Schrijver van de maand Mei 2020: Cathinca van Sprundel

Cathinca van Sprundel: De verhalenbundel Er was eens

Afgelopen herfst presenteerde ik (Cathinca) samen met vier andere schrijfsters de verhalenbundel Er was eens. Alle vijf schreven we een verhaal geïnspireerd op een bekend sprookje. Ik zal een tipje van de sluier oplichten: in mijn verhaal herken je het verhaal van Rapunzel. Daarnaast heb ik mijn ervaringen als beginnend harpist erin verwerkt.

Mijn hoofdpersonage Rosalyn is een blinde harpiste die opgesloten is in een toren. Daar moet ze elke avond harp spelen voor de fey Ninx. Wanneer een jongen haar toren beklimt, ziet ze een kans om te ontsnappen. Maar zo makkelijk gaat dat niet…

De bundel is zo’n succes dat er volgend jaar een vervolg op komt!

De flaptekst:
Er was eens… vele fantastische sprookjes beginnen zo. Maar ken jij deze al? Laat je meevoeren naar werelden waar Assepoester tegen loverboys strijdt, waar social media nog gevaarlijker is dan een spinnenwiel, waar inhalige fey muzikanten opsluiten in torens, waar oma’s gered moeten worden van iets ergers dan een boze wolf en waar twee zussen door yeti’s op de proef worden gesteld. Verhalen vol magie, verraad, vriendschap en liefde.

Jen Minkman (Het licht van Lorelei), Suzanne Peters (Reken maar), Miranda Peters (Gaiatrilogie), Marijke F. Jansen (Kort en gelukkig) en Cathinca van Sprundel (De vrouwe van Myrdin) geven elk hun eigen twist aan een verhaal dat je dacht te kennen.
Vijf sprookjes, vijf heldinnen, vijf keer “en ze leefden nog lang en gelukkig’. Of toch niet?

ISBN: 9789492585394

Fragment van Cathinca’s harpspel

Meer informatie:
http://www.cathinca.com
http://www.facebook.com/cathincavansprundelschrijver/

Theo Barkel & Johan Klein Haneveld – De quantum detectives

Tijdens een restauratie klus, vinden de medewerkers een kist. Het zit ingemetseld in een muur. Als ze de kist openen, ligt er een bijna vers lijk in. Dat is gewoon onmogelijk, omdat het gebouw al dik 10 jaar oud is. En het lijk is daar te vers voor. Wat is er aan de hand……ze denken aan een maffiamoord…. maar zodra het lijk op de snijtafel ligt, worden er snel dingen duidelijk. Dingen, die gewoon niet zouden, moeten kúnnen. Vanaf dát moment gebeuren er zeer vreemde dingen. Op somige plaatsen vinden er onverklaarbare storingen plaats. Dat wil je liever niet op bijvoorbeeld: een kerncentrale! Detective Nadine Sanders wordt op de zaak gezet. Ze wil dit tot op de bodem uitzoeken.

Het is echt super spannend! Een echte pageturner! Ik kon het niet meer wegleggen. Ik moest verder lezen…. De hele setting is ook zo gaaf. De toekomstige wereld maakt gebruik van zeer interessante technische snufjes. Autorijden is heel anders, dan je gewend bent. En de wereld lijkt ook nog eens geheimen te verbergen. Echt een supergoed boek. Hier word ik nu echt enthousiast van!

Je kunt ook denken, tijdens het lezen: wat als? Als dit echt zou zijn… Hoe zou jij dan naar de wereld kijken? En naar de mensen om je heen? Zo’n aspect, in een boek is altijd fijn. Daar kan ik echt van genieten!

Je kunt als lezer geen moment merken, dat het door twee auteurs is geschreven. Het verhaal sluit naadloos op elkaar aan. Het klopt als een bus. Je wordt van af het begin in het verhaal gezogen. Eigenlijk wil je het in een ruk uitlezen.

Het heeft veel sciencefiction elementen. Ik hou er echt van. Ze zetten met dit boek, de Nederlandse sf wel weer op de kaart. Dit is een aanrader voor iedereen die van spanning en sf houdt. Het verhaal laat je niet meer los. Het is ook enorm interessant om een kijkje in de eventuele geschiedenis van ons landje te nemen. Het doet futuristisch aan, maar ook een beetje dystopisch. Ik weet niet of ik er in zou kunnen leven. Het lijkt mij namelijk geen fijne toekomst.

De cover is ook goed bedacht. Deze past helemaal in Het verhaal. Een lijk op een snijtafel. Dat is een scene uit het boek.

Ik vond het een topper. 5 dikke sterren!*****

Facebook splitsen…….

Jullie hebben het vast al gemerkt. Ik heb mijn privé profiel op facebook gesplitst.

De mensen waar ik het meeste van hou, staan alleen nog in mijn vriendenlijst. De mensen die ik bijna elke dag spreek of zeker 1x in de week even mee babbel.

En nee, ik heb niemand ontvriend omdat ik ze niet mag. Ik hou van de mensen in de boekenwereld! Jullie zitten in mijn hart. Dit heeft met mezelf te maken. Niet met jullie❤. Dus wees niet ongerust….

De rest heb ik uitgenodigd om mijn openbare bloggersprofiel (tazzy Jeninga blogger) te volgen. Daar ben ik ook de hele tijd aanwezig. Ik antwoord Messenger via allebei de profielen. Maar de boekenwereld is nu dus gescheiden van mijn privé profiel. Ik begrijp dat er mensen zijn die teleurgesteld zijn, boos misschien.

Maar ik heb het ook gescheiden voor mezelf en ook de mensen waar ik het meest van hou, die alleen maar boeken, boeken en nog meer boeken voorbij zagen komen, bij mij. Splitsen is de oplossing.

Ik ben op zoveel plaatsen actief. Op Facebook, twitter, blogs en Instagram…..

