Gastrecensent: Conny Schelvis-Mens over: Lisa Jewell- De mensen boven ons

Titel De mensen boven ons
Auteur Lisa Jewell
Vertaling Ineke de Groot
Uitgeverij A.W. Bruna
Isbn 9789400512313

Lisa Jewell haar eerste boek stamt alweer uit 1998 en sinds een aantal jaar schrijft zij voornamelijk psychologische thrillers. Deze titel kwam in Engeland meteen op de eerste plaats van de bestsellerlijst dus reden te meer om het boek te gaan lezen en kennis te maken met deze schrijfster. En het was een zeer prettige kennismaking!

“ de mensen boven ons “ heeft een aantrekkelijke cover. Een pakkende titel en een heel summiere tekst op de achterzijde die de nieuwsgierigheid prikkelt. In slechts vijf regels weet het je te pakken en wil je het boek gewoon gaan lezen om te weten waar het verhaal over gaat.

Na het lezen bedacht ik mij dat hoewel ik de titel pakkend vond ik het toch zelf niet aan het verhaal zou hebben gegeven. Al moet ik een alternatief ook schuldig blijven. De afbeelding hoort wel wat je hebt bij een oud vervallen herenhuis. Dus wat dat betreft een goede keuze.

Het verhaal draait om een aantal karakters maar voornamelijk om Libby.
Als zij 25 jaar oud wordt hoort ze meer over de identiteit van haar biologische ouders en erft zij een vervallen herenhuis in Chelsea. Ze is hierdoor van onder de indruk en dit alles roept veel vragen bij haar op.
Het huis heeft een bizar verleden. De politie vond vijfentwintig jaar geleden drie levenloze lichamen aan in het huis met een zelfmoordbrief en een baby in een wiegje. Hoewel de lichamen al enkele dagen dood moesten zijn was de baby goed verzorgd en gevoed. Uit onderzoek blijkt dat er meer kinderen in de woning moesten zijn geweest maar ze komen er niet achter waar ze zijn gebleven en wie de baby had verzorgd, laat staan van wie de baby was. Libby gaat op onderzoek uit naar het verleden van het huis en haar eigen verleden.

Naast het verhaal van Libby is er de verhaallijn van Lucy en haar kinderen, woonachtig in Frankrijk die weer terug wilt keren naar Engeland. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Ze heeft geen geld of paspoort en moet hier dus aan zien te komen want op een niet zo legale wijze zal gebeuren. Daarnaast is er uiteraard de vraag waarom ze naar Engeland wilt en wat de link is met het huis in Chelsea.

Als derde is daar Henry, hij is een alwetende verteller, die in de ik-vorm de lezer mee neemt naar het voorval in de jaren tachtig.

Het verhaal gaat niet alleen over moord en het achterlaten van een baby maar ook over misbruik, huiselijk geweld en zit vol intriges.

Door drie personages aan het woord te laten en te springen van heden naar verleden krijg je tergend langzaam de informatie waar je als lezer naar uit kijkt.
Stukje voor stukje wordt het mysterie van het huis en zijn bewoners én de connecties tussen de verschillende karakters duidelijk. De belangrijkste connectie is uiteraard het huis maar hoe de verhoudingen tussen de personages liggen is bijzonder kundig in elkaar gedraaid en leuk om als lezer te ontdekken.

De auteur heeft alle moeite en tijd genomen om de verschillende verhaallijnen door elkaar heen te laten lopen én toch kloppend te houden. Prima dialogen en een leuke plottwist hier en daar geeft het verhaal net even meer. De vertelstijl is prima en weet de lezer te grijpen en door te laten lezen. Het einde misschien iets voorspelbaar maar dat zie je door de vingers omdat de auteur je toch in spanning weet te houden.
Want met die spanningsopbouw zit het prima, precies die je verwacht in een psychologische thriller. Het verhaal wordt ook nog eens in korte hoofdstukken neergezet zodat je elke keer denkt ‘nog één hoofdstukje’ en ondertussen gewoon door blijft lezen. Kortom een echte page-turner.

Ik geef het boek vier sterren

Conny Schelvis

Gastrecensent: Conny Schelvis-Mens over Verhalenvertellers 2

1

Titel Verhalenvertellers 2
Uitgeverij Macc
Diverse auteurs
Isbn 9789078437727

De bundel Verhalenvertellers is de tweede uit deze reeks. De bundel bevat een tiental korte verhalen van auteurs uit Nederland en Vlaanderen. De geweldig mooie cover is gemaakt door Tais Teng. Ik heb grote bewondering voor zijn illustratie talent. Vaak is een cover van zijn hand voor mij al een reden een boek te lezen.

De auteurs uit deze bundel zijn mij niet allemaal onbekend en wat betreft degene waar ik niet eerder wat van gelezen heb is een kort verhaal altijd een prima kennismaking met een auteur en zijn werk.
Voor elk verhaal staat er een foto van de auteur en een kleine beknopte biografie.

Johan Klein Haneveld staat in de deze bundel met twee verhalen: “ de schat van Mars’ en “Misrekening”. Hij heeft een prettige vertelstijl en altijd een goede opbouw in zijn verhalen waar het milieu altijd wel een rol lijkt te spelen. Zo ook in ‘ de schat van Mars” waarbij het einde wat voorspelbaar is maar door de goede spanningsopbouw is dat niet erg. “Misrekening” vond ik persoonlijk wat beter.

