Charles Dickens- De krekel bij de haard

Verhaal over liefde en vertrouwen. Ruim 175 jaar geleden geschreven door Charles Dickens en nu opnieuw vertaald door Mark van Dijk. Met prachtige illustraties van René Hazendonk, scènes die zo uit het verhaal lijken weg te lopen.

Het brengt je de echte kerstsfeer weer.

Het is spannend, mysterieus en roept melancholische gedachtes of gevoelens bij je op.

Je volgt de jonge vrouw Dot met haar wat oudere man John Peerybingle. Ze krijgen een baby en hebben een aparte vrouw (Tilly) in huis, die voor de baby zorgt. De familie krijgt bezoek van een vreemde man. Vanaf dat moment komen ze erachter wat gelukkig zijn inhoudt. En hoe voelt het als je dat verliest?

Je moet wel je hoofd erbij houden. Anders raak je de draad kwijt. Best veel personages en het leest vlotter dan het het originele verhaal. Maar doordat deze vertaling een stuk makkelijker leest, kom je toch heel snel in het verhaal terecht. De taal is wat makkelijker dan de originele versie.

Het plot zit goed in elkaar. Het zou bijna een klucht kunnen zijn. (Een soort toneelstuk). Ik zag het niet aankomen.

Meer personages zijn bijvoorbeeld een nogal merkwaardige speelgoedfabrikant. Een man met een blinde dochter. Zij ziet het leven heel anders, dan het in werkelijkheid is. Dit vond ik het mooiste personage: het blinde meisje Bertha.

Boodschapp: Soms zijn dingen te mooi om waar te zijn. Ookal schets je ze heel anders om iemand anders een beter gevoel te geven. Je handelt uit liefde. Dus is het niet zo erg verkeerd toch? Vaderliefde. De liefde voor een kind. Mooi stukje van het verhaal.

Ik heb er van genoten en kijk alweer uit naar de volgende!

4****

Advertenties

Boek van de maand December 2018: De krekel bij de haard – Charles Dickens

In november 2018 verschijnt de derde Dickens’ vertaling!

Bij Nimisa Publishing House verschijnt in november De Krekel bij de Haard, opnieuw vertaalt door Mark van Dijk. Na Een Kerstlied en Het Carillon, is dit het derde eindejaarsverhaal dat door Charles Dickens is geschreven. De komende jaren zullen ook de laatste drie opzichzelfstaande eindejaarsverhalen nog verschijnen uit Dickens’ wereldberoemde Kerstboekenserie, beter bekend als The Christmas Books.

In dit nieuwe verhaal volgen we het gelukkige gezinsleven van vrachtrijder John Peerybingle, zijn vrouw Dot, hun baby en kindermeisje Tilly Slowboy. Maar wanneer op een dag een mysterieuze, oudere vreemdeling op bezoek komt, drijft het vreemde gedrag van Dot toch een wig tussen haar en John.
Vriend van de familie is Caleb Plummer, een arme speelgoedmaker, die in dienst is van de verschrikkelijke meneer Tackleton. Calebs blinde dochter Bertha is de hartsvriendin van Dot. Na de ruzie met John zoekt Dot steun bij haar blinde vriendin, die ondanks alle roddels altijd in haar is blijven geloven.
Ondertussen verandert de Krekel bij de Haard, (in die tijd een symbool voor geluk en welstand, aangezien het hebben van zo’n krekel betekende dat je welvarend genoeg was om tijdens koude nachten een vuur te laten branden) in een huisfee. Deze beschermer van Huis en Haard weet te voorkomen dat de hele situatie gruwelijk uit de hand loopt.
Het is een verhaal over onvoorwaardelijke liefde, in al haar facetten. Een aangrijpend en ontroerend relaas dat bij het uitkomen in 1845 zelfs populairder was dan haar twee voorgangers bij elkaar!
Het boek is, net als zijn twee voorgangers, gebonden in een linnen hardcover, met een leeslint en talloze schitterende illustraties.

Schrijver van de maand November 2018: Sebastiaan Koen

Tazzy Jeninga heeft mij deze maand tot auteur van de maand benoemd, een hele eer! Daarom vind ik het wel zo netjes mezelf eerst voor te stellen.