Ik had echt wat meer rust nodig. Waar begin je dan? Op social media…. In deze tijd gebeuren er rare en nare dingen op facebook. Mensen irriteren zich snel aan elkaar……..Die prikkels en onrust wil ik ontwijken. Je weet immers nooit of je iemand pijn doet, door iets te zeggen. Dat komt van 2 kanten. Ik merkte echt, dat je soms wordt aangevallen door vreemden. Maar ook de mensen waar ik heel veel om geef, zijn weleens de klos geweest. Er is gewoon minder begrip…. Ik snap echt dat er mensen zijn die Facebook echt even op pauze zetten. Ik heb het zo opgelost, omdat ik toch graag over boeken wil blijven praten, daarom een nieuw profiel/pagina aangemaakt❤. En zo komt de rust weer terug.

Dingen die je niet leuk vindt, mensen die je niet leuk vindt, misverstanden en meningsverschillen. En als je dan iemand bent, die niet lekker in zijn of haar vel zit.. Hakt dat erin……. Ik neem aan dat niemand elkaar bewust pijn doet. Maar de kleinste dingen kunnen iemand hard raken of irriteren. Mensen hebben gevoel en helaas kun je niet zien hoe iemand in zijn vel zit, vanachter je toetsenbord. Voor je het weet is er weer een misverstand. Soms doet het beide partijen pijn. Soms heeft de ander niks door…. Het spijt mij oprecht als ik iemand heb pijn gedaan. En als je mij echt kent, dan weet je hoe ik daarover denk. Bewust iemand pijn doen, dat staat niet niet in mijn boekje….

Ik volg gewoon nog schrijverspagina’s etc, deze wil ik ook gaan volgen via mijn bloggersprofiel. Maar dat duurt even. Wil je dat ik volg? Pb me dan even via bloggersprofiel👍. Dan komt het goed.

Daarom ben ik nu wat meer actief op Instagram. (Ik volg boekgerelateerde instagramaccounts altijd terug via tazzy.loves.books). Ik vind het daar erg gezellig. En mijn blogs en groepen gaan gewoon door.

Maar ik heb nu de rust, waar ik naar verlangde. Veel bloggers hebben een pagina. Auteurs ook. En ze houden het gescheiden van hun privé account. En ik denk dat het voor mij ook gaat werken. Op mijn bloggersprofiel ben ik nog net zo open als normaal. Maar het gaat alleen nog over boeken. ( wil je ergens anders over kleppen, kun je me altijd een pb sturen❤…. Ik ben op zoveel plaatsen nog wel.

Ik weet zeker dat veel mensen mijn besluit begrijpen ( omdat ze er al van op de hoogte waren). En anders hopelijk nu wel…….. Ergens is het best raar, dat ik de behoefte voel, om mezelf uit te leggen….. Maar eerlijkheid duurt het langst.

Veel liefs en hou je haaks,

Tazzy

Lydia van Houten- Schim

Als de acteur Mason Robins geen goede rollen meer kan krijgen, grijpt hij elke strohalm aan, om geld te verdienen. Hij komt in contact met een goeroe. Deze stelt hem voor om naar de exclusieve (voor alleen leden) : Wildclub te gaan. Daar komen al je dromen uit. Het klinkt te mooi om waar te zijn. Toch krijgt hij wat hij wil. Maar….. hij moet een dure prijs betalen voor zijn dromen. Zijn dochter verdwijnt spoorloos. Hij moet haar terug krijgen!!! Vanaf dat moment vraagt hij zich af of hij bij een sekte terecht is gekomen? Of heeft hij een contract met de duivel getekend? Waar is hij in hemelsnaam in terecht gekomen?

Het is een zeer gevaarlijke wereld. Dat maakt het totaal onberekenbaar. Overal loert gevaar. Dit zorgt ook voor de horror momenten, waar Lydia zo bekend om staat. Het is wel anders, dan haar vorige boeken. Maar het is wel weer een boek waarin de tijd dringt. Het is een overlevingstocht.

Soms vond ik het een tikje verwarrend, omdat er best veel aan de hand is. Je moet wel af en toe een adempauze nemen en het even op je inlaten werken. Dan komt hét echt goed binnen. Dit is een boek dat je echt in je op moet nemen. Je hoofd erbij houden dus. Maar het zegt ook veel over de auteur… Hoe verzint ze zo’n verhaal? Dat is echt knap hoor. Het zit goed in elkaar en is spannend. Je wordt vaak op het verkeerde been gezet. Of verkeerde gedachten……Daar hou ik ook van. Maar je nieuwsgierigheid wint het op een gegeven moment wel. Ik wil dan echt weten wat er aan de hand is. Ik denk dat dit heel bewust gedaan is. En ik vind het altijd apart dat een auteur, zijn of haar lezer echt kan sturen.

Dit is weer een goed nieuw verhaal van Lydia. Het heeft een heerlijk duister randje, zoals je van haar gewend bent.

Het wordt pas laat duidelijk wat er nu aan de hand is. Je komt namelijk terecht in een wereld, waarvan je je afvraagd: is dit wel echt? Het lijkt op een droomwereld. Maar dan geen leuke droomwereld, het is een nachtmerrie. Dit zet je aan tot verder lezen. Je moet simpelweg weten wat er aan de hand is.

Het krijgt van mij een 8. Dat zijn 4****

Schrijver van de maand Mei 2020: Cathinca van Sprundel

Leesfragment: De held van Anwyn/ The Hero of Anwyn

De held van Anwyn is dit jaar vertaald naar het Engels en straks exclusief bij de schrijver verkrijgbaar. Het plan was om deze vertaling te presenteren op Castlefest, maar dat gaat niet door. Daarom een exclusief leesfragment:

