Horror kan ook visueel, erg mooi zijn!

Ik lees natuurlijk veel horror verhalen. Maar waar ik ook echt van kan genieten is een goede horrorfilm of serie. Maar ook videoclips van bandjes duiken wel eens op.

Bij de video Natural van Imagine Dragons komt er een hand omhoog uit een graf. Dit doet me echt denken aan de cover Doodgewoon van Carla Scheepstra. Maar de hele video is echt mooi gemaakt. Gothic, magisch kleurgebruik en een beetje creepy. Zoveel bandjes maken geen mooie video’s meer. Maar deze is echt zo mooi…

Klik hier voor de videoclip van Natural – Imagine Dragons

Ook de video van My Chemical Romance : Helena is zo mooi. Gothic. Heeft met de dood te maken, maar ook op een respectvolle en vooral visueel mooie manier. Ik kan daar echt van genieten… en stiekem kan ik ook deze video plaatsen in een verhaal dat ik ooit las.

Klik hier voor de videoclip van Helena – My Chemical Romance

Sommige auteurs kunnen zo beeldend schrijven… De doden komen dan weer tot leven. Of je hoort hun nagels aan De binnenkant van de kist krassen. Dat beeld raak ik nooit meer kwijt. Met dank aan Anthonie Holslag.

Dingen zo mooi beschrijven dat het op je netvlies blijft staan is echt een kunst. En videoclips zijn nog zeldzamer… Maar zo nu en dan kom je er een tegen. Genieten!!!!

Advertenties

22 July

I think the world was in shock on that day, so was I. It was horrible to watch this story on the news.

I wanted to read more about Utoya, the victims and the survivors. You can find several books about it, but the movie is filmed, like you were there. And that makes you scared, angry and sad all at the same time. You get to know Viljar and his family, in the movie. He goes to Utoya island with his brother Torje. They are members of a political youth camp. That hit me… Hard… Because i was just like them. I stood up (And i still do) for my political views and things i believe in, i went to alot of gatherings, meetings and festivals, when i was their age. I am a very social person. I want to believe in the goodness of people. I want to get to know them.

Innocent teenagers that should be having a great summercamp, find themselves in a real life horrorstory.

Breivik comes to the island and says he comes to project the group, dressed as a police officer, right after the bombing in Oslo. When you grow up, you learn that the police is your best friend (thats a Dutch saying). But this man came on the island and started to shoot people. In cold blood, showing no feelings whatsoever. The actor that plays Breivik is really good in a very macabre way.

The story of Viljar and his family is so powerfull. What happens with a person, going through horror like that? I cried and i cried untill i had no more tears left… I am so proud that some of the survivors decided to take the stand and face ‘the’ monster in court! What an amazing power.

This movie breaks your heart over and over again. I watched it with my parents. The 3 of us, we were crying. My father was so angry, because he pictured me being there. Its a rollercoaster of emotions.

Its good that this movie is on Netflix. Let the world see the darkness in people, but also the power of freedom and survival.

The same darkness lurks… In the world..in your country… in your city… maybe even in your street. Its a scary idea….

A monster could walk by on the street….. But should you stay locked up in your house forever? 2 scared 2 come out and live? The answer is no!

Viljar and all the other survivors give a perfect example:

Live… or the monster(s) wins…

I have a dream (powerfull words), that one day, all people can live together, respect eachother and stand up for themselves or another person, without hate or hurting eachother.

I became very curious how Viljar was doing now. And he turned out to be an amazing young man. And he still fights for the things he believes in!

You should check out Viljar and Torje on Instagram, they are amazing young men:-).

Instagram Viljar

Instagram Torje

You can see their followers growing, every day!

I have never been to Norway. I live in Holland. Its a multicultural country, just like Norway. Social media brings people together.

**You will beat the monsters, by living your life**

Lieve van den Berg – De lamp, de sneeuwbol en het kompas

Ik keek stiekem al een hele tijd uit, naar een nieuw avontuur van Pol en Polleke. Daarom kon ik het boek niet lang weerstaan, het riep mijn naam. Het eerste avontuur was zo leuk ( de reizende poefjes ).

Nu ga je mee naar de kust van Cornwall, Engeland. Pol en Polleke gaan daar naar toe op vakantie, met hun ouders, oom en tante en neefje Noek. Noek is een byzonder jongetje. Hij heeft het syndroom van down, dit zorgt soms voor onbegrip, maar hij weet zich goed verstaanbaar te maken. Noek heeft een eigen wil, hij kan ineens verdwijnen of iets uithalen dat niet door de beugel kan. Hij komt hierdoor snel in de problemen.

