofd om nog te vertellen hoe ik in Engeland terecht ben gekomen. Ik kan dat kort houden. Het is verschrikkelijk clichematig. Een langdurige relatie (21 jaar) die op de klippen stuk liep, gevolgd door depressie, daardoor verlies van baan, daarna ook huis enzovoorts. Binnen een jaar van een comfortabele twee-verdieners bestaan met huisje, boompje, beestje, naar dakloosheid en werkeloosheid. Wham bam thank you ma’am. En dan na twintig jaar werk een klein fortuin te hebben betaald aan allerlei sociale voorzienings potjes, door grijnzende ambtenaren verteld worden dat mijn situatie net niet voldeed om ook aanspraak te kunnen maken op die voorzieningen. “Ja sorry, dat zijn de regeltjes”, de bekende smoes, maar dan wel de “tje(s)”, alsof het iets kleins en schattigs is, in plaats van iets dat alleen maar ellende aanricht.
Enfin, ik had op een ogenblik echt niets meer te verliezen. Wat ik nog had was een oude, inmiddels stoffige, droom om ooit nog een keer een boek te schrijven. Dus daar was ik maar mee begonnen. “Leuk,” was de gemiddelde reactie, gevolgd door “Wat verdient het?” of “Wanneer ga je weer normaal doen?” Dat laatste alleen al, was aanleiding om Nederland gedag te zeggen, en te gaan wonen in een land waar de gemiddelde reactie op het schrijver zijn is: “WAUW! Ben je single?”
Het had overigens ook met het schrijven te maken. Voor mijn eerste boeken had ik het graafschap Sussex gekozen als setting. Ik wist niets van boeken uitgeven, of marketing. Ik dacht, nogal naief, dat ik vrolijk op facebook zou roepen dat ik een boek had geschreven, en dat de rest vanzelf zou gaan, waarna ik weer aan het volgende boek kon beginnen. Na een noodgedwongen zelf-cursus boeken uitgeven, kwam ik er al snel achter dat het een hele boel geld kost om je boek aan de man te brengen, en dat de meest realistische optie was om mezelf vooral regionaal te promoten.
Enfin, ik weet dus hoe het is om dakloos te zijn, het gevoel van machteloosheid, het gevoel dat je niets meer waard bent, geen positieve contributie meer aan de maatschappij levert, enzovoorts. Het is verlammend en verstikkend. Ik heb mezelf er weer uit geworsteld, woon weer in een huis, heb een relatie met een mooie Engelse vrouw, en weer een baan. Kortom, ik ben weer “normaal” aan het doen, alhoewel uiteraard weer op mijn eigenaardige manier, want ik blijf schrijven, en voel me ook geroepen om me te blijven inzetten voor dakloze zaken. Ik heb hulp gehad van goede vrienden, zonder die hulp, besef ik maar al te goed, zat ik zelf nog in zak en as, dus nu is het mijn beurt om te helpen.
Als schrijver, is het natuurlijk razend interessant om allerlei 19de eeuwse toestanden van dichtbij mee te mogen maken. De grootschalige armoede die hier nu heerst is sinds de Victoriaanse tijd niet meer gezien, en dat tijdperk wordt ook nog eens versterkt door alle voormalige Victoriaanse pracht en praal van de stad Brighton.
Dat schijnt zeker door in mijn boeken, waarin sociale ongelijkheid en onrechtvaardigheid altijd een rol spelen, of het nu gaat om mijn Contemporary Fantasy series (Wyrde Woods), historische oorlogromans, of mijn allernieuwste genre: Steampunk.
Ik ben met dat genre begonnen omdat ik gevraagd was of ik iets wilde bijdragen aan een verzamelbundel van het Amerikaanse Writerpunk Press, in Seattle. Het moest gebaseerd zijn op een verhaal van Edgar Allan Poe, en een variant van steampunk zijn. Tot mijn grote plezier werd mijn bijdrage, ‘The Oval Sky Room’, gekozen voor publicatie in het boek Merely This and Nothing More (Edgar Allan Poe goes Punk). Dat boek is door recenten goed ontvangen, wordt nu in diverse scholen in Amerika gebruikt, en heeft ook een of andere Indie prijs gewonnen. Bij de recensies werd mijn verhaal, dat zich in Brighton afspeelt, ook specifiek genoemd:
“In…’The Oval Sky Room’, vindt een meisje die in armoede geboren is de mogenlijkheid tot redding door te poseren voor een rijke artiest in zijn luxe luchtschip…maar gevaar ligt op de loer. Dit verhaal is zo knap geschreven dat de pijn aan het einde zeer diep snijdt – ontzettend mooi uitgevoerd.”
Voor de eerstvolgende oproep van Writerpunk Press heb ik een nieuw verhaal aangeleverd, ‘The Rottingdean Rhyme’. Bijdrages aan What We’ve Unlearned, English Class Goes Punk, moesten gebaseerd zijn op schoolklassiekers, en ik had Rudyard Kipling geselecteerd. Kipling heeft een geweldig gedicht geschreven toen hij in Rottingdean, Sussex woonde, genaamd ‘A Smuggler’s Song’, gebaseerd op de vele smokkelaars tradities hier aan de kust.
Hier een klein stukje:
Five and twenty ponies,
Trotting through the dark –
Brandy for the Parson,
Baccy for the Clerk,
Laces for a lady;
Letters for a spy,
Watch the wall my darling,
While the Gentlemen go by!

