Gastrecensie: Johan Klein Haneveld over: Mijn naam is Jack- Ton den Dekker

Jack is mijn naam
Ton den Dekker

Ik kreeg de trilogie ‘Vrede van Gaul’ van Tazzy Jeninga om gastrecensies te schrijven voor haar blog. Ik had wel ‘ja’ gezegd, maar ik had het daadwerkelijk lezen van de boeken toch uitgesteld, omdat ik dacht dat het met de kwaliteit abominabel gesteld zou zijn. Immers, dit waren in eigen beheer of via publishing on demand uitgegeven boeken van iemand wiens naam ik nog nooit was tegengekomen in bundels of tijdschriften of in lezers- en schrijversgroepen op het internet. Dan zou het wel niet veel voorstellen, geloofde ik. In mijn recensie van het eerste deel schreef ik al dat ik tot mijn verrassing mijn woorden moest terugnemen. Ik gaf het boek zelfs vier sterren (zij het net aan, een 7,5). Het was een fascinerend SF-verhaal in een toekomstige wereld waar een nieuwe beschaving Europa en een groot deel van Azië heeft ingenomen. Dit land, ‘Gaul’, wordt gekenmerkt door een hoog ontwikkelde technologie in combinatie met spiritualiteit en zorg voor de omgeving. Het lijkt een utopie, maar er zijn schaduwkantjes aan, zo zorgt de angst voor vreemdelingen van de Galliërs dat landen buiten Gaul zich daadwerkelijk tegen hen gaan keren, en is er een familie die in het geheim de koers van de wereld lijkt te bepalen. Hoofdpersoon Detlev blijkt tot deze familie te behoren en moet al snel op de vlucht slaan voor misdadigers van buiten en voor de Gallische wet, en dreigt zijn vrienden en familie mee te sleuren in zijn val. Mijn belangrijkste problemen met het boek waren het wat trage tempo en de overdaad aan verklarende teksten. Dit is een geval waarbij de regel ‘show, don’t tell’ nou wel een keer wat meer mocht worden toegepast. Op deze punten en een zeker melodramatisch toontje in de beschreven relaties na vond ik het boek zeker tot de verbeelding spreken en het tweede deel liet ik dan ook niet zo lang liggen. Dit boek speelt zich af zeven jaar na het eerste. Detlev is onder de naam Jack in dienst van het leger van een buitenaardse satelliet. Zijn geheime familie is aan het organiseren dat hij kan verdwijnen en zijn opleiding kan vervolgen. Maar voor dat kan gebeuren raakt hij in conflict met iemand die hij van vroeger herkent, Diel Nyquist. Bovendien is hij als doedelzakspeler uitgenodigd voor de bruiloft van een vroegere vriend (die niet weet dat Jack eigenlijk Detlev is) waar hij een duet moet zingen met April, een meisje dat op Detlev verliefd was. Complicaties volgen elkaar vanaf dat moment natuurlijk in een hoog tempo op.
Laat ik met de negatieven beginnen. Mijn kleinste kritiekpuntje is dat er een paar redactiefoutjes in staan: een of twee d/t-foutjes, een paar ontbrekende woorden, dat soort dingen. Niet veel en ik zag geen kromme zinnen, storende herhaling van woorden of begrippen of beschrijvingen die niet klopten. Verder valt de schrijver nog steeds in zijn oude valkuil van het teveel willen beschrijven. Verklaringen van gebruiken en achtergronden zijn vaak langer dan een pagina. De wereldbouw had eerder gesuggereerd kunnen worden want al deze details zijn niet nodig voor de ‘suspension of disbelief’. Ik ben sowieso niet heel groot fan van de alwetende verteller die hier gebruikt wordt, waarbij we in ieders gedachten kunnen kijken. Ik leef liever per scene met één persoon mee. Maar het leidt ook tot goedkoop spanning opwekkende zinnen als ‘Hij zou spoedig ontdekken, dat hij zich daarin had vergist …’ Ik vond soms de emoties van karakters wel heel groot uitgemeten (er wordt veel gehuild, vooral door vrouwelijke karakters). Verder was dit wel heel duidelijk een tussenboek. Het verhaal was veel kleinschaliger, in ruimte zowel als in tijd, en er gebeurt veel minder dan in het eerste boek. