Johan Klein Haneveld- Een voorproefje van *De afvallige ster*

Voorproefje ‘De afvallige ster’

7 december 2018 komt mijn elfde boek uit, ‘De afvallige ster’. Deze SF-roman combineert sciencefictionelementen zoals Dysonbollen, intelligente materie en niet-menselijke wezens met persoonlijke thema’s zoals de gevolgen van pesten en de verwachtingen van ouders.

Politieagent Mogart Silvon komt tijdens een missie een mysterieus symbool tegen. Het is het begin van een spoor, dat hem uiteindelijk leidt tot voor de grote godin Firona. Nu krijgt hij van haar een bijzondere opdracht. Om te achterhalen wat er is gebeurd met haar zoon, reist Mogart naar een andere wereld. Een omgeving waar vreemdsoortige wezens over de velden dwalen, op hol geslagen technologie het leven bedreigt, en de mysterieuze zwarte god het voor het zeggen heeft …
Het boek is te bestellen op de website van uitgeverij Macc (http://www.uitgeverijmacc.nl/product/de-afvallige-ster-johan-klein-haneveld/) en verder overal waar boeken te verkrijgen zijn.
Hieronder vind je alvast een voorproefje van het eerste hoofdstuk.

Hoofdstuk 1. Aan de andere kant van de muur

Ik weet niet wat ik had gedacht dat er zou gebeuren als ik op het dak van een rijdende auto zou springen. In elk geval niet dat ik me even later uit alle macht zou vastklemmen aan de rand van het portier terwijl het voertuig door een stenen muur brak. Ook niet dat ik meters beneden me golfplaten daken en modderige stegen zou zien en de met open mond omhoog kijkende gezichten van de verschoppelingen. Ik had echter altijd een onbesuisde kant gehad.
Mijn ochtend was nog zo gewoon van start gegaan met het dreinen van de wekker, zo schel dat ik het niet kon negeren, gevolgd door de sensatie van de koude linoleum vloer onder mijn voeten. Ik wierp een blik naar buiten tussen de gordijnen door. De straat was nog alleen verlicht door flakkerende lampen. In het oosten kon ik echter al wel een dunne band blauw onderscheiden en ik hoorde gedempt het fluiten van vogels. Ik zocht de woonkamer op om mijn regime van oefeningen af te werken: opdrukken, buikspiertrainingen, dat soort dingen. Ondertussen sprak een stem uit het wandscherm me ernstig toe: ‘Mogart Silvon, je tijd voor de strekoefeningen was 0,5 seconden langer dan het gemiddelde van je collega’s vanochtend. Ik adviseer je beter je best te doen op dit onderdeel.’
‘Ik ben nog niet helemaal wakker,’ antwoordde ik, terwijl ik met mijn handen achter mijn hoofd uit mijn liggende houding overeind kwam. ‘De rest zal op niveau zijn, dat beloof ik. Laat me het vervolg van het programma zien voor vandaag.’
Op het scherm verschenen de kaarten en lijnen. Een groot bouwbedrijf zou een nieuw appartementencomplex neerzetten, speciaal voor de burgers die het afgelopen decennium extra productief waren geweest. Dit betekende dat de geautomatiseerde akkers in het noorden een eind zouden opschuiven, het braakliggende achterland in. In de loop van de dag zou een delegatie uit Delgoi arriveren per raketschip. De grote stad lag bijna een half miljoen kilometer ten noordoosten van ons – met speciale kijkers konden kinderen vroeg in de morgen de omtrek ervan zien in het blauw van de hemel, ingeklemd tussen de vierkante silhouetten van nachtschermen. Van elf uur ’s ochtends tot twee uur ’s middags was dichte bewolking en regen voorzien, zodat de zon weer gewoon kon schijnen op het moment dat het gezelschap in het paleis ontvangen werd. Beelden van het evenement zouden op de avonduitzending getoond worden. Ook kregen de burgers het verzoek verdachte activiteiten direct te melden, aangezien misdadigers en uitgestotenen op dit soort gelegenheden wachtten om hun kwartier te verlaten en de openbare orde te verstoren. ‘Laten we ze niet de kans geven ons af te leiden van onze taak, tot meerdere eer en glorie van de grote Godin, geprezen zij haar naam.’
‘Geprezen zij haar naam.’ Ik wist niet goed waarom ik de woorden van het scherm herhaalde. Waarschijnlijk puur uit gewenning. Op deze manier werd immers de uitzending altijd afgesloten en al op school had ik geleerd hoe ik erop moest reageren, zelfs als er niemand toekeek. Ik wierp een blik op de wand. Als het scherm kon zien hoe vaak ik me opdrukte, kon het ook controleren hoe enthousiast ik me uitte over de Godin. Dus zei ik het nog maar een keer. ‘Geprezen zij Firona.’
