J. Sharpe & Jos Weijmer- Gebroken geheugen

Tim wordt wakker in een vliegtuig. Er is geen stroom, de lichten zijn uit, hij denkt alleen te zijn. Maar dan ontdekt hij een klein meisje. Ze is ook helemaal alleen. Ze weten beiden niet meer wat er gebeurt is of wie ze zijn. Tim weet wel, dat hij niet in zijn eigen lichaam zit. Het vliegveld is verlaten, donker en leeg. Het aangrenzende stadje is helemaal vreemd. Er lijken geen mensen te wonen. De mensen die ze tegenkomen, zeggen tegen ze, dat ze allemaal dood zijn. Is het de hel? Is dit het hiernamaals? Wordennze gestraft? Er is iets niet pluis. Maar wat is er toch aan de hand?

Het lijkt af en toe echt een mindfuck. Als lezer, weet je het ook niet meer. Het begon voor mij, een beetje in de sfeer van de Langoliers van Stephen King, maar eindigde heel anders. Van horror, ging het naar sciencefiction en weer terug. Een heerlijke mix, als je het mij vraagt. Het bij tijden echt bizar vreemd. Het kruipt onder je huid en je kunt het niet wegleggen. De duistere sfeer, laat je niet meer los. Het is best griezelig. Stap voor stap kom je erachter wat er aan de hand is. En dat zag ik niet aankomen. Dus het is ook nog eens origineel. Beeldend geschreven, waardoor je nog meer op het puntje van je stoel zit. Het komt als een film, voor je ogen tot leven. Ookal bestaat deze wereld niet echt… je ziet het helemaal voor je. En er knaagt de hele tijd iets, aan je onderbewustzijn. En dat vind ik erg knap gedaan. Want het past zo goed in en bij het verhaal, dat gevoel!

Het is een kijkje in de toekomst, waarvan je hoopt dat het nooit de waarheid zal worden. Toen zij dit boek schreven , konden ze niet verwachten, dat de pandemie, waar ze het over hebben, gedeeltelijk de waarheid, zou kunnen worden, in de toekomst. Dat is echt aparten bizar om te lezen. Ik hoop dat de bots, nog lang wegblijven. Het voelt dystopisch aan. Het is voor mij een dystopische horror.

Je kunt niet merken, dat het door twee auteurs is geschreven. Het verhaal glijdt soepel door en het voelt aan, als een auteur. Jos is overleden, voordat het boek af was, dus Joris heeft het afgemaakt. En dat einde is goed! Maar het smaakt ook zeker naar meer. Het laat iets aan je verbeelding over en daar kan je fantasie zelf mee aan de haal. 5 dikke sterren, al zou ik er 6 willen geven. Daarom: Ik doe het gewoon.******.