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat het daardoor trager las (ook door alle uitleg) ben ik er uiteindelijk toch vlug doorheen geschoten. De schrijfstijl is, ondanks mijn aantekeningen daarbij, toch plezierig te noemen. Niet hoogdravend, maar passend bij het verhaal dat de schrijver voor ogen stond.
Wat me vergeleken met het eerste deel meeviel was dat de dialogen waren aangescherpt. Ik had veel minder het idee dat gesprekken onnodig volledig waren uitgeschreven met inbegrip van standaard interacties die ervaren schrijvers zouden weglaten. In het eerste boek waren de dialogen daardoor traag, met opvulling die niet veel toevoegde, maar hier waren de gesprekken relevanter en daardoor interessanter. Daar had de schrijver veel van geleerd. Ook vond ik een aantal van de SF-ideeen die in het laatste deel van het boek om de hoek kwamen kijken heel erg boeiend. De bijzondere familie blijkt een grootschalig ideaal te hebben, me toen ik erover las even de adem benam. Ik hou van grote ideeën in mijn verhalen, dus ik kon dit wijdere perspectief wel waarderen. Het maakt me ook heel benieuwd naar het derde deel, waarin we er volgens mij nog veel meer over zullen lezen.
Een laatste opmerking die ik nog wil maken is meer ideologisch. Ik had er in het eerste boek al last van, maar nu nog meer, dat ik de neiging had om voor de slechteriken te zijn. Ik vroeg me al af waarom die zo slecht werden weergegeven, als meedogenloze misdadigers, die het hele zonnestelsel willen vernietigen en niets anders kennen dan haat. Als ze subtieler waren geweest, had ik ze als de ‘goeien’ gezien. Je bent namelijk als lezer meestal geneigd te kiezen voor de zwakkere partij in het verhaal, voor de ‘underdog’, degene die niet al bij aanvang van het verhaal de touwtjes in handen heeft. We zijn voor het verzet in Star Wars, niet voor de Empire, voor de hobbits, niet voor Sauron. De ‘goeden’ in dit verhaal, de familie Ayton, zijn echter hoog verheven boven de vijanden, die gewone mensen zijn als jij en ik. Detlov en zijn familie kunnen tot wel duizend jaar blijven leven, beheersen gevechtstechnieken beter dan ieder ander, hebben een eigen eiland, worden gediend door androïden en ruimteschepen, blijken te beschikken over levensvormen van nanotechnologie die eigenlijk alles kunnen, zelfs in de tijd en door de ruimte reizen, en ze kunnen ook nog eens zonder repercussies in het veiligheidsnetwerk van Gaul binnendringen. Dat maakt ze eigenlijk vanaf het begin de gedoodverfde winnaar en hun vijanden de ‘underdogs’. Ik weet dat de hoofdpersoon de erfenis van zijn familie als een vloek ziet, maar zo werd het niet echt door de schrijver gebracht. Bovendien, als de vijand nu wordt verslagen, is dat omdat die slechts een gewoon mens is, en de familie Ayton gewoon ‘beter’. Alsof de gemodificeerde Khan het wint van kapitein Kirk omdat hij sterker is. Daar had de schrijver wat beter over kunnen nadenken.
Toch ben ik over het algemeen positief over dit boek. Een originele wereld, leuke ideeën en een vlotte schrijfstijl (hoewel met ‘infodumps’) maken dit een welkome toevoeging aan de het nog kleine terrein van de Nederlandstalige sciencefiction.