Ik stapte onder de douche, waar ik ervoor zorgde dat ik niet meer dan de voorgeschreven hoeveelheid water gebruikte, liet me door warme luchtstralen afdrogen en trok mijn donkerblauwe uniform aan, de laarzen en handschoenen als laatste. Toen ik mijn appartement verliet, was de blauwe strook in de verte al een stuk breder geworden, maar de lucht boven mij was nog ononderbroken donker, bijna zwart. Er was nauwelijks iemand op straat, alleen mensen zoals ik die vroeg op hun werk moesten zijn. Als ze geen auto hadden, liepen ze net als ik met grote passen over het trottoir, hun schouders opgetrokken, hun ogen gericht op de grond voor hen. De enige groet die ze uitwisselden, was een gemompeld ‘Goedendag’. Vooral mij leken ze bewust te ontwijken, waarschijnlijk vanwege mijn kleren, die in één oogopslag duidelijk maakten dat ik bij het politiecorps hoorde, zelfs al brandden de lichten op mijn epauletten nu niet. Ik was eraan gewend. Ikzelf bleef echter vriendelijk knikken en probeerde de mensen aan te kijken. Zo had ik het immers van mijn vader geleerd.
Ik liep de grote winkelstraat in en stapte de koffie- en ontbijtzaak binnen. Mijn vaste stop, elke morgen. Er stond geen rij voor de toonbank. Ik hield mijn hand tegen de gevoelige plaat en mijn bestelling verscheen op het scherm daarboven. Dit keer maar één reep gebakken spek in plaats van twee, had het systeem berekend. En een extra dosis vitaminen in mijn sap. Mijn belofte dat ik mijn trainingsresultaten zou verbeteren, was kennelijk niet verder in het systeem opgenomen. Ik keek opzij naar waar de winkelbediende op een kruk zat, met zijn rug tegen de wand, zijn ogen half gesloten. Hij hoefde voor mij niet in actie te komen. De kosten van mijn maaltijd werden automatisch van mijn rekening afgeschreven. Ik moest drie minuten wachten tot het luik openklapte en mijn bestelling verscheen. In die tijd kwamen er vijf mensen achter mij te staan, in een keurige rij allemaal op dezelfde afstand achter elkaar. Met het broodje in mijn linkerhand en de plastic beker rechts haastte ik me verder. De kunst van het lopend eten en drinken had ik de afgelopen jaren geperfectioneerd.
In de etalages zag ik op elkaar lijkende kleren: antracietgrijze broeken, witte shirts en zwarte jassen. De dames hadden iets meer keuze, maar niet veel. Zelfs de duurste outfits hadden bescheiden kleuren, al waren ze wel totaal anders van model dan de koopjes. Alsof ze er vooral toe dienden groepen mensen van elkaar te scheiden. Boven de winkels rezen flatgebouwen op, steeds uit beton of baksteen opgetrokken, zonder tierelantijntjes. De balkons waren allemaal voorzien van dezelfde witte stoelen, nu nog opgeklapt tegen de zijmuur. In de nog steeds voortdurende schemering, zonder de drukte van slenterende, mompelende mensen, zorgde het voor een naargeestig eentonig uitzicht.
Het werd er niet beter op toen ik op een kruispunt de weg overstak en in het zakendistrict terechtkwam. De enige onderbreking van de uniformiteit was het standbeeld op het plein voor het politiebureau. De grote Godin Firona was uit marmer gehouwen, drie keer zo groot als ik, en stond op een donkere granieten sokkel. Op haar voorhoofd glom een diadeem en witte krullen vielen als een waterval over haar blote schouders. Haar ogen stonden streng boven een haviksneus en haar perfecte lippen waren recht en toonden zelfs niet een spoor van een glimlach. Ze droeg een geplooid gewaad, met een brede gordel om haar middel en poffende mouwen. Met één hand hield ze de zoom van haar rok opgetild, zodat te zien was dat ze met de hak van haar laars op de zilveren bol van de wereld stond. Er zat een rond gat in. Jaren geleden had ik me een keer op mijn knie laten zakken. Door de opening zag ik de omtrek van reusachtige zeeën en oceanen, lichtjes op de plaats van de grootste steden, te veel om te tellen, en de suggestie van kronkelende bergketens. De buitenkant van de bol was echter volledig glad.
Boven aan de trap, voor de glazen deur, keek ik nog een keer achterom. De hemel was nu half zwart, half blauw, en van het ene op het andere moment lichtten de gebouwen aan de overkant van de weg op. Het saaie grijs was plots vervangen door warm geel en spiegelend glas. De grote Godin bevond zich echter nog net in de duisternis, een grauw gat in de levendige, gedetailleerde achtergrond. Een paar seconden later had de schaduw van het nachtscherm ook haar achter zich gelaten en was er niets verontrustends meer aan haar verschijning.

