Natascha van Limpt – Luotisade: schaduwen der verdoemenis

Brian is een piraat en hij heeft het niet makkelijk op het schip. Hij weet bijna niets van zijn ouders. Het enige tastbare dat hij van ze heeft, is een medaillon. Maar deze moet hij geheim houden van de kapitein. De kapitein weet meer, dan hij wil zeggen. Brian gaat aan land en daarna zal nooit nog iets hetzelfde zijn. Hij moet vluchten en komt in een groots avontuur terecht.

Eleanor verliest haar moeder. Op jaar sterfbed deelt ze mee dat ze nog een broer heeft. Ze moet naar hem op zoek. Het dorp mis niet meer veilig. Grote tropen verwoesten alles dat op hun pad ligt. En ze gaan over lijken. Samen met een aantal anderen gaat ze op zoek naar haar broer.

Deze twee verhaallijnen volg je. Ze moeten allebei de Verdoemenis in gaan. Daar wonen gruwelijke wezens. Als je dacht dat trollen erg waren…..

Een vleugje horror , dat is heerlijk in deze actie volle fantasy! Om elke hoek kan een gevaarlijk wezen je te pakken krijgen. De Verdoemenis is een dystopisch stukje van Luotisade. De mix is heerlijk en daarom leest het als een pageturner!

De personages hebben het zwaar. Ze maken Veel mee, soms roert het je tot tranen. Heel fijn als een boek je meeneemt door allerlei emoties. Je leert de personages steeds beter kennen en ik kreeg een echte band met Eleanor. Ze heeft het zwaar en dan komt ook de liefde nog eens om de hoek kijken. Sterke jonge dame is ze! Brian is een piraat en daar heb ik ook een zwak voor.

Veel beeldende gevechten, actiescenes en soms een beetje bloederig. Je voelt de tijd wegtikken. Alle scenes zie je tot in detail voor je, door het beeldend schrijven van de auteur. Je weet precies, hoe alles eruitziet en hoe het voelt.
De hoofdstukken zijn kort en het lettertype is erg fijn.
Ik kijk uit naar boek 2 en geef deze 5*****

Advertenties

Rieks Veenker en Coen Hamelink – De tuinen van Ginder: Achter de poort van Heinde

Dit is echt een prachtig geïllustreerd boek. Boek 1 van de serie. De illustraties zijn van hoge kwaliteit En De dieren kunnen zo van af de bladzijdes je leven in lopen, zo echt, ziet het eruit. Het verhaal is ook spannend.

Een bijenkoningin wordt uit haar gemeenschap gejaagd. De nieuwe koningin wil haar te pakken krijgen en stuurt een leger op haar af. Twee koninginnen dat kan echt niet. Ze vlucht weg en komt terecht bij De poort van Heinde. Daar begint ze een avontuur, dat je een beetje doet denken aan Alice in wonderland. Dieren en insecten met raadsels, rijmpjes en vreemde logica. Ook de rekentafels zijn hier heel anders dan je gewend bent. Veel dieren nemen alles letterlijk en hun namen moet je als lezer Ook letterlijk nemen. De mier van welkom, heet je welkom. De muggenzifter, ziet de hele dag door…. De suikerspin is ook echt van suiker en knalroze. Blitskikkers, ezelsbrug, landkaartje, octopus en doodgraver, zijn neen aantal dieren, die me bijblijven. Ze hebben allemaal een bijzonder verhaal. De bijenkoningen wil graag gelukkig verder leven, maar hoe kan ze ooit haar draai vinden in deze vreemde wereld, met nog vreemdere tuinen en bewoners?

Je fantasie gaat aan de loop en je bent door het konijnenhol deze wereld in gevallen. Ik wou niet meer weg ook.

Het leest vlot, is best leerzaam af en toe.. En het zit vol met humor. En toch is het ook een spannend avontuur door een prachtig op papier gezette wereld. Met woorden en penselen. Het is prachtig vormgegeven en een pareltje in de boekenkast. Leuk om voor te lezen of zelf te lezen. Voor elke leeftijd zit er wel iets in dat je beetpakt. Een echte aanrader! 5 DIKKE STERREN*****

Maria Postema en Maarten Bruns – Dertiendagh

1

Dit boek is vanaf het begin spannend. Je waant je in avontuurlijk verhaal in de Scheveningse duinen. Daar kun je allerlei bunkers uit wo2 vinden en sommige zijn nog niet ontdekt.