Theo Barkel schreef ‘ de Martiaansse connectie’ en als eerste vond ik het wel leuk dat een van de personages de naam Wells draagt en er ook een verwijzing naar “ War of the Worlds” is. Het verhaal heeft een prima introductie waardoor je als lezer voldoende informatie hebt om het te volgen. Het gegeven in dit verhaal waarbij iemand jaren later in dezelfde maatschappij terecht komt vond ik prima gevonden maar voor een kort verhaal had het wat minder uitgebreid gemogen. Het tempo van het begin in het verhaal zwakte wat af waardoor ik toch wat minder geboeid bleef doorlezen. Met een paar pagina’s minder had er wat meer tempo ingezeten en had het voor mij prettiger leesbaar geweest.

“Uitvaart op planeet Zonnebloem” van Jaap Boekestein is voor mij de favoriet uit deze bundel. Het is luchtig en met wat zwarte humor waar ik wel van houd. Er zijn twee bedrijven die zich bezig houden met uitvaarten en laatste-levenswensen waarbij de een de klassieke uitvaart kan regelen en de ander de ‘moorden en zelfmoorden’. Ze verwijzen de klanten naar elkaar door zodat ieder een waardige uitvaart kan krijgen. De uitvaart op planeet Zonnebloem is die van de Dondergod Votkan en zijn liefdesgodin regelt dit met meneer Curillius zodat het een mooie klassieke begrafenis kan worden. Helaas is het testament zoek maar meneer Morty van de andere uitvaartmaatschappij is op de hoogte van de laatste wensen van de Dondergod en op een bijzondere wijze kruisen de paden van beiden uitvaartverzorgers.
Het laat zich lezen als een verhaal uit de ‘griezelbus’ maar dan voor volwassenen.

“ Requeim voor Julie” van Karel Smolders en ‘Het gedicht dat overnieuw moest “ van Vince Penders waren niet iets voor mij. Het was mijn kennismaking met beiden auteurs maar in het eerste verhaal kon ik niet zo inkomen en het tweede was op rijmvorm en vond ik eerder vermoeiend dan vermakelijk. Het is wel een makkelijk rijm hoor maar niet mijn ding. Ook vind ik het ook nooit zo geslaagd als men namen van bestaande mensen ( in dit geval politici) meenemen in een fantasy verhaal maar dat is een persoonlijk iets van mij .

Martijn Kregting was tot dit verhaal “ daar bij de sterren” mij ook onbekend maar dit was een prettige kennismaking met zijn werk. Van hem zou ik graag meer willen lezen. Een ontroerend verhaal van een vader en de liefde voor zijn (zieke) dochter. Het maakt het SF verhaal persoonlijk en de manier van vertellen vond ik erg mooi. De emoties van de vader en dochter komen er goed tot zijn recht en het heeft een goede opbouw en prima einde. Zo moet een kort verhaal wezen. Alles weten te vertellen met voldoende woorden in een opbouw naar een mooi en afgerond einde. Ik ben zeer benieuwd naar ander werk van deze auteur.

“ Rozen hebben doornen” van Nanoek Kira is een verhaal over draken en krijgers. Persoonlijk ben ik een beetje ‘drakenmoe’ dus stapte ik misschien verkeerd in bij dit verhaal. Mijn eerste reactie is dan al snel ‘ alweer iets met een draak’. Na het lezen vond ik het wel aardig maar ik denk dat als ze dit als basis zou nemen voor een “ gewoon boek” het beter onder woorden kan worden gebracht. Voor een kort verhaal mist het gewoon iets.

Gerd Goris schreef eerder “ Goedzo en de zoeker”. Dit debuut heb ik eerder op mijn blog besproken en het was een aardig debuut maar kwam hier en daar wat betuttelend en oubollig over. Dit verhaal ‘ de Meesterproef ‘ speelt zich af in die zelfde wereld als dat boek en bekend met dit verhaal was ik ook al bekend met de schrijfstijl van de auteur. Het verhaal is compleet zelfstandig te lezen maar past ook goed bij dat boek. Hoewel niet heel origineel is het wel aardig ( ja en weer een verhaal met een draak). Mocht je na het lezen nieuwsgierig zijn is het boek een aanrader.

De bundel wordt afgesloten met een top verhaal van Jaap Boekestein & Tais Teng. Al eerder las ik iets van dit duo en het is een goede combinatie. Samen weten ze een goed verhaal neer te zetten. Wat klopt van het begin tot het einde. “een kring van cantharellen “ is een mooi fantasy verhaal wat je zou kunnen wegzetten als een sprookje. Ze weten de lezer te boeien van begin tot einde !

De bundel heeft voor mij zeer uiteenlopende verhalen waarbij “ een kring van cantharellen “ en “ uitvaart op planeet Zonnebloem” er voor mij uitsprongen. Ik geloof dat ik gewoon het werk van Jaap Boekestein enorm waardeer.
De verhalen uit de bundel zijn uiteenlopend en daardoor zal er ongetwijfeld wel voor een ieder wat tussen zitten. Maar juist door de enorme verschillen in de verhalen ( qua leesbaarheid, originaliteit en niveau) vind ik het lastig om de bundel in zijn geheel te beoordelen. Vandaar mijn drie sterren voor deze bundel.

Conny Schelvis

Gastrecensie: Conny Schelvis-Mens over: Marion van de Koolwijk- Over en uit

Titel Over en uit
Auteur Marion van de Coolwijk
Uitgeverij Karakter
Isbn 9789045212678

beoordeling sterren 4-

Marion van de Coolwijk debuteerde in 1998 als jeugdboekenschrijver en schreef meer dan 200 boeken. Dit is haar derde thriller. Haar eerste twee thrillers: ‘mangelvrouw’ en ‘ mannenjacht’ kon ik zeker waarderen. Inmiddels ligt haar vierde titel in de winkel maar ik had deze uit 2018 pas cadeau gekregen vandaar dat ik deze (wat oudere) titel las en bespreek.