1. The hunter

I should never have gone after that white deer. Sadly, I only realised this after I had signed a contract that would change my life forever. In that moment, I was consumed by the hunt and the honour it would bring me.
‘My finest sword belt for the one who catches that deer!’ I called out over the racket of the horses and the hounds.
I heard my brother Evan shout from behind me: ‘And my best knife!’
‘Then you better hurry. You don’t have that many left!’ I yelled back, though I couldn’t be sure if he had heard me. I spurred Alban on and pressed myself flat against his back. This unique prey could not be allowed to escape. Truly, I wished my friends all te best, but I would be the one to take this animal home. I moved my javelin aside and whistled a signal to the hounds. Without thinking, I used my knees to manoeuvre my horse through the undergrowth. Leaves whirled into the air and I ignored the branches clawing at my trousers. My breath and that of my stallion created puffs of cloud, and the cold of the air scorched my throat. The weather had turned. This morning in autumn had come with the promise of warmth and sunshine.
A white flash in the corner of my eye made me sit up straight in the saddle. There! He wouldn’t get away from me. I made my horse turn and had him gain speed. My short hair was sticking to my forehead, and Alban’s fur felt clammy to the touch. Just a little longer. I knew the stag was getting exhausted. The treeline smoothed up the hill into a clearing, and there he stood, in all his glory, frozen, and surrounded by the hounds. His antlers told me he was but a few years old. I could see his heart thumping in his throat, and his lustrous coat, as white as the clouds, sent a mist of sweat into the air. Only by a miracle could he made it this far in life. Nature normally dealt with these types of abnormalities, after all. Oh well – better for it to find its end now, by the tip of my spear, than later in the jaws of a wolf.
Bringing this one home would greatly improve my standing. The animal would serve as a sign of good fortune. I could use some fortune, especially so soon after my father’s death. But where were Evan and the others? Shouldn’t they have caught up with me by now? Well, if they couldn’t keep up with me, that was their problem.
As I pulled back my arm to throw the javelin, another group of hounds suddenly jumped out of the bushes and on to the stag. Within seconds they had seized the deer by the throat and overpowered him. Surprised, I tried to understand what was happening. These sleek, grey animals did not belong to one of my thirteen comrades. Anger took hold of me. I hadn’t chased this beast across hill and dale just to lose it to this strange pack.
‘Get the blazes out of here! That deer is mine!’ I called out as I rode towards them. Alban’s legs and the back of my javelin were enough to drive them off, and they ran away with their tails between their legs.
I dismounted and examined the deer, which was lying on the ground. Those strange hounds had torn into him quite a bit, though I could see that the life in his eyes had not yet faded. I grabbed my long knife and approached. Effortlessly, I avoided the convulsing legs and grabbed the antlers, after which I ended the stag’s suffering. I pressed the knife to the grass to wipe off the blood, and then put it back in its sheath.
‘Thank you for the good hunt, and good luck in the afterlife,’ I muttered the short prayer that my mother had taught me. Skilfully, I cut the head off the animal’s body and put it in a sack that I took from one of my saddlebags. Not much of a trophy, but it would have to do. The rest of the hide was worthless now. I whistled to my hounds and allowed them to have their way with the remainder of the kill.
Now that the hunt had ended, exhaustion overcame me. The cold air still prickled my lungs and I started coughing. I thumped my chest in vain, wheezing, and my throat clenched. I used Alban to keep myself upright and was glad to be alone. I didn’t like it when people saw me like this. In my head, I could hear my mother’s words. ‘Stay calm, this will pass. It always passes.’ Tears burnt behind my eyes and I pulled up my shoulders. Thankfully, the attack didn’t last long. I pricked up my ears in hopes of hearing the hunting horn of my brother or one of my friends. I lacked the strength to blow my own horn.
A rustling in the bushes startled me. One of the grey hounds that I had chased off had come back and stepped into the clearing, his ears flat and his eyes glowing red. Behind him the others of his group appeared, an imposing figure materialising in their midst. If this man was as skilled with a weapon as he was broad and muscular, he would be an incredibly fierce foe. His jet-black hair fell around his broad face like a mane, and the colour matched his short circle beard perfectly. A graceful tattoo ran down from his temple and disappeared under his short-sleeved grey tunic. My hounds, noticing him, perked their ears forward and ran, whining as they went.
‘Hunter,’ the man said with a low, echoing voice. ‘I know who you are, but I won’t greet you.’

Meer informatie:
http://www.cathinca.com
http://www.facebook.com/cathincavansprundelschrijver/

Gastrecensent:Conny Schelvis-Mens over: Geen bereik, boek 1 Skyana

Titel Geen bereik: boek één Skyana
Auteur Q
Uitgeverij Elikser
Isbn 9789463652193

Quirien van Loon schrijft onder de naam Q al van jongs af aan verhalen. Op haar veertiende bedacht ze de eerste versie van dit verhaal wat nu, herschreven, als haar debuut het levenslicht ziet. Deze avonturenroman is het eerste deel van een trilogie die zal gaan bestaan uit de delen: Skyana, Flynn en Noëlle.

De Beothuk-stam wordt in 1798 door kapitein Christopher Gilbert en zijn bemanning in veiligheid gebracht door hen van Newfoundland naar Ontario te varen. Vanaf daar trekken ze te voet richting de bergen van Minnesota en vestigen zich daar in vier stammen. Eén van de vier stammen, de Kryjura, vestigt zich in een verborgen vallei en wonen daar volledig afgezonderd.
Het verhaal start in 2016 als Daniël Roberts met zijn ouders en zusje op vakantie is en hij besluit alleen een hike te doen in de bergen. Hij verdwaald, heeft geen bereik met zijn telefoon en kan dus niet om hulp vragen. Uitgeput stuit hij op deze stam. Hij wordt gevangen genomen en dat is het begin van een bizar avontuur. De stam leeft als in het neolithicum (nieuwe steentijd), als jagers en verzamelaars. Hun leef- en denkwijze staat hemelsbreed af van de manier van het leven in de huidige tijd. Het is een patriarchaat, een maatschappijvorm waarin mannen een dominante rol spelen. De vrouwen hebben letterlijk niets te zeggen. Moeten met het hoofd gebogen de mannen dienen en toestemming vragen voor alles, zelfs om te mogen spreken.
Daniël vindt dit onbegrijpelijk en vreselijk zoals de vrouwen worden behandeld. Na een mislukte ontsnappingspoging dwingen de stamleden hem te blijven zodat hij ze niet kan verraden. Hij sluit vriendschap met onder andere Skyana, de dochter van de leider van de stam en samen willen ze de stam hervormen. Dat de vrouwen meer rechten krijgen, de strenge regels en leefwijze veranderen. Ondertussen doet hij zijn best om aansluiting te vinden met de rest van de stam en ze te laten denken dat hij zich in zijn lot schikt maar diep van binnen wil hij maar één ding: terug naar zijn familie.

