Schrijver van de maand Augustus 2021: Ursula Visser

Schrijver van de maand Augustus 2021: Ursula Visser

Hallo allemaal,
Voor degene die me nog niet kent: leuk om kennis te maken!
Mijn naam is Ursula Visser, geboren in het oosten van het land en daar woon ik nog steeds. Ik schrijf in de genres fantasy en science fiction. Ik ben dol op draken en mythische wezens. Daarnaast zou ik best eens een kijkje in de toekomst willen nemen, of op een ruimteschip willen rondlopen, zoals bijvoorbeeld de Enterprise. Jij ook?

Ik schrijf fantasy en science fiction (in het Engels en Nederlands). Twee genres die ver van elkaar af liggen. Of niet? Persoonlijk denk ik dat je fantasie nodig hebt om sci-fi te kunnen schrijven. Wat denk jij?

Deze maand ben ik schrijver van de maand. Als je vragen hebt over mij of mijn —inmiddels twaalf uitgebrachte boeken, stel ze gerust! In de loop van de maand zal ik wat vertellen over mijn boeken en geef ik er ook een weg.

Daarnaast laat ik je weten wat ik lees en zal ik je vragen beantwoorden.

Groeten,
Ursula Visser

(Tazzy: In augustus zal Ursula, stukjes plaatsen op de groep ik hou van horror fantasy en spannende boeken!!! Dit voorstelstukje staat ook op mijn blog, de rest lees je op de groep)

Johan Klein Haneveld- Scherven vol ogen

Johan neemt je mee naar de toekomst. Het is 2080 en als je dan geen werk hebt, heb je een heel slecht leven. Jennifer verliest haar baan en zoekt nieuw werk. Maar dat is nog niet zo makkelijk. Ze solliciteert bij bij ‘Perfect’, een bedrijf dat mensen klaarstoomt om te veranderen in de perfecte medewerk(st)er. Zodra ze binnen is, wordt het haar duidelijk, dat er iets goed mis is. Perfectie tot in het uiterste. Het is als lezer ook goed om daar over na te denken. Wat is perfectie? Wil jij wel perfect zijn? Maar wat als je niet anders kunt? Het is allemaal nogal dubbel. Ze gaat op een moment vreemde dingen zien. Enge rode ogen….

Het is spannend, mysterieus, science fiction en speelt in op je gevoelens. Iedereen voelt zich onzeker, als men een nieuwe baan zoekt. Je weet dat ze de perfecte kandidaat zoeken, hoe val jij op?

Het neemt je mee naar de ruimte, een griezelig laboratorium en een futuristische wereld, waarvan je het nooit hoopt mee te maken. Ik noem het horrorfantasy. Simpelweg, omdat het van allebei de genres iets heeft.

Je gaat door veel gevoelens heen, tijdens het lezen van dit verhaal. Het is een pageturner en smaakt naar meer. En wie weet komt er wel meer, dat hoop ik na de Epiloog wel. En anders kun je er zelf op los fantaseren.

Het voelt echt alsof de tijd bijna op is, voor de hoofdpersoon, de tijdsdruk kruipt onder je huid.

Het idee van anders kijken/ zien is erg origneel en ik vond dat het erg beeldend op papier was gezet. Waardoor je het echt helemaal voor je zag. Zoiets overbrengen op papier is echt heel erg knap.

Maar het griezeligste is toch wel het idee: dat er vanalles kan gebeuren, achter gesloten laboratorium deuren. De menselijkheid lijkt daar te zijn verdwenen. Mensen worden nummers of gebruiksvoorwerpen in dit verhaal. Deze hele toekomst voelt onpersoonlijk en eenzaam aan.

Wat doe jij om het hoofd boven water te houden, hoe ver ga je? Heb je wel een keuze? Allemaal dingen die je weer aan het nadenken zetten. Dat kan deze auteur echt, als geen ander!

Sommige hoofdstukken zijn vrij lang, maar ik snap waarom. Het verhaal onderbreken, was gewoon niet mogelijk. Als je het gaat lezen, snap je wat ik bedoel. Het voelt goed zo. Er is over nagedacht.

De schrijfstijl is vlot en ik heb genoten, van elke zin. Ik kreeg er echt de kriebels van. 5 dikke sterren*****.

Atalanta Nehmoura- Aerelon ( De kronieken van ulriach de waanzinnige, deel 7).

