Schrijver van de maand April 2019: Garvin Pouw, blikt vooruit.

Garvin Pouw blikt vooruit.

Een antwoord op de vraag: wat mogen we de komende jaren van Garvin en Valtada verwachten?

Om te beginnen verschijnt op 11 mei de roman ‘Schimmenstorm’, een direct vervolg op mijn debuut ‘Schaduwkoningin’. Dat betekent dat er in een periode van 16 maanden 4 romans door mij zijn uitgebracht, maar ik ben nog lang niet klaar. Wie mij volgt weet dat ik 16 manuscripten op voorraad heb en ik ben nog absoluut niet klaar met mijn publicatiedrift. Op dit moment lopen er twee series naast elkaar: mijn hoofdserie ‘Valtada, De kronieken van Azeria’ en daarnaast ‘De kronieken van de Valta’, een reeks die vooralsnog bestaat uit ‘Schaduwkoningin’ en ‘Schimmenstorm’.

Het eerste boek waar ik mij nu op richt is een derde deel in ‘De kronieken van Azeria’ getiteld: ‘Sporen van het vergetene.’ Dat boek verwacht ik in de loop van volgend jaar uit te brengen. ‘De kronieken van Azeria’ bestaat in totaal uit zes delen. Het is oud werk van me, en ik ga vrolijk verder met publiceren tot ze er alle zes staan.

‘De kronieken van de Valta’ is een ander beestje. ‘Schaduwkoningin’ schreef ik in 2012. ‘Schimmenstorm’ voor driekwart in 2013 en de laatste hoofdstukken in 2018. Een derde deel voor die serie betekent voor mij een geheel nieuw te schrijven boek. Een uitdaging waar ik twee weken geleden mee ben begonnen. Al met al kijk ik dus tegen een negen-boeken-plan aan waarbij ik bijna op de helft ben.

Houdt het daarna dan op?
Nee hoor, ook dan liggen er nog acht vervolgmanuscripten klaar voor iedereen die in Valtada wil blijven vertoeven. Ik probeer de projecten echter voor mijzelf behapbaar te houden, vandaar eerst deze twee series afronden en daarna bekijk ik hoe verder te gaan met de rest.

Voor dit jaar wil ik mij nu eerst wat gaan concentreren op de verkoop. Met Godijn Publishing sta ik op vrijwel alle festivals waar we vorig jaar ook stonden en we doen zelfs wat nieuwe aan! Zo staan we op Keltfest, Rapalje zomerfolk, Fable and fantasy Emmen, Elfia Arcen, Fantasyfest, de Archeon Midwinterfair en Castlefest winter editie. Volgend jaar wil ik graag eens een festival in België uitproberen. Dat was voor dit jaar al de bedoeling, maar de data vielen verkeerd dus volgend jaar beter.

Zo zijn er wel meer plannen die nog niet tot wasdom zijn gekomen. Graag zou ik voor Valtada een webpagina aanmaken, maar ik mis nog iemand in mijn netwerk met de expertise, en mijn eigen relatie tot computerzaken ontaardt nogal snel in vloeken.
Verder staat er nog een ‘Schaduwkoningin’ E-book op de to-do list en ik tinker nog wel eens aan een Engelse vertaling voor dat boek (iets waar ik echt weer eens tijd in moet steken).
Begrijp me niet verkeerd, ik ben prima op mijn plek in de Nederlandse Fantasyniche, maar ik ben mij er ook van bewust dat het een relatief kleine markt is en zal blijven. Internationaal experimenteren is een droom waar wel meer collega’s mee spelen. In mijn optiek zou een Duitse ‘Schaduwkoningin’ niet misstaan, maar aan de andere kant? Laten we proberen de beide beentjes op de grond te houden. Ik ben hier pas 16 maanden, dat negen boekenplan is wellicht al ambitieus genoeg.
Al dat redigeren is leuk, lief en aardig, maar mijn hoofd bruist weer van de schrijfideeën en ik snak naar een uitlaatklep voor nieuw materiaal. De uitdaging voor de komende periode wordt dan ook een zoektocht naar balans tussen redigeren en publiceren voor lezers aan de ene kant, en daarnaast de ruimte vrijmaken voor mijn eigen creatieve ei. Eén ding is zeker: me vervelen is nog lang niet aan de orde!

Blogtour: Jeffrey Debris- The Shaedon Resurgence, book 3: The Xoron redemption

1

Het is een jaar later. Grummus gaat met Sedora naar Saridia, hij is háár Magicka examinator. Hij besluit daar om een oude kennis op te zoeken. Maar ze komen hierdoor in zoektocht terecht, die ze niet voorzien hadden. Sedora ontvangt een mysterieus object.

