Schrijver van de maand oktober 2018: Tamara Geraeds- De weg naar mijn debuut

De weg naar mijn debuut – Tamara Geraeds

De droom

Voor de meeste mensen is debuteren als auteur slechts een droom die nooit vervuld zal worden. Dat is wat je vaak hoort en het is (helaas?) de waarheid. Er zijn onvoorstelbaar veel mensen in Nederland die dolgraag een boek zouden publiceren. Niet via een selfpubbing platform, maar bij een echte, liefst bekende, uitgever. Omdat het aanbod groot is en de markt slechts klein, is de kans op publicatie bij een gerenommeerde uitgever bijna nihil, tenzij je een BN’er bent. Daarom zal je als amateurschrijver veel moeten doen om je doel te bereiken.
Hieronder lees je hoe de weg naar mijn debuut verliep.

Van jongs af aan

Schrijven, dat deed ik al lang. Toen ik jong was nog niet zo serieus – het bleef bij wat korte verhaaltjes die gingen over pannenkoeken bakken met opa en oma en boomhutten bouwen in het bos, en een gedichtje hier en daar – ,maar op mijn vijftiende besloot ik de sprong te wagen: ik ging ‘een heel boek’ schrijven.
Ik had er wel wat jaren voor nodig. Ik moest naar school, ik ging naar ballet en pianoles en speelde met mijn vriendinnetjes, en later volgde ik de opleiding tot docent Engels. Maar ondertussen bleef ik schrijven aan dat boek. Het had geen voorrang, maar ik zou het ooit afmaken.
En dat deed ik, negen jaar nadat ik eraan begon. Vierentwintig was ik inmiddels, afgestudeerd, getrouwd en werkzaam als docent op een middelbare school. We lieten zelf in China een stapel boeken drukken. De cover werd getekend door mijn moeder. Tegelijk lieten we ook een dichtbundeltje drukken.
Vol trots en goede moed gingen we op stap, om de boekjes in de winkels te krijgen.
‘Nee, nee, nee en sorry,’ was het antwoord dat we kregen. Belachelijk vonden we dat. Doe je al die moeite, ze mogen het gratis neerleggen – hoeven pas te betalen als ze daadwerkelijk iets verkopen (in consignatie heet dat, zo leerde ik later) – en dan nog zeggen ze nee. Je bent een lokale ‘schrijver’, dus ze kunnen je toch wel een kans geven?
Slechts één boekhandel legde de boekjes in de winkel. De eigenaar was mijn voormalige buurman. Alleen daarom lag het daar.
Uiteindelijk verkocht de boekhandel één exemplaar en besloot ik de rest maar weer op te halen. Ik zag inmiddels in dat de kwaliteit toch wel wat te wensen overliet.
Selfpubbing was op dat moment nog niet zo groot. De mogelijkheden die er waren, waren van twijfelachtige kwaliteit, zoals er nu nog steeds een heleboel zijn helaas. En op dat moment had ik er nog geen flauw benul van hoe de uitgevers- en boekenwereld in elkaar zit. Mijn beste kansen waren dus: beter worden in schrijven, zodat ik toch bij zo’n grote naam binnen kon komen.

Leren en oefenen

Dus schreef ik een nieuw boek. Dit keer deed ik er ‘slechts’ twee jaar over. Daarna liet ik het manuscript beoordelen door een professioneel bureau. En wat leerde ik daar veel van! Alle beginnersfouten werden er feilloos uitgehaald en ik kreeg tips voor verbetering van het verhaal.
Ik paste het aan en stuurde het naar de uitgevers. Maanden later kwam de ene na de andere afwijzing binnen.
Teleurstelling alom, maar ik liet me niet uit het veld slaan. Ik sloeg al het advies dat ik had gekregen op in mijn hoofd en begon aan een derde boek: Nergens.
Toen dat af was, stuurde ik het naar een aantal proeflezers. Ik verwerkte hun feedback en stond op het punt het manuscript naar de (toen nog lange) lijst met uitgevers te sturen. De grote enveloppen en rollen postzegels lagen al klaar, want per email manuscripten verzenden, dat was toen nog not done.
Maar voordat ik ook maar iets had verzonden, viel mijn oog op een interessant initiatief: Ten Pages, een crowdfunding website. Mensen konden ‘aandelen’ kopen in jouw manuscript, voor vijf euro per stuk. Als je tweeduizend aandelen aan minimaal honderd mensen in totaal had verkocht, werd je boek gegarandeerd uitgegeven. De ‘aandeelhouders’ kregen een deel van de verkoopopbrengst. Haalde het boek de tweeduizend aandelen niet, dan kreeg de investeerder voor elke vijf euro, vier euro terug. Verschillende gerenommeerde uitgevers hadden zich al bij Ten Pages aangesloten; het zag er veelbelovend uit.
‘Dat gaan we proberen,’ zei mijn man.
‘En lukt het niet, dan kan ik het altijd nog naar de uitgevers sturen,’ reageerde ik.
‘Maar het lukt ons wel,’ zei hij.