Wat een heerlijke debuutroman en goede start voor een avonturen-trilogie. Het leest lekker weg. Heeft een prima formaat, de hoofdstukken zijn niet te lang en het taalgebruik is prettig. Geen moeizame woorden en al zijn de namen wat apart zijn ze niet storend. Soms heb je bij fantasie verhalen zeer tongbrekende namen maar dat is hier niet het geval.
De auteur heeft een beeldende vertelstijl, de manier van leven in een stam uit die periode is goed neergezet. Je waant je als het ware lopend tussen de stamleden maar aan de andere kant wordt er in bepaalde stukken wel wat veel letterlijk vertelt waardoor het tempo wat uit het verhaal gaat. Gelukkig wordt dit snel weer hersteld.
De verschillen in de Westerse opvattingen van Daniël en de stam komen goed uit de verf. Door het verhaal vanuit twee personen te vertellen ( Skyana en Daniël ) komt dit nog beter tot uiting. Wat mij wel af en toe irriteerde was dat er af en toe een Engelstalige woord werd geuit en verder alles in het Nederlands was. Ook is Daniël voor zijn zestien jaar wel heel volwassen en positief, en eenmaal in de stam lijkt hij nog ouder, maar misschien brengen dat de omstandigheden met zich mee. De karakters die er toe doen worden voldoende uitgediept en ik zou enkele wel beter willen leren kennen dus wie weet in de komende delen?
Midden in het verhaal moeten we afscheid nemen van Skyana, Daniël en de rest maar toch heeft dit eerste deel een mooie afronding.
Mooi verhaal over hoe mensen veranderingen ondergaan ( positief of negatief) en hoe ze zichzelf hierin kunnen schikken (of niet) en over hoe iemand groeit en zichzelf leert kennen.

Ik twijfel of ik dit boek 3,5 of 4 sterren moet geven. Ik hou het op een 4-

Conny Schelvis

De boekenwereld van: Nicole

Algemeen:
Mijn naam is Nicole, ik ben 34 jaar en woon met man, 2 kinderen en dieren in omgeving Twente.
Naast dat ik graag lees ben ik behoorlijk sportief, ik sport zo’n 5 ochtenden per week meestal, en spiritueel. In januari 2019 startte ik mijn eigen boekenblog onder de naam Pages by Nicole, afgelopen januari heb ik hierop ook mijn ©Boekbeleving gelanceerd. Dit hele nieuwe avontuur valt op mijn blog te volgen.

1. Waarom lees je graag?
Ik lees graag omdat het me werelden schenkt die ik anders niet kan vinden. Omdat het mij beter maakt, tenminste dat wil ik graag geloven, en omdat de verhalen mij raken. Ik lees graag omdat ik elk boek als een cadeautje van het leven zie en ik nergens anders zoveel voldoening uit haal.

2. Wat voor genres lees je het liefste?
Ik lees behoorlijk ruim, maar de laatste tijd hebben non-fictie boeken mijn voorkeur. Persoonlijke ontwikkeling in eindeloos en die ontdekkingstocht vind ik heerlijk. Daarnaast lees ik ook graag romans, fantasy, NA en YA. Boeken over geschiedenis, en dan met name over oorlogen, trekken mij het minst.

3. Maak een boeken top 5 en vertel waarom.
Elke lezer zal het met me eens zijn: dit soort vragen zijn NIET TE DOEN! Haha. Toch heb ik naar mijn mening een goede poging gedaan. In de categorie non-fictie kies ik ‘De ontembare vrouw’ van Clarissa Pinkola Estes. Een boek die zo tot je doordringt dat je er wel van moet houden. In de categorie romans heb ik gekozen voor 2 boeken: ‘Jongen verslindt heelal’ van Trent Dalton, omdat deze zo hoog filosofisch is en zodanig je laat beseffen waar het om gaat en wat er toe doet, en het lievere ‘P.S. Ik hou van je’ van Cecelia Ahern, een absolute tranentrekker over liefde. Voor de categorie NA koos ik voor het eerste deel van de Mijn Nacht serie van Jodi Ellen Malpas. In één woord: Genieten! Echt! Als boek in de categorie fantasy en YA koos ik voor het eerste deel van de Academicus Vampyrus serie van Richelle Mead, de serie waarbij ikzelf ook stiekem verliefd werd op vampieren.
Maar ik wil er ook nog een bonusboek bij toevoegen, als dat mag. ‘Uit schaamte’ van Tex Rijnders is een boek wat ik nu aan het lezen ben (bijna uit) en ik vind eigenlijk dat dit boek veel meer aandacht verdient. Ik denk namelijk dat enorm veel mensen geholpen kunnen worden met dit boek, ook de mensen die zeggen geen schaamte te kennen. Ik denk dat juist die mensen hier (ook) wat aan hebben. Dit boek verdient echt wel een ereplaatsje!

4. Hoeveel nog te lezen boeken heb je?
Euhm… 1…2…3.. 4 ? Dat is boekenplanken. Ik heb nog 4 boekenplanken vol staan die nog gelezen moeten worden. Maar dat is niet erg, het is een vooruitzicht die ik graag zie. Ik wordt daar echt blij van net als mijn boekenplanken waar mijn gelezen boeken op staan. Materialistisch ben ik niet, totaal niet, behalve als het om boeken gaat. Kleding, tasjes, schoenen, make-up, het is allemaal al vrij snel goed genoeg voor mij, het doet mij niet zoveel. Met boeken is dat een heel ander verhaal, daarin ben ik echt net een verzamelaar.

5. Hoe sorteer jij je boeken in je kasten?
In mijn leeskamer heb ik planken aan de muur voor mijn gelezen boeken. Deze staan op volgorde van wanneer ik ze gelezen heb, dus uiteindelijk best wel door elkaar. Maar ik vind het juist wel leuk om hierin een soort tijdlijn te kunnen ontdekken. Alleen fictie en non-fictie hou ik hier gescheiden van elkaar.
Bij mijn bureau/werkplek heb ik de kast met nog te lezen boeken staan, verdeelt over 2 planken met dubbele rijen (dus 4 planken). Deze staan helemaal door elkaar; met uitzondering van de boeken die ik als recensie exemplaar binnen heb gekregen.