Ain heeft het niet zo makkelijk, nu zijn zoon Aerick een sterke jongen is geworden, met een eigen wil. Hij moet leren vechten en Ain moet hem voorbereiden op het koningschap. Hij besluit om Aerick en Thibald naar een oude bekende te sturen, om ze te trainen. Des te meer Aerick moet, des te minder hij dingen wil doen, die zijn vader hem opdraagt. Door het noodlot scheiden de wegen van aantal personages en kom je in totaal verschillende situaties terecht. De wereld van een slaaf is niet zo prettig. Maar ook niet veilig, je bent er niets waard. Maar ook de Gladiator spelen vond ik echt geweldig op papier gezet. De hele sfeer, doet Romeins aan en je ziet de strijders zo voor je ogen tot leven komen…. en vechten voor hun leven! Ook zitten er in dit boek veel draken. Nieuwe draken, maar ook oude bekende draken. Dat is met de personages ook zo!

Ik heb genoten van de filmische scènes, het verdriet, de actie, de liefde en de droge humor. De fantasy is volop aanwezig. Het elfenvolk blijft prachtig. En met al deze grote en Kleinere verhaallijnen, is het gewoon nog steeds heel goed te volgen. Het leest als een pageturner! Ik had echt even een aantal dagen, alleen maar tijd voor dit verhaal. Het had me echt in zijn macht! Dat is een stukje magie. En magie zit er ook in dit boek. Het heeft alles, wat ik zoek in een fantasy verhaal.

Heerlijk om weer de wereld van Ain in te duiken! Dit keer volg je grotendeels het leven van zijn zoon Aerick en zijn beste vriend Thibald. Deze 2 verhaallijnen, zijn de grootste. Maar zoals je van deze auteur gewend bent, zijn er nog meer verhaallijnen. Ook behoorlijk veel personages. Weet je het even niet meer? Dan zoek je het op in de woordenlijst. Ik heb het een paar keer nodig gehad.

Het is enorm beeldend geschreven en je wordt het verhaal ingezogen. Je hebt geen moment door, dat je een behoorlijke dikke pil aan het lezen bent. Er gebeurt zoveel… en je ziet alles voor je.

Enorm veel spanning en veel emoties, komen je tegemoet.

Na het lezen van de laatste pagina, voelt het wel af. Maar eigenlijk ook niet. Want je wilt weten, hoe het de personages in de toekomst vergaat. Dat is iedere keer weer knap gedaan, dat je als lezer, nog steeds meer wilt!

Wat de titel inhoud, daar kom je laat in het boek achter. De cover geeft altijd een hint naar het verhaal. De grijze man in de spiegel, gaat je helemaal duidelijk worden!

Dit boek krijgt 5 verdiende sterren van mij!*****.

K.R. Alexander- Horrorland: Het poppenhuis

Josie moet samen met haar moeder en zusje Anna, bij hun oma gaan wonen. Ze heeft er weinig zin in, om de stad te verlaten, maar ze moet mee. Haar oma is een beetje vreemd. Als huisregels geeft ze: Ga niet het bos in en laat de ramen dicht snachts. En poppen zijn verboden! Niemand op school kijkt haar aan. Totdat ze kennis maakt met Vanessa, het klikt meteen. Alleen is er 1 probleem….. Haar enige vriendin woont in het bos. Het huis is nogal creepy, want Vanessa haar tante is dol op poppen. Al die ogen die je steeds aankijken, dat vinden de meiden maar niks. Op een moment gaat het helemaal mis als ze rare geluiden, uit het bos hoort komen. Haar zusje hoort het ook…..

Een verhaal over ergens thuis willen horen. Je gewenst voelen. Overleven. Vluchten.

Het is nagelbijtend spannend en ik kon het niet wegleggen. Het moest uit. Ik moest weten wat er aan de hand was.

Als je niet van poppen houdt, dan is dit boek nog griezeliger, dan je denkt. Deze poppen zijn namelijk nogal apart. Je krijgt er kippenvel van, hoe de auteur het beschrijft.

Het is vlot geschreven en je vliegt door het boek heen. De hoofdstukken zijn kort en hebben een cijfer, met een letertype dat je een horror lettertype kunt noemen. Het geeft het boek iets eigens.