Met dit verhaal heb ik de basis gelegd aan mijn eigen steampunk wereld. Smokkelen is hier eeuwen lang de normale gang van zaken geweest. In het dorp Rottingdean, bijvoorbeeld, zijn zo’n beetje alle huizen, kroegen en zelfs de kerk met elkaar verbonden door ondergrondse doorgangen en opslagruimtes. Het hele dorp deed dan ook mee. De kinderen werden ingezet als wachtposten, de volwassenen hielpen met sjouwen of de beveiliging, zelfs de dominee was betrokken. In het oude dialect van Sussex, kun je ook een hoop woorden aantreffen met een Franse of Nederlandse herkomst, simpelweg omdat men het maar al te goed kon vinden met de Franse en Nederlandse vissersboten die hier de kust aandeden. Mijn favoriete woord met Nederlandse herkomst is het woord “Shim(s)”, dat gebruikt werd i.p.v. “Ghost(s)”, gebaseerd uiteraard op het Nederlandse woord “Schim(men)”.
Aan het begin van de negentiende eeuw was de overheid dusdanig georganiseerd en voorzien van de meest moderne middelen, dat er een einde kwam aan deze oeroude traditie. Zo rond 1840 was het gedaan met de lucratieve ‘vrijhandel’. Maar wat, bedacht ik me, als men nou beschikking had gehad tot de steampunk luchtschepen? Die zouden ongetwijfeld goed gebruikt kunnen worden. Dat was de invalshoek van het verhaal ‘The Rottingdean Rhyme’, waarin we kennis maken met de fictieve Cap’n John Hawkeye, een beruchte smokkelaar uit Rottingdean, evenals zijn kleine dochtertje Alice, die als het ware de ‘vrijhandel’ met de paplepel ingegoten krijgt.
Van luchtschepen begreep ik weinig, behalve dat het me nogal onmogelijk leek om iets met een stoommachine de lucht in te krijgen. Dat maakt niet uit, werd me verzekerd, het is geen sci-fi waarin je tientallen bladzijdes moet wijden aan natuurkundige uitleg van de motoren die je ruimteschip voortstuwen. In steampunk kun je wat dat betreft je fantasie de loop laten. Daar ik altijd een flinke dosis realiteit in mijn fantasie gebruik, had ik er tenslotte voor gekozen om me te beroepen op vele plezierige dagen in Nivon zeilkampen, op de Friese meren. Stoommachines, natuurlijk, maar ook zeilen, en dan ben je toch op de wind aangewezen, en dat snap ik een beetje.
Dat dit me gelukt is, blijkt wel uit de woorden van een Amerikaanse recesent die schreef:
“…absoluut het beste gebruik van luchtschepen dat ik ooit gelezen heb. Als zeilster, ben ik bekend met het gebruik van windrichtingen op een horizontale vlakte – maar dit verhaal maakt het drie-dimensionaal, en gebruikt op een ogenblik alle variaties van windrichtingen en gedrag op een buitengewone manier.”
Doorbouwend op het success van die eerste twee verhalen, besloot ik om een eerste korte steampunk roman te schrijven. Alhoewel aangeduid als een “Sussex Steampunk Tale”, speelt het eerste deel van de series Time Flight Chronicles, zich geheel af in Nederland, en aan de titel Amster Damned, kunt U ook wel raden in welke stad. De hoofdpersoon is Alice, dochter van Captain John Hawkeye, inmiddels volwassen en toe aan haar eigen avonturen.
