Martin Osterdahl- vraag niet om genade

Pashie en Max zijn stapelgek op elkaar. Ze verdwijnt ineens van de radar en Max gaat haar zoeken. Ze was op het spoor gekomen van een zeer gevaarlijk persoon. Een cyberaanval wist alle telefoons op datzelfd moment. Zweden is in gevaar, maar Pashie is belangrijker voor Max. Max is een sterke kerel. Een actieheld zou hij kunnen zijn, mocht het verfilmd worden.

Het nu is verbonden met het verleden en Max komt daar ook achter. Zijn familiegeschiedenis is er ook een, waarvan hij flink schrikt.

Niet alleen Zweedse namen en plaatsen komen er voorbij. Maar ook veel Russische. Echt onuitspreekbaar. Dan ben je mij echt kwijt, omdat ik het wil kunnen uitspreken.

Veel personages, die ik niet echt leerde kennen en geen gevoel bij kreeg, op Pashie na dan.

Het boek leek me vooraf erg spannend. Maar ik vond niet de spanning die ik in een boek zocht. Er zijn veel gesprekken en uitleg.

Het terug denken naar 1944, begreep ik ook niets van (heel lang), en dat zorgt ervoor dat er nog minder vaart in zit.

Ik heb weleens een goede Scandinavische thriller gelezen. Maar lees ze niet vaak. Ik viel voor de beschrijving van dit boek. Dat had ik beter niet kunnen doen.

Na 80 blz had ik willen stoppen. Na 200 blz wou ik de handdoek in de ring gooien. En daarna bleef het een doorploeterboek. Er kwam iets meer spanning in, maar veelste laat en mijn gevoel was echt: stoppen!

De stukjes van Pashie, daar keek ik echt naar uit. Deze sterke vrouw was het lichtpuntje in dit verhaal, voor mij.

Dit was absoluut mijn boek niet. Ik heb boek 2 ook nog. Voorlopig lees ik die niet. Ik weet na het dichtslaan van dit boek al bijna niet meer wat ik las. Alleen Pashie zal ik onthouden.

Het krijgt van mij een cijfer 5. Dat zijn 2.5 sterren.