Ik kijk uit naar nog meer boeken van Horrorland! Kom maar op! Ik wil meer! Het leest net zo goed, als de kippenvelboeken, van vroeger. Alleen is Horrorland, echt van deze tijd.

Het krijgt van mij 4,5 sterren.

Elly Godijn- Ik Droom

Elly Godijn – Ik droom

Een verhalenbundel waarbij dromen, een droom of een nachtmerrie centraal staan. Soms is de wereld dromerig. Het thema is duidelijk te ontdekken. Soms is het hoofdpersonage dromerig. Het is dromen in allerlei vormen en op allerlei manieren. Soms zit je tussen dromen en wakker worden in. Soms zijn de dromen echt. Origineel en fijn om te lezen.

Ik zal ultrakort beschrijven, wat je allemaal kunt verwachten. Hier komen de verhalen, in een paar zinnen samengevat….

Is het een trauma, of een vreselijke droom?
Een kind verliezen is vreselijk.
De weg kwijt zijn/iemand heel erg missen.
Een rivier die hoop geeft.
Een dodelijk virus, drijft iemand tot waanzin.
Een schrijver die in een verdrietig verhaal terecht komt.
Heks op de brandstapel.
Echte liefde in tijden van nood.
Een meisje dat een echt monster doodt.
Gevangen zitten in je eigen lichaam.
De liefde voor en van een zus.
Je dochter kwijtraken in een storm.
Is je droomman, ook degene die je een droomleven kan geven?
Mysterieuze nevelkinderen.
De droom van eenmoeder, om haar nachtmerrie te verslaan.
Durf jij nog een daklozenkrant te kopen, na het lezen van een van De verhalen?
Teddy die je overal steunt, je kunt niet zonder deze beste vriend.
Het ding is niet te vertrouwen, maar het roept je naam steeds weer.
Een vrouw die vrij wil zijn van de bazige mannen in haar leven.
Een vreemde ontmoeting met een man die op weg is naar zijn Eindbestemming ( dit is mijn absolute favoriet).
Fantasy draak.
Een sekte met een drink to death drankje. Griezelig idee. Speelt zich af in de toekomst.
Mannen die bang zijn voor heksen. Een vrouwonvriendelijke tijd.
Letterlijk dansen tot je erbij neervalt.
Controle houden brengt geluk. Maar wat als je de controle verliest?
De duisternis in jezelf overwinnen.
Afscheid nemen bestaat wel!
En klein wonder, dat je hart zal verwarmen.

Spreken deze zinnen je aan? Dan moet je deze mooi bundel, echt gaan lezen.

Elly bewijst in deze bundel, dat ze in alle genres uit de voeten kan. Romans, horror, fantasy, science fiction, levensverhalen, gevoelens. Ze schrijft heel breed en toch voel je een rode draad in deze bundel. Heel knap gedaan.

Voor ieder wat wils. Elk verhaal raakt je op een of andere manier. Ik vind deze bundel een echte aanrader, voor iedereen die van korte verhalen houdt. Maar ook voor mensen die er in eerste instantie niet van houden. Een verhaal hoeft niet lang te zijn, om goed te zijn. Kort maar krachtig is juist heel gaaf! Probeer het maar eens!

De bundel krijgt van mij 4,5 sterren.
Sommige verhalen zijn kort, andere wat langer. Een feit is, dat er heel veel verhalen in staan. Sommige verhalen zijn eerder verschenen, in een andere thema bundel. Maar ik had de meeste verhalen echt nog nooit gelezen.

Schrijver van de maand Juli 2021: Ninja Paap Luijten


Beste horror, fantasy en spannende boeken-fans! Het is superleuk om schrijver van de maand te mogen zijn in deze groep. Ik ben Ninja, eigenaresse van De VerhalenNinja en auteur van fantasyboeken en -verhalen.

Tussen de publicatie van mijn debuutroman – Oragayn – in 2019 en de komende publicatie van mijn nieuwste boek – Doodswind – is er veel gebeurd. Er zijn nieuwe verhalen verschenen, waarover je alles kunt vinden op mijn website. Maar … het is natuurlijk nóg leuker als je ze kunt lezen!

Omdat ik deze maand jarig ben én omdat ik het heel leuk vind als ik iets extra’s kan bieden wanneer ik schrijver van de maand ben, geef ik jullie de kans om deze maand een groot aantal van mijn e-books gratis te lezen.

