HALLOWEEN horror week: Mark van Dijk en Darren Shan over angst

Halloween Horror Week: Mark van Dijk & Darren Shan

Angsten : Mark van Dijk
Natasja vroeg me voor Halloween een stukje te schrijven over angst. Wat is angst voor mij? Waar ben ik bang voor? Tegen mijn dochters van 3 en 5 zeg ik altijd dat papa nergens bang voor is, maar is dat wel zo?
Ik herinner me mijn eerste horrorfilm nog, Siver Bullet, van Stephen King. Een bloedspannend verhaal over een weerwolf en een jongen in een rolstoel. Ik zal een jaar of twaalf geweest zijn en na afloop was ik als de dood dat er een weerwolf onder mijn bed zou liggen. Maar ik wilde me niet laten kennen en nam een enorme sprong naar mijn bed, zodat hij zijn nagels niet in mijn been kon zetten om me met zijn poot onder het bed te trekken. Dat was indertijd een verstandige zet, want ik ben er nog steeds.
Verder heb ik bar weinig irreële angsten. De rest van mijn angsten zijn allemaal vrij reëel. Ik ben bang voor brand. Met een zolder vol gortdroog papier, in de vorm van ruim 3000 boeken, niet echt een gekke angst. We hebben een paar jaar geleden een schoorsteenbrandje gehad, waarop een brandweerman me vroeg of er iets brandbaars op zolder stond. Hij dacht dat ik hem in de zeik nam.
Een andere redelijk reëele angst is dat er iets met mijn dochters gebeurt. In deze gekke tijden ook niet echt een rare angst, want de meeste monsters bevinden zich gewoon onder ons en weten de schijn aardig op te houden. Bovendien heeft Hein al twee keer ongeduldig op mijn oudste dochter staan wachten. De eerste keer toen ze negen dagen oud was en bijna stikte in opgegeven melk, die zo dik was als slijm, waardoor ze geen adem meer kon halen (lang leve de camera in de wieg!) en twee jaar later toen ze een longontsteking kreeg die huisarts en ziekenhuis niet konden vinden, ondanks dat wij als ouders dit vermoeden al zo’n dertig keer hadden uitgesproken. Nog afgezien van het feit dat ze in het ziekenhuis sondevoeding kreeg, die ze vergaten aan te zetten, was er een bizarre afwachtende houding van de artsen. Ze wisten niet wat ze had en niemand maakte zich er druk over, terwijl mijn driejarige al naar de dood begon te stinken. Pas nadat ze bijna niet meer wakker te krijgen was en mijn vrouw (ik zat ziek thuis met een baby van een paar maanden) een enorme scene ging schoppen, besloten ze om foto’s te maken, vooral om van haar gezeur af te zijn, want daar zou toch niets uitkomen. Toen bleek dat ze toch een longontsteking had, maar bij 1 op de 1000 kinderen hoor je dat niet, zeiden ze. Na antibiotica was ze de volgende dag gelukkig alweer een stukje opgeknapt, maar het had echt geen dag langer moeten duren. Als ouders krijg je daar wel een knauw van. Ik ben nog steeds erg overbezorgd en hou me hart al vast als ze alleen al aan een klimrek hangt.
Dat waren mijn twee grootste angsten. Laat het nu maar snel Halloween worden. Enger dan hierboven wordt het voor mij niet, dus kom maar op met die bloeddorstige monsters!

Darren shan geeft ook een van zijn angsten toe (Ik heb hem dat gewoon gevraagd).
I’m actually rather scared of spiders, which is why I
chose to give Mr Crepsley a pet spider in Cirque Du Freak!
Hij gebruikt dus die spin in zijn boek, zodat het voor hem ook griezelig is!

Halloween Horror Week: Win een gesigneerd exemplaar van Kwade Geest (en een gesigneerde Darren Shan / Mark van Dijk bladwijzer + meer)!

Win een gesigneerd boek van Mark van Dijk: Kwade Geest !

En een gesigneerde bladwijzer van Darren Shan en Mark van Dijk!

Ik doe er nog een Hello Kitty geurzakje bij in horrorsfeer.

En een flyer en een zombie visitekaartje van Darren Shan.

Hoe maak je kans op dit geweldige pakket?

Zet op de Facebookgroep bij het winbericht : Happy Halloween neer. Of mail me met Happy Halloween als onderwerp… of reageer op Instagram bij deze foto en zeg Happy Halloween. Simpel toch? Je krijgt 1 lootje per Happy Halloween bericht!

