Dianne Arentsen – Ithana 1: Het patroon

Dianne Arentsen -Ithana 1: Het patroon

Het verhaal begint spannend. Ithana wordt op een missie gestuurd, door haar leider. Ze krijgt ongewild gezelschap van iemand (Skay) die ze niet kan uitstaan. Ithana is goed getraind en ze wil haar missie volbrengen. Maar al snel komt ze erachter dat iemand of iets, achter haar aan zit. Ze probeert uit de handen van deze duistere macht te blijven. Haar reisgenootschap is niet Zo heel erg groot. Ze krijgt hulp van Farzels en Oerogs (zijn goedaardige reuzen, die zorgen voor de persoon waaraan ze worden toegewezen). Het is een queeste met spannende momenten. De auteur weet in te spelen op je gevoelens, dus je gaat van de personages houden. Ithana is heerlijk eigenwijs en ligt vaak in de clinch met Skay. Ze is niet op haar mondje gevallen. Toch zullen ze moeten besluiten of ze elkaar vertrouwen, want het gevaar kan in elke hoek op ze wachten.

Erg leuk vind ik Chiku , de eekhoorn met ballen. Hij duikt zo nu en dan op en altijd wanneer ze hem echt nodig hebben. Hij lijkt het aan te voelen. Hij blijft op andere momenten op de achtergrond. Maar als hij er is, zorgt dat voor zeer grappige momenten. Hij spreekt erg deftig en is heel zeker van zichzelf en zijn moed. Dat zijn echt hele leuke stukjes. Ik zie hem zo voor me. Het boek is goed beeldend geschreven. De kleur groen speelt een grote rol in dit verhaal.

Ithana weet weinig tot niks meer van haar verleden. Dit zorgt voor een aantal vreemde momenten, omdat een aantal mensen haar herkennen, en niet ten goede. Ithana is een sterke jonge vrouw, die doet wat ze wilt . Naarmate ze meer van haar verleden te weten komt, vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats. Ook als lezer is dat erg fijn, dat je steeds we een beetje dichterbij haar komt. Deze stukjes staan cursief gedrukt, dan weet je dat het een herinnering is. Je krijgt steeds meer medelijden met haar. De duistere krachten, willen haar hebben.

Magie speelt ook een vrij grote rol. Het verhaal moet even op gang komen. Hierdoor leer je de personages en De wereld wel goed kennen. Het is een wereld met een duistere sfeer. Maar toch is er een sprankje hoop….. Kan Ithana zichzelf en haar vrienden redden?

Ik heb genoten van het boek, vooral de zuigers en de sljjkers geven het verhaal een griezelig tintje. Ik hou van dat soort wezens. Ik wil ze zelf niet tegenkomen. Deze komen zon uit je nachtmerrie gekropen en zien er niet alleen heel erg naar uit….. Ze hebben ook niet veel goeds in petto voor hun slachtoffers.

Dit is een verhaal met thema’s als: verraad, goed tegen kwaad en strijd. De cover is prachtig!

Het einde is open. Damn! En Ik wil nu dus meer! Ithana begon steeds meer te groeien voor mij en ik heb haar in mijn hart gesloten. De laatste 150 bladzijden, zijn echt heel erg spannend. Dan kun je het boek niet meer wegleggen! Ik geef het boek 4****

Advertenties

Jeroen Windmeijer – Het Paulus labyrint

In Leiden willen ze nieuwe ondergrondse containers gaan plaatsen. Maar onder de grond, lijkt een hele nieuwe ( of oude) wereld te zijn verscholen. Een gigantisch gangenstelsel komt tevoorschijn. Ook vinden ze daar een jongen die wel uit het verleden lijkt te komen. Hoe kwam hij daar terecht? Peter de Haan gaat op onderzoek uit, totdat er iemand spoorloos verdwijnt In de tunnels….En even later is er ook een goede vriendin van hem verdwenen en in levensgevaar. Hij moet haar zien te redden voordat het te laat is. Want haar laatste uur heeft (bijna) geslagen.

Het boek begint erg spannend en ik had hoge verwachtingen. Veel actie neemt je mee door een soort Da Vinci code achtig verhaal in Leiden. Maar het verhaal zakt al snel in. Er komt zoveel informatie voorbij, dat je er moe van begint te worden. Te weinig actie en de personages hebben te weinig diepgang, waardoor je geen band krijgt…… En dus ook niet in het verhaal kunt komen.

