Atalanta Nehmoura- Aerelon ( De kronieken van ulriach de waanzinnige, deel 7).

Ain heeft het niet zo makkelijk, nu zijn zoon Aerick een sterke jongen is geworden, met een eigen wil. Hij moet leren vechten en Ain moet hem voorbereiden op het koningschap. Hij besluit om Aerick en Thibald naar een oude bekende te sturen, om ze te trainen. Des te meer Aerick moet, des te minder hij dingen wil doen, die zijn vader hem opdraagt. Door het noodlot scheiden de wegen van aantal personages en kom je in totaal verschillende situaties terecht. De wereld van een slaaf is niet zo prettig. Maar ook niet veilig, je bent er niets waard. Maar ook de Gladiator spelen vond ik echt geweldig op papier gezet. De hele sfeer, doet Romeins aan en je ziet de strijders zo voor je ogen tot leven komen…. en vechten voor hun leven! Ook zitten er in dit boek veel draken. Nieuwe draken, maar ook oude bekende draken. Dat is met de personages ook zo!

Ik heb genoten van de filmische scènes, het verdriet, de actie, de liefde en de droge humor. De fantasy is volop aanwezig. Het elfenvolk blijft prachtig. En met al deze grote en Kleinere verhaallijnen, is het gewoon nog steeds heel goed te volgen. Het leest als een pageturner! Ik had echt even een aantal dagen, alleen maar tijd voor dit verhaal. Het had me echt in zijn macht! Dat is een stukje magie. En magie zit er ook in dit boek. Het heeft alles, wat ik zoek in een fantasy verhaal.

Heerlijk om weer de wereld van Ain in te duiken! Dit keer volg je grotendeels het leven van zijn zoon Aerick en zijn beste vriend Thibald. Deze 2 verhaallijnen, zijn de grootste. Maar zoals je van deze auteur gewend bent, zijn er nog meer verhaallijnen. Ook behoorlijk veel personages. Weet je het even niet meer? Dan zoek je het op in de woordenlijst. Ik heb het een paar keer nodig gehad.

Het is enorm beeldend geschreven en je wordt het verhaal ingezogen. Je hebt geen moment door, dat je een behoorlijke dikke pil aan het lezen bent. Er gebeurt zoveel… en je ziet alles voor je.

Enorm veel spanning en veel emoties, komen je tegemoet.

Na het lezen van de laatste pagina, voelt het wel af. Maar eigenlijk ook niet. Want je wilt weten, hoe het de personages in de toekomst vergaat. Dat is iedere keer weer knap gedaan, dat je als lezer, nog steeds meer wilt!

Wat de titel inhoud, daar kom je laat in het boek achter. De cover geeft altijd een hint naar het verhaal. De grijze man in de spiegel, gaat je helemaal duidelijk worden!

Dit boek krijgt 5 verdiende sterren van mij!*****.