Raz is nog steeds zijn Magicka aan het trainen en probeert zijn herinneringen terug te krijgen. Waaróm kan hij ze niet onthouden? Het station waar hij zich bevindt wordt overvallen en ze ontvoeren hem. De ontvoerders hebben grootse plannen met hem. Raz krijgt het enorm te verduren in dit láátste deel van de trilogie. Raz is en blijft een van de belangrijkste schakels in de strijd om de Xoron verlossing te geven.

Er komen nieuwe personages voorbij, maar ook oude vertrouwde. Bijvoorbeeld Zar’kol, Avatica, Chando, Kayla, Xer’xis, Maraxi, Sha’hasra, Lerion en Baynam.

En een aantal van hen, smeedt plannetjes. Of ze helpen elkaar, sluiten een bondgenootschap. Ze moeten op zoek naar de Luminar Tomes. Deze zijn nodig om de ultieme spreuk te kunnen uitspreken om de Xoron te verlossen.

Het boek bouwt langzaam op tot een een echte eindstrijd. En wat voor een!

Sommige namen klinken erg moeilijk. En er zijn behoorlijk veel personages, dus houdt je koppie er goed bij. Weet je het even niet meer? Geen nood… de namenlijst, achterin het boek, kan je echt helpen. Sommige verhaallijnen spreken mij meer aan, dan andere. Dat is voor iedere lezer verschillend. In dit boek trok ik het meeste naar Raz toe.

Het Engels leest vlot en is niet te moeilijk. Ondanks dat het een dik boek is, lees je een hoofdstuk snel weg. Ik vind het lettertype ook erg fijn.

Het einde is wel afsluitend, maar toch hoop ik op meer. Is het einde, immers wel echt het einde? Wel tissues bij de hand houden, je bent gewaarschuwd! Ik moest echt een paar traantjes wegpinken hoor. Damn. Weer een trilogie ten einde. Ik geef dit boek 4****

Gerrit de Moor -De D-app

In dit verhaal volg je Stef en Lize. Je volgt ze vanaf het einde van hun schooljaar, hun zomerbaantjes en daarna weer naar school. Ze krijgen dan een opdracht om een App te ontwikkelen. De twee vrienden zitten niet bij elkaar in het groepje, maar gaan enthousiast aan de slag. Pete is een probleem leerling en hij doet de hele tijd dwars. Hij lijkt ook wel drugs te dealen en gaat met foute figuren om. Op school gedraagt hij zich vreemd. De lerares ICT pikt veel van hem. Als hij zijn App presenteert is het hek van de dam. Hij zit zwaar in de problemen en verdwijnt van school. Wat is er met hem gebeurt? Dat wordt duidelijk als hij een hele tijd later weer opduikt.

Wat de D-app is, kom je vrij laat in het boek achter.
Het is een kijkje in het leven van twee scholieren, die zich zorgen maken over een klasgenoot, maar ook genieten van het leven en muziek.
Deze young adult is een fijn boek om tussendoor te lezen. Het komt soms een beetje kinderlijk over, terwijl de personages toch al op de hogere school zitten volgens mij.
Ik vond het verhaal Soms erg technisch, maar wel interessant. Ook vond ik het niet spannend. Tegen het einde kwam er wel een beetje spanning in. Maar in mijn ogen te laat en ook vrij voorspelbaar allemaal. Het was dus niet mijn boek.
Ik geef het een 5.5, afgerond zjjn dat net geen 3 sterren.

Sandra J. Paul- De duistere school

Vanuit het niets verschijnt er een vreemd nieuw gebouw in Kraaidorp. Quinten denkt dat het iets te maken heeft, met de nogal vreemde heftige storm van de afgelopen nacht. Het gebouw is de Duistere school, een internaat (of gevangenis) voor alle kinderen in het dorp. De dorpsbewoners lijken het allemaal heel normaal te vinden. Quinten is de enige die het niet vertrouwd. Op de school zelf gebeuren vreemde dingen, zijn vrienden kijken er niet van op en lijken niet meer zichzelf te zijn. De kinderen verdwijnen omstebeurt en Quinten besluit om uit te zoeken, wat er nu aan de hand is.Een spannend verhaal over goed en kwaad. Mensen met kwade bedoelingen en een dosis magie. De school voelt ook echt duister aan. De sfeer die de auteur schept is beeldend. Je ziet de donkere gangen, ruimtes en personages zo voor je.Het leest echt vlot, je vliegt er doorheen. Het einde is verrassend en zet je aan het denken. Ik hou daarvan, dat je een boek dichtslaat en het je niet meer loslaat. Deze blijft je bij, om verschillende redenen.Een verhaal over vriendschap, verleden, heden, vertrouwen, familie, magie, het kwaad en (andere)duistere dingen. Een echte vlotte pageturner, die je niet weg kunt leggen. Met het bovennatuurlijke tintje, dat je wel vaker ziet in de verhalen van deze auteur. Dit alles tezamen maakt het fantasy en horror….. en ook nog eens geweldig avontuurlijk.De vormgeving is ook super mooi. De kraaien, de school en boomtakken op de achtergrond ( of aan het begin van de hoofdstukken) van de tekst zijn zeker origineel. De cover is gewoon prachtig en lijkt zo te zijn weggelopen uit het boek.Ik geef het boek 5*****