In mijn eerste gastblog vertelde ik dat ik schrijf voor de Engelstalige markt, en ook waarom. In Amster Damned, echter, zijn er ook Easter Eggs die puur voor de Nederlandse markt bestemd zijn. Een bijziende grachtenschipper die ‘Schele Nelis’ heet, bijvoorbeeld, komt er in voor en een Engelse lezer snapt verder niet waarom die naam grappig is, en zo zijn er nog wat referenties en mopjes. Speciaal voor Tazzy, heb ik er ook even in benoemd dat de ‘juggernaut’ klasse luchtslagschip “De Luchtgeus” gestationeerd was in Den Helder, nogal overbodig wellicht, maar dat vindt ik leuk.
Het boek is door experts heel positief ontvangen. Daarmee bedoel ik mensen die heel actief zijn in de steampunk wereld als schrijver, redacteur en recesent. Het wordt o.a. geprezen voor de bijzonder sterke karakterisering, en daarbij wordt ook specifiek benoemd dat het fijn is dat het een keer niet gaat om de besnorde steampunk gentleman, die gallant zijn kopje thee blijft drinken en zorgt dat zijn modieuze kleding keurig op orde blijft. De meeste karakters komen direct uit sloppenwijken, of arme vissersgezinnen die wat bijverdienen met de smokkel, en zo praten en gedragen ze zich ook.
Naast de kleurrijke karakters, wordt het boek ook geprezen voor een kwaliteit die ik heel bewust nastreefde, en in al mijn boeken te vinden is (zeer zeker ook de Wyrde Woods series), namelijk het presenteren van lokatie op een dusdanige wijze dat de lokatie in feite een karakter wordt in de verhalen, met voortdurende interactie tussen dit ‘karakter’ en andere personages. Ik ben van jongsafaan een zeer grote fan van de verhalen van Thomas Hardy (Tess of the D’Urbervilles, Far from the Madding Crowd, The Mayor of Casterbridge en Jude the Obscure), en die schrijver beheerste die stijl op een sublieme wijze, dus ik ben reusachtig trots dat ik een klein beetje in zijn voetsporen aan het wandelen ben.
Ik heb zeer onlangs een heel mooi compliment gehad van een beroeps steampunk recesent, die schreef: “Uit mijn collectie van bijna 1000 steampunk, cyberpunk en alternatieve Victoriaanse romans, behoord dit boek in de top tien.”
Ik liep te pronken als een trotse pauw, mag ik wel toegeven. Het is niet zomaar iets, dat je eerste steampunk boek door een kenner in de top tien wordt geplaatst, en het beloofd veel goeds voor de rest van de serie. Het grote en ambitieuze plan, is om een achttal boeken te schrijven, een voor elk land waar ik gewoond heb, waar ik bekend met de geuren, kleuren, gebruiken en eigenaardigheden. Het tweede deel zal Brightonesque genoemd worden, en daarna komt ook de rest aan de beurt.
Ook de Wyrde Woods series krijgt nog een aantal vervolgen, maar allereerst ben ik vereerd door de vraag of ik iets heel anders kan schrijven, namelijk een kinderboek over lokale dakloosheid, voor de groep Invisible Voices of Brighton & Hove, als onderdeel van het 2018 Brighton Fringe Festival. Daar ben ik nu druk mee bezig, meestal omringd door snurkende en ronkende daklozen in noodopvang centra, maar ja, dat is wel passend. Ik vindt het natuurlijk ook fantastisch om op deze manier betrokken te worden bij een groot lokaal cultureel evenement. Dat was immers een grote reden geweest om me in Sussex te vestigen, om me te kunnen profileren als regionale schrijver. Als participant aan de Fringe, het tweede grootste fringe festival in het Verenigd Koninkrijk na het beroemde Edinburgh Fringe, is me dat toch aardig aan het lukken. Dit boek gaat On Brighton Streets heten, en als het enigzins lukt, komt het in mei van dit jaar uit.