Het is een groot avontuur. Door middel van een aantal magische voorwerpen en hulp uit een onverwachte hoek, moeten ze proberen om Noek weer veilig thuis te krijgen. Hulp krijgen ze van een aparte strandwacht en een hele grote vogel. De magische voorwerpen zijn dus een kompas, een toverlamp en een sneeuwbol. De wereld waarin ze terecht komen, zit bordevol magie en fantasie.

Ik denk dat het heel leuk is om voor te lezen of om zelf te lezen. Het is leerzaam en spannend. Je krijgt een kijkje in een andere cultuur, maar ook in een andere wereld. Het roept verschillende sferen op.. Bijvoorbeeld Oosters, maar ook de kerstsfeer. Dus je kunt het in alle seizoenen lezen. Je kunt er heerlijk bij wegdromen. Het is een een magisch kinderboek. Maar als volwassene is het ook erg leuk om mee te maken.

Het leest vlot en de illustraties lijken zo uit het verhaal naar je toe te komen. Wederom weer een superleuk avontuur, waar je doorheen vliegt.

Kinderen en volwassen moeten blijven dromen. Met dit boek lukt dat 100%.

Ik geef het 5*****.

Miranda Peters -Hart van vuur

Dit is het tweede deel van de trilogie. Het is een young adult met speciale jonge mensen. Ze hebben sterke krachten, omdat ze in de baarmoeder behandelt zijn, door een dokter met een visie.

Siem is meegenomen door een geheime organisatie. Ze doen allerlei tests op mensen met bovennatuurlijke sterke krachten. Hester heeft geen idee waar hij is. Haar vrienden helpen haar, maar hierdoor zijn zij ook in levensgevaar. Hester wil dat iedereen er zonder kleerscheuren vanaf komt, maar of dat gaat lukken? Het laboratorium is echt een vreselijke plaats. Je voelt de wanhoop van de proefpersonen. Het gebouw geeft je de kriebels. En er gebeuren dingen, die het daglicht niet kunnen verdragen. Is hun liefde bestand tegen deze martelpraktijken?

Het einde is vrij open, hierdoor snak je naar boek 3. Het laatste deel van de triloge, laat hopelijk niet zo lang op zich wachten. Ik moest namelijk echt weer in het verhaal komen, het was best een tijdje terug, dat ik boek 1 las. Maar ik werd er wel wer ingezogen.

Het is een verhaal vol spanning en het raakt je in je hart. De emoties lopen zo nu en dan hoog op. Hester is zo verliefd op Siem, dat hij de reden van haar bestaan is geworden. Het komt zo over op de lezer: ze zíjn zielsverwant van elkaar. De liefde en de romantiek sleept je er doorheen. Het hoort bij het verhaal.

Ik vond dit tweede boek spannender dan de eerste. Het is vlot geschreven, niet te lange hoofdstukken. Ik kijk uit naar boek 3 en naar de nieuwe cover. Ze zijn echt mooi. Ik geef het boek 4****

Matt Haig – Het eeuwige leven

Hoe zou je leven eruit zien, als je eeuwig kunt leven? Daar kom je achter, als je dit boek lesst. Tom Hazard heeft een zeer aparte aandoening. Hierdoor is hij al ruim 400 jaar oud, zíjn lichaam verouderd heel langzaam. Hij heeft er al meerdere normale mensenlevens op zitten ondertussen. Hij heeft de wereld zien veranderen. En ziet dat mensen niet leren van het verleden. Hij groeide op in een tijd, dat heksenvervolgingen nog heel normaal waren. Maar hijzelf is niet normaal. Hij moet constant op de vlucht slaan, omdat mensen hem niet meer vertrouwen. Het liefste wil hij een normaal leven, dus besluit hij om geschiedenisleraar te worden ( in het nu) en een normaal leven proberen te leiden, voor zolang het mogelijk is. Hij weet dat er meer mensen zijn zoals hij. Ze noemen zichzelf Alba’s, albatrossen hebben namelijk ook een lang leven. Verliefd worden, dat mag niet. Hij is al een vrouw verloren, dat wil hij nooit méér meemaken. Maar kun je dat echt tegen houden, liefde…. Tom heeft veel bekende namen uit de geschiedenis leren kennen in de eeuwen dat hij op de aarde rondloopt.