Carine j.a. Maes – verhalen van de lacune, eerste: Raaf

Raaf is een bijzondere jongen met koninklijk bloed. Hij komt uit een bijzondere stam. Hij is deels mens, deels raaf. Als hij zijn verenkleed aanneemt, wordt hij ook een echte raaf. Zijn lotsbestemming wacht op hem. Samen met de weerkat Balderus gaat hij op reis. Ze komen in moeilijkheden terecht. Ze maken nieuwe vrienden onderweg en Raaf komt een soortgenoot tegen. Hij moet alles op alles zetten om vrienden en familie te redden van een gevaarlijke heks. Het is een duister sprookje en de wereld lijkt me niet zo fijn om in te leven.
Sommige delen lezen erg vlot. Maar de stukjes van Balderus, kun je af en toe geen touw aan vastknopen. Deze kat spreekt nogal deftig, zelfs Raaf begrijpt de helft niet van wat hij zegt. Ook staan er hier en daar Vlaamse uitspraken/ woorden in. Die je als Nederlander toch even op moet zoeken. Dit haalt de vaart er uit, maar haalt je zeker niet uit het verhaal. Het taalgebruik maakt dit boek echt origineel. Het verhaal pakt je gewoon, laat je niet meer los.
Het boek zit vol met magie en magische wezens zoals draken. Een kat die rustig een sigaret opsteekt, een ravenmeisje en de bijzondere albino p: Ara.
Vol met liefde, verraad en avontuur.
Ik kijk stiekem al uit naarnhet volgende verhaal. Omdat ik Balderus echt superleuk vind en wil weten hoe het verder gaat. Een mooie fantasy om te lezen, maar wel een verhaal om je hoofd erbij te houden.
Ik geef het 4****

Schrijver van de maand April 2019: Garvin Pouw blikt terug.

Garvin Pouw blikt terug:

Mijn debuut ‘Schaduwkoningin’ is inmiddels een dik jaar oud en met een vierde boek bij de drukker is het de hoogste tijd om te reflecteren. Toen ik eind 2017 in status werd verheven van een hobbyschrijver naar gepubliceerd auteur, was ik in de meeste opzichten zo groen als gras. Ik was geen grote lezer en nauwelijks bekend met het wereldje van de Nederlandse verbeeldingsliteratuur. Ik keek tegen heel wat mensen op en was vooral apetrots dat mijn manuscript een enthousiaste uitgever had gevonden.

Mijn verwachtingen waren laag. Ik was onzeker over de kwaliteit van en de behoefte aan mijn werk en had niet voor niets mijn verhalen al twintig jaar privé gehouden. Ik wilde vooral een eigen exemplaar met een kaft.
Toch veranderde die bescheidenheid van ambitie snel. ‘Schaduwkoningin’ ging van start met een aantal spetterende recensies, de boekverkoop ging top en een lovende biblionrecensie zorgde voor een dikke bibliotheekbestelling. We deden een heel mediacircus met kranteninterviews en signeersessies. We veroverden een Bastaardnominatie en al snel daarna een nominatie voor de (op dat moment) in mijn ogen prestigieuze Harland award boekprijs voor het fantastisch genre. Wauw! Als je debuut wordt opgenomen in zo’n positieve flow is het best lastig je hoofd nog koel te houden. Ik begon van wilde dingen te dromen. Contracten voor nieuwe boeken werden snel getekend en alles was top!
Helaas bleek heel het Harland verhaal een flop. Op de valreep van het traject stortte die organisatie in elkaar door juryconflicten en visieverschillen. Een proces dat ten koste ging van mij en mijn medeschrijvers, en uiteindelijk van veel meer.
Een eyeopener werd het wel. De wolk waarop ik zat verdween en de begrenzing van mijn bereik kwam duidelijk in beeld.
Ik leerde dat naast het spel van schrijvers en lezers een hele tussenlaag bestond van mensen die liever praten over het ‘genre’ dan dat ze er iets in produceerden. Deze mensen wilden het ‘genre’ graag groter maken, maar het liefst door het te verheffen tot iets wat in mijn optiek geen donder meer met het genre te maken heeft. Haal de F uit fantasy en zet er de onnavolgbare L van literatuur in. Alsof amusement als meerwaarde een vies woord is en ieder boek een revolutionair icoon moet willen zijn. Ons werk werd weggezet als ‘niet ambitieus genoeg’ in een wedstrijd die in zijn omschrijving niet verder ging dan: het verkiezen van het beste Nederlandstalig genreboek. Nou, ze hadden wellicht gelijk, want ik mocht concluderen dat ik ver van die ambities af sta. Ik schrijf mijn fantasyboeken in de eerste plaats voor mijzelf, in de tweede plaats voor die lezers die het willen meelezen en pas in de laatste plaats dat forum van zelfverkozen experts, die menen hun lat te moeten leggen langs werken die die lat niet eens nastreven.
Dit hele avontuur bracht mij in ieder geval terug naar de kern van de zaak en gelukkig ook naar mijn comfortzone. Ik werkte weer verder voor de fantasylezende festivalganger en zij die durven wat verder te kijken dan de standaard ingerichte vertaalplank in de gemiddelde boekhandel. Gelukkig bleef de verkoop gewoon goed doorlopen en de respons bleef in de meeste gevallen ronduit positief en lovend. Eind van de zomer werd ik zelfs nog een derde keer voor iets genomineerd. Ik eindigde tweede in de Hebban ‘beste fantasy’ categorie en moest het enkel afleggen tegen het internationale ‘Nimmernacht’ van Jay Christoff, verre van een schande.