Foto: schrijver en vriendin bij de Clock Tower Street Kitchen, serveren van warme lunch aan daklozen.

Advertenties

Duo Interview met Dianne Arentsen en Sebastiaan Koen

0

Hier zijn de vragen en antwoorden!

Vertellen jullie eens iets over jezelf ?
Dianne: Mijn naam is Dianne Arentsen. Ik ben de auteur van Ithana en Kimoh’ra, de eerste twee delen van Het Patroon. In totaal wordt het een serie van vijf boeken. De andere delen zijn al geschreven en staan op de planning voor de komende jaren, met steeds een jaar ertussen. Ik ben 32 jaar, getrouwd en moeder van drie kinderen. Verder ben ik verslaafd aan series kijken, speel ik twee keer in de week squash en ben ik sinds kort begonnen met het spelen van Dungeons & Dragons. Eén keer in de week als speler met een groepje vrienden en sinds een week nu ook als DM voor mijn man en kinderen. Dat vind ik ook echt helemaal geweldig 🙂

Welke boeken heb je geschreven?
Dianne: Ithana, het eerste deel van Het Patroon.
Kimoh’ra, het tweede deel van Het Patroon. Net uitgekomen op 23 maart 2018.
De boeken spelen zich af in een zelfbedachte wereld genaamd Sondar, met eigen rassen, wezens en plaatsen. Het zit boordevol actie en avontuur.

Werk je al aan een nieuw project?
Dianne: Op dit moment heb ik meerdere ideeën en moet ik nog kiezen welke ik eerst wil uitwerken. Ik heb een idee voor een nieuw verhaal met één van de bijpersonages uit de serie van Het Patroon, maar ook een idee voor een stand-alone, die heel licht is gebaseerd op Belle en het Beest. Van allebei de ideeën heb ik al kleine stukken geschreven.

Wat is er zo leuk aan het dcc?
Dianne: Dit is de eerste keer dat ik naar dcc ga, dus ik ben vooral heel erg benieuwd. Ik ben wel vaker naar vergelijkbare beurzen geweest en hou van de sfeer en de leuke gesprekken met mensen.

En wat wil je echt niet missen op de dcc?
Dianne: De leuke panels van mijn collega-auteurs.

Doen jullie mee aan panels?
Dianne: Ikzelf niet, omdat het de eerste keer is dat ik op dcc sta. Wie weet in de toekomst 🙂 Mijn collega’s geven wel panels, die ik zeker kan aanraden.

Wat Verkopen Jullie Op De Stand?
Dianne: Superleuke boeken. Fantasy, science fiction, horror en thrillers.

Hebben jullie tips? Welke boeken raden jullie ons aan?
Dianne: Ik ben zelf een groot fan van de boeken van Sarah Maas. Ik hou van haar levensechte personages en haar beeldende schrijfstijl. Van mijn collega’s heb ik ook al het een en ander gelezen, dat zijn ook stuk voor stuk hele leuke boeken 🙂

Waar kunnen we jullie nog meer zien, het komende jaar?
Dianne: In ieder geval op Facts, Elfia en Castlefest.

Hebben jullie nog een boodschap aan de lezers / bezoekers?
Dianne: wees welkom bij de stand van Zilverspoor. En wie weet, misschien spreek ik je nog wel op dcc.