Let op: korte winactie!

Vanaf vandaag kun je meedoen tot en met 31 oktober 16.00. 2018.

Op Halloween avond maak ik de winnaar bekend via de Facebookgroep ik hou van horror fantasy en spannende boeken!!!!!

Ik verstuur het pakketje met sandd, naar alle landen in de wereld. Mark zelf stuurt je een exemplaar van het boek toe.

Halloween Horror Week: Tom Thys – Hij die achterstevoren droomt

Hij die achterstevoren droomt

Geboren in bloed ontwaakt hij,
Nu is zijn tijd, hij
Grijpt de navelstrop en bijt,
Het beest in hem voorgoed bevrijd.

Hij groeit op in donkere oorden,
Alleen, in schimmel en in kilte,
Geplaagd door giftige woorden,
En al zijn dromen baren moorden.

Droom achterstevoren is

Moord – en dat ene woord
Weerspiegelt wat hij werkelijk is.

Van regen wordt hij blij,
Wie hem ziet, vindt hem macaber,
Langs verlaten wegen sluipt hij,
Op zoek naar dode dieren,
Pakt een tak, prikt in kadavers,
En altijd is hij,
Sneller dan de gieren.

Hij doolt door brandende huizen,
Langs kattenbotjes, waar maden en muizen
Knagen aan alles wat hij achterlaat:
Pijn, leegte, maar bovenal haat.

Tegen alles en iedereen,
Het leven in het algemeen.

Hij tracht zijn schaduwzijde te onderdrukken,
Duizend pogingen, die allemaal mislukken.

Hij is ontzettend moe,
En geeft hoofdschuddend toe.

Aan de onstilbare honger,
Verafschuwd door wat hij doet,
Gekweld door de troost van bloed.

Zelfs van een onschuldig meisje, veel jonger
Dan hij, angstig, weldra bleek van kleur,
Zoekt hij vrede in haar geur,
In haar laatste adem, in haar stromend bloed.

Giovanni Del Ponte- De onzichtbaren: De heks van Dark Falls

In dit deel gaan de 3 vrienden: Crystal, Douglas en Peter bij oude bekenden in Dark Falls logeren. Het is niet zomaar een dorpje.. Het dorp gaat gebukt onder de vloek van de heks Maryann. Het is een geheim, waar niet veel mensen onderzoek naar durven te doen. Doe je dat wel… Dan kom je gruwelijk aan je einde, doordat een roedel spookhonden je te pakken krijgt of verdwijn je gewoon van de aardbodem. Crystal is dus heel nieuwsgierig, ze gaat in haar eentje op onderzoek uit, terwijl de jongens een paar dagen later komen. Crystal verdwijnt zelf dus ook. De politie heeft geen idee, waar ze is. De jongens denjen dat het met haar krachten te maken heeft en ze schromen niet om op onderzoek uit te gaan.

Het kwaad huist in het bos, bij het huis van de heks. En de klif is helemaal gevaarlijk. Zullen de jongens haar terugvinden?

Een goed boek, waarbij heden en verleden echt letterlijk in elkaar overlopen. Dat is ontzettend gaaf gedaan. Heerlijk spannend, gemixt met horror, waardoor je wel een beetje gaat nagelbijten.

Als je het plot eenmaal weet, valt alles op zijn plek.

Korte hoofdstukken, vlot geschreven. Als je het boek dichtslaat wil je meer. Voor zover ik het weet zijn er 4 delen .

Mijn favoriete personage is Douglas. Hij lijkt heel veel op mij, dus ik herken mezelf erin. Dat is echt leuk. Het onderzoek is ook spannend en mysterieus. Daarom is het gewoon een heerlijk jeugdboek.

Stephen King zegt dat het de nieuwe Harry potter is. Ik zie de gelijkvlakken.. Maar dit boek is meer horror met magie. Harry potter is magische Fantasy.