De succesvolle Emiel heeft een bloeiende carrière als app-ontwikkelaar en zijn bedrijf timmert flink aan de weg. Emiel is getrouwd met Roos. Ze kennen elkaar al langer en trokken veel op als drietal samen met Gijs. Gijs is echter twee en half jaar geleden verongelukt bij het duiken en dat heeft zowel bij Emiel als Roos een flinke impact gemaakt. Snel na het ongeluk besluiten ze te trouwen (omdat Roos zwager bleek) en samen hebben ze een dochtertje Tirza. Omdat ze allebei druk zijn hebben ze een au pair in huis genaamd Adinda die helpt bij de zorg voor hun peuter. Roos kan de relatie tussen Emiel en Adinda niet echt plaatsen wel weet ze dat er iets meer speelt tussen die twee. Dit brengt haar op verdenkingen die haar relatie niet ten goede komen. Als Adinda met Tirza naar de speeltuin gaat wordt de kleine meid ontvoerd en neemt de dader contact op met Roos. Ze mag niemand informeren want de dader is een geest uit het verleden waar alleen zij mee kan dealen.

Ondertussen heeft Marion van de Coolwijk als thriller auteur haar strepen wel verdient en kan ze aansluiten in het rijtje van Saskia Noort, Simone van der Vlugt en noem er nog maar een paar uit dat genre thrillers maar op. Ze weet te boeien van begin tot het einde en heeft een originele opbouw en vertelstijl.

We gaan van start met een gebeurtenis van twee en half jaar terug waarbij iemand verdrinkt. Vervolgens zijn we in het heden bij Roos en Emiel en gedurende het verhaal switchen we tussen de belevenissen van dit echtpaar en het vermeende slachtoffer in het verleden. Als snel heb je als lezer door wie dat slachtoffer moet zijn dus als dat een verrassend element had moeten zijn is dat niet geslaagd maar als uiteindelijk de verhalen samen komen is er wel een heel leuke twist in het verhaal. Dat boontje om zijn loontje komt is hier zeker van toepassing. Op een originele wijze weet ze de lezer hiermee te verrassen en ik kon er zeker wel om lachen. Al zullen de personages uit het verhaal gelachen hebben als een boer met kiespijn.

Over de personages kan ik alleen maar zeggen dat ze voldoende zijn uitgewerkt voor het verhaal maar iets meer hadden mogen worden uitgediept. Maar zoals gezegd voor het verhaal was dit niet echt nodig maar had leuk extraatje geweest. Verder is de spanningsopbouw prima en het wisselen in verhaallijnen wordt goed ondervangen doordat er dan boven de hoofdstukken het jaartal /tijdstip staat vermeldt van waar we ons in het verhaal bevinden. Het leest echter zo lekker weg dat je dat niet eens nodig zou hebben om het verhaal goed te volgen. Je wordt namelijk zo meegenomen in het verhaal dat je gewoon door blijft lezen.
Waarom ik dan een 4- geef en geen 4 sterren of hoger ? Omdat ik het weliswaar een prettig leesbaar boek vond maar niet thrillerwaardig spannend én omdat er op een leuke twist na weinig verrassingselementen in zaten.
Maar over het geheel genomen kan ik het van harte aanraden.

Conny Schelvis

Gastrecensent: Connie Schelvis-Mens- Even voorstellen!

Toen Tazzy haar plannen bekend maakt voor 2020 waarbij ze gastrecensenten zocht en bloggers die hun blog wilde voorstellen was ik meteen enthousiast. Ik volg haar sites al een tijdje en heb in het verleden wel eens een boek voor haar besproken. Ik nam snel contact met haar op en ga elke maand twee boeken recenseren. Eén voor het blog “ ik hou van horror, fantasy en spanning” en één voor het blog “ ik hou van historische, leerzame boeken en romans”. Ik heb er veel zin in en ik hoop dat jullie de boeken die ik ga bespreken de moeite waard vinden ook op te pakken !

Daarnaast gelijk maar even mijzelf en mijn blog aan jullie voorstellen. Ik ben dus Conny, 49 jaar en een veel-lezer. Alles met letters wil ik lezen… (wat niet lukt want mijn nog-te-lezen-berg gaat over de 400 titels heen, ik tel niet meer). Ik lees het liefst thrillers, horror en waargebeurde verhalen. Ik ben werkzaam in de ouderenzorg ( hoop dit jaar te slagen voor de verpleegkundige opleiding) en ook boeken uit deze sector lees ik met belangstelling. Ik ben getrouwd en heb een dochter van 16 jaar oud en twee stiefzoons die inmiddels hun eigen weg wel gaan.

In 2013 kwam ik in contact met Pieter Feller van Boekenbijlage via Twitter. Hij zocht jonge recensenten voor chicklitts en ik trok de stoute schoenen aan met de mededeling ‘je bent zo oud als je je voelt ‘ en zo kwam ik terecht in recensentenland. Met een twintigjaar lange ervaring als boekverkoper las ik al alles wat los en vast zat en wat is leuker om je boekenliefde zo te delen met andere lezers? Omdat Boekenbijlage vrijwel alleen recensies plaatst van nieuwe titels en niet altijd van het genre wat ik graag lees kwam er al snel een idee om een bescheiden boekenblog te starten. Dit werd ‘ conniesboekkies’ en ik vond het heel wat om mijn eerste recensie te plaatsen omdat ik een behoorlijke digibeet ben. Nog steeds heb ik mij nog steeds niet verdiept in de mogelijkheden van wordpress. Ik schuif het vooruit. Misschien als mijn opleiding klaar is dat ik daar tijd voor ga zoeken.
Ik ben mijn blog gestart om naast Boekenbijlage ook andere boeken te bespreken en af en toe verslag te doen van een boekpresentatie of ander boekennieuwtje. Alle genres komen wel voorbij. Ik vind het soms een uitdaging om buiten mijn comfortzone te lezen. Mijn dochter had in het begin ook een boekenhoekje. Ze was in 2014 een jaar lang ambassadeur van kinderboekenschrijfster Tosca Menten en dat moest uiteraard ook gepromoot worden. Inmiddels zijn we dik zes jaar verder. Ik probeer wekelijks, liefst dagelijks maar dat lukt niet vanwege drukte thuis, studie en werk, wat te plaatsen op mijn blog en schrijf ook recensies voor de site van Nienke Pool, gekoppeld aan de Facebookgroep “Kinderboeken & Y.A.”. Het leuke van kinderboeken en y.a. lezen is dat het heerlijk tussendoor kan , zeker als je zo druk bent als ik. Af en toe ook nog een recensie voor Boekenbijlage en vanaf volgend jaar ook voor Tazzy. Op naar een mooi boekig jaar !

