The Kilkennys – Den Helder 21 november 2018

We werden heengebracht door een zeer enthousiaste taxichauffeur. Hij had plezier in zijn werk.

Eenmaal aangekomen meteen een plekje gezocht in de stadshal. Deze was net als de vorige keer, omgetoverd in een Ierse pub. Gezellige mensen bij je aan de tafel… Een lekker drankje. Een wijntje dat erg lekker smaakte…….. De verlichting was met kaarsen en rood en oranje licht. Hierdoor werd de sfeer intiem.

De jongens kwamen op en dan is genieten geblazen. Ik heb echt niet stil kunnen zitten en lekker meegezongen. Ze maken enorm veel sfeer. Ze bespelen veel instrumenten. Niet alleen de gitaar, Bas, banjo of mandoline, maar ook verschillende soorten fluiten. En ik dacht af en toe echt dat de jongste van de band een neusfluit had. Maar dat kan ook de wijn zijn….. hij speelt ook de uilleann pipes en dat is een prachtig instrument. Het lijkt mss een beetje op een doedelzak/ blaasbalg, maar het geluid is veel mooier en puur. Ik vond dat echt prachtig. Het nieuwste lid is een echte aanwinst. (Hij heet Mick). De harde kern blijft bestaan uit Davey, Robbie en Tommy.

Natuurlijk deden ze veel bekende ierse liedjes, maar ook hun eigen Homeland. Je ziet ze echt stralen op het podium. Ze hebben echt plezier en dat straalt ook weer over naar het publiek. Oogcontact is er ook. En dat is echt heel leuk, ze betrekken het publiek echt bij hun passie: muziek maken. Al denk dat er minstens 1 bandlid was, die een paar keer verlangend naar de bar keek. Het is dorstige muziek. Sterker nog hij zei gekscherend dat hij jaloers was op de mensen die bij de bar stonden. Lol.

Er is altijd een liedje waar het helemaal mis gaat. Waar je op een bepaald ritme moet klappen.

De eerste keer dat het goed gaat moet nog komen. Dus vroeg Robbie een euro per persoon als het niet goed ging. En hij gaf 200 euro p.p als het wel goed zou gaan. Hij weet dat het gewoon niet goed gaat. En dat blijft grappig. Het is de bedoeling dat je stopt met klappen als de band, of het refrein stopt. Nu verdenk ik ze ervan dat ze iets vaker stopten als normaal.. Haha…….. Droge humor. I love it!

Op een gegeven moment was het zo dat Davey zei: als jullie het nu niet goed doen zetten we op de boot naar Texel… En toen dacht de hele zaal: nee! Niet Texel! En ging het wel goed.

Er is altijd een beetje wrijving geweest tussen Helderse mensen en Tesselse. Waarom kan ik niet echt uitleggen. Het voegt vaak gewoon niet. Zoals een broodje hagelslag.. zonder boter. Het botert niet. Zo. Nu weet je ook waar dat spreekwoord vandaan komt😁. Als je iemand zat bent.. dan dreig je met de woorden: Ik zet je op de boot naar Texel. (Om nooit meer gezien te worden, dat waren Davey zijn woorden, maar stiekem denk je dat zelf ook, als je dat tegen iemand zegt. Alleen nu, was het met een dikke knipoog).

Gelukkig kreeg onze kant een keer een duim omhoog van Davey. Dus wij mochten blijven.

Hoe de jongens dat weten, geen idee. Ze zijn goed op de hoogte van de plaatsen waar ze spelen.

En.. Ze kregen den helder weer aan het dansen. Dat is echt een zeldzaam fenomeen. Wij zijn geen dansers. Maar ik heb zelfs een beetje gedanst de laatste 2 liedjes. Daarvoor waren mijn benen onder tafel aan het dansen en kon ik ook niet stilzitten. Dat is onmogelijk bij deze band.

Ze spelen toch dik 2 uur. Dat doen niet veel muzikanten. En eigenlijk wil je dat ze doorgaan.. tot 4 uur in de morgen, zoals ze altijd zeggen bij opkomst.

De belichting vond ik ook mooi. Vooral de Ierse vlag. Ik heb ontzettend genoten en een poster mee maar huis gekregen van de Kampanje. Deze is al ingelijst en hangt te pronken.