Ik geef het boek 4****

Halloween Horror Week: Terrence Lauerhohn – De diepte (Kort verhaal)

© Terrence Lauerhohn 2018

De diepte

Mijn vingers zijn verkrampt, gebogen. Ik zet mijn nagels in het gesteente achter me. Ze haken vast in de gleufjes eeuwenoude mortel. Ik troost me met futiele hoop; een erger schrikbeeld dan dit onderga ik zelden.
Zij buigt voorover, turend in de diepte, haar handen losjes aan de balustrade. Haar heupen leunen tegen het hekwerk, daarboven raakt haar kleding lucht.
Ik sta tegen een muur, zo ver mogelijk van de afgrond. De stenen van de muur waartegen ik mijzelf plat probeer te drukken, schuren de stof van mijn T-shirt en ze schuren mijn ruggengraat. De muur, de vaste grond onder mijn voeten, mijn vastgehaakte nagels, ze bieden mij geen veilig gevoel. Zij is echter in groter gevaar. Dat zegt een tergende stem in me.
‘Schatje, wil je een stapje terugdoen?’ vraag ik haar.
Zij kijkt om, een glimlach siert haar lieve gezicht. Eén hand laat ze los, om te zwaaien.
‘Het is zo’n mooi uitzicht. Kom,’ zegt ze met stralende ogen. ‘Dit zou een goeie plek zijn om te bungeejumpen.’
Ik druk mezelf platter tegen de muur. ‘Vroeger smeten ze hier ter dood veroordeelden naar beneden.’
Zij schudt lachend haar hoofd, draait weer naar het uitzicht.
Mijn tenen kriebelen, en mijn kruin. Bij de balustrade zit een diepe scheur, in de lengte van de weg. Zij zegt iets. Ik geloof dat ik zojuist ook iets hoorde kraken.
‘Liefje, kom alsjeblieft naar me toe,’ zeg ik, verder machteloos dankzij mijn ongerijmde angst.
Zij leunt verder voorover. De balustrade verbuigt iets.
Voorzichtig laat ik de muur los. Voorzichtiger waag ik een stap naar haar toe. Meteen mis ik het massieve gesteente achter me verschrikkelijk. ‘Ga je mee? Verderop kunnen we de beter gerestaureerde ridderzaal bekijken.’ Stil vervloek ik het achterstallige onderhoud van de weg, dat tekenend is voor dit soort landen.
Het zweet parelt van mijn voorhoofd. De bovenkant van haar lichaam hangt nu als het ware boven de afgrond. Aan een tweede stap willen mijn benen niet meewerken.
‘Kom, liefje.’ Op de helft van het woord kom vervormt mijn stem zich, tot een fijngeknepen piepstem. Ik slik en probeer het nog eens, met een schor effect.
Ik zet een stap terug, terug tegen de muur. Daar durf ik pas weer dieper adem te halen.
Zij schuifelt dichter naar de balustrade. Een steentje rolt tussen haar voeten door, gehoorzamend aan de zwaartekracht. Het rolt over de rand en zoeft geruisloos de voor mij onzichtbare diepte in.
‘Ik loop door,’ zeg ik en doe wat ik zei. Deze keer vervloek ik mezelf en vraag me af waarom ik in hemelsnaam niet meer dan de voorkant van de brochure heb bekeken en gelezen, zodat ik erachter kwam hoe hoog deze ruïne zich bevond, voordat ik haar voorstelde hiernaartoe te gaan.
Gelukkig zegt ze dat ze genoeg heeft gezien. Ik hoor haar voetstappen achter me.
Ik stap steviger door, zij volgt sneller.
We komen hand in hand aan bij een middeleeuwse brug waar zelfs een klein model auto niet overheen zou kunnen, en wat een levenslustige chauffeur niet zou wagen. Ernaast staat een bordje in het Engels en in de vreemde taal van dit land: “Deze brug wordt in 2021 in zijn oude glorie hersteld,” met een dankwoord aan de geldschieter voor dit project. Aan de overkant zie ik een bord dat de weg naar de ridderzaal aanwijst. Wat er onder de brug te zien is vermijd ik op mijn netvlies te krijgen.
‘We gaan terug naar het hotel,’ zeg ik tegen haar.

***

Jasper Polane – De heren van Twist (De onzichtbare maalstroom 4).

Jasper Polane -Heren van Twist

In boek 4 volg je een aantal verhaallijnen. Rune komt in een lastig parket terecht als hij en zijn partner een vreemd jaden beeld stelen. Er is iets mis met dat beeld, daar komt hij al heel snel achter. Een nogal creepy cultus wil het beeld terug. Hij besluit om samen te werken met anderen om dit kwaad te stoppen.

Een andere verhaallijn is er van mijn heldin: Edison. Haar dochtertje Runa, is haar lust en leven. Ze doet er allesvaan om de kleine meid veilig te houden. Maar ze is ook nog steeds een Wolvin en vecht tegen het kwaad. Het is best moeilijk te combineren! Ze komt voor moeilijke keuzes te staan. Wat zal ze dien?