Conny Schelvis
http://www.conniesboekkies.wordpress.com

Gastrecensie: Stephanie v.d Maris-Siebelink over: Dodelijk Spiritisme

Ik mocht van Tazzy dit boek lezen.
Dodelijk spiritisme – Joke de Meyer

Een erfgename erft een spook achtig huis. Maar bij aankomst wordt er een moord gepleegd.
Eerst werden er sceanes gedaan in dit huis. Zou het dan toch het werk van de geesten zijn?
Je volgt de rechercheurs in het verhaal.

Ik vond dat er heel veel personages in zaten met te weinig diepgang. Zelfs aan het einde van het boek wist ik nog niet wie, wie was.

Het is een vlaams boek dat ik als Nederlander af en toe irritant vond door de uitspraken en dergelijke. Ook ergerde ik mij aan verschillende andere zaken.
Te veel personages in zo een kort verhaal.
Personages met de achternaam van de schrijfster. Vind ik persoonlijk vreemd..
Een rechercheur die een verpleegster gaat versieren terwijl hij een verhoor aan het doen is?
Ook de foto van de schrijfster op de achterflap. Een slechte foto waar een stuk van haar hoofd er af geknipt is..

Het einde was netjes afgewerkt. Ik had het plot wel verwacht maar het was wel een goed uitgewerkt einde.

Nee, helaas. Het was duidelijk niet mijn boek. Ik kan het dan ook niet meer dan 2,5 sterren geven.

Gastrecensie: Conny Schelvis over Het Appartement

2

Auteur S.L. Grey
Titel het appartement
Vertaling Henk Moerdijk
Isbn 9789044351651
Jaar van uitgave 2017
Uitgeverij the house of books

S.L. Grey is een schrijversduo bestaande uit Sarah Lotz en Louis Greenberg.
Sarah Lotz is zombiefan en schrijft misdaadromans en thrillers ( ik las met plezier de thriller ‘de vierde dag’ van haar hand) en Louis Greenberg si schrijver en redacteur. Hij behaalde een doctoraat in post-religieus apocolyptische fictie en in vampierfictie (ik wist niet eens dat dat bestond). Net als Sarah Lotz is hij een groot horrorliefhebber dus dat deze twee zich gevonden hebben om samen een verhaal te schrijven moet toch wel een goede combinatie zijn?

In ‘het appartement’ draait het om Mark en Steph. Samen met hun dochtertje Hayden wonen ze in Kaapstad. Ondanks hun leeftijdsverschil en het feit dat Hayden niet helemaal in de planning was lijken ze het wel voor elkaar te hebben. Als ze het slachtoffer worden van een gewapende overval op hun woning staat hun relatie behoorlijk onder druk. Beide proberen het trauma te verwerken, geven onbewust elkaar verwijten over en weer en moeten ondanks alle spanningen het dagelijks leven weer op zien te pakken. Het lijkt echter dat het veranderen van hun huis in een fort ( met tralies voor het raam en een alarmsysteem) niet de oplossing is van de slapeloze nachten van Mark en de stress van beiden.
Als vriendin Carla met haar jongere vriend Damon komen eten komt het gesprek al snel op de overval en hoe het met ze gaat. Damon stelt voor dat ze er eens tussenuit moeten gaan maar Mark en Steph geven aan dat ze geen geld hebben voor een vakantie. Damon verteld ze over een huizenruil. Dat je op een site je woning kunt aanbieden voor een korte vakantie en jezelf in het huis van die personen kunt gaan logeren. Steph ziet zichzelf al door de straten van Parijs zwalken maar Mark houd de boot af. Stiekem bezoekt Stehp de site, schrijft zich in en speurt zelf naar een huis in Parijs. Al snel ziet ze een appartement en legt contact met de eigenaar. Ze komen tot een overeenkomst en zelfs Mark ziet het wel zitten. Hayden gaat uit logeren bij oma en opa en het stel vertrekt naar Parijs waar ze in een grote teleurstelling terecht komen. Het appartement lijkt in het geheel niet op wat de foto’s voorspiegelde, het is oud en vies net als het hele gebouw. Het gebouw staat zo goed als leeg, er is alleen een gestoorde kunstenares op de bovenste verdieping en de eigenaar is onbereikbaar (en zelfs nooit aangekomen in Kaapstad). Vanaf het moment dat ze in het appartement zijn aangekomen gebeuren er vreemde dingen en hangt er een beklemmende sfeer. Als dat nog niet genoeg is hebben ze ook nog geldproblemen en gaat er iemand dood. Na verhoor van de politie waarna besloten is dat het geen misdrijf was maar het noodlot willen ze niets liever dan naar huis. Maar thuis aangekomen blijkt dat ze niet alles in Parijs hebben achtergelaten. Hoe meer ze proberen te achterhalen hoe de vork in de steel zit hoe meer ze in een web verstrikt raken van de ellende die ze dachten achtergelaten te hebben.