Johan Klein Haneveld

Advertenties

Gastrecensie van Bianca Brummelhuis : De verrader en zijn zoon van Bryan Denson

0

Het verhaal

Dit is het waargebeurde verhaal van de spion Jim Nicholson. Hij was een hooggeplaatste medewerker van de CIA en heeft meegewerkt aan een aantal belangrijke missies in landen als Roemenië, Thailand en Laos. Op een gegeven moment maakt hij echter een dramatische beslissing, hij besluit dubbelspion te worden en ook met de Russen samen te gaan werken. In 1997 wordt hij echter gepakt en belandt hij in de gevangenis. Daar houdt het verhaal echter niet op..

Wat ik ervan vind

Het is duidelijk dat er jaren van onderzoek aan dit boek vooraf zijn gegaan. De schrijver heeft ook toegang gehad tot documenten waar de gemiddelde burger niet zomaar bij kan.

Dit zorgt ervoor dat het verhaal enorm gedetailleerd is. Aan de ene kant is dit fijn, omdat je er zo precies achter komt wat er gebeurd is en het verhaal er erg levendig van wordt. Aan de andere kant is het ook enigszins vermoeiend. Het boek zit zo volgestopt met informatie dat bijna elke zin wel cruciale informatie bevat. Dit maakt dat het boek niet makkelijk leest. Om de druk op de lezer niet teveel te laten oplopen was het misschien fijner geweest als de schrijver af en toe een sfeerbeeld neer had gezet zonder daarbij meteen met allerlei nieuwe informatie te komen.

Verder is het vooral een verbazingwekkend verhaal. De ware reden achter de handelingen van Jim Nicholson worden nooit echt duidelijk, maar de schrijver heeft zijn best gedaan zo dicht mogelijk bij de waarheid te komen. De karakters van Jim Nicholson en zijn zoon, die ook een belangrijke rol speelt, worden goed neergezet. Moeilijke termen en procedures werden in mijn ogen op begrijpelijke toon uitgelegd, al moet je wel blijven opletten tijdens het lezen.

Dit is een uitermate boeiend verhaal waarvan je je haast niet kunt voorstellen dat het echt gebeurd is. Als lezer krijg je een kijkje in de wereld van de spionage, en vooral ook van de contraspionage. Het boek had iets minder volgepakt mogen zijn met informatie, maar was voor mij zeker het lezen waard.