Ook heel mooi vond ik de verhaallijn van Heike/Hend (rika). Bijzonder goed beeldend op papier gezet. Het is een meisje, die te snel groeit en hierdoor erg in de knoop zit. Echt goed beschreven. Ik ging steeds meer van haar houden.

Deze hele wereld zou zomaar een droomwereld kunnen zijn, maar wel een uit je nachtmerries. Het voelt zo nu en dan onwerkelijk aan, ook voor de personages, ze weten nooit hoe de wereld eruit gaat zien, als ze springen. Er zijn veel versies van Otrostaadt. Als lezer zie en voel je de wereld ook echt.

En die zeppelin is ook echt gaaf!! En wat Telepaten kunnen, is creepy en mooi tegelijk! Thema’s als moederliefde, vriendschap en vrouwen met ballen, zul je volop kunnen vinden in dit laatste deel.

Het is altijd heerlijk om weer deze wereld in te duiken. Je komt veel andere dimensies tegen en de onzichtbare maalstroom is ook magisch beeldend op papier gezet. Maar die schoonheid kan ook angstaanjagend worden. Dystopisch, Science fiction, fantasy, horror, dit boek heeft een beetje van ales. Dat maakt deze serie uniek en origineel.

Ejgenlijk wil ik niet dat het hierna stopt…… 4,5****

Halloween Horror Week : Lydia van Houten – Angst

Deze zomer kwam mijn grootste nachtmerrie uit: kakkerlakken, en ik ben al geen fan van de tien-centimeter- kakkerlakken, zoals ze die in Spanje hebben. De eerste vakantienacht dacht ik: ‘weet je wat? Het is hier veertig graden… ik slaap gewoon in bikini,’ en schoof het laken opzij, deed het licht uit en viel prinsheerlijk in slaap. Terwijl ik droomde van vogelspinnen die over mijn rug liepen, was er toch iets in mij dat één oog wilde openen. Eerst dacht ik – nog slaperig – dat er een gigantische vogelspin voor me op het kussen zat, dus schoot ik omhoog uit mijn bed om het grote licht aan te doen. Klik, ik het licht aan, wordt mijn man wakker en vraagt me: ‘huh? wat ben jij aan het doen?’ terwijl die gigantische kakkerlak over hem heenrent en verdwijnt achter het nachtkastje. Die nacht heb ik niet meer geslapen. De nacht erop, heb ik mezelf gemummificeerd in een laken en sliep ik met het licht aan. Al met al, was dit een gruwelijke ervaring.

Enge boeken? Bijna alle boeken van Stephen King vind ik heerlijk. Misery is een van mijn favorieten. Misschien omdat ik me goed kan verplaatsen in de hoofdpersoon Paul Sheldon. Stel toch dat er echt fans zijn zoals Annie? “Nu schrijven, anders…” Brr, ik moet er niet aan denken!

Een film waar ik nu nog de rillingen van krijg is de verfilming van Stephen Kings The Shining. Gaaf zoals hij normale mensen en situaties kan veranderen in krankzinnigheid. Hoe hij mensen kan vergiftigen met die diepgewortelde haat tegen clowns met It. Hoewel voor mij, Heath Ledgers’ “The Joker” uit Batman – The Dark Knight, de absolute uitzondering is. Dat is de enige clown waar ik nog steeds een beetje verliefd op ben. Vooral de scene in het ziekenhuis vond ik geniaal: duister en doodeng. Over creepy gesproken, er gaan geruchten dat Heath Ledger de The Joker zo geniaal speelt, dat hij zelf gek werd. Dat die clown – zijn alter ego – misschien een reden was voor zijn veel te vroege dood, tien jaar geleden. Een dood gehuld in mysterie, dat soort dingen… daar krijg ik rillingen van.

Halloween Horror Week: Ghost tour in Groningen + winactie!

Wil jij een griezelige avond hebben? Dan is deze tour wellicht iets voor je!

Het is een avondwandeling door de oude binnestad van Groningen, met spookverhalen die komen uit de stadsarchieven en interviews met mensen die in huizen wonen of in panden werk(t)en waar het spookt.

En je kunt nu 1 of 2 kaartjes winnen, op een van de beschikbare datums naar keuze.

De organisatie kiest zelf de winnaar(s).

Wat doe jij om kans te maken?