De cover sprak mij meteen aan net als de tekst op de achterflap. De belofte voor een slapeloze nacht trok mij wel aan. Het kan mij soms niet spannend of eng genoeg zijn. Dus de lat lag hoog. Het verhaal leest heerlijk weg, een prettige schrijfstijl en je hebt totaal niet in de gaten dat je met twee schrijvers te maken hebt want het is echt een geheel. Dus qua samenwerking geslaagd.
Het perspectief wisselt tussen Marc en Steph en mondjesmaat krijg je als lezer informatie waardoor je hoopt dat de spanning langzaam op blijft bouwen naar een goede ontknoping.
Noem het spiritueel of paranormaal maar de vage sfeer zit zeker in het verhaal. In het appartement doen ze bizarre ontdekkingen die eigenlijk niet helemaal werden uitgewerkt. Wat jammer is. Sowieso miste ik de diepgang hier en daar in het verhaal. Het verhaal kabbelt dan ook maar wat door. De periode in Parijs is in verhouding ook wat kort terwijl je verwacht dat daar meer zou gebeuren. Maar zoals gezegd nemen ze de ellende mee naar huis en gaat het verhaal door. Hier en daar wat voorspelbaar maar door de prettige schrijfstijl lees je het wel in één ruk door. Het einde vond ik ook wel heel cliché en dat vond ik gewoon jammer.

Het begon als een spannend horror verhaal maar in de loop van het verhaal stort het in en wordt het een dertien uit een dozijn verhaal met een voorspelbaar einde. Geen rillingen over mijn rug, wie weet in een volgende boek van dit duo wel.

Conny Schelvis

3 sterren, met name voor de toegankelijke en vlotte, prettige vertelstijl.

.

Gastrecensie: Conny Schelvis over- Dodenstoel

2

Titel Dodenstoel
Auteur Johan Andersen
Uitgeverij Harper Collins
Isbn 9789402702712

Johan Andersen (pseudoniem van Júrgen Snoeren, bekend van het tweeluik ‘de demon van Felswyck) studeerde literatuurwetenschap en is naast schrijver ook uitgever.

Dodenstoel is zijn thrillerdebuut.Ex-commando en veiligheidsadviseur Eugénie Hamer, van defensie wordt na een missie in Kiev uit zijn bed gebeld om te adviseren bij een moordzaak. Met flinke tegenzin gaat hij richting Amsterdam. Daar heeft Neli Panka, inspecteur bij de afdeling Zware Criminaliteit de leiding over het moordonderzoek. Een echtpaar is op gruwelijke leven om het leven gebracht en er is een jongen als getuige op de plaats delict achtergelaten.

Deze is echter zwaar getraumatiseerd en kan geen woord uitbrengen.
Neli Panka is gespecialiseerd in ‘seriemoordenaars’ en wil al snel de dader dit profiel toekennen.
Hamer is echter van mening dat het onderzoek nog alle kanten op kan gaan wat de nodige wrijving geeft tussen dit duo. Als de moordenaar op zijn manier contact zoekt met de inspecteur door middel van brieven in de stijl van ‘Jack the Ripper’ en ‘de Zodiackiller’ én er nog meer moorden volgen wijst alles toch in de richting van een seriemoordenaar. De dader verwijst ook naar een site waarop een elektrische stoel te zien is met een getal en een korte tekst. Ook dit moeten ze zien als een hint naar de ware aard van de dader en zijn motief.
Het onderzoek brengt Hamer en Panka in het criminele wereldje van drugssmokkel, mensenhandel maar ook dat van doofpotten en corruptie.

Ondanks hun stroeve start komen ze er toch achter dat samenwerken een betere optie is om achter de waarheid te komen.Ik denk dat het verstandig is dat de auteur voor zijn thrillerdebuut een andere naam heeft gekozen. Als hij dit niet had gedaan maak je denk ik onbewust een vergelijking naar zijn fantasy verhalen. Zelf heb ik die nog niet gelezen maar weet uit ervaring dat je dat toch snel doet.
Dit uitstapje op thrillergebied heeft de auteur met beide benen op de grond gehouden en met veel oog voor details weet hij een dikke pil neer te zetten waarin meerdere lijnen uitgezet worden en aardig wat personages op het toneel verschijnen.De cover sprak mij meteen aan. Alleen was het heel jammer dat de stoel die in het boek wordt beschreven totaal niet lijkt op de stoel van de afbeelding. Misschien is dat niet iedereen opgevallen maar ik ben iemand die dat wel opvalt. De tekst op de achterzijde maakt nieuwsgierig genoeg om het boek te willen lezen.Het verhaal maakt een behoorlijk heftige start, waarbij de plaats delict tot in detail wordt omschreven. De dader schuwde geen geweld en je ziet nog net de bloedspetters niet van het slachtoffer druipen. Persoonlijk hou ik wel van snoeiharde thrillers dus ik dacht dat het goed van start ging. Helaas zakt het verhaal hier en daar qua tempo wel wat in. Op dat soort momenten leest het een beetje als een aflevering van een gemiddelde politieserie.