Toen ik deze auteur in Amsterdam tegen kwam, vorig jaar, was ik erg enthousiast over zijn boek. Hij is heel aardig en ik dacht echt dat ik zijn schrijfstijl ook steengoed zou vinden. Helaas, maar het is echt mijn boek niet. Ik snap de vergelijking met Dan Brown wel. Maar Brown schrijft beeldender en als hij iets uitlegt, geeft hij de informatie op zo’ n manier, dat ik het begrijp. Nu waren hele stukken stof, te droog en het voelde niet alsof ik een spannend boek zat te lezen, maar een geschiedenis boek voor iemand op de universiteit. Dit haalde de vaart er zo snel uit, dat ik moeite had om het boek uit te lezen. Het werd echt een gevecht. En dat is reuze jammer, omdat de spannende stukken echt goed zijn. Minder informatie was een goed plan geweest. Als je weinig Bijbelkennis hebt, is het echt doorbijten. Er zijn ook stukken met visioenen. Het taalgebruik is soms echt oud Nederlands en te ingewikkeld en dat leest niet vlot. Soms wist ik na 4 keer lezen, nog niet wat ik had gelezen. Er zijn ook grote stukken, waarin men terugdenkt. Je moet goed bij de les blijven. Helaas was ik de draad van het verhaal geregeld kwijt. Ook vond ik het niet meer geloofwaardig omdat de hoofdpersoon, overal vrij makkelijk binnenkomt, en ook weer weg komt……

Het is wel een eng idee, om er over na te denken…. Zal er misschien echt een wereld onder onze voeten bestaan? Ik vond het niet echt een super origineel verhaal. Ik vind Dan Brown gewoon veel beter. Hij Kan ook best langdradig zijn, dat is waar. Maar dit was me allemaal te langdradig en het werd hierdoor een doorploeterboek. Het lijkt mij duidelijk dat ik de andere boeken niet wil lezen. Deze krijgt 2,5 sterren van me. Echt niet mijn ding. Op de spannende momenten na dan. Zonder al die informatie was het waarschijnlijk meer een boek voor mij geweest.2,5**.

Johan Lubbers – De komeet 1: Doktoren van de staat

Johan Lubbers De komeet 1: Doktoren van de staat

Dit is het debuut van Johan Lubbers. Ik was zeer benieuwd en ik moet zeggen: hij is een aanwinst voor het Fantasy genre. Ik vond het een erg goed verhaal. Waarom? Dat ga ik nu vertellen!

Je volgt 4 verhaallijnen in een wereld, die best middeleeuws aanvoelt. Het is een wereld waarin het magiërs verboden wordt om hun krachten te gebruiken voor iets anders dan de geneeskunde. Je mag het alleen gebruiken als Dokter van de staat.

Leon is en van de doktoren. In het begin is hij heel trots. Maar hij komt een patiënt tegen die hij niet mag helpen omdat de ouders van het jongetje de rekening niet kunnen betalen. Vanaf dat moment kijkt hij heel anders naar de staat.

Mirthe groeit op bij haar ouders en broers. Ze heeft de komeet nog maar een keer gezien. Die nacht verloor ze haar beste vriend. Als de komeet aan de hemel staat ziet haar wereld er heel anders uit. Ze komt erachter dat ze een magiër is. En wil ontdekken wat ze allemaal kan. Maar bijna alle vormen van magie zijn verboden….

Oswald is een lid van de inquisitie, zij sporen magiërs op, Die de regels overtreden. Hij heeft een zeer goede drijfveer: wraak nemen, op de personen die zijn leven kapot hebben gemaakt. Zelf is hij en gewoon mens.

Thoran is een weesjongen, hij leeft op de straat. Hij is een dief. Maar als hij iets aan het stelen is, vangt hij een gesprek op, dat hij nooit had mogen horen. Hij en de andere personages moeten kiezen aan welke kant ze staan. De staat of de rebellenbeweging… Die keuze is niet makkelijk.