Erik en Zoe zijn op avontuur en ontdekken een nieuwe ruimte onder de grond. Daar komt Erik een mysterieuze ring tegen en neemt hem mee naar huis. Het smaakt naar meer en Erik wil verder zoeken. Samen met den aantal vrienden komt hij terecht in een duistere wereld onder de grond. Komen ze er ooit nog uit, of zitten ze er voorgoed vast.
Het is soms beklemmend benauwd en erg claustrofobisch. Als lezer voel je dat maar al te goed. Dat is echt goed gedaan. Nagelbijten dus.

Dit boek gaat over duistere experimenten en tijd. Wat is tijd nu eigenlijk? Het is niet meer zeker wat nu het heden of het verleden is. Je raakt er een beetje van in de war, maar je krijgt antwoord op je vragen. De nazi’s waren geïnteresseerd in buitengewone duistere dingen. Ze komen erachter dat dertiendagh op de loer ligt. En de klok tikt maar verder……..

Het is dus een jeugdboek, maar niet echt in een genre hokje te stoppen. Thriller, sciencefiction en historie zijn in een unieke mix samen gebracht. Leest als een speer! Pageturner.

Het einde komt zomaar ineens. Het is dus nogal abrupt af. Wel een gesloten einde, maar het ging iets te Snel in mijn ogen. Had wat uitgebreider gemogen. Ik geef het boek 4****

Ode aan de Zorg!

Vandaag kwam ik erachter hoe belangrijk de Zorg is en hoeveel respect ik heb voor de mensen die in deze sector werken. Maar ook voor de mensen die om je geven, niet te vergeten !

Mijn dag begon gewoon met werk. Ik was net begonnen, toen ik werd gebeld. Moest naar de huisartsenpost komen want mijn vader had pijn op zijn borst. De ambulance was al onderweg. Je kunt begrijpen dat ik zelf als een gek begon te fietsen (heb immers geen auto) en helemáál buiten adem aankwam…. Toen moest ik twee fietsen achterlaten.

Want mijn vader was gewoon op de fiets heengegaan. Maar dat viel hem vies tegen. Mijn tassen vol met post daar geparkeerd. Fietssleutels achtergelaten. Dat kwam later wel. Een ode aan de huisarts en de assistente voor het (fiets)oppassen en de snelle (re)actie!

Met een hartslag van 123/189 moet je naar het ziekenhuis. Het kan vanalles zijn. Levensgevaarlijk.

De ambulance kwam er al aan, buiten adem ingestapt. Als je jonger bent denk je altijd: in een ambulance rijden is cool! Maar als je er zelf in ligt of meerijdt met iemand waar je van houdt is het helemaal niet cool. Je bent op van de zenuwen! Een ode aan de ambulance broeders! Deze twee mannen stellen je op je gemak. Ze leggen je alles uit. De een achterin bij de patiënt de andere voorin bij jou. Mijn vader zijn hart kreeg te weinig zuurstof dus moest hij naar Alkmaar. Dit is een dik halfuur rijden, en als je stress hebt duurt het eeuwen. Maar de chauffeur heeft mij er doorheen gesleept. Met zijn ubercoole zonnebril die bij zijn ambulance pak past! Hij bleef praten en we hebben het over vanalles gehad. Ik heb gewoon moeten lachen om hem. Het halfuur vloog voorbij! Door hem weet ik nu wat ambulances wel en niet mogen, heb ik geleerd dat rood eigenlijk donkergroen is en… heb ik de nachtburgemeester van mijn dorp ontmoet. Dat was een viking achtige ambulance broeder die toevallig ook net bij de SEH stond. Ode. Ode. Ode.

(Ze moeten ook nog een eind lopen in ziekenhuis. De SEH voor hart en longen ligt niet op de begane grond).

Eenmaal daar aangekomen namen de verpleegkundige en de arts het over. We kregen ook een super lieve broeder aan het bed, die verdacht veel op Peter deWillis leek. Hij gaf ons eten en drinken en dacht dat ik wel 6 broodjes op kon. Wil je meer? Dan roep je Maar! Ode. Ode. Ode.

Dat ze je echt helemaal door de mangel halen en echt alle tests doen om uitsluitsel te krijgen. Je begeleiden door een doolhof van gangen, waar jezelf de weg allang al kwijt was. Dat ze die extra kilometers gewoon maken, omdat het ziekenhuis wordt verbouwd en je dus eigenlijk van de ene kant van het ziekenhuis naar de andere moet omdat de liften het niet doen… en weer terug. Ode.ode.ode.