Het boek zit vol met een gezonde dosis humor. Het is spannend, omdat Tom een aantal belangrijke keuze moet maken. Ook is hij op zoek naar zijn dochter. Het boek zit vol met emoties, je gaat op en neer. Het is vlot geschreven. De meeste hoofdstukken zijn vrij kort.

Je leest over Tom zijn verleden, zo leer je hem steeds beter kennen en snap je wat het verleden met hem doet. Loslaten is geen optie voor hem. Geschiedenis en het heden zijn perfect gemixt.

Het zet je ook aan het denken? Zou jij zolang willen leven? Steeds weer mensen zien komen en gaan… Zonder echte liefde te kennen… Bang om ontdekt te worden? En te eindigen op en tafel, waar ze je alles met je kunnen doen, wat ze willen?

Deze Fantasy achtige roman, heeft mij geraakt. Matt Haig heeft er een fan bij. Ik ga zeker meer lezen van deze auteur. Het boek krijgt van mij 4****

Andreas Norman- Stille oorlog

In dit boek volg je twee verhaallijnen. 1 is er van Bente, ze is een spion, met een gezin. Haar zoon heeft veel problemen en haar man lijkt geen interesse meer in haar te hebben. Ze weet zeker dat hij een ander heeft. Als ze op een moment haar telefoon kwijt is en hem even later op vreemde plek terug vindt, denkt ze he wat vreemd….. Dan blijkt haar telefoon gehackt te zijn. Waardevolle informatie is Zo buit gemaakt, hierdoor kan Zweden in een moeilijk parket komen met de Britten. De tweede verhaallijn volgt Jonathan, een MI6 agent, die een verleden in Syrië hééft. De personages komen tegen over elkaar te staan. De wereld van een spion, is altijd onveilig, zeker als je baas je niet meer vertrouwd. En als de organisatie je het liefste meteen op non-actief wil stellen…. Moet je echt je onschuld bewijzen, voordat ze de stekker uit je spionnen bestaan of leven trekken.

Toen ik de beschrijving las, dacht ik dat is een boek voor mij. Maar voor mij ging het boek flink de mist in. Men noemt het sensationeel vanaf het begin. Nou… Nee. Het komt tergend langzaam op gang. Als je een thriller verwacht zit je dus helemaal verkeerd. De eerste ruim 150 blz zijn meer een soort roman… Daarná Komt er spanning in. De laatste 80 blz zijn wel oke maar dat is echt te laat. Omdat ik na 150 blz echt wel klaar was met het verhaal, kwam ik er ook niet meer in. Een thriller moet je in het verhaal trekken vanaf Het begin, niet tegen het einde pas.

Ik kan het boek ook geen voldoende geven. 2**. En dat is omdat het einde nog wel spannend werd of was. Maar ik kon gewoon niet in het verhaal komen. Het mist de spanning, die ik in een thriller zoek. Het leest meer ( zeker twee derde van het boek) als een persoonlijk verhaal over hoe moeder zijn, en spion zijn, en echtgenoot zijn, niet bij elkaar passen. Ook is het hoofdpersonage in het begin veel met seks bezig. Voor mij was dat echt overbodig. 2**

Schrijver van de maand oktober 2018: Tamara Geraeds- De weg naar mijn debuut

De weg naar mijn debuut – Tamara Geraeds

De droom

Voor de meeste mensen is debuteren als auteur slechts een droom die nooit vervuld zal worden. Dat is wat je vaak hoort en het is (helaas?) de waarheid. Er zijn onvoorstelbaar veel mensen in Nederland die dolgraag een boek zouden publiceren. Niet via een selfpubbing platform, maar bij een echte, liefst bekende, uitgever. Omdat het aanbod groot is en de markt slechts klein, is de kans op publicatie bij een gerenommeerde uitgever bijna nihil, tenzij je een BN’er bent. Daarom zal je als amateurschrijver veel moeten doen om je doel te bereiken.
Hieronder lees je hoe de weg naar mijn debuut verliep.