6. Welk boek kon jou echt niet bekoren?
Gelukkig kies ik vaak wel goed mijn boeken uit. Maar als mij dan deze vraag gesteld wordt, moet ik toch eerlijk bekennen dat ik een boek heb staan die ik vaker geprobeerd heb maar die me gewoon niet pakt. Dit is ‘Black eyed susans’ van Julia Heaberlin. Maar ik heb ook al gehoord dat anderen ervan smulden. Tja, smaken verschillen en dat is maar goed ook.

7. Heb je links van je socials?
Zeker! Privé op facebook kun je me vinden onder mijn naam Nicole Vrielink.
Met mijn blog heb ik een website http://www.pagesbynicole.com, zit ik op facebook: http://www.facebook.com/pagesbynicole, op instagram: http://www.instagram.com/pagesbynicole en op Hebban heb ik ook een account en een spot te vinden via: http://www.hebban.nl/spot/pages. Ook ben ik te vinden op LinkedIn met mijn persoonlijke naam, maar deze gebruik ik wel alleen voor mijn blog.

8. Welk boek was je favoriet toen je klein was?
Dit waren verschillende. Eentje is bijvoorbeeld ‘Een song voor suzanne’. Ik zag het al zo voor me dat ik ook zo’n liefde mocht ontvangen. Nu zou ik daar veel te verlegen voor zijn. ‘Een wolf in het theehuisje’ is ook een favoriet boek. Het leek mij ook wel een mooi avontuur om een wolf te hebben. Nu zie ik ze liever in vrijheid van de natuur genieten.

9. Lees je ook in andere talen?
Nee dat doe ik (nog) niet. Ik wil het wel heel graag, en dan in het Engels zodat ik bepaalde boeken in de oorspronkelijke taal kan lezen, maar iets houd me tegen. Denk dat angst en onzekerheid de boosdoeners zijn. Maar wie weet…

10. Wat is de mooiste boekencover?
Dit zijn er voor mij best veel. Vind ook dat ze tegenwoordig de meeste mooie covers kúnnen maken. De technologie maakt zoveel meer mogelijk. Dat terzijde, ‘De ontembare vrouw’(Clarissa Pinkola Estes) vind ik mooi en sereen, ‘De ontembare wijsheid’ (Mirabai Starr) vind ik juist weer mooi om het kleurrijke symbolische. De roman ‘Jongen verslindt heelal’ (Trent Dalton) vind ik dat weer tof om zijn originaliteit vanwege de gaatjes in de cover en de boeken van Warrior Cats zijn allemaal (echt allemaal!) supermooi.
Ook hierbij vind ik dat er een ereplaatsje te vergeven is. Uitgeverij Hamley Books verzorgt haar boeken namelijk tot in de puntjes. En ook al spreekt een cover je niet direct aan, de zorg die eraan besteed is spat er wel vanaf. Maar het is bij hen niet alleen de cover, ook het binnenwerk krijgt bij deze uitgeverij altijd net dat tintje extra. Daarom verdient Uitgeverij Hamley Books wat mij betreft dit ereplaatsje wel!

11. Heb je favoriete auteurs?
Nee, eigenlijk niet. Ik bekijk het meer per boek, want een goede auteur kan ook slechte boeken schrijven en een slechte auteur kan ook een goed boek in zijn of haar repertoire hebben.

12. Ga je graag naar boekenevenementen?
Ja! Ik heb alleen de pech dat ik in het oosten van Nederland woon en dat de evenementen meestal verder weg gehouden worden. In combinatie met een gezin, rijangst en een chronische vermoeidheid is dit niet altijd even haalbaar. Maar ik hoop wel dat ik dit in de toekomst wat meer kan gaan doen.

13. Zou je zelf een boek willen schrijven?
Zeker! Ik heb ook al wat boek ideeën liggen. Graag zou ik een opleiding willen volgen aan de Schrijversacademie om hierin te ondersteunen. Wie weet ligt er dan in de toekomst wel een boek van mijn hand in de kasten van de lezers! Lijkt me fantastisch.

14. In welke wereld uit een boek zou je weleens een kijkje willen nemen?
Dit vind ik best een moeilijke vraag. De wereld van Academicus Vampyrus lijkt me echt wel stoer, maar ook de wereld va de Warrior Cats. Of me laten verleiden tot de wereld van een NA… Dát heeft natuurlijk ook wel iets 😉

15. Heb je foto’s van je boekenkasten?
Tuurlijk! De panorama is van mijn leeskamer, die ik met mijn kinderen als speelkamer deel. Deze kamer heb ik ‘gekregen’ toen we hier een ruimte zochten voor mijn boeken die tot dan toe in dozen op de zolder waren belandt door de verhuizing. Hier staat dus voor nu maar een klein deel.
Op de andere foto mijn werkplek inclusief boekenkast met mijn nog te lezen boeken. Hier werk ik aan mijn blog en droom ik van alle boeken die ik nog mag lezen.

Latoya Morris- Gebroken Adem

In Baltimore staat een hotel, waar Patrick en zijn zusje Judith samen met hun ouders naar toe gaan. Het hotel is van hun tante. Zijn vakantie wordt een stuk interessanter als de mysterieuze Morgayne, vanuit het niets in het hotel opduikt. Hij is diep onder de indruk van haar. Ze is ook beeldschoon.

In dit verhaal verweeft de auter een mythe met het Ierland van nu. Het knusse, gezellige gevoel van Ierland samen, met een alles verwoestende storm. Het is nagelbijten, het werkt op je zenuwen. Precies dat gevoel, dat je ook krijgt met een echte storm. Je weet dat het mis kan gaan. Erg bijzonder, om er zo goed in te zitten met je gevoelens. En die gevoelens, gaan heen en weer, net als de golven op zee.

Er gebeuren vreselijke dingen, sinds Morgayne is opgedoken . Walvissen en dolfijnen spoelen dood aan, de storm wordt steeds heviger. Patrick komt erachter dat de mysterieuze Morgayne, niet is wie hij dacht dat ze was. Hij komt voor moeilijke keuzes te staan. Er gaan steeds meer dingen mis. Judith vertrouwt het allemaal niet en maakt zich ernstig zorgen. Zo’n storm heeft ze nog nooit meegemaakt. Patrick moet diverse stormen trotseren. De storm in zijn hoofd en hart, maar ook de storm, die Ierland belaagd.