  • Geef via een pb aan bij https://www.facebook.com/DeVerhalenNinja of in een e-mail aan info@verhalenninja.nl dat je mee wilt doen
  • Kies één e-book uit de selectie (zie tweede afbeelding) of … kies ze allemaal, leef je uit!
  • Vertel erover! Dat mag in een recensie, in een mening, in een blog, in een collage. MINIMAAL in deze groep. Maar je mag natuurlijk óók in andere groepen, op je eigen blog, aan je tante, bij je oma of in de plaatselijke krant iets erover publiceren. Als je er maar ook iets over laat weten híér.
  • Exclusief voor leden van deze groep.
  • Na juli 2021 vervalt deze actie.

Overigens: op mijn website vind je veel gratis leesvoer, die kun je in pdf downloaden. Dus sowieso zit je bij mij nooit zonder verhalen!
Ik hoop nog veel met jullie te kunnen kletsen deze maand.

Groetjes,
Ninja Paap-Luijten


Jen Minkman – Lonely hearts

Het boek is geschreven in het Nederlands. De titel heeft te maken, met het eerste verhaal, dat je kunt lezen in de bundel.

Lonely hearts is meteen mijn favoriet  uit deze bundel. De titel slaat op 1 van de meest besproken albums van the Beatles: Sgt. Pepper. De albumhoes heeft een (heartclub) band, samengesteld uit invloedrijke en bekende figuren uit de geschiedenis.  Deze prijken voorop op de legendarische albumhoes. Ik vind het heerlijk hoe deze hoes, nog steeds tot je verbeelding kan spelen. En ik kan best geloven dat als er een bezeten plaat, zou kunnen bestaan, het deze is. Er hangt iets  in de lucht als je hem draait. Mysterie en magie. Daar komt ook de hoofdrolspeler  van dit verhaal achter. Het is horror, dat bij mij onder de huid kroop. Deze zou ik 6 sterren willen  geven.

Het volgende verhaal is er een van een Djinn, die je vertelsels verkoopt, waar je naar smacht. De een gebruikt het voor antwoorden,  de ander om even aan de wereld te ontsnappen. Maar kun je een Djinn wel vertouwen?

Een roodkapjes- achtig horror verhaal, waarbij je moet oppassen voor de Wolven. Het lijkt zich af te spelen in een verre toekomst. Een wereld waarbij oud worden, wordt afgestraft.

De dood proberen, te slim af te zijn.

Een kerstwens in vervulling laten gaan.

Een sprookjesachtige vriendschap met een dwaallicht.

Een wereld waar het verboden is om te zingen. Het lijkt onmogelijk. Muziek is leven. Maar daar betekend het een vreselijke straf. Maar wat als je binnenste, niet wil stoppen met zingen?

De mensen verlaten de aarde. Een soort van Messias duikt op, en hij heeft een belangrijke boodschap voor iemand, hij wil de ‘blinden’ laten zien. Dat vond ik een mooie verwoording.

Magie, fantasy, sprookjes, sciencefiction en dystopische werelden, het is een goede verzameling van korte verhalen, van deze auteur!

Verhalen die erg verschillend  zijn. De een zal je meer aanspreken, dan de ander. Voor ieder wat wils.

Er staan verhalen in, die al eerder verschenen zijn in andere bundels, of als e-book. Als lezer, zou ik dat graag weten, voordat ik aan het boek begin. De auteur meldt het in het dankwoord wel netjes. Maar daar kijk ik nooit naar, voordat een boek uit is.

(Dus misschien bij de titels of inhoudsopgave even laten weten, waar het eerder is verschenen. Het wil ook nog wel eens achterin staan, bij bundels. Dan weet je als lezer wel of je deze verhalen al in de kast hebt staan/gelezen). Want deze informatie weegt ook mee, bij de aankoop van een boek).

Sommige verhalen zijn verschenen als e-book en een aantal (2 verhalen), zijn er gloednieuw.

Het krijgt van mij een 7,5 gemiddeld  en dat rond ik af naar 4 sterren. Want ook al heb je sommige verhalen al gelezen, het blijven goede verhalen. ****.