********************************

Vertellen jullie eens iets over jezelf ?
Sebastiaan: mijn naam is Sebastiaan Koen en ik ben de auteur van het boek ‘Een rijk in verval’, het eerste deel in de ‘Verhalen van Auruco’ reeks. Daarnaast werk ik als koerier in de avonduren, waardoor ik overdag druk aan de schrijf kan. Ik woon in Assen, dus lekker ver bij de ‘bewoonde wereld’ vandaan!

Welke boeken heb je geschreven?
Sebastiaan :Alleen nog maar ‘Een rijk in verval’, ook al komen er nog 4 delen in die reeks.

Werk je al aan een nieuw project?
Sebastiaan: zozeer een nieuw project, want ik wil eerst de ‘Verhalen van Auruco’ reeks afronden. Daarna zitten er nog wel genoeg ideeën in m’n hofd om even verder te kunnen!

Wat is er zo leuk aan het dcc?
Sebastiaan: feit dat er voor ieder wat wils is. Houd je van onbekende of aparte stripboeken, films en series, dan is dit de perfect plek. Niemand wordt er op beoordeeld waar jij je interesse in toont. Natuurlijk komen er vaak ook leuke gasten uit bekende ‘fandoms’, wat dan de kers op de taart is.

En wat wil je echt niet missen op de dcc?
Sebastiaan: ik er tijd voor had, zou ik naar de panels gaan die de bekende acteurs verzorgen of eventueel een handtekening/foto scoren. Ook zijn er vaak kleine standjes met een interactief programma wat de DCC doet opleven.

Doen jullie mee aan panels?
Sebastiaan: is nog niet bekend, maar ik heb me er wel voor opgegeven. Even afwachten dus!

Wat Verkopen Jullie Op De Stand?
Sebastiaan: Over de gehele stand liggen er boeken van de uitgever Zilverspoor/Zilverbron, waar ik ook met mijn boek te vinden ben.

Hebben jullie tips? Welke boeken raden jullie ons aan?
Sebastiaan: Hahahaha , goede vraag! Natuurlijk raad ik iedereen die van (duistere) high fantasy houdt mijn boek aan. Uiteraard zijn er zoveel leuke fantasy en sci-fi boeken te vinden, dat ook op dit vlak iedereen tevreden gesteld kan worden!

Waar kunnen we jullie nog meer zien, het komende jaar?
Sebastiaan: net als de panels, is dat nog niet bekend. Ik hoop op Elfia Haarzuilen, Keltfest, Castlefest en de twee Comic Cons die later dit jaar nog plaatsvinden.

Hebben jullie nog een boodschap aan de lezers / bezoekers?
Sebastiaan: Geniet van de leuke mensen op de DCC en kijk bij ieder standje, er zit altijd wel iets leuks tussen. Veel panels zijn het ook waard ok te bezichtigen, iedere auteur of acteur heeft een ander verhaal te vertellen!

Veldhuis en Kemper – Geloof ons nou maar

0

Wat ben ik blij dat ze weer samen op het podium staan! Ik heb gisteravond echt dubbel gelegen van het lachen. Tranen over mijn wangen en overal spierpijn. (Nu nog steeds).

Geloof mij nu maar is een voorstelling waar Remco en Richard vertellen over hun leven. Hun leven zonder elkaar. Het heeft veel bij ze losgemaakt. En ze gaan lekker te keer😁. Het is persoonlijker dan ooit. En daardoor komt het ook erg dichtbij!

En plantenspuit gaat nooit meer hetzelfde zijn. Maar ook in Veel dingen kun je iets herkennen. Neem nu Richard zijn Irritatie lijstje. Daar staan dingen op die je herkent. En waar je het grondig mee eens bent. En Labello gaat ook nooit meer hetzelfde zijn. Verlengsnoeren en haspels ook niet trouwens.

Natuurlijk komt Remco zijn avontuur bij The Passion ook voorbij. Het leven thuis, hun vrouwen en de zorg voor de kinderen. Richard zijn schampschot……

Het komt allemaal erg spontaan over en bovenal : Echt. Ze weten je te raken in je hart… En je lachspieren….Ze zagen er ook heel erg goed uit. Fris en fruitig en gelukkig. Ze genieten van het spelen en dat voel je als kijker echt!