Doordat de auteur goed zijn best doet heel veel in het verhaal te stoppen, iets waar de achtergrond van Hamer ( voormalig commando die onder andere diende ten tijde van de val van Srebrenica) zich goed voor leent, is er wel het risico dat het een beetje te veel gaat worden en moet je in het begin best wel even in het verhaal komen. Soms vond ik het wel jammer dat er bij sommige zaken niet veel achtergrond informatie wordt gegeven terwijl over iets simpels als een beschrijving van een woning of straat weer heel veel details worden gegeven. Hoewel fictie is het gevaar bij dit soort ‘huis-tuin en keukendetails’ niet altijd kloppen met de waarheid. Iets waar de een overheen zal lezen en ik uiteraard weer moet blijven hangen. (dit als kleine praktische kanttekening).De schrijfstijl is prettig al moest ik even inkomen in het verhaal zelf. Jammer was dat ik snel door had wie de dader moest zijn ( te snel) en mij kon irriteren aan Hamer en Panka die dat maar niet door leken te hebben en af en toe heel onbezonnen te werk gingen met de nodige voorspelbaarheid voor het verhaal.

Dat Hamer ook nog eens iets heel belangrijks uit het verleden niet meteen herinnerde vond ik iets te ver gezocht. Als uiteindelijk het plot zich onthult en alle eindjes bij elkaar komen was het voor mij een bevestiging van mijn daderkeuze. Het einde is mooi afgerond en ondanks mijn kanttekeningen kan ik niet anders zeggen dat het een aardig thrillerdebuut is.Ik hoorde dat er een nieuw verhaal over Hamer gaat komen. Persoonlijk hoopte ik echter dat hij een ander soort thriller zou schrijven. Ik ben wel nieuwsgierig of Hamer genoeg munitie heeft om weer een boek te kunnen vullen of dat hij al zijn kruit in dit verhaal al heeft verschoten.

Als ik er sterren aan moet toebedelen zou ik het drie sterren geven.

Conny Schelvis

(Gast)recensie: Johan Klein Haneveld over Ton den Dekker- Sleutel van het universum

Gast-Recensie

Sleutel van het universum – Ton den Dekker

Science fiction van Nederlandse bodem is nog steeds een relatief zeldzaam voorkomend verschijnsel en dat alleen al is reden om enthousiast te zijn over deze boeken van Ton den Dekker. Flinke pillen, die hij ook nog eens in eigen beheer uitbrengt. Ik heb begrepen dat in 2018 deel vier van de serie zou moeten uitkomen. Het enthousiasme van de auteur voor zijn verzonnen verhaalwereld moge daaruit wel duidelijk zijn, net als zijn doorzettingsvermogen.
Dit is het derde deel van de reeks, waarvan ik de eerste twee delen ook heb gerecenseerd. Lezers die de eerste twee delen niet hebben gelezen, raad ik af om met dit deel te beginnen. Als je de eerste twee delen wel hebt gelezen zal het logisch zijn ook dit deel aan te schaffen. Maar een waarschuwing is op zijn plaats: ik vond dit derde deel minder interessant dan het tweede en vooral het eerste deel. Je moet echt behoorlijk geïnteresseerd zijn in het verhaal van de familie Ayton om ook hiervan te kunnen genieten. Ikzelf geef het drie sterren in plaats van de vier die ik aan de eerste twee delen gaf.
Voor mij is drie sterren nog steeds voldoende. Den Dekker’s schrijfstijl bevalt me wel. Goede afwisseling in zinslengte en opbouw, natuurlijk klinkende dialogen, af en toe wat humor. Geen storende taalfouten of grammaticale missers. Ik kwam in dit boek wat d/t-fouten tegen, maar dat was het enige (vooral voor een zelf gepubliceerd boek een compliment waard). Als Den Dekker zich aan actiescènes waagt blijkt hij daar talent voor te hebben. Deze passages zijn altijd spannend, met een gruwelijk randje. Dat mag ik wel.
Ik meende in dit deel bovendien op te merken dat de auteur als schrijver gegroeid was. De dialogen waren minder uitvoerig dan in het eerste deel. Daar had ik het idee dat elk woord dat mensen uitspreken werd weergegeven, ook als dat voor het verhaal niet nodig was. Hier waren de dialogen meer gestroomlijnd. Ook kwam ik niet meer zoveel storende uitwijdingen tegen over de geschiedenis en de technologie van de Aytons. Deels omdat de meeste details al in de eerdere boeken voorbij waren gekomen, maar ook omdat meer informatie middels dialogen en gebeurtenissen werd overgedragen. Dat zorgde voor een prettigere leeservaring.
Waarin deze verhalen uitblinken is de wereldopbouw. De toekomstige wereld van Gaul is tot in detail uitgedacht en is ook nog eens overtuigend. Ik genoot van dit aspect van deze verhalen, ook hier weer. En als bonus krijgen we in dit deel ook nog eens niet alleen beschrijvingen van andere planeten, maar ook een tijdreis naar het Rotterdam van 2024.
Mijn belangrijkste kanttekeningen bij dit boek zijn in de eerste plaats dat dit een tussenroman is. Er gebeurde relatief weinig en twee verhaallijnen die belangrijk zijn, hebben relatief weinig met elkaar te maken. Middels dromen van een van de karakters wordt gesuggereerd dat er heel veel mis kan gaan, maar uit het verhaal blijkt dat niet. Alleen het deel in het Rotterdam van 2024 was echt spannend. Dit komt mede doordat de kant van de hoofdpersonen veel machtiger is dan die van hun tegenstanders. Dit leidt tot het vreemde effect dat je als lezer op de hand gaat zijn van de ‘slechten’ – en ze zijn ook heel slecht, met aanrandingen en martelingen en aanslagen. De familie Ayton, die we volgen, heeft intelligente ruimteschepen, poorten waarmee ze door ruimte en tijd kunnen reizen, machtige robots (die ook de toekomst kunnen voorspellen), een vorm van meditatieve dans waarmee ze bijna alles kunnen (zoals de tijd bijna stilzetten), verborgen bases en ga zo maar door. Het misdaadimperium dat hen bedreigt beschikt eigenlijk alleen maar over de kroontechniek (die ooit van de Aytons is gestolen) en doet verder in alles voor de Aytons onder. Omdat je als lezer toch bijna automatisch voor de ‘underdog’ bent, zoals in het verhaal van David en Goliath, en bijna elk sprookje (en Star Wars), begin je hier te hopen dat het Consortium de bovenhand behaalt. De Aytons geven ook nog eens niet het idee dat het ze moeite kost. Zelfs als een van hen in vermomming door de vijand gevangen wordt gehouden bestaat er eigenlijk geen twijfel of ze alles onder controle heeft. Ik denk dat de schrijver zich heeft laten meeslepen door zijn enthousiasme over zijn wereld en de Aytons en dat hij pas daarna heeft bedacht dat hij een vorm van conflict moest introduceren. Dat het Consortium op de tweede plek kwam, en voor hem ook minder belangrijk is dan het laten zien van de glorieuze toekomst die de Aytons mogelijk maken. Maar daardoor is het evenwicht van het verhaal zoek. Ik vond dat jammer.
Tenslotte leunt dit boek wel heel veel op ‘magische technologie’ van poorten door ruimte en tijd tot meditatieve dans van patronen waardoor iemand zelfs van een man in een vrouw kan veranderen. Het verstoorde voor mij in elk geval de ‘suspension of disbelief’. Het verhaal is hierdoor meer fantasy dan science fiction geworden. Meer dan het in het eerste deel was – daar was het nog een beetje geloofwaardig.
Kortom, wat mij betreft gemengde gevoelens over dit boek, maar het leest vlot en de wereldopbouw is boeiend. Dus voor wie enthousiast was over deel 1 en 2 toch wel een aanrader.