Gastrecensie van Johan Klein-Haneveld : Aytons Erfenis van Ton den Dekker

0

Gastrecensie: Aytons erfenis van Ton den Dekker

Johan Klein Haneveld

Mijn vooroordeel jegens ‘self publishing’ leidt er soms toe dat ik mooie boeken laat liggen. Mijn redenatie is vaak dat mensen wiens manuscript is afgewezen door een uitgever besluiten het alsnog zelf op de markt te brengen, wat tegenwoordig makkelijker is dan ooit, maar dat een manuscript vaak om een reden wordt afgewezen. Het merendeel van wat bij de uitgever op de ‘slushpile’ ligt is namelijk rommel, lees ik niet alleen op internet, maar hoor ik ook van uitgevers zelf. Als mensen van zichzelf vinden dat ze goed kunnen schrijven, is dat niet altijd werkelijk zo. Dus toen Tazzy Jeninga aan mij de drie boeken van Ton den Dekker overhandigde met de vraag of ik er recensies over wilde schrijven, antwoordde ik wel bevestigend, maar liet ik de delen vervolgens bijna een half jaar ongelezen in de kast staan.
Ik had namelijk geen hooggespannen verwachtingen. De naam van de schrijver had ik nog nooit gehoord, terwijl ik ondertussen de meeste SF-schrijvers van Nederland in elk geval wel van naam ken. Ik had op boekenblogs, facebookgroepen en SF-sites geen recensies gezien, dus het was niet opgepakt door de ‘community’ en het was inderdaad via een online uitgever in eigen beheer uitgegeven. Iemand die in isolement dacht een originele SF-trilogie te hebben geschreven en die per se met de wereld wilde delen. Mijn tijd om te lezen is kostbaar en dus schoof dit boek steeds naar onderen op de leesstapel. Ik had echter beloofd een recensie te zullen schrijven en mijn plichtsbesef begon te kriebelen. Ik pakte dus deel één van de trilogie uit de kast. Aanvankelijk in de contramine begon ik aan het verhaal, maar mijn scepsis werd al snel weggenomen en hoewel dit een behoorlijke pil is, bleef ik tot het einde echt geboeid.
Het verhaal betreft een toekomstige Aardse samenleving, bijna tweeduizend jaar nadat een atoomoorlog een nieuwe ijstijd heeft veroorzaakt. Europa en een deel van Azië heten nu ‘Gaul’, een land met een hoge technologie en een idyllische manier van leven in dorpachtige Commen. De minder ontwikkelde landen elders in de wereld beginnen zich te verzetten tegen de automatische superioriteit van de mensen van Gaul en een misdaadsyndicaat plant een gruwelijke aanslag. Ondertussen ontdekt de jongen Detlev dat hij als baby geadopteerd is. Zijn echte vader is een man van meer dan duizend jaar oud. Hijzelf beschikt ook over een genetisch overgedragen aanpassing die hem een bijna eeuwig leven zal schenken. Om daarmee te leren omgaan moet hij les krijgen van drie vrouwelijke robots. Zijn vader wordt echter gezocht door zowel de terroristen als de politie van Gaul en Detlev zelf is al snel ook op de vlucht. Hij kan niet eens de hulp inroepen van zijn vrienden thuis …
Den Dekker kan behoorlijk goed schrijven. Ik kwam geen kromme zinnen tegen of storende taalfouten (behalve een paar ontbrekende letters) en het ritme in de tekst was vloeiend. In het begin had ik het idee dat er veel zinnen waren van ongeveer dezelfde lengte, maar naar het einde toe viel me dat veel minder op. Den Dekker schrijft niet heel ingewikkeld. Ik moest regelmatig denken aan de jongensboeken die ik als tiener las (Euro 5 bijvoorbeeld) en het feit dat de meeste karakters met wie je meeleeft jongens zijn van zestien, die meisjes nog maar moeilijk te begrijpen vinden en het liefst voetballen of piano spelen, bevestigt die indruk. Er gebeuren echter een paar gruwelijke zaken die het verhaal meer voor volwassenen bedoeld doen lijken, maar de sfeer van een jongensboek verliest het nooit. Ook werden heel veel personages geïntroduceerd die ik aanvankelijk niet zo makkelijk uiteen kon houden, maar uiteindelijk leefde ik met ze allemaal mee. Den Dekker aarzelde ook niet om sympathieke karakters uit het verhaal te verwijderen en dat maakte het echt wel spannend.
Dit boek had zo door een uitgever opgepakt kunnen worden, daar is het echt goed genoeg voor. En door de redactie zou het een stuk beter zijn geworden, want mijn voornaamste minpunt is iets waar een redacteur ook over zou zijn gevallen, namelijk ten eerste de in mijn ogen iets te lange dialogen waar net wat te weinig informatie in werd gegeven (het was wel gezellig, maar het hielp het verhaal niet veel verder) en ten tweede de op bijna elke pagina wel een of twee keer voorkomende uitwijdingen met achtergrondinformatie over de cultuur, geschiedenis en techniek van Gaul. De schrijver wilde heel graag uitleg geven over zijn wereld. Niet heel verwonderlijk, want op zijn website las ik dat de wereld van Gaul is ontstaan toen hij als docent op een middelbare school naar aanleiding van ‘The lord of the rings’ zijn leerlingen vroeg een eigen wereld te verzinnen en daar vervolgens zelf ook aan meedeed. Die wereld heeft hij tot in details uitgewerkt en hij wil dat de lezer daar geen van mist. Ook als het voor het verhaal niet nodig is. Dus allerlei rituelen worden uitgelegd, de volledige geschiedenis en de technische snufjes. Niet dat zijn ideeën niet interessant waren, dat waren ze wel, bijvoorbeeld de ‘skins’ die de mensen in Gaul dragen en de oorsprong van de naam ‘Gaul’, maar het vertraagde het verhaal behoorlijk. ‘Show, don’t tell’ is wel degelijk een zinvolle aanwijzing. Ten slotte ergerde ik me een klein beetje aan de automatische superioriteit van Gaul. Buitenlanders worden ‘xeno’s’ genoemd en de terroristen komen uit Zuid-Amerika en Mexico. Het rook een klein beetje naar xenofobie. Aan het slot werd het genuanceerd en werd het isolationisme van Gaul aan de kaak gesteld, maar in het verhaal ontmoette ik geen sympathieke buitenlander, alleen terroristen en moordenaars. Het evenwicht was in dat opzicht een beetje zoek, vond ik.
Dit kritiekpunt werd weer opgeheven door een paar heel mooie, goed uitgewerkte scenes. Bijvoorbeeld als de robot Lucia het hoofdkwartier van een van de terroristen bezoekt als een engel der wrake. Hier toont Den Dekker een krachtig beeldend talent en een mooie verbeelding. Ook in zijn beschrijving van het ruimtestation en wat daar gebeurt. Verder vond ik dat de schrijver zijn christelijke overtuiging op een aardige manier in het verhaal verwerkt had, zonder prekerig te zijn. Al met al was dat genoeg voor mij om met een voldaan gevoel terug te kijken op dit boek en ik zal niet meer zo lang wachten met het lezen van boek 2 en 3 van deze trilogie. Zo vaak kom je immers geen science fiction tegen van Nederlandse bodem en dit is misschien niet een echte hoogvlieger, maar wel goed voor een paar ontspannen avondjes met een spannend boek.