Van jongs af aan

Schrijven, dat deed ik al lang. Toen ik jong was nog niet zo serieus – het bleef bij wat korte verhaaltjes die gingen over pannenkoeken bakken met opa en oma en boomhutten bouwen in het bos, en een gedichtje hier en daar – ,maar op mijn vijftiende besloot ik de sprong te wagen: ik ging ‘een heel boek’ schrijven.
Ik had er wel wat jaren voor nodig. Ik moest naar school, ik ging naar ballet en pianoles en speelde met mijn vriendinnetjes, en later volgde ik de opleiding tot docent Engels. Maar ondertussen bleef ik schrijven aan dat boek. Het had geen voorrang, maar ik zou het ooit afmaken.
En dat deed ik, negen jaar nadat ik eraan begon. Vierentwintig was ik inmiddels, afgestudeerd, getrouwd en werkzaam als docent op een middelbare school. We lieten zelf in China een stapel boeken drukken. De cover werd getekend door mijn moeder. Tegelijk lieten we ook een dichtbundeltje drukken.
Vol trots en goede moed gingen we op stap, om de boekjes in de winkels te krijgen.
‘Nee, nee, nee en sorry,’ was het antwoord dat we kregen. Belachelijk vonden we dat. Doe je al die moeite, ze mogen het gratis neerleggen – hoeven pas te betalen als ze daadwerkelijk iets verkopen (in consignatie heet dat, zo leerde ik later) – en dan nog zeggen ze nee. Je bent een lokale ‘schrijver’, dus ze kunnen je toch wel een kans geven?
Slechts één boekhandel legde de boekjes in de winkel. De eigenaar was mijn voormalige buurman. Alleen daarom lag het daar.
Uiteindelijk verkocht de boekhandel één exemplaar en besloot ik de rest maar weer op te halen. Ik zag inmiddels in dat de kwaliteit toch wel wat te wensen overliet.
Selfpubbing was op dat moment nog niet zo groot. De mogelijkheden die er waren, waren van twijfelachtige kwaliteit, zoals er nu nog steeds een heleboel zijn helaas. En op dat moment had ik er nog geen flauw benul van hoe de uitgevers- en boekenwereld in elkaar zit. Mijn beste kansen waren dus: beter worden in schrijven, zodat ik toch bij zo’n grote naam binnen kon komen.

Leren en oefenen

Dus schreef ik een nieuw boek. Dit keer deed ik er ‘slechts’ twee jaar over. Daarna liet ik het manuscript beoordelen door een professioneel bureau. En wat leerde ik daar veel van! Alle beginnersfouten werden er feilloos uitgehaald en ik kreeg tips voor verbetering van het verhaal.
Ik paste het aan en stuurde het naar de uitgevers. Maanden later kwam de ene na de andere afwijzing binnen.
Teleurstelling alom, maar ik liet me niet uit het veld slaan. Ik sloeg al het advies dat ik had gekregen op in mijn hoofd en begon aan een derde boek: Nergens.
Toen dat af was, stuurde ik het naar een aantal proeflezers. Ik verwerkte hun feedback en stond op het punt het manuscript naar de (toen nog lange) lijst met uitgevers te sturen. De grote enveloppen en rollen postzegels lagen al klaar, want per email manuscripten verzenden, dat was toen nog not done.
Maar voordat ik ook maar iets had verzonden, viel mijn oog op een interessant initiatief: Ten Pages, een crowdfunding website. Mensen konden ‘aandelen’ kopen in jouw manuscript, voor vijf euro per stuk. Als je tweeduizend aandelen aan minimaal honderd mensen in totaal had verkocht, werd je boek gegarandeerd uitgegeven. De ‘aandeelhouders’ kregen een deel van de verkoopopbrengst. Haalde het boek de tweeduizend aandelen niet, dan kreeg de investeerder voor elke vijf euro, vier euro terug. Verschillende gerenommeerde uitgevers hadden zich al bij Ten Pages aangesloten; het zag er veelbelovend uit.
‘Dat gaan we proberen,’ zei mijn man.
‘En lukt het niet, dan kan ik het altijd nog naar de uitgevers sturen,’ reageerde ik.
‘Maar het lukt ons wel,’ zei hij.