Remco doet stemmetjes van bekende mensen. Die van Thomas Acda is geweldig. Maar Freek de Jonge ook. De lachmomenten worden afgewisseld met mooie liedjes. Deze liedjes raken je echt.

Ik weet niet of het door de gekkiggeit kwam ( dit schrijf ik bewust met een t, juist vanwege een van de onderwerpen), maar zo nu en dan waren ze echt hun tekst kwijt. En moesten ze behoorlijk lachen. Het geluid moest er ook aan geloven.

Ik had dit echt even nodig. Heb er veel energie door gekregen. Na een rot periode een avondje plezier hebben, is een goed medicijn. Komend weekend mag ik ook weer los (even helemaal geeken en mensen kijken op Dutch Comic Con samen met mijn bestie Wendy).

Ze bruisen van de energie (en hoe). Voor mij blijven ze toch echt nummer 1 van Nederland. Ze hebben elkaar gemist en wij hun. Heb ze natuurlijk wel solo gezien, wat ook echt geweldig was. Maar samen zijn ze gewoon super geweldig.

Zeker gaan kijken! Als je wilt weten waar al die gekkiggeit over gaat……

Je moet dit zelf meemaken:

Geloof mij nu maar!

Petra Nouns – Takla Makan – het blauwe licht

0

**Blogtour** Petra Nouns- Takla Makan: Het blauwe licht

Ella is een apart meisje, ze valt op omdat ze altijd dezelfde kleren draagt. Ze zit op een school, met veel leerlingen uit verschillende nationaliteiten. Dat zorgt regelmatig voor herrie en opstootjes. Er zitten racisten op de school, maar ook veel Turken. Een Turkse jongen kan ze niet uitstaan: Orkan. Iedereen heeft wel zon jongen in de klas gehad. Veel eigen dunk en opschepperig. Het is de druppel als hij ook nog eens beweert dat zijn tante kan toveren. Ze gelooft er helemaal niets van. Tot ze op een dag vreemde dromen ( of visioenen krijgt),waar een mysterieus blauw licht een grote rol in speelt. Dingen die niet kunnen leven, lijken een eigen wil te krijgen. Hoe kan dit? Is ze gek aan het worden? In een van deze vreemde gewaarwordingen ziet ze de toekomst: daar is ze dolgelukkig samen met Orkan. Dit kan niet waar zijn! Ze vind hem vréselijk!

Het verhaal heeft een sfeertje van 1001 nacht. Oosterse aspecten. Gedeeltelijk speelt het zich af in Duitsland, maar ook de woestijn ver weg, komt voorbij.

Ella is een echte tiener. Haar gevoelens veranderen van het een op het andere moment. Dat is soms een beetje moeilijk , die omschakeling. Maar ik denk ook dat het een young adult boek is, voor de wat jongere lezers, in dit genre. Zo nu en dan zie je echt dingen die een tiener doet. Het hoofdpersonage is ook jonger dan de gemiddelde young adult personages meestal zijn.

Het is een mysterieus en spannend verhaal met veel zwijmel momenten. Maar ook zitten er veel dingen die je zult herkennen uit je eigen jeugd. We zijn allemaal onzeker geweest, toen we verliefd waren.. En we herkennen allemaal wel iets uit dit verhaal denk ik.

Het is vlot geschreven. Het einde is goed genoeg afgesloten. Er zou een vervolg kunnen komen. Helaas gaat dat niet want de auteur is overleden.

Ik vond het een leuk boek om te lezen, ondanks dat het niet helemaal mijn ding was. Ik geef het 3,5 sterren. Cijfer 7.

Unboxing: van een prachtig pakket!!!!!

0

Ik ben enorm blij en dankbaar, dat ik dit prachtige pakket kon ophalen vanmiddag.