Steve Smith – Game of spirits

In dit boek ga krijg je een kijkje in het leven van Benjamin. Hij heeft een verschrikkelijke jeugd gehad. Als hij met zijn twee beste vrienden, een vreemde vrouw, die in het dorp woont achtervolgd, zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn. Ze volgen haar tot op het kerkhof, waar ze het graf van een seriemoordenaar bezoekt. En met haar geestenbord, dingen wakkker maakt, die beter in slaap hadden kunnen blijven. De jongens krijgen het geestenbord in hun bezit en met de drang om het te gebruiken, gaat het niet goed komen. Er hangt altijd al een duistere sfeer, boven het dorp. Het kwaad loert op je vanuit de duisternis. Je voelt je bekeken. Het is er niet pluis. En als het moorden, jaren later weer begint, is dat het begin van het einde?

Het einde was erg verassend, ik zag en aantal dingen echt niet aankomen.

Er vallen veel slachtoffers, soms op een gruwelijke, bloederige manier. Het is echte horror. Het gaat een beetje onder je huid zitten. Het kriebelt. Je voelt je onrustig. Het is niet heel erg eng, maar het is wel spannend. Want, wat er aan de hand? Wie gaat het overleven? En hoe gaat het eindigen? Dat zijn vragen, die letterlijk door je hoofd spoken!

Er gebeuren heel veel dingen. Er is veel actie. En je moet als lezer ook een afweging maken: wanneer is iemand schuldig en wanneer niet? Waar lig je de grens?

Heden en verleden zijn met elkaar verbonden.

Speel niet met geesten, is de boodschap. Je weet nooit, wat je binnenhaalt. En je komt er zeker niet makkelijk van af!

Na het lezen van dit verhaal ben ik nieuwsgierig geworden , naar meer verhalen van deze auteur.

De cover vind ik ook erg mooi en bij het verhaal passen.

Het engels leest goed en je vliegt er vrij snel doorheen.

Dit is een Engelstalig verhaal. Het gaat over de gevaren van spelen met een ouijahboard. Het verkeerd gebruiken, van dit absoluut niet onschuldige ‘spel’ is levensgevaarlijk. Iedereen die weleens glaasje heeft gedraaid, of iets in die trant, dat niet goed afliep, kan hier over mee praten. Ik herken hier wel iets in. Ik heb zelf ook een nare ervaring en zal tegen iedereen zeggen: zie het niet als een spelletje. Daarom dacht ik tijdens het lezen, van dit boek steeds: Nee, man! Doe dat niet. Steek het in de fik! Ik kon dus goed meeleven, dat snap je wel.

Het krijgt van mij 4****.

Mark Groenen- Wendigo

Boris woont samen met Pjotr en ze studeren allebei in Eindhoven. Het is winter en overal ligt sneeuw en ijs. Het is een stervens-koude avond als Boris een avondje gaat stappen en iets ziet, dat niet voor zijn ogen bestemd is. Hierdoor treft hem een vreselijk lot, hij wordt neergestoken en voor dood achtergelaten in de sneeuw. Maar vanuit de duisternis krijgt hij een kans op wraak. De Wendigo, die voor hem verschijnt, verwacht alleen wel een vreemde vorm van betaling terug. Wil Boris, dat eigenlijk wel?

Het is behoorlijk bloederig, zit vol met horror, is mysterieus en nagelbijtend spannend. Het is een godijntje, dus een kort verhaal. Maar deze is zo krachtig, dat ik echt van elke letter heb genoten.

Het is een verhaal over wraak, liefde, vrienden en je geweten. Wat zou jij doen? Het zet je aan het denken. Dat is echt heerlijk, als een auteur, dat met je doet. Je zit zo in jet verhaal, dat je het in een ruk uit leest. Je moet weten hoe het afloopt.

Prettige schrijfstijl. Eigenlijk moet je het zien als verschillende fases van het verhaal, onderverdeeld in zeer korte hoofdstukjes. De fases waar Boris door heen gaat, zijn hierdoor erg duidelijk. Knap gedaan.

De cover treft de sfeer van het verhaal uitstekend.

Een echte aanrader voor iedereen die van horror houdt en wel tegen een beetje bloed kan.

Uit native american verhalen ken ik het fenomeen Wendigo al. Wist dat het niet veel goeds zou zijn, want ze waarschuwen voor de Wendigo. In dit godijntje is het gruwelijk goed, in een nagelbijtend horror verhaal gegoten.

Het krijgt van mij 5*****.