Plotseling ging het balletje rollen

We kochten zelf natuurlijk de eerste aandelen en riepen familie en vrienden op om ook te helpen. We kregen meer steun dan ik ooit had durven hopen. Het minimum van honderd investeerders was in een mum van tijd bereikt.
Toen werd het moeilijker. We hadden alle kennissen, vrienden en familieleden benaderd. Hoe konden we onbekenden bereiken?
Nog maar net waren we begonnen met flyeren in de omgeving, toen Nergens opeens uit zichzelf begon te stijgen in de ranglijst. Elke dag werden er aandelen verkocht. Er waren op dat moment slechts twee manuscripten die het goed deden, en Nergens was er één van. Vol spanning volgden we de strijd om de eerste plek. Wie zou het als eerste halen? Of zouden we allebei op de valreep stranden?
Ondertussen werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tweedaagse masterclass korte verhalen schrijven, van het instituut waar ik de manuscriptbeoordeling had laten doen. Alle goedgekeurde verhalen zouden gepubliceerd worden in een bundel van Karakter Uitgevers (jawel, een gerenommeerde uitgever!). Ik schreef me direct in.
En terwijl ik daar in Bergen mijn eerste korte verhaal voor volwassenen schreef, bliepte mijn telefoon.
GEFELICTEERD! NERGENS HEEFT DE 2000 AANDELEN BEREIKT!
Ik sprong op, gilde en deed een vreugdedansje. Alle schrijvers keken verbaasd op en juichten mee toen ik vertelde dat mijn eerste boek uitgegeven zou worden. Eindelijk kwam mijn droom uit!
Nu nog hopen dat ze een goede uitgever vinden, dacht ik.
Ik concentreerde me weer op mijn korte verhaal en ging de volgende dag door het dolle heen weer huiswaarts.

Gepubliceerd

Het vinden van een uitgever duurde een paar maanden, er was wat overleg en herschrijfwerk voor nodig, maar uiteindelijk gebeurde het (bijna) ondenkbare: ik tekende een contract bij een gerenommeerde uitgever. En niet zomaar één, maar net die ene waarbij ik als kind altijd al had willen zitten: Uitgeverij Kluitman Alkmaar.
Als kers op de taart verscheen mijn korte verhaal van de masterclass in de bundel Bergen Bloedt van Karakter Uitgevers. Plotseling werd ik niet bij één, maar bij twee gerenommeerde uitgevers gepubliceerd!

Daarna

Inmiddels heb ik zes boeken gepubliceerd, en staan er alweer twee op de planning voor volgend jaar. Toch geeft binnenkomen bij een gerenommeerde uitgever geen garantie op succes. Nergens verkocht goed, maar er kwam geen vervolg. Mijn volgende boeken werden uitgegeven door andere uitgevers. Het zijn stuk voor stuk prachtige boeken geworden en ik ben trots op alle titels, maar ‘leuk’ verdienen aan schrijven blijft moeilijk. Ik moet vechten voor elk klein beetje bekendheid.
Maar ik ga door. Ik zou niet anders willen. Schrijven is mijn passie, ik ben ervoor geboren. Als ik stop met schrijven, ontploft mijn hoofd. De ideeën willen eruit, ze willen verwerkt worden tot een verhaal. Niet alleen probeer ik mensen leesplezier geven, ik wil ze ook belangrijke boodschappen meegeven; dingen om over na te denken.
Ik ben ontzettend blij dat mijn boeken veel lezers bereiken. Hoewel ik het soms vervloek, ben ik dankbaar voor het talent dat ik mee heb gekregen. Ik blijf doorleren, streef ernaar om beter en beter te worden. Dankzij de schrijfopleidingen die ik heb gevolgd, kan ik niet alleen anderen (beter) leren schrijven, maar ook mijn eigen werk verbeteren. En zo hoop ik elk jaar wat meer lezers te bereiken.

Helaas?

Gepubliceerd worden is lastig. Het is een voorrecht. Iets waar de meeste auteurs voor moeten vechten of al jaren voor hebben gevochten. Helaas, zou je kunnen zeggen. Er is zo veel talent dat nooit ontdekt wordt en dat is zo ontzettend zonde. Maar het heeft ook een positieve kant: de meerderheid van de auteurs die wel gepubliceerd worden, is schrijver in hart en nieren. Het is een groep doorzetters, een groep die bereid is hard te werken om een goed product af te leveren. Daardoor ligt de lat hoog.

Ben jij ook echt gepassioneerd en zal je blijven schrijven tot je het niet meer kunt, zelfs al brengt het misschien nooit iets op? Heb je talent en ben je bereid te werken om (nog) beter te worden?
Vecht er dan voor. Leer zoveel je kunt, laat je manuscript beoordelen, blijf proberen om gepubliceerd te worden of publiceer zelf, maar pak het dan wel professioneel aan (met in ieder geval een professionele designer voor de cover, en een redacteur), lees veel en kijk de kunst af. En wie weet gebeurt het jou dan ook op een dag: jouw boek in de winkel.