Wat er allemaal in zat, ga ik nu stap voor stap laten zien…

De doos geeft niet veel weg. Maar na het openen, was het eerste dat ik zag: Bladwijzers van in de ban van de wolf 1&2 om uit te delen!

Daarna een super lief kaartje.

Daarna kwam er een boek tevoorschijn die ik al heel lang zocht. Deze heb ik overgenomen voor een klein prijsje. Echt zo mooi glanzend 😍.

En ik ben zo blij dat ik drie boeken kreeg…… Echt geweldig. Ik wil ze al zo lang lezen. De titel is lekker gek en anders. Dat verwacht ik van de boeken eigenlijk ook……

Wat een mooi pakket. Een vanuit het hart. Christine, dank je wel😘😙😍💋❤💙💚💛💓💖💗💝💞💟👍.

Wat kan er toch een schat aan boeken uit een doos komen!

Ik voel me verwend en heb een smile op mijn gezicht van hier tot Tokyo.

Ik moet alleen nog even kijken hoe ik mijn berg boeken mee krijg naar DCC zaterdag. Heb echt veel om te laten signeren. Ik ben een trotse boeken junk 😊

Leen Lefebre – Ebba the first easter hare

0

English Version (nederlands? Scrollen)

Ebba the first easter hare.

This is a special story, about the first easter hare/ bunny. It was very nice to read in English. I read the dutch version before. Reading it in another language is like, stepping into this world, for the first time again. You follow a few animals. From their eyes the world looks very different. Hulde is pregnant and almost ready to give birth, when her husband leaves, to find his own fields. He isnt back before Ebba is born. Ebba is very small and she is born to be an adventurer. Ebba really hates it when the others hurt or chase away birds from their habitat. She finds a nest with eggs and decides to make sure the birds will grow up safe. They will need their mother, so she wants to find her. On her adventure, she sees all kinds of things.

This story gives an Easter feeling. Perfect read for this time of year. I hope alot of people will read this story. It will warm your heart. Its a story of about 66 pages. To read yourself or as a bedtime story. There are things you will recognize as a human being. Its written in a fresh style, so its a pleasure to read. I give this story 4****

Nederlandse versie

Leen Lefebre – Ebba, de eerste Paashaas

Dit bijzondere verhaal gaat over de allereerste paashaas. Heb het met veel plezier gelezen. Je ziet het vanuit het oogpunt van een aantal hazen. En vanuit dieren hun ogen gezien is de wereld toch heel anders. Hulde is hoogzwanger als haar man Atta haar verlaat om zijn eigen lichtrijk te zoeken. Maar hij komt niet op tijd terug. Zijn dochter wordt zonder hem geboren. De kleine Ebba is klein en lijkt op haar vader. Hulde ziet in haar ogen al, dat zij een avonturier gaat worden. Ebba, kan het niet aanzien dat haar hazengemeenschap konijnen en vogels pijn doen en verjagen uit hun veld. Als ze dan op een moment een nestje met eieren vindt, besluit ze dat ze deze ongeboren vogeltjes wilt redden. Ze gaat op pad om de moeder te vinden van deze nog ongeboren kuikens. Ze maakt onderweg van alles mee.
Het is echt een heel leuk en bijzonder paas verhaal. Ik hoop dat veel mensen dit verhaal gaan lezen. Zeker rond deze tijd van het haar. Het is een verhaal van 66 blz op a5 formaat. Leuk om voor te lezen ook! De schrijfwijze is vlot en je leest het zo uit!4****