Schrijver van de maand Juni 2021: Esmeralda De Vries

Beste lezers en liefhebbers,
De afgelopen twee weken hebben jullie Achon ontmoet aan het begin van zijn avontuurlijke ontdekkingstocht. Als je die twee delen nog niet hebt gelezen raad ik je aan om dat eerst te doen.

Mijn naam is Esmeralda de Vries, schrijver van het boek Sansaar. De Hoeders. Aan het einde van dit deel 3 vertel ik je weer iets meer over mijzelf en hoe ik schrijf. Maar eerst gaan we terug naar het verhaal.

Antoinette heeft haast. De oude vrouw heeft geen tijd meer om Achon alles zelf te laten ontdekken wat hij moet weten voordat hij naar Sansaar vertrekt. Ze weet dat hij nog niet klaar is maar de jongen moet weg ondanks de gevaren die hij zal moeten trotseren. Bovendien zal het niet lang duren voordat Vapor Rosa 8 wordt ontdekt. En dan zijn ze allemaal in gevaar.

~

‘Stap in. Vlug!’
Achon aarzelde. Hij was nieuwsgierig en angstig tegelijkertijd.
‘Je moet erin gaan liggen en ontspannen,’ zei Antoinette. ‘Ik bedien de transductor.’
‘De wat?’
‘Hiermee kan ik je naar Sansaar brengen. De wereld van je opa en oma,’ antwoordde ze, in een mislukte poging om Achon gerust te stellen.
Achon twijfelde nog steeds.
‘Sansaar?’ Achon schudde zijn hoofd. ‘Hoe weet ik dat je niet volkomen getikt bent?’ vroeg hij terwijl hij met één been in de capsule stapte.
Antoinette slaakte een diepe zucht en liet haar vingers rusten op het bedieningspaneel. ‘Dat weet je niet,’ zei ze zachtjes. ‘Ik kan je niet meer vertellen, Achon, de rest moet je geloven. Vertrouw nou maar op je instinct, jongen.’ Ze keek hem bijna smekend aan. ‘Wat zegt je hart?’
Een paar seconden, die een eeuwigheid leken te duren, staarden ze elkaar aan. Achon kon alles wat hij moest weten lezen in de felblauwe ogen van Antoinette. Red hem, fluisterde ze met haar ogen.
‘Zijn zij ook op deze manier vertrokken?’ vroeg Achon uiteindelijk.
Antoinette knikte.
Het groene schijnsel in de hangar knipperde een fractie van een seconde.
‘Ga nu. Gauw!’ zei ze, terwijl ze haastig achteromkeek in de richting van de deur van Achons kamer.
Achon nam plaats in de capsule.
Antoinette drukte op een paar knoppen van het bedieningspaneel, waardoor de machine luider ging zoemen. Ze liep snel naar de capsule en snoerde een paar leren banden strak om Achons lichaam.
‘Je zult misselijk worden. Als je aankomt moet je gelijk uitstappen. Het wijst zich vanzelf. Je zult vrienden tegengekomen,’ zei ze. ‘Hoewel ze je in eerste instantie misschien niet zo vriendelijk zullen begroeten,’ peinsde ze hardop. ‘Vertrouw op je gevoel en intuïtie. Je hebt er nog nooit naast gezeten. Je zult merken dat je intuïtie daar sterker wordt, Achon. Ik zal je zo goed mogelijk helpen, maar ik weet niet of we elkaar hierna nog zien.’
‘Ik begrijp niet zo goed wat je daarmee bedoelt,’ sputterde Achon.
Maar de capsule was al dicht.
Achon zag dat Antoinette achter de wand met het bedieningspaneel verdween. Het gezoem werd luider en er klonk weer een knal, gevolgd door gekletter van metaal.
De wanden van de kubus klapten razendsnel dicht rondom Achon, de capsule en de transductor. Zodra het laatste paneel boven hem met een klap op zijn plek schoot was het aardedonker om hem heen.
De capsule bewoog, maar Achon kon niet bepalen welke kant op. Hij kon geen oriëntatiepunt vinden. Het was zo donker dat het geen verschil maakte of hij zijn ogen open of dicht had. Het zoemende geluid van de transductor werd luider en luider, tot het oorverdovend hard in zijn hoofd klonk.
Zijn hele lichaam begon misselijkmakend te trillen. Hij slikte een golf zuur braaksel weer in terwijl het gezoem bijna ondragelijk werd. Het voelde alsof elke vezel in zijn lichaam werd losgetrild.