Voor degene die het nog niet gezien hadden, mijn naam is dus Sebastiaan Koen. Ik woon in Assen, samen met mijn vrouw Lisa en twee ondeugende poezen. Vorige maand ben ik 26 geworden. Naast dat ik met deze boekenreeks bezig ben, werk ik bij een koeriersbedrijf. Want tja, de rekeningen moeten ook betaald worden! Daarnaast houd ik me graag bezig met series en films kijken, lezen (uiteraard), (bord)spellen doen en lekker gek doen met familie of vrienden.
De wereld van Aurumi Covern is ongeveer vier jaar geleden als een hersenspinsel begonnen. Toen werden allerlei namen en plaatsen in een boekje opgeschreven, waarna ik eerst een plattegrond gemaakt hebt en kwam Auruco langzaam tot leven. Het liep na een tijdje stil en ik was er toen niet zo vaak mee bezig, totdat mijn vrouw zei dat ze graag meer wilde lezen. Dus ben ik verder gegaan en ontwikkelde alles zich vanzelf, waar al gauw de pagina’s door de laptop vlogen. Op Castlefest had ik Cocky van Zilverbron benaderd, die mij vlak daarna enthousiast vertelde dat ze Een Rijk in Verval wel wilde uitgeven. En daar zijn we nu, na een lange reis, die hopelijk nog langet zal duren!

Mochten jullie vragen hebben, stel ze gerust hieronder. 🙂

Hier een link naar mijn Facebook boekpagina:

https://www.facebook.com/VerhalenvanAuruco/

Boek van de maand November 2018: Smeulend venijn

Boek van de maand november 2018

Het nieuwste (science)-fantasy boek van Johanna Lime staat in november 2018 in de schijnwerpers bij Tazzy’s “Ik hou van Horror, Fantasy en spannende boeken!!!!!!!”
Op deze besloten Facebookgroep met website voor recensies en aandacht voor boeken. https://www.facebook.com/groups/454082117991586/

De vergeten vloek, deel 2, Smeulend venijn

Het verhaal van dit tweede deel speelt zich af in de Rosettenevel in het sterrenbeeld Monoceros (De Eenhoorn), waar het koninkrijk Berinyi zich bevindt. Berinyi bestaat uit de planeten Berinyi1, 2, 3, 4 en 5. Er zijn dus, net als in het koninkrijk Laskoro van boek 1, vijf planten. Er is in deze verbeeldingswereld ruimte voor magie in een moderne wereld waar ook techniek is, zoals ruimteschepen en treinen die voor hun voortbeweging putten uit magische energie.

De Flaptekst
Johanna Lime
Marjo en Dinie schrijven sinds hun kindertijd samen dagboeken van personages die in hun fantasy en sciencefiction verbeeldingswereld leven. In 2011 besloten ze om deze verhalen uit te werken tot romans, onder het pseudoniem Johanna Lime. Na de voorloper Schimmenschuw volgde Sluimerend vuur, deel 1 van trilogie De vergeten vloek.

Smeulend venijn

Sylviana Attholred, de kroonprinses van Berinyi, leeft door toedoen van de Avatars in de Rosettenevel. Haar moeder houdt haar status van koningin krampachtig vast. Als de tijd komt dat Sylviana zal regeren, erft ze een oorlog. Bovendien zit ze met een probleem: de zonen van priesteressen sterven te jong.

Als er eindelijk weer iemand op de troon komt waarmee te praten valt, besluiten Sammerah, Jacky en Tatjana dat ze de nieuwe Eerwaarde Moeder moeten steunen. Alle bevolkingsgroepen zullen eensgezind de vijand het hoofd moeten bieden. Het is echter de vraag wie de werkelijke vijand is.

Helena Attholred heeft zo haar eigen mening over wat het beste is voor haar gezin. Het venijn smeult al sinds ze de bloedband met Sana aanging. Als zij haar zin krijgt, werkt deze oorlog in haar voordeel. De magiërs op Laskoro zijn immers veel te zwak geworden, of vergist ze zich daarin?

Twee delen die parallel lopen, met een brug ertussen
Het bijzondere van de eerste twee delen van trilogie De vergeten vloek is dat deel 1 en deel 2 naast elkaar lopen. Had je in deel 1 de drie belangrijke magische dynastieën van de dynamiekmagie, dan komen nu in deel 2 de dynastieën van de elementenmagiërs aan bod. Althans, wat daarvan na 3400 jaar nadat de Avatars een vloek over hen uitgesproken hebben nog over is. De antagonist zorgt voor hoofdstukken die een brug slaan tussen de twee delen en dus ook tussen de twee koninkrijken. Op de achtergrond speelt de reden van de Avatars om een vloek over de bevolking uit te spreken een grote rol. Dat is op verschillende punten een probleem voor de protagonisten. In boek 3, waar we nu aan bezig zij, komt alles bij elkaar omdat daar de oorlog losbarst.