Het leest als een zeer vlotte young adult en is ook dystopisch te noemen. Omdát je niet in deze wereld zou willen leven. Je moet een kant kiezen. Een tussenweg is er niet.
De hoofdstukken zijn kort. De cover past perfect bij het verhaal en de titel óók.
Er zit vrij veel spanning in. Vooral de hele sfeer die er in het verhaal hangt, is de reden dat je verder moet lezen. De sfeer is spannend, angstig en soms ook emotioneel te noemen. Het is een rollercoaster van emoties.
Voordat ik aan Het boek begon had ik meer sciencefiction verwacht, dat kwam door de titel. Maar het is echt fantasy. Een origineel verhaal met goed uitgewerkte karakters. Thema’s als: liefde, vriendschap, verraad en vertrouwen hebben een grote rol in dit verhaal. De sfeer die er ontstaat als de komeet aan de hemel verschijnt is heel mooi beeldend beschreven. De onrust die de mensen voelen ook. Het boek speelt goed in op je gevoelens.
Het laatste stuk is echt spannend. Het einde is vrij open en belooft nog veel meer. Ik heb zin in boek 2! Ik geef het een cijfer 9. Dat komt neer op 4,5 sterren.

Winstagram: Signed Darren Shan bookmark !!!

#winstagram @tazzy.loves.books
You can #win a #signed #bookmark ( autograph is on the back) with a flyer and zombie card by #darrenshan.
What do you do? Its very simple.

*Leave a comment on Instagram beneath the photo and you will be in the contest.

Extra chance(s):
*follow me is one more chance!

*regram and tag me.. Is one more chance.

#goodluck

Open world wide!

This contest ends when i decide it. 2 keep it #horrific exciting!
Now you have no idea when the deadline is. #secret

#zombie #vampire #demonata #horror #childrensbook #kinderboek #youngadult #ya #fantasy #bookmark #bladwijzer #read #instastory #author #auteur #winnen #win #winactie #giveaway #bookstagram #share #collection #signature #freeentry #wanttowin ? #

Boek van de maand September 2018: Kleine Moordenaar

De geboorte van een moordenaar

Hij kijkt alsof hij nog nooit een cupcake met sprinkles en kaarsjes heeft gezien.
‘Het is feest!’ zeg ik. ‘Je bent boek van de maand bij Tazzy’s blog Ik hou van horror, fantasy en spannende boeken!!! Uitblazen die hap.’
Verbijsterd neemt hij het bord aan me het cakeje erop. Hij houdt het vast alsof het een brandende staat dynamiet is. ‘En dan?’
‘Een wens doen, natuurlijk.’
Hij blijft me verbazen, deze eeuwige puber met zijn moordenaarshart. Er is zoveel op de wereld wat hij nog nooit heeft meegemaakt – vaak doodnormale zaken, zoals kaarsjes uitblazen op zijn verjaardag – maar een leven roven, dat draait hij zijn hand niet voor om.
Ravàn werd geboren als pure bladvulling. Ik had in het eerste deel van Bloedwetten een stel monsterlijke bijpersonages nodig en kwam met een gevarieerd viertal op de proppen: de grootste en de sterkste Ath’vacii, een niet al te spraakzame bochelaar, een bloedmooie dame met een rug vol stekels en een kleine duivel met pikzwarte ogen. Ik gaf hem nog net geen staart en drietand, al heb ik die staart serieus overwogen.
In Vonnis deed Ravàn wat hij moest doen: als akelige Ath’vacii de hoofdpersoon Roan Storm flink dwarszitten, een vrij plat personage zonder geweten en een kort lontje.
Maar toen kwam het tweede deel uit de reeks, Verlossing. Als organisch schrijver had ik nog geen idee waar het verhaal heen zou gaan. Dit is zowel een vloek als een zegen. Het mooiste van organisch schrijven is dat je je als schrijver kan laten verrassen en ik geef regelmatig de regie uit handen, zodat een personage mij bij de hand kan nemen.