Dat ze je dan komen vertellen dat er niets ernstigs aan de hand is, Maar dat je wel rustig aan moet doen voorlopig. Ze weten niet wat de oorzaak was. Waarschijnlijk stress, maar dat je toch weer aan de bel moet trekken als de medicatie niet helpt. Dan gaan ze verder zoeken. Dat ze je gerustgesteld naar huis kunnen sturen terwijl om hun heen, de een na de andere patiënt binnenkomt. En dat ze zo rustig blijven, dat (diverse) mensen op de SEH met paniekaanvallen weer tot rust komen. Ode.ode.ode.

Dat je thuis wordt gebracht door je familie, wat je ook weer een beetje rust geeft. Ode.ode.ode.

Dat je fiets thuisstaat bij thuiskomst omdat ze zijn opgehaald door familie. Ode.ode.ode.

Dat je dan eindelijk thuis bent en echt vanaf 10.30 in de weer bent en eigenlijk alleen maar dankbaar kunt zijn en respect kunt hebben.

We zeuren en zeiken allemaal vaak over de zorgkosten. Maar de mensen in de Zorg verzetten zoveel werk, Ze verdienen een onderscheiding! Want ze hebben veel werkdruk, steeds meer patiënten en steeds minder tijd! Ze werken soms in absurde situaties, zoals vandaag het klimaatcontrole systeem dat de boel in een sauna veranderde. Ode.ode.ode.

Ze maken je aan het lachen, als je er doorheen zit en stellen je gerust als je zorgen hebt. Echte Menslievendheid is dat en dat is vandaag de dag tóch wel bijzonder, maar ze doen dat 24/7 he?! Ode.ode.ode

Bedankt😙

Ik ben kapot. Heb heel wat kilometers gemaakt vandaag. Ben aan vakantie toe! Laat ik dat nu net hebben volgende week. 😀.

Het was me een spannend dagje! Maar ondanks alles wat er aan de hand was, voelde je de zorg en liefde er boven uit komen!

Ode.ode.ode

Joshua Hood – Valstrik

Mason Kane is een soldaat in de duistere wereld van de black-opps. Een van zijn missies loopt verkeerd af en kort erna wordt een van zijn makkers wordt ontvoerd, terwijl hij niet in de buurt is om te helpen. Hij kan niet rusten totdat iedereen weer veilig thuis is. Hij raakt verwikkeld in een strijd op leven en dood, met een zeer gevaarlijke terroristische cel van IS. De leider van deze cel, is genadeloos en hij schroomt er niet voor om zelf vieze handen te maken.

Dit boek is bikkelhard. De kogels en de ledematen vliegen je om de oren… het is ook erg bloederig en Kane en zijn team zijn getraind om te moorden. Ze knipperen niet eens met hun ogen, als ze de trekker over halen. Het zijn echte vechtmachines., toch hebben ze ook gevoelens. En door die gevoelens komen ze in de problemen. Het is allemaal levensecht beschreven, waardoor het bijna 3d lezen begint te worden.

Renee is een personage waar ik echt naar op kijk. Ze is een vrouw in een mannenwereld. Maar ze staat haar mannetje! Deze vrouw heeft een doorzettingsvermogen om jaloers op te zijn.

De actie van de 82nd Airborne, kwam pas op het einde. Erg jammer Ik had meer verwacht van deze paratroepers elite. Ik heb veel respect voor deze soldaten. Ze zijn de beste ter wereld.

De vechtscenes zijn levensecht. En die scène met het vliegdekschip. Wow! Actie scènes, daar zit het boek vol mee. Af en toe moet je even op adem komen.

Het einde is afsluitend, maar er staat ook zeker een deur open naar meer.

Dit boek is er een uit een serie. Ik heb waarschijnlijk de eerdere delen niet gelezen. Zo nu en dan hebben ze over dingen , die maanden geleden zijn gebeurt. Ik mis dus een stuk voorgeschiedenis en dat haalt je wel uit verhaal zo nu en dan, omdat je het gevoel hebt dat je stukjes mist. Het boek krijgt van mij 3***.