Interview met Jasper Polane

0

Jasper, vertel eens iets over jezelf?
Ik ben Jasper en ik ben auteur en uitgever bij Quasis Uitgevers. Voordat ik romans ging schrijven werkte ik vijftien jaar als schrijver, regisseur en animator aan tekenfilms, o.a. voor televisie. Hiervan is de serie Dip & Dap het bekendste.
Mijn eerste roman, Lege steden, heb ik door middel van crowdfunding weten te financieren. Mensen konden het boek kopen en een donatie doen voordat het uit was. Dankzij honderddertig donateurs kon ik het boek op de markt brengen. Dit was het begin van mijn uitgeverij.
Quasis is een (piep)kleine uitgeverij, gespecialiseerd in boeken in de verbeeldingsgenres: fantasy, sciencefiction, horror en magisch realisme. We geven boeken uit die anders dan anders zijn.
Welke boeken heb je geschreven?
Ik heb drie romans geschreven: Lege steden, Vorstin van de Kou en Wolvinnen van Otrostaadt. Deze maken deel uit van de serie De Onzichtbare Maalstroom, waarvan het slotdeel Heren van Twist begin juni zal verschijnen. Het zijn spannende fantasythrillers over parallelle werelden, gedachtelezers, enge monsters en kwaadaardige goden. De boeken bevinden zich in het grensgebied tussen fantasy, sciencefiction en horror, en zijn moeilijk in een hokje te stoppen.
Verder heb ik een korte novelle geschreven die is uitgegeven in de serie Splinters, genaamd Het oog van de krokodil. Dit verhaal is onderdeel van de serie, maar is heel goed los te lezen. Als je twijfelt of mijn boeken iets voor je zijn is de Krokodil een goed startpunt.

Met wie sta je op dcc en doe je mee aan panels?
Ik sta in de Quasis-stand, samen met Sophia Drenth en Anthonie Holslag, waar wij onze boeken zullen verkopen en signeren. Daarnaast doe ik met Sophia en Roderick Leeuwenhart mee aan een twee panels over schrijven, op zaterdag en zondag.

Wat verkopen jullie op de stand?
Boeken! Heel veel boeken. Naast verkopen signeren de aanwezige auteurs natuurlijk hun eigenwerk: ik zal mijn boeken van De Onzichtbare Maalstroom signeren, Sophia haar Bloedwetten en gepersonaliseerde versies van haar nieuwe novelle Kleine Moordenaar, en Anthonie signeert zijn roman Toevluchtsoord.
Daarnaast verkopen we alle boekjes in de serie Splinters en Pen Stewarts verbeeldingsroman Wintercode.

Waar kijk je het meeste naar uit op de dcc?
Een beurs als DCC is altijd weer een happening. Het is leuk om lezers te ontmoeten en collega-auteurs te spreken, en om de geweldige kostuums te bekijken. Deze keer kijk ik vooral uit naar het panel, want dat is nieuw voor mij.

Zijn er al plannen voor nieuwe boeken, ook via Quasis?
Nu Heren van Twist bijna af is ben ik langzamerhand begonnen aan een korte sciencefictionroman, die in 2019 uit gaat komen als onderdeel van een project met meerdere auteurs. Ik heb drie ideeën voor romans daarna, maar ik weet nog niet welke daarvan ik eerst ga schrijven.
Van andere auteurs komen dit jaar nog romans uit van Martijn Adelmund, Anthonie Holslag en Pen Stewart.

Welk boek zou jij ons willen aanraden, om te lezen?
Als je mijn boeken nog niet gelezen hebt, De Onzichtbare Maalstroom, natuurlijk. Begin met Lege steden, want ze moeten wel in volgorde gelezen worden.
Andere Quasis-boeken: Wintercode van Pen Stewart en Toevluchtsoord van Anthonie Holslag. Anthonie’s verhalenbundels bij uitgeverij Zilverspoor zijn ook zeer de moeite waard (Vooral In het kille ochtendlicht) en de royalty’s gaan naar een goed doel.
DeWolffs Bestiarium van Martijn Adelmund en Maarten de Wolff komt pas in augustus uit, maar je kunt hem nu al reserveren in een crowdfunding: https://www.voordekunst.nl/projecten/7089. Dit beloofd een heel bijzonder boek te worden.
Sophia Drenths Bloedwetten-reeks (uitgeverij Staaldruk) is ook zeer de moeite waard.

En heb je nog een boodschap voor de lezers / bezoekers?
Probeer eens een fantasy- of scifi-boek van een Nederlandse auteur. Natuurlijk de boeken van Quasis, maar andere uitgeverijen zoals Celtica, Macc, Zilverspoor en Godijn brengen ook heel veel tofs uit.