Het is een verhaal over liefde, naastenliefde, het goede doen, familiebanden, gemixt met een heerlijke dosis fantasy. Je kunt je helemaal in Ierland wanen, doordat het zo beeldend op papier is gezet. Het is net alsof je erzelf bent.

De fantasy in dit verhaal is prachtig en best origineel. Ik ken niet veel verhalen, met dit thema. Dat kwam ook best onverwacht. En dat onvoorspelbare, vond ik echt gaaf.

Decover is echt heel mooi. Het is net een scene, die zo uit het boek is weggelopen. De sfeer wordt hier ook goed door weergegeven.

De titel is op een paar manieren te verklaren, tijdens het lezen kom je daar achter. Altijd erg fijn, als alles klopt aan een boek.

Leest echt vlot, korte hoofdstukken. Mooie vormgeving. Elk hoofdstuk begint visueel ook mooi.

Het einde is echt heel mooi. Het plot zit goed in elkaar. Voor mijn gevoel klopt alles.

5 sterren*****

Ik mocht dit boek lezen, voor de thrillers & more leesclub. Erg fijn dat Hamley books dat samen met ze heeft georganiseerd.

De Boekenwereld van: Jennifer

Mijn naam is Jennifer Wagemans, 23 (volgende maand 24) jaar oud en ik woon al bijna een jaar op mezelf in Haarlem. Helaas geen huisdieren, want daar is mijn kamertje te klein voor. Naast dat ik graag lees, schrijf en teken ik ook graag en daarnaast doe ik aan softbal.

1. Waarom lees ik graag?
Poe, dat is een lastige. Ik lees al zolang ik me kan herinneren. In groep 6 had ik een docent die weg was van Roald Dahl, dus die fase heb ik zeker gehad. Daardoor ben ik denk ik ook geïnteresseerd geraakt in de vreemde, magische, onrealistische werelden. Dat heeft me tot nu toe altijd getrokken.
Zoals de meeste mensen lees ik, denk ik, aan de saaie echte wereld te ontsnappen. Omdat ik wil geloven dat er meer moet zijn in het dagelijks leven. Ik word graag meegenomen in vreemde gedachtenspinsels van anderen en bijzondere kijken op de wereld. Denk bijvoorbeeld aan werelden waarin magie kan bestaan, zoals Harry Potter, maar ook aan werelden waarin mensen het veel slechter hebben dan wij, zoals the Hungergames of the Mazerunner, en werelden die onze perceptie omvormen, zoals the Matrix. Ik word graag aan het denken gezet.

2. Wat voor genres lees ik het liefst?
Die heb ik denk ik hierboven al een beetje beantwoord, maar ik ben gek op fantasy en science-fiction boeken. Daarnaast lees ik ook graag thrillers, het liefst met een ‘bijzonder’ tintje, zoals de DaVinci code. Ik moet verrast worden, dat is denk ik het belangrijkst.

3. Mijn boeken top-5
Jeetje wat een lastige…
1. Deltora. Ik heb de eerste reeks gelezen toen ik in groep 8 zat en deze boeken hebben me aangezet om zelf te gaan schrijven. De magische wereld die er voor mij gecreëerd werd in combinatie met de spanning en het avontuur, maken het een onwijs waardevolle toevoeging aan mijn opvoeding 😉 De ik ben van plan binnenkort alle drie de series weer te gaan herlezen!
2. De Grijze Jager. Deze boeken heb ik verslonden. Hier hangt ook een stukje nostalgie aan. Toen mijn ouders nog bij elkaar waren, brachten we de zomervakanties vaak door onder de partytent in de tuin. Dan waren we met het hele gezin aan het lezen in de schaduw. Mijn moeder las de boeken dan als eerst, omdat zij het snelst was, en het was dan de truc om sneller te lezen dan degene achter je. Anders moest je op elkaar wachten.
3. Sprookjes, maar in dit geval wil ik ‘Tales of the Peculiar’ uitlichten. Mythen, sagen en sprookjesverhalen hebben altijd een enorm deel uitgemaakt van mijn leven. Mijn moeder is gek op Disney, dus dat is er bij mij met de paplepel in gegoten. Wat ik zo bijzonder vind aan Tales, is dat het sprookjes zijn die een onverwachte, soms melancholische wending nemen. Sommige verhalen zijn magisch, andere verdrietig en mooi, maar ze zijn altijd onverwachts. Dit is een van de origineelste boeken die ik ooit heb gelezen. De schrijfstijl is echt uniek en sommige personages die worden neergezet, vind ik echt heel erg bijzonder.
4. The Hungergames. Deze serie ben ik volgens mij gaan lezen omdat ik het leuk vond. Op de basisschool was ik vaak snel klaar met opdrachten, dus ging ik lezen om de tijd te vullen. Op de middelbare school las ik omdat het moest, maar de Hungergames (deel 1 dan) is volgens mij het eerste boek dat ik toen weer eens las voor mezelf. Dat heeft mijn zin om te lezen weer aangewakkerd, dus ook dit heeft best wel een impact gehad op mijn leven. De eerste twee delen waren heel uniek en verfrissend, maar het derde deel was niet echt mijn smaak.
5. De Gone serie. Deze heb ik een stuk recenter uitgelezen en hier ben ik ook enorm over te spreken. In de latere boeken neemt de kwaliteit wel iets af, maar de wereld die wordt neergezet, vond ik heel erg gaaf. De auteur neemt je bij de hand om je te begeleiden door gestoorde gebeurtenissen op een manier dat het heel natuurlijk aanvoelt. Hoe dieper je in deze serie zit, hoe normaler de gekste dingen worden. Dat vond ik echt fantastisch aan deze boeken. De interacties tussen de hoofdpersonen zitten ook onwijs goed in elkaar.
Zie voor uitgebreidere reviews van Tales of the Peculiar en Gone ook mijn Goodreads en Hebban 😊

4. Hoeveel nog te lezen boeken heb je?
In mijn kast? Momenteel 66, maar er zijn nog veel meer boeken die ik nog niet heb en graag wil gaan lezen.