Advertenties

Arine Prins en Hugo Verkley – Moord in Zuid-Afrika

Je kunt je waarschijnlijk het journaal nog wel herinneren…. Een Nederlandse man en een vrouw, werden bruut aangevallen in hun eigen huis, in Zuid-Afrika. Het was hun droomhuis, hun droomland en hun droomleven. Langzaamaan veranderde hun droom in een nachtmerrie. Met een gigantisch triest einde.

Arine en Peet emigreren naar het zonnige Zuid-Afrika, met hun twee kinderen. Ze maken al snel vrienden. Maar het land blijkt al snelbeen wolf in schaapskleren te zijn. De mensen kunnen een totaal andere kijk op het leven hebben. Er is veel haat, tegenover blanken en het komt steeds dichterbij. Ze besluiten om naar een ander land te vertrekken, na vele jaren van lief en (veel) leed. Maar deze beslissing komt te laat.

Je volgt het verhaal van het gezin, grotendeels gezien dóór de ogen van Arine. Ze is een sterke vrouw, Peet een beetje apart, een vrije, hard werkende ziel. Maar ze weten op creatieve manieren hun hoofd boven water te houden en brood op de plank te krijgen.

Het boek is enorm persoonlijk, je moet echt traantjes wegpinken. Het speelt zich als een film voor je af en het is moeilijk te begrijpen, dat het echt waargebeurd is. Het is een beestachtige overval geweest. Ook stelt het veel dingen aan de kaak, wat er allemaal mis is in dat land. Het pakt je beet en laat je niet meer los.

Wat is gerechtigheid? In dat land, is het ver te zoeken.

Ik vond het heel vlot lezen. Het lettertype is behoorlijk groot, maar las lekker. Ik geef het boek 4****

Hoera! 500 volgers = Verloting

Om te vieren dat Christine Charliers 500 volgers heeft, geeft ze een paar leuke pakketjes weg.

*1 met 3 gesigneerde bladwijzers.

*1 met een wolvenkussentje en 3 gesigneerde bladwijzers.

Het enige dat jij hoeft te doen om mee te dingen naar de prijs is het winbericht op haar facebookpagina liken.. en tag minstens een vriend of vriendin. Dan doe je automatisch mee.

De actie loopt een week. Winnaar dmv verloting. 13 november na 16.00 is de pot gesloten. Daarna worden de winnaars bekend gemaakt.

Succes!

Halloween Horror Week: Tamara Geraeds- 2 Gedichten over angst

Ik was altijd bang in het donker. Toch zeker tot en met mijn 30e. Daarom zitten bij ons in huis de lichtknopjes bijna allemaal aan de buitenkant van de kamer. Het licht in de gang gaat vanzelf aan als je langs loopt.
De laatste jaren gaat het wat duisternis betreft gelukkig beter. Ik krijg geen rillingen meer als ik door een donkere kamer moet lopen. Hoewel… oké, soms dan. Ik vind het stiekem nog steeds wel fijn dat ik het licht aan kan doen voordat ik een kamer binnenstap. En na een horrorfilm krijg ik toch weer het gevoel begluurd te worden… Naar de wc gaan is dan geen pretje! 😉

Kleine kriebelbeestjes zijn ook niet mijn favoriet. Maar die zijn meer jakkie dan eng.
Over deze griezeldingen schreef ik twee gedichtjes.

DONKER

’t is middenin de nacht
ik zie geen hand voor ogen
het leek daarnet alsof
de schaduwen bewogen

zo zachtjes als ik kan
sluip ik de kamer uit
maar doodstil blijf ik staan
ik hoorde een geluid

m’n spieren trekken strak
ik voel mezelf verstijven
ik had vannacht gewoon
in bedje moeten blijven

ik druk gauw op het knopje
de kamer wordt verlicht
ik glip snel de wc in
en gooi de deur weer dicht

en twee minuten later
sta ik weer in de gang
en vraag me weer ’s af
waarom ben ik nou bang?

maar draai ik me dan om
dan voel ik het alweer
een rilling loopt m’n rug
plagend op en neer

wie weet wat zich verschuilt
daar in dat donker gat
wat da’lijk op me springt
vanuit het dreigend zwart

ik haast me trillend terug
kruip veilig in m’n bed
‘k ben opgelucht en moe
ik heb het weer gered

© Tamara Geraeds

BEESTJE

Een griezelig beestje
kruipt over straat;
het is er zo een
die ik vreselijk haat.

Ik walg er al van
als ik zoiets zie kruipen.
En als het dichtbij komt
dan krijg ik de stuipen.

Dus blijf ik er maar
een heel eind vandaan,
zodat ik er zeker
niet op kan gaan staan.