Johan Klein Haneveld

Gast recensie: Ans Stier over Owan Drake- de zaden der hoop 1

Recensie De Zaden der Hoop boek 1 – Owan Drake

Samenvatting
Xavier krijgt de opdracht van zijn leermeester en wijsgeer Benedictus om een serie boeken te lezen over licht en duisternis. Hij gaat helemaal op in deze verhalen.
Maar wat Xavier niet weet, is dat hij door het verzoek van Benedictus op te volgen misschien wel een corrupte tak van de regering, genaamd de Bloedraven – die ook in die vertellingen uit het verleden voorkomen – kwaad gemaakt heeft en hierdoor betrokken wordt bij een oude oorlog.

Leeservaring
Omdat het boek vele goede recensies heeft werd ik nieuwsgierig naar het verhaal en het werk van deze auteur. Helaas moet ik constateren dat dit boek mij niet heeft kunnen pakken. Er komen veel personages in voor die naar mijn idee beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Ook kan ik mij niet zo goed een voorstelling maken van de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. Dit samen maakt dat ik me niet goed in het verhaal kan inleven en er dus ook moeite mee had om geconcentreerd te blijven. Helaas heb ik me ook gestoord aan het taalgebruik. Er wordt regelmatig vulgair gevloekt en in vrijwel ieder hoofdstuk wordt uit de doeken gedaan dat de personages moeten urineren. Hier heb ik me eerlijk gezegd wel aan gestoord. Hierdoor was mijn concentratie op het verhaal ook minder. Als de auteur in volgende boeken hier minder nadruk op legt leest het waarschijnlijk prettiger weg. Er zijn zeker ingrediënten voor een mooi fantasy verhaal aanwezig maar die hadden wat meer uitgewerkt kunnen worden. Helaas heeft het boek niet aan mijn verwachtingen voldaan.