5. Hoe sorteer jij boeken in je kast?
Als eerst op serie. Boeken die tot één serie behoren, moeten voor mij echt bij elkaar staan. Dan op kleur, voor zo ver dat mogelijk is, en daarna op hoogte. Zo probeer ik tot wat rust in de chaos te creëren haha.

6. Welk boek kon jou echt niet bekoren?
De vertaalde Noorse roman ‘Honger’ van Knut Hamsun is de eerste die me te binnen schiet. Dat is een van de weinige boeken waar ik wel in ben begonnen, maar die ik niet heb uitgelezen. Ik kwam er gewoon niet doorheen. Het ging voor mijn gevoel nergens heen en kon mijn aandacht niet vasthouden.
Ik heb ook laatst The circus of dr. Lao uitgelezen en dat vond ik vreselijk en wonderlijk tegelijk haha. Mijn recensie staat ook op Goodreads en Hebban. De schrijfstijl en opzet van het boek vond ik waardeloos, maar er zaten wel hele bijzondere personages in.

7. Linkjes:
Instagram: https://www.instagram.com/jenniferwagemans/
Facebook: https://www.facebook.com/JenniferWagemans96 (persoonlijk)
https://www.facebook.com/De-Legendes-van-Pendar-429695397573670 (mijn boeken)
Blog: https://jenniferwagemans.auteursblog.nl/
Ik zit ook op Twitter, maar doe er niet zoveel mee.

8. Welk boek was je favoriet toen je klein was?
Het verhaal van de wortelkindjes van S. Von Olfers, dat las mijn oma altijd voor voor het slapen gaan.

9. Lees je ook andere talen?
Yes, Engels regelmatig en ik heb tot nu toe ook 3 boeken in het Frans gelezen.

10. Mijn mooiste boekencover
Ook hier moet ik terugvallen op Tales of the Peculiar. Ik begon bijna te kwijlen toen in het bij De Vries zag liggen.

11. Favoriete auteur
Vind ik lastig. Ik hou me niet zo bezig met dat ik graag van bepaalde schrijvers lees. Ik hecht meer waarde aan het genre en de flaptekst dan de naam van de schrijver. Vroeger las ik altijd veel Carry Slee en Francine Oomen, dat waren toen namen waar ik wel veel waarde aan hechtte, maar ondertussen heb ik dat niet zo meer.

12. Boekevents
Ja leuk! Ik ben er pas naar één geweest, maar dat vond ik onwijs gaaf. Ik zou vorige maand naar een tweede gaan, maar toen was ik ziek helaas… Ik vind het leuk om andere leesfanaten en schrijvers te ontmoeten. Juist ook de schrijvers die nog geen boeken gepubliceerd hebben. Ik spar graag met anderen over hun verhalen en het is vooral leuk om zo weer tot nieuwe creatieve ideeën te komen. Ook super gaaf om auteurs over hun (gepubliceerde) boeken te horen vertellen om je te enthousiasmeren!

13. Ik heb zeker een boek geschreven!
Ondertussen heb ik de eerste drie delen van De Legendes van Pendar uitgegeven via Boekscout en zijn mijn proeflezers deel 4 aan het doorspitten. Er komen nog twee delen aan en ik heb daarnaast twee andere boeken geschreven die ik nog wil gaan uitgeven.

14. In welke wereld zou ik een kijkje willen nemen?
Ik denk dat dit een heel basic antwoord is, maar zeker de wereld van Harry Potter. Het is magisch en super sfeervol, ik kan bijna niet anders…

15. Shelfie!
Zoals je kunt zien, heb ik gesorteerd op serie (Beautiful Creatures, Shadowhunters, Caraval), kleur en hoogte. Het is ook meteen een mooi plaatje van Tales 😉 Funfact: ik heb besloten om mijn tbr lijst te gaan inkorten door mijn vakjes op te lezen. De Caraval serie wil ik bewaren voor mijn wintersportvakantie, dus ik ben vanaf dat boek naar links aan het lezen in het witte vak (toevallig mist het boek waar ik nu in aan het lezen ben). Daarna ga ik mijn zwarte boeken linksboven aanpakken etc.

Vraag-maar-raak: Anthonie Holslag

Je kunt vanaf nu al je prangende vragen stellen aan Anthonie ( op de Facebookgroep ik hou van horror fantasy en spannende boeken!!!!).

De beste vraag krijgt een gesigneerde bladwijzer van Anthonie ( van zijn Splinter L.O.O.P).

Hij is een van mijn favoriete horrorschrijvers en zet zich nu in voor het goede doel. Hij schenkt zijn royalties van Toevluchtsoord aan het onderzoek naar Corona. De levensechte horror, die ons allemaal in zijn greep houdt.

Wat hebben Toevluchtsoord en Corona met elkaar te maken? Dat lees je hieronder:

Het toevluchtsoord

De psychologische thriller Toevluchtsoord van Anthonie Holslag gaat over een groep vrienden die vast komt te zitten in een blokhut, omdat buiten een soort van virusuitbraak woedt. Het is een verhaal over isolement en quarantaine, en welk effect dit op mensen heeft. Uiterst actueel dus. Anthonie schreef er deze column over.

Toen ik mijn boek Toevluchtsoord schreef in 2016, kon ik niet bevroeden dat we ooit in een pandemie zouden terechtkomen en dezelfde claustrofobische (en existentiële) angst zouden ervaren, als de personages in mijn boek doen. Natuurlijk zijn zaken in mijn boek uitvergroot, is de plaag die daar wordt beschreven fictief, en heeft die een andere achtergrond en ontstaansgeschiedenis. Maar toch … al heeft corona niet dezelfde kenmerken als de ziekte die ik in mijn boek beschrijf, corona is misschien zelfs enger: omdat het zo sluipend is, zo onzichtbaar. Een sluipmoordenaar die als een schaduw tussen ons voortbeweegt.