Plotseling ging het balletje rollen

We kochten zelf natuurlijk de eerste aandelen en riepen familie en vrienden op om ook te helpen. We kregen meer steun dan ik ooit had durven hopen. Het minimum van honderd investeerders was in een mum van tijd bereikt.
Toen werd het moeilijker. We hadden alle kennissen, vrienden en familieleden benaderd. Hoe konden we onbekenden bereiken?
Nog maar net waren we begonnen met flyeren in de omgeving, toen Nergens opeens uit zichzelf begon te stijgen in de ranglijst. Elke dag werden er aandelen verkocht. Er waren op dat moment slechts twee manuscripten die het goed deden, en Nergens was er één van. Vol spanning volgden we de strijd om de eerste plek. Wie zou het als eerste halen? Of zouden we allebei op de valreep stranden?
Ondertussen werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tweedaagse masterclass korte verhalen schrijven, van het instituut waar ik de manuscriptbeoordeling had laten doen. Alle goedgekeurde verhalen zouden gepubliceerd worden in een bundel van Karakter Uitgevers (jawel, een gerenommeerde uitgever!). Ik schreef me direct in.
En terwijl ik daar in Bergen mijn eerste korte verhaal voor volwassenen schreef, bliepte mijn telefoon.
GEFELICTEERD! NERGENS HEEFT DE 2000 AANDELEN BEREIKT!
Ik sprong op, gilde en deed een vreugdedansje. Alle schrijvers keken verbaasd op en juichten mee toen ik vertelde dat mijn eerste boek uitgegeven zou worden. Eindelijk kwam mijn droom uit!
Nu nog hopen dat ze een goede uitgever vinden, dacht ik.
Ik concentreerde me weer op mijn korte verhaal en ging de volgende dag door het dolle heen weer huiswaarts.

Gepubliceerd

Het vinden van een uitgever duurde een paar maanden, er was wat overleg en herschrijfwerk voor nodig, maar uiteindelijk gebeurde het (bijna) ondenkbare: ik tekende een contract bij een gerenommeerde uitgever. En niet zomaar één, maar net die ene waarbij ik als kind altijd al had willen zitten: Uitgeverij Kluitman Alkmaar.
Als kers op de taart verscheen mijn korte verhaal van de masterclass in de bundel Bergen Bloedt van Karakter Uitgevers. Plotseling werd ik niet bij één, maar bij twee gerenommeerde uitgevers gepubliceerd!

Daarna

Inmiddels heb ik zes boeken gepubliceerd, en staan er alweer twee op de planning voor volgend jaar. Toch geeft binnenkomen bij een gerenommeerde uitgever geen garantie op succes. Nergens verkocht goed, maar er kwam geen vervolg. Mijn volgende boeken werden uitgegeven door andere uitgevers. Het zijn stuk voor stuk prachtige boeken geworden en ik ben trots op alle titels, maar ‘leuk’ verdienen aan schrijven blijft moeilijk. Ik moet vechten voor elk klein beetje bekendheid.
Maar ik ga door. Ik zou niet anders willen. Schrijven is mijn passie, ik ben ervoor geboren. Als ik stop met schrijven, ontploft mijn hoofd. De ideeën willen eruit, ze willen verwerkt worden tot een verhaal. Niet alleen probeer ik mensen leesplezier geven, ik wil ze ook belangrijke boodschappen meegeven; dingen om over na te denken.
Ik ben ontzettend blij dat mijn boeken veel lezers bereiken. Hoewel ik het soms vervloek, ben ik dankbaar voor het talent dat ik mee heb gekregen. Ik blijf doorleren, streef ernaar om beter en beter te worden. Dankzij de schrijfopleidingen die ik heb gevolgd, kan ik niet alleen anderen (beter) leren schrijven, maar ook mijn eigen werk verbeteren. En zo hoop ik elk jaar wat meer lezers te bereiken.

Helaas?

Gepubliceerd worden is lastig. Het is een voorrecht. Iets waar de meeste auteurs voor moeten vechten of al jaren voor hebben gevochten. Helaas, zou je kunnen zeggen. Er is zo veel talent dat nooit ontdekt wordt en dat is zo ontzettend zonde. Maar het heeft ook een positieve kant: de meerderheid van de auteurs die wel gepubliceerd worden, is schrijver in hart en nieren. Het is een groep doorzetters, een groep die bereid is hard te werken om een goed product af te leveren. Daardoor ligt de lat hoog.

Ben jij ook echt gepassioneerd en zal je blijven schrijven tot je het niet meer kunt, zelfs al brengt het misschien nooit iets op? Heb je talent en ben je bereid te werken om (nog) beter te worden?
Vecht er dan voor. Leer zoveel je kunt, laat je manuscript beoordelen, blijf proberen om gepubliceerd te worden of publiceer zelf, maar pak het dan wel professioneel aan (met in ieder geval een professionele designer voor de cover, en een redacteur), lees veel en kijk de kunst af. En wie weet gebeurt het jou dan ook op een dag: jouw boek in de winkel.

Advertenties