Gastrecensie: Johan Klein Haneveld over: Mijn naam is Jack- Ton den Dekker

Jack is mijn naam
Ton den Dekker

Ik kreeg de trilogie ‘Vrede van Gaul’ van Tazzy Jeninga om gastrecensies te schrijven voor haar blog. Ik had wel ‘ja’ gezegd, maar ik had het daadwerkelijk lezen van de boeken toch uitgesteld, omdat ik dacht dat het met de kwaliteit abominabel gesteld zou zijn. Immers, dit waren in eigen beheer of via publishing on demand uitgegeven boeken van iemand wiens naam ik nog nooit was tegengekomen in bundels of tijdschriften of in lezers- en schrijversgroepen op het internet. Dan zou het wel niet veel voorstellen, geloofde ik. In mijn recensie van het eerste deel schreef ik al dat ik tot mijn verrassing mijn woorden moest terugnemen. Ik gaf het boek zelfs vier sterren (zij het net aan, een 7,5). Het was een fascinerend SF-verhaal in een toekomstige wereld waar een nieuwe beschaving Europa en een groot deel van Azië heeft ingenomen. Dit land, ‘Gaul’, wordt gekenmerkt door een hoog ontwikkelde technologie in combinatie met spiritualiteit en zorg voor de omgeving. Het lijkt een utopie, maar er zijn schaduwkantjes aan, zo zorgt de angst voor vreemdelingen van de Galliërs dat landen buiten Gaul zich daadwerkelijk tegen hen gaan keren, en is er een familie die in het geheim de koers van de wereld lijkt te bepalen. Hoofdpersoon Detlev blijkt tot deze familie te behoren en moet al snel op de vlucht slaan voor misdadigers van buiten en voor de Gallische wet, en dreigt zijn vrienden en familie mee te sleuren in zijn val. Mijn belangrijkste problemen met het boek waren het wat trage tempo en de overdaad aan verklarende teksten. Dit is een geval waarbij de regel ‘show, don’t tell’ nou wel een keer wat meer mocht worden toegepast. Op deze punten en een zeker melodramatisch toontje in de beschreven relaties na vond ik het boek zeker tot de verbeelding spreken en het tweede deel liet ik dan ook niet zo lang liggen. Dit boek speelt zich af zeven jaar na het eerste. Detlev is onder de naam Jack in dienst van het leger van een buitenaardse satelliet. Zijn geheime familie is aan het organiseren dat hij kan verdwijnen en zijn opleiding kan vervolgen. Maar voor dat kan gebeuren raakt hij in conflict met iemand die hij van vroeger herkent, Diel Nyquist. Bovendien is hij als doedelzakspeler uitgenodigd voor de bruiloft van een vroegere vriend (die niet weet dat Jack eigenlijk Detlev is) waar hij een duet moet zingen met April, een meisje dat op Detlev verliefd was. Complicaties volgen elkaar vanaf dat moment natuurlijk in een hoog tempo op.
Laat ik met de negatieven beginnen. Mijn kleinste kritiekpuntje is dat er een paar redactiefoutjes in staan: een of twee d/t-foutjes, een paar ontbrekende woorden, dat soort dingen. Niet veel en ik zag geen kromme zinnen, storende herhaling van woorden of begrippen of beschrijvingen die niet klopten. Verder valt de schrijver nog steeds in zijn oude valkuil van het teveel willen beschrijven. Verklaringen van gebruiken en achtergronden zijn vaak langer dan een pagina. De wereldbouw had eerder gesuggereerd kunnen worden want al deze details zijn niet nodig voor de ‘suspension of disbelief’. Ik ben sowieso niet heel groot fan van de alwetende verteller die hier gebruikt wordt, waarbij we in ieders gedachten kunnen kijken. Ik leef liever per scene met één persoon mee. Maar het leidt ook tot goedkoop spanning opwekkende zinnen als ‘Hij zou spoedig ontdekken, dat hij zich daarin had vergist …’ Ik vond soms de emoties van karakters wel heel groot uitgemeten (er wordt veel gehuild, vooral door vrouwelijke karakters). Verder was dit wel heel duidelijk een tussenboek. Het verhaal was veel kleinschaliger, in ruimte zowel als in tijd, en er gebeurt veel minder dan in het eerste boek. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat het daardoor trager las (ook door alle uitleg) ben ik er uiteindelijk toch vlug doorheen geschoten. De schrijfstijl is, ondanks mijn aantekeningen daarbij, toch plezierig te noemen. Niet hoogdravend, maar passend bij het verhaal dat de schrijver voor ogen stond.
Wat me vergeleken met het eerste deel meeviel was dat de dialogen waren aangescherpt. Ik had veel minder het idee dat gesprekken onnodig volledig waren uitgeschreven met inbegrip van standaard interacties die ervaren schrijvers zouden weglaten. In het eerste boek waren de dialogen daardoor traag, met opvulling die niet veel toevoegde, maar hier waren de gesprekken relevanter en daardoor interessanter. Daar had de schrijver veel van geleerd. Ook vond ik een aantal van de SF-ideeen die in het laatste deel van het boek om de hoek kwamen kijken heel erg boeiend. De bijzondere familie blijkt een grootschalig ideaal te hebben, me toen ik erover las even de adem benam. Ik hou van grote ideeën in mijn verhalen, dus ik kon dit wijdere perspectief wel waarderen. Het maakt me ook heel benieuwd naar het derde deel, waarin we er volgens mij nog veel meer over zullen lezen.
Een laatste opmerking die ik nog wil maken is meer ideologisch. Ik had er in het eerste boek al last van, maar nu nog meer, dat ik de neiging had om voor de slechteriken te zijn. Ik vroeg me al af waarom die zo slecht werden weergegeven, als meedogenloze misdadigers, die het hele zonnestelsel willen vernietigen en niets anders kennen dan haat. Als ze subtieler waren geweest, had ik ze als de ‘goeien’ gezien. Je bent namelijk als lezer meestal geneigd te kiezen voor de zwakkere partij in het verhaal, voor de ‘underdog’, degene die niet al bij aanvang van het verhaal de touwtjes in handen heeft. We zijn voor het verzet in Star Wars, niet voor de Empire, voor de hobbits, niet voor Sauron. De ‘goeden’ in dit verhaal, de familie Ayton, zijn echter hoog verheven boven de vijanden, die gewone mensen zijn als jij en ik. Detlov en zijn familie kunnen tot wel duizend jaar blijven leven, beheersen gevechtstechnieken beter dan ieder ander, hebben een eigen eiland, worden gediend door androïden en ruimteschepen, blijken te beschikken over levensvormen van nanotechnologie die eigenlijk alles kunnen, zelfs in de tijd en door de ruimte reizen, en ze kunnen ook nog eens zonder repercussies in het veiligheidsnetwerk van Gaul binnendringen. Dat maakt ze eigenlijk vanaf het begin de gedoodverfde winnaar en hun vijanden de ‘underdogs’. Ik weet dat de hoofdpersoon de erfenis van zijn familie als een vloek ziet, maar zo werd het niet echt door de schrijver gebracht. Bovendien, als de vijand nu wordt verslagen, is dat omdat die slechts een gewoon mens is, en de familie Ayton gewoon ‘beter’. Alsof de gemodificeerde Khan het wint van kapitein Kirk omdat hij sterker is. Daar had de schrijver wat beter over kunnen nadenken.
Toch ben ik over het algemeen positief over dit boek. Een originele wereld, leuke ideeën en een vlotte schrijfstijl (hoewel met ‘infodumps’) maken dit een welkome toevoeging aan de het nog kleine terrein van de Nederlandstalige sciencefiction.

Johan Klein Haneveld