Geef antwoord op deze vraag:

Wat is jouw engste spookervaring?

Je kunt antwoorden op de facebookgroep ik hou van horror fantasy en spannende boeken, bij het winbericht. Maar je kunt ook een mailtje sturen naar tazintotherasmus@hotmail.com of op Instagram tazzy.loves.books reageren bij dezelfde foto, als hierboven.

Dit is een korte winactie. De actie duurt maar 3 dagen. Op 27 oktober om 23.59 uur is de pot gesloten.

Meer informatie :

http://www.ghosttourgroningen.nl

Dit is het facebook event https://www.facebook.com/events/910675899128226/

Horror kan ook visueel, erg mooi zijn!

Ik lees natuurlijk veel horror verhalen. Maar waar ik ook echt van kan genieten is een goede horrorfilm of serie. Maar ook videoclips van bandjes duiken wel eens op.

Bij de video Natural van Imagine Dragons komt er een hand omhoog uit een graf. Dit doet me echt denken aan de cover Doodgewoon van Carla Scheepstra. Maar de hele video is echt mooi gemaakt. Gothic, magisch kleurgebruik en een beetje creepy. Zoveel bandjes maken geen mooie video’s meer. Maar deze is echt zo mooi…

Klik hier voor de videoclip van Natural – Imagine Dragons

Ook de video van My Chemical Romance : Helena is zo mooi. Gothic. Heeft met de dood te maken, maar ook op een respectvolle en vooral visueel mooie manier. Ik kan daar echt van genieten… en stiekem kan ik ook deze video plaatsen in een verhaal dat ik ooit las.

Klik hier voor de videoclip van Helena – My Chemical Romance

Sommige auteurs kunnen zo beeldend schrijven… De doden komen dan weer tot leven. Of je hoort hun nagels aan De binnenkant van de kist krassen. Dat beeld raak ik nooit meer kwijt. Met dank aan Anthonie Holslag.

Dingen zo mooi beschrijven dat het op je netvlies blijft staan is echt een kunst. En videoclips zijn nog zeldzamer… Maar zo nu en dan kom je er een tegen. Genieten!!!!

22 July

I think the world was in shock on that day, so was I. It was horrible to watch this story on the news.

I wanted to read more about Utoya, the victims and the survivors. You can find several books about it, but the movie is filmed, like you were there. And that makes you scared, angry and sad all at the same time. You get to know Viljar and his family, in the movie. He goes to Utoya island with his brother Torje. They are members of a political youth camp. That hit me… Hard… Because i was just like them. I stood up (And i still do) for my political views and things i believe in, i went to alot of gatherings, meetings and festivals, when i was their age. I am a very social person. I want to believe in the goodness of people. I want to get to know them.

Innocent teenagers that should be having a great summercamp, find themselves in a real life horrorstory.

Breivik comes to the island and says he comes to project the group, dressed as a police officer, right after the bombing in Oslo. When you grow up, you learn that the police is your best friend (thats a Dutch saying). But this man came on the island and started to shoot people. In cold blood, showing no feelings whatsoever. The actor that plays Breivik is really good in a very macabre way.

The story of Viljar and his family is so powerfull. What happens with a person, going through horror like that? I cried and i cried untill i had no more tears left… I am so proud that some of the survivors decided to take the stand and face ‘the’ monster in court! What an amazing power.

This movie breaks your heart over and over again. I watched it with my parents. The 3 of us, we were crying. My father was so angry, because he pictured me being there. Its a rollercoaster of emotions.

Its good that this movie is on Netflix. Let the world see the darkness in people, but also the power of freedom and survival.

The same darkness lurks… In the world..in your country… in your city… maybe even in your street. Its a scary idea….

A monster could walk by on the street….. But should you stay locked up in your house forever? 2 scared 2 come out and live? The answer is no!

Viljar and all the other survivors give a perfect example:

Live… or the monster(s) wins…

I have a dream (powerfull words), that one day, all people can live together, respect eachother and stand up for themselves or another person, without hate or hurting eachother.

I became very curious how Viljar was doing now. And he turned out to be an amazing young man. And he still fights for the things he believes in!

You should check out Viljar and Torje on Instagram, they are amazing young men:-).

Instagram Viljar

Instagram Torje

You can see their followers growing, every day!

I have never been to Norway. I live in Holland. Its a multicultural country, just like Norway. Social media brings people together.

**You will beat the monsters, by living your life**