Disharmonie, bevolkingsgroepen en elementenmagiërs
De disharmonie uit deel 1 bestond eruit dat er op Laskoro 75% van de bevolking vrouw is en slechts 25% man. Bovendien is het voor de magiërs erg lastig om zonen te krijgen. Dat komt door de vloek. Toch hebben op Laskoro vooral de mannen de leiding en is er een koning.
Op Berinyi5 is dit precies omgekeerd, maar dat geldt alleen voor die ene bevolkingsgroep, voor mensen zoals wij, die de taikeiyi worden genoemd. Op Berinyi leven namelijk vier soorten mensen. Ruwweg verdeeld in grote en kleine. Je hebt er taikeiyi en taicapry (die zijn groot) en je hebt shoikeiyi en shoiaviony (die zijn klein). Lees daar alles over in Smeulend venijn. (Trouwens, in ons debuut Schimmenschuw kwamen de shoikeiyi en shoiaviony ook voor, maar dat was in een tijd waar de vloek nog niet door de Avatars was uitgesproken).
De elementenmagiërs van Chyndyro zijn verbannen naar Berinyi. De dynamiekmagiërs zijn achtergebleven bij de Plejaden. De vloek heeft consequenties en daarmee moeten de mensen leren leven. Of de Avatars geneigd zullen zijn om hem op te heffen, is nog maar de vraag.
Zowel de god van Laskoro als de godin van Berinyi kan zich manifesteren in de gedaante van een draak, vandaar de draak op de omslag.

Het magische systeem

Bij ons magiesysteem hebben we de meeste informatie uit de astrologie gehaald, hoewel we ook veel inspiratie uit role-playing games en films hebben opgedaan. Maar het oudste systeem is toch wel dat uit de astrologie. Daar heb je ook de elementen en de dynamiek. De elementen zijn natuurkrachten, de dynamiek hoort bij de mens. Als mens heb je bovendien te maken met de polariteit tussen goed en kwaad, tussen zwart en wit, tussen alle mogelijke uitersten die tegenstellingen zijn van elkaar. Het beste is het als de IK in het midden staat, wie te veel naar het licht neigt, ziet de gevaren van het duister niet. Wie te veel in het donker staat wordt verblindt door het licht. Zoek het evenwicht en wees zelf verantwoordelijk voor je gedrag.
De Avatars helpen degenen die zichzelf helpen, maar als het te gek wordt, springen ze weleens in. Dan komen ze tevoorschijn in een van hun manifestaties, in de vorm van een mens of een dier.

Winacties.
Wij zijn zeer vereerd met het feit dat we deze maand, november 2018, ‘Boek van de maand’ zijn (LOL) bij Tazzy Jenninga.
Daarom hebben we besloten om voor onze fans een winactie te houden.
We hebben drie boeken waarvan u een exemplaar kunt winnen, maar wij vragen dan wel of u ambassadeur wordt en een recensie plaatst.
Wat u moet doen om een boek te winnen, leest u op onze Facebook pagina. Hier. https://www.facebook.com/johannalime2/
Alleen reacties die op onze post op de Facebook pagina van Johanna Lime komen, tellen mee.
Op 25 november is de trekking.
Doet u mee?

Reacties.
Vragen aan Johanna Lime en Reacties op onze boeken zien wij graag tegemoet,

Met vriendelijke groeten,
(Het schrijfduo Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein)
Johanna Lime

Boek van de maand September 2018: Kleine Moordenaar

De geboorte van een moordenaar

Hij kijkt alsof hij nog nooit een cupcake met sprinkles en kaarsjes heeft gezien.
‘Het is feest!’ zeg ik. ‘Je bent boek van de maand bij Tazzy’s blog Ik hou van horror, fantasy en spannende boeken!!! Uitblazen die hap.’
Verbijsterd neemt hij het bord aan me het cakeje erop. Hij houdt het vast alsof het een brandende staat dynamiet is. ‘En dan?’
‘Een wens doen, natuurlijk.’
Hij blijft me verbazen, deze eeuwige puber met zijn moordenaarshart. Er is zoveel op de wereld wat hij nog nooit heeft meegemaakt – vaak doodnormale zaken, zoals kaarsjes uitblazen op zijn verjaardag – maar een leven roven, dat draait hij zijn hand niet voor om.
Ravàn werd geboren als pure bladvulling. Ik had in het eerste deel van Bloedwetten een stel monsterlijke bijpersonages nodig en kwam met een gevarieerd viertal op de proppen: de grootste en de sterkste Ath’vacii, een niet al te spraakzame bochelaar, een bloedmooie dame met een rug vol stekels en een kleine duivel met pikzwarte ogen. Ik gaf hem nog net geen staart en drietand, al heb ik die staart serieus overwogen.
In Vonnis deed Ravàn wat hij moest doen: als akelige Ath’vacii de hoofdpersoon Roan Storm flink dwarszitten, een vrij plat personage zonder geweten en een kort lontje.
Maar toen kwam het tweede deel uit de reeks, Verlossing. Als organisch schrijver had ik nog geen idee waar het verhaal heen zou gaan. Dit is zowel een vloek als een zegen. Het mooiste van organisch schrijven is dat je je als schrijver kan laten verrassen en ik geef regelmatig de regie uit handen, zodat een personage mij bij de hand kan nemen.