Rene Denfield – Het Sneeuw Meisje

Deze roman is een van de beste die ik gelezen heb, de laatste maanden. Ik vond ook zeker dat het thriller elementen heeft. Het is vanaf de eerste pagina spannend. Je moet weten wat er met Madison gebeurt is. Ze was 5 jaar oud toen ze verdween in een bosrijkgebied in Oregon, Amerika. Ze is al jaren spoorloos als haar ouders besluiten om de hulp in te roepen van de Kindvinder: Naomi. Deze nog jonge vrouw spoort verdwenen kinderen op. Soms levend, soms dood en soms is er geen spoor meer te vinden van een van de door haar gezochte kinderen. Het komt allemaal heel erg dichtbij… omdat ze vroeger zelf is ontvoerd. Door te zoeken naar andere kinderen, hoopt ze ooit achter haar eigen verleden te komen. Ze is toentertijd opgevangen door een lieve pleegmoeder. Het verleden laat haar niet los. Hoe kan ze ooit echt leven, als ze een stuk van zichzelf mist?

In het woud woont het sneeuw meisje. Ze denkt dat ze is gemaakt van sneeuw en woont samen met een jager. Het is een onherbergzaam gebied, pure wildernis en ze mag niet naar buiten. Het meisje heeft een zeer levendige fantasie, op deze manier is haar wereld stapje voor stapje groter aan worden.

Dit boek heeft mij bij de strot gegrepen en heeft een diepe indruk op mij achter gelaten. Het is zo beeldend beschreven : je waant jezelf ook echt in de bossen van Oregon en kunt de kou en sneeuw bijna voelen. Deze wereld is er een, waar de natuur de overhand heeft.

De verhaallijnen van Naomi en het sneeuwmeisje zijn vloeiend op papier gezet. De hoofdstukken zijn kort. Het leest als een echte pageturner. Wegleggen was voor mij geen optie meer…. Dit is een roman waar ik echt fan van ben. Ik geef het 5 dikke sterren.

De hele sfeer in dit boek is gewoon geweldig echt. En de gedachte dat dit soort dingen echt kunnen gebeuren, zet je wel aan het denken. Ik kijk er naar uit om meer van deze auteur te lezen in de toekomst. 5*****

Lineke Breukel – IJsblauw : Kloon

In dit derde boek van de trilogie IJsblauw, gaat het verhaal verder waar het was gebleven. Je zit meteen weer in het actie volle leven van de klonen Adam en Eva-lin. Ze denken veilig te zijn, eindelijk. Maar al snel komen ze erachter dat Marcus Brent nog leeft.

Je volgt verschillende verhaallijnen. Er zijn best veel personages, maar ze zijn meteen te herkennen. Als lezer weet je meteen wie er aan het woord is of die wie zijn/ haar ogen je kijkt.

Eva-lin moet afrekenen met haar verleden, maar dit doet ze niet alleen. Ze krijgt bijvoorbeeld hulp van Sandra en haar vriend. En ook een aantal andere klonen helpen haar, of juist niet? Wie kan ze vertrouwen? Als er een jong meisje verdwijnt besluiten ze om alles op alles te zetten en haar levend terug te krijgen. Dit neemt je mee door de straten van Parijs, maar ook de wereld onder deze wereldstad speelt een zeer grote rol. Ook komt de maffia er weer in voor en kom je terecht in de wereld van de kooigevechten. Coole vecht scenes wisselen elkaar af. De personages krijgen weinig rust, het is een strijd op leven en dood. Wie gaat er winnen?

Het boek zit wederom bomvol actie, maar ik begon me steeds meer te ergeren aan Marcus Brent. Dat is de bedoeling ook waarschijnlijk van de auteur. Brent is een ziek personage, die zijn overleden vrouw Eline terug wil hebben in de vorm van de perfecte kloon. Hij is gestoord en lijkt wel steeds gekker te worden. Vooral zijn seksuele uitspattingen, kun je echt behoorlijk heftig noemen. Maar hij kent ook geen genade, hij geniet ervan om te domineren. Hierdoor moest ik vaak even slikken omdat hij echt te ver gaat in mijn ogen.

Sandra haar personage, vond ik dan weer steeds leuker worden. Ze denkt veel na over haar verleden, probeert het los te laten en werd stukken menselijker. Het werd een vrouw waar ik echt naar op keek, tijdens het lezen.

Of Eva-lin ook een echte toekomst gaat krijgen, dat moet je zelf ervaren. Het einde laat ruimte over voor meer. Maar het is wel een echt einde van de trilogie. Dat klinkt erg dubbel, maar als je het leest snap je wat ik bedoel. Ik denk dat je als lezer ook het beste voor de personages wilt.

Ik geef dit boek een 7,5 als cijfer. Dat komt neer op 3,5-4 sterren. Het is een goede afsluiter van de trilogie.