Ravàn deed dit met volle overtuiging en ik besloot hem te volgen en zo ontwikkelde hij zich tot een van de belangrijkste personages uit Verlossing. Hij kreeg een dragende rol, werd degene die doorhad hoe alles in elkaar stak, terwijl de anderen het te druk hadden met hun eigen sores. Ravàn bleek een verlichte ziel, gekrenkt tot op het bot vanwege de gruwelen die hij als mensenkind had doorstaan, wars van intimiteit en seks in het bijzonder.
Het werd als snel duidelijk dat zijn geschiedenis geschreven moest worden. Ik heb me er lang niet aan durven wagen. Kleine moordenaar zat meer dan een jaar in mijn hoofd voordat ik hem daadwerkelijk aan papier toevertrouwde. Was het immers wel aan mij om onderwerpen zoals kindermishandeling en incest aan te snijden? En als ik dat deed, hoever zou ik dan kunnen gaan zonder dat het sensatiebelust zou over komen? Dat was namelijk het laatste wat ik zou willen.
Zelfs tijdens het schrijven heeft lang geduurd voordat ik me aan de scène durfde te wagen. Ik draaide er omheen, terwijl ik tijdens het schrijven nooit lafhartig ben. Kon ik me er misschien uit lullen? Een goedgeplaatste witregel kan immers veel oplossen … Ik geef toe dat ik het heb overwogen, bang voor de reacties, bang dat Rafs verhaal verkeerd begrepen zou worden en dat ik daar als schrijver op zou worden aangekeken. Maar hoe ik het ook wendde of keerde, ik kón er niet omheen. Door om de hete brij heen te draaien zou ik Rafs verhaal tekort doen. De scène moest er komen. De geboorte van een moordenaar wordt niet geschreven door weg te kijken. Deze kleine moordenaar wordt juist geboren omdat zijn omgeving wegkijkt en daarom was wegkijken het laatste wat ik mocht doen.
‘Waarom zitten er twee kaarsjes in?’ vraagt hij. ‘Betekent dat dat ik twee wensen mag doen?’
‘Ah ja, dat was ik bijna vergeten. Het is dubbel feest, want je wordt op dit moment vertaald naar het Engels en daarna kan jouw verhaal in principe naar elke taal ter wereld worden vertaald.’
Opnieuw werpt hij me een blik van puur ongeloof toe. ‘Wow,’ fluistert hij.
Inderdaad wow. ‘Ik moet alleen nog een agent vinden die net zo hard in jou gelooft als ik.’
Hij sluit zijn ogen en blaast de kaarsjes uit. Vervolgens kijkt hij een paar tellen naar de omhoog kringelende rook.
Wat zou die kleine moordenaar nog te wensen hebben?
Zijn grootste wens is reeds in vervulling gegaan.

EdgeZero 2016

In deze bundel staan 20 verhalen van Nederlandse en Vlaamse auteurs in de genres: horror, fantasy en vooral veel sciencefiction. Er staan echt steengoede verhalen in. Sommigen vond ik wel iets minder, maar dat had met de schrijfstijl te maken, of het was mijn ding niet. Ik heb echt van veel verhalen kunnen smullen! Maar over het algemeen is het een bundel met verhalen van erg goede kwaliteit. Ik denk dat deze bundel voor iedere genre liefhebber wel een aantal verhalen heeft, waar hij of zij zich helemaal laat inzuigen.

Ik ga nu elk verhaal kort maar krachtig proberen samen te vatten, in een paar woorden of zinnen.

Hoe ver gaat de liefde voor robots in de toekomst?

Monniken met vreemde taakomschrijvingen.

Een schrijver neemt iets vreselijks mee uit Japan. Stiekem een van mijn favorieten.

Een Dystopische toekomst waar men vecht tegen het water en de ware liefde wil vinden..

Steeds maar weer opnieuw herboren worden, eist zijn tol.

Wat moet een robot doen, met een eigen wil?

Eigenzinnige eekhoorn, die op mars een ramp meemaakt. Ik herken er veel menselijkheid in, een van mijn favorieten dus.

Afscheid nemen bestaat (niet).

Enkele reis naar de hel.

Is het wel goed om herinneringen te bewaren?

Hoeveel tijd wil jij besteden met je familie, in een wereld waar de tijd in de ene realiteit sneller gaat dan de andere?

Wat is hoop? En wat als je hoop oplost in het niets?

Hoe belangrijk is geld voor je en hoe anderen op je neerkijken?

Monsterlijke graffiti.

Er is leven na de dood, zelfs voor bekende piraten… of is het een nachtmerrie? Ook een echte favoriet van mij.

Hoe vergaat het moeder aarde in de toekomst? Vergaat onze planeet of niet?

Toekomstig Rotterdam.

Dode zeemannen, dode reizigers, dode dronkenlappen, wat gebeurt er als ze visite krijgen van een sterveling?

Het vlees begint te praten tegen de slager.

Dystopisch Eindhoven.

Sommige verhalen lezen vlot, een andere doe je wat langer over. Het ene verhaal is kort maar krachtig, het andere is gewoon lekker lang. Voor ieder wat wils. Ik geef deze bundel 4**** omdat de kwaliteit echt goed is. Mogen we trots op zijn als Nederlands sprekenden en lezenden!