En we dienen de kracht van deze schaduw niet te onderschatten. Toen mijn moeder overleed op 16 januari jl., aan een longontsteking (dit was voor de corona-uitbraak), heb ik persoonlijk gezien hoe afschuwelijk een longontsteking kan zijn. Hoe het de ogen in de kassen doet rollen, hoe de persoon die vecht voor zijn/haar leven, hoe iedere ademstocht een worsteling is in longen die steeds meer door vocht worden gevuld. Het was afschuwelijk om te aanschouwen. Het was afschuwelijk om zó machteloos te zijn.
We zeggen het niet hardop: maar sterven aan een longontsteking is letterlijk verdrinken op het droge. Omdat dit voor de coronapandemie was, hadden we gelukkig de kans om bij haar te zijn, haar te aaien, te troosten. Haar te laten weten dat we er waren.
Ik weet niet of ze ons zag. Ik weet niet of ze mij of mijn zuster zag. Ik weet niet of ze ons hoorde. Ik weet alleen dat we daar waren, tot aan het laatste moment.
Terwijl ik dit schrijf, rollen de tranen opnieuw over mijn wangen. Kunst imiteert het leven. Symboliseert het leven. Vooral in het genre waar ik in schrijf (horror, griezel, psychologische thrillers – geef het een naam) dienen we de grauwe werkelijkheid weer te geven en de zwarte angst, stroperig en plakkend, onder ogen te zien. Veel verhalen zijn analogen, spiegels van de wereld om ons heen en nog belangrijker: een spiegel voor ons zelf. Het toont het conflict binnen in ons aan en hoe deze interne strijd vervolgens tot uiting komt in het openbare leven. Als horrorschrijvers moeten we dit niet schuwen. We moeten zaken niet mooier maken dan ze zijn. Sterker nog, juist in dit genre is het aan ons om onze donkere zijde te tonen, die altijd aanwezig is, pal onder de oppervlakte van wat we ’beschaving’ noemen. Kunst imiteert niet alleen het leven, soms imiteert het leven ook de kunst. Dit komt niet omdat schrijvers een vooruitziende gave hebben, maar omdat de donkere kanten die we in ons werk beschrijven voortkomt uit die interne strijd. Een strijd die meer weg heeft van een orkaan en die dezelfde verwoesting achter zich laat.

Hoewel mijn boek aan de oppervlakte verschilt met de huidige crisis waarin we leven, zijn er tevens overlappingen en overeenkomsten. In Toevluchtsoord wilde ik een verhaal vertellen over vrienden die door plotselinge en afschuwelijke omstandigheden vast komen te zitten in een hut, afgelegen in de bergen (in Upstate New York) en waarin ze het gevaar op zich voelen afkomen, maar niet weten wat het exact is. De hut vormt een soort toevluchtsoord waarin mijn personages ieder jaar opnieuw naar vluchten om het dagelijkse rompslomp te vergeten, maar die door de crisis, nu ook een écht toevluchtsoord is geworden door het gevaar dat met ieder uur of zelfs in minuten op hun afkomt.
Dat is eigenlijk de eerste en de meest directe verwijzing naar de titel van het boek. Het heeft echter ook een psychologische verwijzing. De hut is de plek waarin ze de belangrijkste jaren van hun leven – het moment waarin je beslissingen begint te nemen die jouw leven en het verloop van je leven zullen bepalen – herbeleven en waarin alle keuzes nog open staan. Dit is uiteraard slechts een illusie. We kunnen genomen keuzes niet meer omdraaien. (Zoals de personages ook steeds meer ontdekken en elkaar tijdens de crisis met andere ogen gaan bekijken dan ze altijd hebben gedaan.) En het besef van deze existentiële duisternis wordt symbolisch weergegeven door het onbekende dat op hun afkomt.
Het toevluchtsoord, en de wens om daarnaar terug te keren, is eigenlijk geen toevluchtsoord. Het is een gevangenis, waarin het leven stil staat.
Hetgeen, en ik wil niets verklappen, dat op hun afstormt (letterlijk) volgt bijna dezelfde principes als een virus. Het gevaar dat ze moeten trotseren werkt op een basaal niveau. Het is gericht op overleven, reproduceren via gastheren en zichzelf verdedigen – zoals virussen doen. Virussen zijn parasiterende micro organismen. Veelal kleiner dan een bacterie. Voor de mensen in de hut symboliseert het ook de dood.
Symbolisch zou je kunnen stellen dat het kwaadaardige in mijn boek, dat de wereld plotseling in zijn grip heeft, een grauwe werkelijkheid is, die door zelf-gegenereerde illusies breekt en ons kwetsbaarheden aantoont. Het is een indringer van buitenaf die de personages confronteert dat het leven een duistere en grauwe kant heeft en dat je deze kant van het leven, hoe vaak je ook vlucht, niet kan ontlopen.
Corona maakt dezelfde existentiële angsten in ons los, dezelfde onzekerheid en breekt door de valse voorwendsels van zekerheid – die we altijd vanzelfsprekend nemen – door, slaat het kapot, en toont ons aan hoe fragiel en kwetsbaar we daadwerkelijk zijn.
Onze toevluchtsoorden zijn onze huiskamers en slaapkamers geworden, waarin we achter gesloten deur en ramen de wereld buiten proberen te houden. Tegelijkertijd weten we dat dit een onmogelijke opgave is. Op een dag zal het aan je deur kloppen, zal het zichzelf uitnodigen en als jij je verzet zal het bonkend tegen de muren naar binnen willen vechten.

Het is onvermijdelijk. Ik hoor de voetstappen. En ze komen naderbij.

Anthonie Holslag

Toevluchtsoord is te bestellen op https://www.quasis.nl/toevluchtsoord/

Alle royalty’s in de maanden mei, juni en juli worden gedoneerd aan onderzoek naar het Coronavirus.

Kijk voor meer informatie of om zelf een donatie te doen op de website van het Radboudfonds:
http://www.radboudfonds.nl/

https://www.facebook.com/radboudfondsenwerving/

Neem contact met ons op: Quasis

https://www.quasis.nl/

Een berichtje is snel en eenvoudig. We nemen dan zo spoedig mogelijk contact met je op, of wanneer het je uitkomt!

Pak je liever de telefoon? Bel dan 071-5722492