Ravàn deed dit met volle overtuiging en ik besloot hem te volgen en zo ontwikkelde hij zich tot een van de belangrijkste personages uit Verlossing. Hij kreeg een dragende rol, werd degene die doorhad hoe alles in elkaar stak, terwijl de anderen het te druk hadden met hun eigen sores. Ravàn bleek een verlichte ziel, gekrenkt tot op het bot vanwege de gruwelen die hij als mensenkind had doorstaan, wars van intimiteit en seks in het bijzonder.
Het werd als snel duidelijk dat zijn geschiedenis geschreven moest worden. Ik heb me er lang niet aan durven wagen. Kleine moordenaar zat meer dan een jaar in mijn hoofd voordat ik hem daadwerkelijk aan papier toevertrouwde. Was het immers wel aan mij om onderwerpen zoals kindermishandeling en incest aan te snijden? En als ik dat deed, hoever zou ik dan kunnen gaan zonder dat het sensatiebelust zou over komen? Dat was namelijk het laatste wat ik zou willen.
Zelfs tijdens het schrijven heeft lang geduurd voordat ik me aan de scène durfde te wagen. Ik draaide er omheen, terwijl ik tijdens het schrijven nooit lafhartig ben. Kon ik me er misschien uit lullen? Een goedgeplaatste witregel kan immers veel oplossen … Ik geef toe dat ik het heb overwogen, bang voor de reacties, bang dat Rafs verhaal verkeerd begrepen zou worden en dat ik daar als schrijver op zou worden aangekeken. Maar hoe ik het ook wendde of keerde, ik kón er niet omheen. Door om de hete brij heen te draaien zou ik Rafs verhaal tekort doen. De scène moest er komen. De geboorte van een moordenaar wordt niet geschreven door weg te kijken. Deze kleine moordenaar wordt juist geboren omdat zijn omgeving wegkijkt en daarom was wegkijken het laatste wat ik mocht doen.
‘Waarom zitten er twee kaarsjes in?’ vraagt hij. ‘Betekent dat dat ik twee wensen mag doen?’
‘Ah ja, dat was ik bijna vergeten. Het is dubbel feest, want je wordt op dit moment vertaald naar het Engels en daarna kan jouw verhaal in principe naar elke taal ter wereld worden vertaald.’
Opnieuw werpt hij me een blik van puur ongeloof toe. ‘Wow,’ fluistert hij.
Inderdaad wow. ‘Ik moet alleen nog een agent vinden die net zo hard in jou gelooft als ik.’
Hij sluit zijn ogen en blaast de kaarsjes uit. Vervolgens kijkt hij een paar tellen naar de omhoog kringelende rook.
Wat zou die kleine moordenaar nog te wensen hebben?
Zijn grootste wens is reeds in vervulling gegaan.

Boek van de maand : Kleine Moordenaar. *Winactie*

Kleine Moordenaar is een van de bronvertellingen van Bloedwetten. Deze staat in de maand September in het zonnetje!

Ik heb een leuke winactie bedacht.

Wat kun je winnen????

*Zelfgemaakte /gesigneerde bladwijzer met leuke tekst achterop van Sophia zelf.

*Gesigneerde kaart

*Flyer

En….Wat doe jij om kans te maken…..

Simpel… Geef antwoord op deze vraag:

Zou jij een Ath’vacii willen zijn? Zo ja.. waarom. Zo nee.. waarom niet?

Geef antwoord op de vraag via tazintotherasmus@hotmail.com met de titel Kleine Moordenaar

En/of geef antwoord op de vraag op Instagram tazzy.loves.books bij de foto van het te winnen pakketje

En/of geef antwoord op de ik houvan horror fantasy en spannende boeken Facebook groep, bij het winbericht.

Je kunt dus meerdere malen meedoen.

Winnaar dmv lootjes op 30 september 2018, 16.00 uur is de pot gesloten.

Ik verzend met postnl of Sandd.