De band speelt nog elke avond tot en met begin december live, in een andere stad. Ga ze zien!

Ik zou zo nog een keer gaan. Maar het valt samen in de DCC tijd en dus kies ik voor allebei 1 x….. En ik hoop dat ze volgend jaar terugkeren, ik wil ze elk jaar minstens 1 x zien optreden. Hahaha, hopen dat we ze wel weer terug mogen zien en zij ook genoten hebben van ons.

Lineke Breukel – De IJsvogel****

0

ijsvogel

Het boek begint met de zin: Op een bankje ligt een vuurwapen, open en bloot, aan de rand van een speelplaats. Het boek heeft op deze manier meteen je aandacht. Joey ziet het wapen liggen en neemt het mee. Wat hij dan nog niet weet is dat het wapen heel bijzonder en gevaarlijk is. Het is een experiment uit de tweede wereldoorlog en maakt nog steeds slachtoffers. Omdat Joey het mee naar huis neemt, zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn. Hij komt terecht in een gevaarlijke wereld en ze hebben plannen met hem. En er zijn ook nog eens mensen die het vuurwapen in handen willen hebben. Hij moet vluchten en rennen voor zijn leven. Als lezer merk je die druk echt op. Je voelt de klok bijna tikken.Het is een spannend verhaal en er zit veel vaart in!

Het weer geeft het boek ook een typische sfeer. Mensen die uit de buurt komen van Den Helder, weten dat het er flink kan spoken. En de stevige wind, maakt het vaak zwaar voor fietsers. Joey, het hoofdpersonage heeft ook vaak tegenwind, letterlijk en figuurlijk. Beeldend geschreven!

De IJsvogel is een wapen dat je liever niet wilt tegenkomen. Het wapen doet rare dingen met mensen. Het geeft ook een vleugje SF aan het verhaal. Door de nanotechnologie, zet het je ook tot nadenken. Ik hoop dat dit nooit werkelijkheid kan worden! Het idee geeft mij de kriebels en dat doet Lineke met elk boek, iedere keer weer! Heerlijk als een thriller dat met je doet!

Het einde is echt heel goed. Je zit op het puntje van je stoel. En als je het boek dan dichtslaat, weet je dat meer wilt! Gelukkig gaan ze aan een tweede Verzoekboek beginnen, nog dit jaar!

Dit boek is begonnen als Het Verzoekboek. Een bijzonder project. De mensen die er aan meededen, konden namen, plaatsen en andere dingen bedenken. Hierdoor wist Lineke vaak zelf niet welk kant het verhaal zou gaan.  Voor haar ook erg leuk om te doen, omdat ze zelf misschien wel een andere richting was ingeslagen. Het is echt bijzonder knap van een auteur om zoiets te schrijven, origineel en uniek!

Voor mensen uit de omgeving van Den Helder een echte aanrader. Het speelt zich grotendeels af in en rondom de stad. Als je daar de weg weet dan zie je het zo voor je.

Alleen is het niet Fort Kijkduin maar Fort IJmuiden. Daar moest ik aan wennen. Ik was met mijn gedachten steeds in Den Helder en IJmuiden is dan erg ver weg. Dit is de vrijheid van de schrijver(s).

Toch beschrijft Lineke de hele sfeer van Fort Kijkduin en hoe het eruit ziet. Dus je bent echt nog steeds in Den Helder, voor je gevoel.

Op sommige momenten denk je precies te weten wat er door het verzoekboek team is bedacht. En op andere momenten weet je zeker dat het van Lineke is.

Het is voor mij een persoonlijk boek geworden. Voor iedereen die meegedaan heeft is dat ook zo. Er zit toch een stukje van jezelf in, hoe klein het ook is. Joey is een naam die persoonlijk is voor mij (ook mijn familienaam kwam voorbij).

Ik vind het heel moeilijk om het boek te recenseren. Omdat ik zelf meegedaan heb met het project, kan ik minder objectief zijn. Ik ben trots op het resultaat en kijk alweer uit naar het volgende Verzoekboek. Voor een Verzoekboek- Debuut is het een erg spannend verhaal. Daarom geef ik het boek 4**** ( Cijfer:8).