**Gezocht : Gast Recensenten!!!!

0

**Gast Recensenten gezocht**
Zo nu en dan zal ik een bericht plaatsen, dat ik recensenten zoek. Foto’s van de boeken plaats ik erbij.

Nu heb ik er ook een aantal 😉. 
Wat verwacht ik van je?

-geef een korte motivatie, waarom jij het boek graag zou willen lezen. 

-dat je binnen een maand het boek leest (of we spreken iets anders af).

– je mening deelt in combinatie met een korte samenvatting.

– je de verzendkosten voor de rekening neemt

– je hoeft geen ervaren recensent te zijn

-je mag 1-2 boeken per keer kiezen.
Je recensie stuur je naar mij. Ik plaats hem op mijn facebook groep  ( mag je ook zelf doen) en op mijn blog. Je mag het zelf ook overal delen, via je eigen kanalen. Des te meer, des te mooier. Denk hierbij aan hebban, bruna en bol. Maar ook je eigen blog mag natuurlijk altijd 😁. 
Geef even aan, welk boek, op facebook  via een pb (Tazzy jeninga ) of reageer gewoon op het bericht op de facebookpagina : ik hou van historische leerzame boeken en romans. (Voor thrillers en sf : ik hou van horror fantasy en spannende boeken ), je kunt je alleen op deze manieren inschrijven. Dus niet via mijn blog(s)
Bij veel interesse in een boek ga ik loten 😉.

Gast recensie : Ans Stier over : Scott McEwen – Doelwit Amerika 

0

Voor het blog “ikhouvanhorrorfantasyenspanning” van Tazzy Jening mocht ik een gastrecensie schrijven over het boek “Doelwit Amerika”, waarvoor mijn hartelijke dank.
Recensie Doelwit Amerika – Scott McWen met Thomas Kolonair
Samenvatting
Tjetsjeense terroristen proberen een kernbom van Mexico naar Amerika te smokkelen. Ze gebruiken hiervoor een smokkeltunnel van de drugsmaffia. Als de politie iets op het spoor is en naar de tunnel gaat, gaat het helemaal fout. Na een vuurgevecht ontploft de kernbom. Er gaan geruchten dat er een tweede bom is die Amerika ingesmokkeld gaat worden. Het SEALs team met o.a. Sluipschutter Gil Shannon en een Delta Force team zetten alles op alles om te achterhalen wie er achter deze bommen zit en om diegenen te pakken te krijgen. Vele spannende momenten en veel vuurgevechten zijn hiervan het gevolg.
Leeservaring

In het begin gebeurd er al veel. Je moet dus van begin af aan goed je aandacht erbij houden. Er komen meteen al veel personages en situaties aan bod. Het is fijn dat er boven ieder hoofdstuk een titel staat met waar het zich afspeelt. Hierdoor is het makkelijker schakelen tussen personages, plaatsen en verhaallijnen.