××××××××××××××××××××××××××××××

Een korte samenvatting over boek 1 van Bloedwetten :
De van bloed afhankelijke Ath’vacii zijn een plaag in de vrijgevochten Neerlanden. Volksvertegenwoordiger Roan Storm heeft maar één doel: hun soort uitroeien. Hij verloor alles wat hij liefhad aan hun bloeddorst en is bereid om zijn leven te geven voor zijn Bloedwet.
Door een van de monsters te laten executeren tekent hij voor zijn lotsbestemming. Maar de Ath’vacii geven hem niet de dood waarnaar hij verlangt: ze maken hem een van hen.
Voortdurend in gevecht met de bloedlust die door zijn aderen raast probeert hij de zin van het leven terug te vinden. Lukt het hem om zijn geloofwaardigheid als mens en raadsheer te behouden of geeft hij toe aan het monster?
Bloedwetten: Vonnis is een roman over transformatie, vrije wil, innerlijke kracht en trouw blijven aan jezelf. van bloed afhankelijke Ath’vacii zijn een plaag in de vrijgevochten Neerlanden. Volksvertegenwoordiger Roan Storm heeft maar één doel: hun soort uitroeien. Hij verloor alles wat hij liefhad aan hun bloeddorst en is bereid om zijn leven te geven voor zijn Bloedwet.

Boek van de maand augustus 2018: Bloed

Boek van de maand augustus 2018 : Bloed

Bloed, het eerste deel van de Vertellingen van de Ondergang, is eigenlijk het boek dat ik nooit wilde schrijven. Tegelijkertijd is het het verhaal dat ik altijd al op papier wilde zetten. 😉

Nadat ik de trilogie over Lilith had geschreven, kreeg ik van lezers veel vragen of ik nog ging vertellen hoe haar verhaal verder ging. De trilogie was immers netjes afgerond, maar het einde hield ook de belofte in zich van een nieuwe begin. Ik antwoordde steevast: ‘Ik ga nooit meer over haar schrijven.’ Voor mij was het verhaal klaar. Ik had de trilogie zo opgebouwd dat je als lezer zelf een invulling kon geven aan de God Jakob. Is hij de meedogenloze God zoals Kasimirh hem afspiegelde? Of had hij ook een barmhartige kant? Jouw mening daarover beïnvloed ook hoe het Lilith verder zou vergaan. Voor mijn gevoel zou ik dat met een vervolg teniet moeten doen. Dan moest ik gaan vertellen: ‘Je dacht wel dat het zus en zo zat, maar eigenlijk is het dit en dat.’ En dat klopte niet met wat ik met de trilogie wilde bereiken.

Dus schreef ik Jager & Prooi. Maar de lezers bleven aandringen en ook Lilith begaf zich steeds meer op de voorgrond. Dat laatste snapte ik eigenlijk helemaal niet. Ik had haar al zoveel aangedaan… wilde ze nog meer?

Langzaam kreeg ik meer ideeën voor het verhaal. Als ik het zorgvuldig opbouwde en nieuwe personages introduceerde naast Lilith, dan zou dit wel eens kunnen gaan werken. En uiteindelijk werd ik zo enthousiast, dat ik het verhaal toch maar ben gaan schrijven.

Bloed (en daarmee ook de volgende delen van deze serie) zijn het meest uitdagende dat ik heb geschreven. Het begint met drie verschillende verhaallijnen: die van Lilith, van Kiril en van Nighram. Het verhaal van Nighram (een meisje dat opgroeit in de woestijn en een zorgeloos leven leidt tot daar de strijders van de Goden opduiken) heeft op het eerste gezicht niets met de anderen te maken. En hoewel Kiril en Lilith veel meer interacties hebben en te maken krijgen met dezelfde strijd, hebben zij ook allebei duidelijk hun eigen verhaal. Daarnaast moet dit al mijn andere series aan elkaar knopen en veel meer onthullen over het ontstaan van mijn wereld en de rol van Jakob en de andere zogenaamde Goden. Dat is een behoorlijke puzzel, maar wel een hele leuke.

Bovenal is de Vertellingen van de Ondergang een verhaal geworden over de zoektocht naar je eigen drijfveer. Hoelang doe je wat je wordt opgedragen? Wanneer is het genoeg en kies je je eigen pad? Het is het verhaal dat ik altijd al wilde schrijven, omdat het verenigt wat ik zelf zo goed vond aan de Lilith trilogie (het mystieke), Jager & Prooi (het psychologische) en zelfs de gekkigheid van Hydrhaga.

Nieuwsgierig geworden? Lees op http://www.kimtentusscher.com gratis de eerste 30 pagina’s van Bloed en al mijn verhalen. Kim ten Tusscher