Mirjam Mous – Virus

Kris een jongen met Gilles de la Tourette ( hij noemt het zelf Tourette), gaat op vakantie naar Spanje, samen met zijn neef Hopper. In heel erg slechte weersomstandigheden rijden ze iemand aan. Ze raken van de weg, besluiten te vluchten. De persoon die ze hebben geraakt, ziet er dood uit…..

Na een paniekerige wandeltocht komen ze terecht in een klein dorp. Het op een berg gelegen dorpje: Odrin. Het is een doods, saai en duister dorp. Het voelt er niet alleen maar kil aan, omdat de zon er niet schijnt te kunnen doorbreken….

Ze besluiten om zo snel mogelijk de benen te nemen. Maar ze kunnen het dorp niet meer uit. Het is afgesloten van de buitenwereld. Quarantaine. Er sluipt geen gewone moordenaar rond. Een virus maakt het ene na het andere slachtoffer.

Het leest echt super lekker. In het begin in het behoorlijk mysterieus. Het duurt even voordat er ook echt sprake is van een virus uitbraak.

Dan begint het echt heel spannend te worden…..De dorpsbewoners zijn vreemd en nogal griezelig.

Maar wat het boek nu juist zo uniek maakt is: Kris. Hij heeft Tourette en je ziet alles door zijn ogen. Dit zorgt voor zeer ongemakkelijke en komische momenten. Want iemand met Tourette reageert heel anders op prikkels dan je gewend bent. De schrijfstijl is hierdoor ook anders, maar ik vond het erg goed gedaan. Het geeft een kijkje in het leven van iemand met Tourette.

Het boek krijgt van mij 4 sterren omdat het origineel is, om door de ogen van zo’n bijzondere jongen het verhaal te vertellen. Het moet wel even opgang komen. Stapje voor stapje gebeurt dat ook, totdat het in een stroomversnelling raakt.

De cover kan ik op zich wel plaatsen, maar is niet heel specifiek.

Het boek is onderverdeeld in delen. Elk met een quote, dat betrekking heeft tot het verhaal. Hierdoor wordt het tempo ook opgevoerd. Je gaat steeds naar een heftigere fase, van het verhaal.

Het lettertype is behoorlijk groot, maar dat vond ik fijn voor de verandering!

4****