Het boek is een en al actie. Vele vuurgevechten met diverse soorten wapens. Het is goed te merken dat de auteur op de hoogte is ven het reilen en zeilen van de speciale eenheden en de gebruikte wapens bij vriend en vijand.

Het plot is heel realistisch. De dreiging van een terreuraanslag en het gebruik van een kernbom is zeer actueel. Ook de uitwerking van de eenheden die e.e.a. proberen op te lossen is zeer uitgebreid en realistisch neergezet.

Personages zijn omschreven met een klein stukje achtergrond en het uiterlijk dat ze hebben.

Dit boek is onderdeel van de Sniper Elite serie maar is prima als losstaand boek te lezen.
Algemene informatie

Titel: Doelwit Amerika

Auteur: Scott McEwen en Thomas Kolonair

Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.

ISBN: 9789045212913

Genre: actiethriller

Gezocht!!!!! Recensenten voor het boek: Achter Maskers – Martine Pauwels

0

 

mask

 

Namens de auteur zoek ik (Gast)recensenten!

Waar gaat het boek over?

Venetië, 1780
De zestienjarige Francesca wordt dakloos, als de oude priester die haar opvoedde, sterft. Als ze dreigt om te komen door koude en ontbering, is ze tijdens het carnaval getuige van een moord op een rijke man. Als ze overweegt zijn beurs te nemen, duikt er een gemaskerde vreemdeling op, die haar meeneemt naar een kasteel, waar hij zijn identiteit kenbaar maakt. Francesca wordt aangenomen als dienstmeisje en beseft dat ze Marco, de jongste zoon van de baron, zonder masker nog aantrekkelijker vind.
Meteen staat haar kleine, religieuze wereld op zijn kop en maakt ze kennis met nieuwe mensen, zoals Marco’s flamboyante broer Marcello, zijn nymfomane vriendin Chiara, haar broer Vincenzo en diens partner Angelo, die haar stilaan meenemen in een geheim intrige, dat verband houdt met de verdwijningen van jonge meisjes en haar eigen verleden.
Ze verlegt haar grenzen. Niets is wat het lijkt, zelfs Francesca is niet wie ze dacht te zijn. Deze ontdekking is niet zonder gevaar en terwijl er rondom haar meer doden beginnen vallen, zal ze op haar nieuwe vrienden moeten rekenen, om te overleven en op te eisen waar ze recht op heeft.

(Martine is een Vlaamse auteur).

 

Wil jij het boek recenseren?

  • De auteur stelt e-books (e-pubs) beschikbaar.
  • stuur mij dan een mailtje (tazintotherasmus@hotmail.com) of PB me even op facebook: Tazzy (natasja) Jeninga

 

Wat verwachten we van je recensie?

  • Een eerlijke mening, over het boek. Je mag cijfers of sterren geven.
  • Je hoeft geen ervaren recensent te zijn.
  • Soms vraagt men: wat is een goede lengte voor een recensie? Ik zeg dan: Alles tussen een derde van a4-tje en een a4 pagina vol. Anders is het te lang of te kort. Er is dus geen woordenlimiet.
  • Je vat het verhaal zelf samen. De achterflap, mag je niet kopiëren.
  • Tips: Vertel over de schrijfstijl, iets over de cover, de indeling, het taalgebruik, personages, spanningsboog, maak tijdens het lezen aantekeningen, dingen die je raken, wat je opvalt, wat er eventueel niet goed is, etc.
  • Informatie over uitgever enz, hoeft er niet bij.
  • Dat je de recensie naar mij stuurt (zodat ik het als gastrecensie op mijn blog kan plaatsen. Op ik hou van horror, fantasy en spannende boeken- facebook pagina mag je het zelf plaatsen..Wil je dat niet, of lukt het niet, dan doe ik het, met je naam erbij.

 

Belangrijk:

  • Je krijgt geen deadline. Lees het wanneer je er aan toe komt!
  • Je mag je recensie natuurlijk ook via je eigen kanalen verspreiden. Het liefste zoveel mogelijk!
  • Lees je het boek niet, geef je geen gehoor meer… Dan krijg je in de toekomst geen recensie exemplaren meer aangeboden