Uiteindelijk ging ik dus verder zoals ik wilde. Ik maakte meer Valtada manuscripten klaar voor het publiek, voorzien van fraaie kaftjes. Ik leerde te accepteren tot hoever een Nederlandstalig genreboek kan reiken en van welke pretentieuze platforms en groepen ik weg moest blijven. Die revolutie van het Nederlandstalige fantasygenre kan mij in het geheel gestolen worden. Schrijven en lezers aan je binden is mij genoeg. En kijk nou toch eens! Schaduwkoningin doet het nog steeds prima. Mijn nieuwe tweeluik is net van start met een dijk van een recensie en ik popel om mijn vierde boek erbij te krijgen op de plank.
Ik weet inmiddels wie iets is en wie slechts iets lijkt, en ik oefen mijzelf in het mij niet teveel te vergelijken met anderen. Om mijzelf in mijn waarde te houden en anderen in hun waarde te laten. Ik ga een jaar in met niet 1 maar vier boeken in de etalage, met plannen te over, maar boven alles, goede zin!

Ontsnappen naar een andere werkelijkheid

De reden dat ik graag lees, is om te ontsnappen aan de werkelijkheid. Heerlijk wegdromen, je problemen vergeten…..

Helaas is dat nu net iets, dat ik niet echt kan. Ik wil ontsnappen, maar zit vast in de werkelijkheid.

Mijn jaar begon niet leuk, werd daarna een stuk zonniger door het vinden van een baan, om daarna weer de andere kant op te gaan.

Griep, oorpijn, voorhoofdsholteontsteking, vitamineD gebrek en nog meer ontstekingen hielden me in hun greep. Oververmoeidheid en steeds minder kunnen doen, met meer pijn.

Mijn huisarts vroeg me om alles op te schrijven. En uiteindelijk ben ik erachter, dat het al jaren, zo niet decennia sluimert….. Ik heb zeer waarschijnlijk een vorm van Reuma. De afspraak met de reumatoloog staat in de planning. Ze gaan uitzoeken wat ik precies heb. Ik vind het heel spannend. Aangezien ik het nu zelf ook accepteer, ligt de weg verder open. Jaren lang dacht ik, het is spierpijn, het zijn zwakke plekken of ik heb teveel gedaan. Ik ben gewoon iemand die slecht slaapt… Ik zit raar in elkaar. Ik maak een stomme beweging of ik heb gewoon last van het weer. Maar het is niet gewoon.

Ik ga mijn best doen om een balans te vinden. Ermee te leren leven en toch weer werk te vinden. Achter de geraniums zitten wil ik niet. (Tenzij het is om te lezen, zo nu en dan).

Mijn energie hervinden zou al veel schelen, dan kan ik weer lekker gaan wandelen en fietsen. Ik ben een buitenmens! En ik ben ook positief ingesteld, maar snap wel dat mensen depressief kunnen worden. Je wordt er ook moedeloos van. Want hoe gaat je toekomst eruit zien, hoe zal het er financieel gaan uitzien?

Het klinkt als sciencefiction, de toekomst. Maar het is dichterbij dan je denkt!

Ik lees nu dus wanneer ik er energie voor heb… en waar ik zin heb. Maar stoppen doe ik nooit. Het is even een andere werkelijkheid instappen en dat heb ik echt gewoon nodig. (En die momentjes, gaan hopelijk weer groeien).

Ik beloof jullie op de hoogte te houden.

Carpe Diem!

Tazzy