Verzoekboek: De IJsvogel- Lineke Breukel (een persoonlijke ervaring)

0

 

Dit boek speelt zich grotendeels af in Den Helder en omstreken. Voor mij is het heel persoonlijk. Ik ben geboren in deze stad. Vlakbij de Zee zag ik het levenslicht. Ik heb er heel veel uren rondgebracht en dat doe ik nog steeds. Mijn oma woonde vroeger net achter de dijk. Ik ben hierdoor van de zee gaan houden. Terwijl ik watervrees heb.

Toen Lineke het idee kreeg voor het Verzoekboek was ik ook meteen enthousiast. Ik heb aangegeven dat ik het heel gaaf zou vinden als het zich rondom Den Helder zou afspelen. Het is een stad, waar je alle kanten mee op kunt! Ik heb veel foto’s naar Lineke verzonden van bepaalde stukjes in de stad en sfeerbeelden proberen te beschrijven. Erg leuk dat ze voor deze omgeving koos. Het boek komt zo nog dichterbij!

Samen met vele anderen is dit boek tot stand gekomen. Van iedereen zit er wel een stukje in dit boek. Elk lid van het team heeft het verhaal sturing gegeven! Ik vind het ook bijzonder knap dat Lineke dat kan!

Voor mij is het nog persoonlijker omdat de naam van de hoofdpersoon van mij komt: Joey.

Deze naam zou ik mijn zoon geven, mocht het er (nog) van komen. Ik heb altijd geroepen: Als ik een zoon krijg, dan noem ik hem Joey. Het is een stoere naam voor een doorzetter. In het boek komt mijn Joey tot leven! Dit is echt een magisch en persoonlijk moment voor mij! Hij is er, op papier! En hij is een ijzersterk personage. Daar kun je als moeder heel trots op zijn! Het voelt een beetje aan als een geboorte, best maf, maar het is echt zo. Lineke heeft mij hierdoor echt goed weten te raken! En voor mijn gevoel is het echt mijn Joey, zo zie ik hem ook wel voor me!

Ik heb niet meegedaan tot het einde. Er was thuis nogal veel aan de hand. Dus ik kan fris het boek inspringen, omdat ik het einde niet ken! Ik hoop dat alles goed komt voor die knul!

Het is super gaaf om je naam in een boek te zien staan! Ook is het een geweldig leuk project en ik hoop dat er nog meer gaat komen. Het begon allemaal met een pistool op een bankje………….

Dit project mag van mij nog veel meer aandacht krijgen! Het is een uniek concept en gewoon geweldig leuk om aan mee te werken. Erg leuk dat Lineke door de leden van het team een kant op ging en iedere keer weer een stuk af had, dat enorm spannend was. Wij zaten met smart te wachten op het volgende stukje!

Ik zal zelf waarschijnlijk nooit een boek gaan schrijven……..

Maar als een auteur dan stukjes van jezelf in haar/zijn boek stopt is dat echt enorm gaaf! En ik ben er eerlijk gezegd ook erg trots op!

Mijn recensie komt snel online. Lineke schrijft geweldig en ze leest echt heel vlot!

Lineke bedankt! Je bent een topper!

 

Sail Den Helder 24/6/2017

0

Mijn Sail Den Helder 2017

Ik hou van Historische, Leerzame boeken en Romans! !!

20170624_093853Wandelschoenen aan en op weg naar de Haven. (Fietsen, trein en daarna nog een stukje lopen). We gingen dit jaar echt alleen voor de Sail. De Marinedagen hebben we een keer overgeslagen. Mijn vader en ik zijn namelijk dol op Tallships. En die waren er zoveel! Als een kind in een snoepwinkel, kon je echt je ogen uitkijken. Ik heb enorm veel foto’s gemaakt, waarvan ik er hier een aantal zal laten zien.

De eerste foto is een van de eerste schepen die we tegenkwamen op de route. Prachtig boegbeeld! De kleuren zijn ook echt mooi.

We hadden besloten om eerst naar de marinehaven te gaan naar de allergrootste schepen. Er lagen maar liefst 2 viermasters. De Juan Sebastian de Elcano en Khurzensterhn. ( Ik heb het waarschijnlijk niet goed geschreven, maar als je het schip hebt gezien, dan weet je welke ik bedoel. Hij was zo groot dat je…

View original post 541 woorden meer