Het geluid stopte zo abrupt dat het leek alsof zijn trommelvliezen waren gescheurd.
De capsule stond stil.
Achon worstelde zich kronkelend uit de leren riemen en duwde tegen het deksel van de capsule. Een golf van paniek ging door hem heen toen hij merkte dat het deksel muurvast zat en koppig op zijn plek bleef, hoe hard hij ook duwde. Vertwijfeld keek Achon uit het kristallen venster. Een schim schoot weg in het duister.
‘Hallo? Hallo?!’ Achon luisterde gespannen maar hoorde niets. Hij beukte zo hard hij kon tegen het deksel.
‘Hallo!!! Help me! Kan iemand me hieruit halen?’ schreeuwde hij.
Achon kreeg het benauwd. Zweetdruppels gleden langs zijn voorhoofd. Met grote moeite maande hij zichzelf tot kalmte. Hij probeerde rustig te ademen en dwong zichzelf om na te denken.
Er moet een knop zijn, een mechanisme. Iets wat maakt dat ik deze doodskist van binnenuit open kan maken.
Hij voelde met trillende vingers langs de rand van het deksel, er klonk een klik en het deksel schoot open.
‘Godzijdank!’

Achon zoog de verse lucht naar binnen en rook onmiddellijk dat hij onder de grond was. Hij keek om zich heen. De wanden waren grillig en rotsachtig. Hier en daar was een natuurlijke nis ontstaan waarin een zwak groen schijnsel flakkerde.
Achon stapte onwennig uit de capsule en sloot het deksel voorzichtig. Weer hoorde hij een klik, maar dit keer gebeurde er niets. Hij liep behoedzaam naar een van de nissen. Er lag een hoopje lichtgevende stenen, door iemand opgestapeld in een stervormig patroon. Achon raapte een van de stenen op en bekeek hem aandachtig. De steen gloeide zacht pulserend en was warm. Zodra hij hem in de palm van zijn hand plaatste, begon de steen feller te gloeien en werd hij warmer, totdat hij zo heet was dat Achon hem niet meer kon vasthouden. Vlug legde hij de steen terug.
Hij keek omhoog. Ver boven zich zag hij een streep daglicht naar binnen glippen. Om zich heen zag Achon geen trap of pad naar boven.
Er zit niets anders op, dacht hij, en hij begon te klimmen.

~

Volgende week lezen jullie hoe het verder gaat in het laatste deel van deze reeks.

Hoe komt het verhaal tot stand.
Schrijven is niet alleen nadenken. Nadenken over het verhaal dat je wilt vertellen, over de opbouw en de structuur, over de betekenis van woorden en de subtiele variaties die je daar in kunt aanbrengen.
Bij mij is schrijven ook iedere keer een verrassing. Ik schrijf met de hand. Ouderwets dus met pen en papier. Als ik begin heb ik niets dan de lege regels van mijn notitieboekje en wacht ik rustig af. Soms denk ik nog; ik ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Na een poos beweegt mijn pen vanzelf over het papier. Ik hou van het krassende geluid en stoor me niet aan de regels die ik resoluut doorstreep als ik niet tevreden ben. Na verloop van tijd schrijf ik sneller en met kleineren letters. Vaak is het een spurt van 1 tot 1,5 uur. Dan is het op. Ik berg dan alles weer netjes weg en hoewel het vrijwel nooit gebeurt beloof ik mezelf plechtig dat ik later op de dag nog meer zal schrijven.
Aan het einde van de week neem ik plaats achter mijn stokoude tweedehands PC, draai een headset met microfoon vast aan mijn oor en spreek het verhaal in met behulp met mijn spraakherkenningsoftware. Ik begrijp namelijk niet waarom we nog in een wereld leven met toetsenborden. Zo werk ik dag in dag uit, week in week uit en jaar in jaar uit aan de Sansaar reeks. Achon is namelijk nog lang niet klaar…

~

Wil je meer weten over mij en hoe het verder gaat met Achon, hou deze plek dan in de gaten. Volgende week het laatste deel uit deze serie.
Sansaar. De Hoeders is te bestellen via de boekhandel of via Bol.com