Schrijver van de maand Juni 2021: Esmeralda De Vries

Beste lezers en liefhebbers,
Mijn naam is Esmeralda de Vries, schrijver van het boek Sansaar. De Hoeders. Deze maand heb ik het genoegen jullie te mogen meevoeren in de wereld van Sansaar.

Stel je voor je bent jong, intelligent, een goed mens eigenlijk maar je hele leven is naar de klote. Je kunt niet meer helder nadenken en loopt verloederd door de straten van Parijs.
De twee allerliefste mensen die je kent; jouw opa en oma zijn verdwenen. Je bent al bijna een jaar naar ze op zoek maar het lijkt een hopeloze zaak. Niemand heeft iets gezien, niemand weet iets en niemand helpt. Je weet zeker dat ze nog in leven moeten zijn. Je voelt het. Maar er klopt iets niet.
En dan krijg je een aanwijzing…

~

Achon keek de steeg in, die was gevuld met een dikke laag stoom die sissend uit een wirwar van buizen en leidingen ontsnapte. Hoog tegen de bruine bakstenen muur was een houten bordje gespijkerd met daarop amper leesbaar de woorden VAPOR ROSA geschilderd. Hij kon nauwelijks zien waar hij liep toen hij de mist in stapte. Het was alsof iemand de tijd had stilgezet en de steeg was blijven steken in een stoomtijdperk uit een ver verleden.
Op nummer 8 vond Achon de enige woning in het straatje. Het was niet veel meer dan een raam breed. Op de begane grond was een metalen deur waar bijna geen verf meer op zat, verzonken achter een smalle poort. Het harmonicahekwerk, dat ’s avonds vermoedelijk dichtging, was nu opengeschoven. Naast de deur was een smal raam dat vanbinnen was afgeplakt met kranten en vanbuiten permanent beschermd door roestige tralies.
Achon keek omhoog. Door de mist heen zag hij vaag twee ramen boven elkaar. Elk met grijze vitrages die waarschijnlijk nog nooit gewassen of geopend waren. De gevel was net zo grijs als de muren van de gebouwen aan weerszijden, zodat het huis bijna niet zichtbaar was.
Achon haalde voorzichtig de envelop uit het zwembad tevoorschijn. Er zat een kromme maar prachtig versierde sleutel in. Er bungelde een rafelig stukje leer aan met daarop de woorden VAPOR ROSA 8 KAMER T.
Hij probeerde de sleutel in de voordeur te steken.
Hij paste niet.
Hij keek nog eens naar de deur, maar zag geen deurbel. Hij controleerde het huisnummer – dat klopte.
Hij probeerde zijn sleutel nog eens.
‘Laat mij maar,’ zei een schorre stem vanuit de mist.
Achon schoot omhoog van schik, hapte naar adem en liet de sleutel vallen.
‘Sorry,’ gromde de schim. ‘Maar dit gaat niet werken. Ik zal je dadelijk je eigen voordeursleutel geven. Mag ik er even langs?’
Er was nauwelijks genoeg ruimte voor twee personen in de steeg, laat staan voor de deuropening van de smalle woning. Achon rook de geur van smeerolie en Marseillezeep die om de man heen hing.
Achon wist niet precies wat hij moest doen. Moest hij in paniek wegrennen of toch toelaten dat een wildvreemde schimmige figuur hem entree zou verschaffen tot een spookachtig krot? Zijn nieuwsgierigheid won het uiteindelijk van zijn angst.
Hij stapte naar achter en liet de schim de voordeur openen. Het was een wat oudere man; eind vijftig, schatte Achon. Kennelijk slecht ter been, want hij bewoog zich wankelend vooruit. Zijn lichtbruine conciërgejas sleepte over de grond.
Na wat gemorrel aan het slot kreeg de man eindelijk de voordeur open. In het smalle portaal draaide hij zich om. Nu pas zag Achon zijn gezicht: een brede kop vol diepe groeven en littekens, bedekt door vettig, grijzend haar dat over zijn oren viel en een scheiding in het midden had. Maar Achons blik werden gegrepen door de bruine ogen, die hem vriendelijk aankeken. Het was de tweede keer in een paar uur tijd dat het vriendelijke gezicht van een wildvreemde hem opviel.
‘Zo. Dus jij wilde naar binnen?’
~

Wil je meer weten over mij en hoe het verder gaat met Achon, hou deze plek dan in de gaten. Wie weet krijg jij ook een aanwijzing.
Sansaar. De Hoeders is te bestellen via de boekhandel of via Bol.com