Zo’n glibberig beestje
onder je voet,
dat is iets
waar ik niets van hebben moet

Zo’n kriebelgeval
met een pootje of tien.
Ik doe maar alsof
ik ‘m niet heb gezien.

© Tamara Geraeds

Blogtour: J.Sharpe – Reflectie

Ik kijk altijd weer uit naar de nieuwe Sharpe. En ook deze keer zijn al mijn verwachtingen uitgekomen.

Het begint meteen al erg goed. Een aantal jongens gaan voor youtube een cool filmpje maken. Ze gaan iemand levend begraven. Hier werd ik meteen al kriebelig van. Ik ben nogal claustrofobisch en als een auteur je dat gevoel kan geven….. Dit in combinatie met mijn andere fobie: doodskisten was echt griezelig. Maar dat is kicken, dat een boek je op de kast jaagt!

Het verhaal is een grote nachtmerrie. Er zitten verschillende mensen vast op een bergtop, omdat de zeespiegel van uit het niets enorm is gestegen. Ze kunnen geen kant op. Er is geen stroom, water of eten. Contact met de buitenwereld is onmogelijk, maar is er eigenlijk nog wel een droog stukje op de aarde over?

Tijdens het lezen, krijg je steeds meer vragen….. Heerlijk….. De mensen daar, denken dat ze gek beginnen te worden en als lezer heb je geen iee wat er aan de hand is. Er gebeuren zoveel vreemde, onverklaarbare dingen, dat je dit boek gewoon niet meer weg kunt leggen. Uitlezen moet!!

Ik kreeg bijvoorbeeld een Lost gevoel. Die tv serie kwam meteen in me op. Ik bleef maar nadenken…..

Wat is er aan de hand? Wat is werkelijkheid… Wat is tijd? Waar ben je eigenlijk in terecht gekomen? Zoveel vragen. Theorieën ga je bedenken, de een nog gekker dan de andere.

En op het einde denk je…he??? Dat zag ik niet aankomen tot op het allerlaatste moment….En je wilt dan eigenlijk meer! Wat een verslavend boek!

Ik vind J.Sharpe nu officieel beter dan Stephen King.

Dystopische wereld en jij kunt er ook terecht komen…. creepy idee. Dus ga je iets anders tegen de dingen aankijken. Er is weinig over bekend…. Maar wat als?

Dit boek zet je ver na de laatste blz nog aan het denken..heerlijk isdát!

Een spreuk dat bij het boek past:

Als is de leugen nog zo snel….. het verleden vindt je wel.

Het gaf me ook het gevoel van een Robin Cook boek. De titel van het boek ga ik niet vertellen. Zodra je dit boek uit hebt weet je wsl welke ik bedoel! Het is toch weer helemaal anders, maar het geeft je wel dat gevoel. Maar niemand weet hoe het echt is… totdat je hetzelf meemaakt. Ook een boek van Stephen King spookte nog lang door mijn hoofd. Maar ik vind reflectie veel beter!

Dit boek heeft dus Cook en King en nog zoveel meer……….. Deze helecombinatie is GEWOON perfect. 5 DIKKE sterren.*****

Paul van Loon – Avonturen in het heksenbos

Foeksia is een enthousiaste mini heks. Ze woont met haar vader Kwark in het bos. Ze maakt veel avonturen mee. Een aantal van deze avonturen, kun je zelf meemaken in dit boek. Bomvol humor en er gaan natuurlijk weer de nodige dingen fout. Ook op school, gaan sommige dingen niet goed. Ze gaat bezems temmen, met haar mensenvriendje op stap en tovert er weer lekker op los. Ze komt ook in haar eigen kerstverhaal terecht… maar wat als haar vader ineens weg is? En wat zit er in dat bijzondere ei? Een klein zusje? Foeksia wil graag een zusje om mee te spelen.

Achterin het boek staat nog een stukje over de kracht van het voorlezen, van de auteur zelf. Voorlezen is een feest! Zo ga je boeken steeds leuker vinden en ga je zelf ook steeds meer lezen. Ik ben hierdoor een echte boekenworm geworden. Het zorgt voor mooie herrinneringen, maar ook pak je zo als kind zelf sneller een boek op.

De illustraties zijn echt heel erg mooi in deze versie. Dat voegt zeker veel waarde toe, aan het verhaal van Foeksia.

Ik waardeer het boek met 3,5 sterren.

*Magische werelden, fantasy met dieren en bookcrushes*

Kinderboekenfb vroeg mij of ik een top 3 kon maken, van mijn favoriete kinderfantasy en young adult.

Ik wist meteen dat het onmogelijk was. Dus heb ik besloten om het op 3 thema’ste houden. Ik wil jullie graag kennis laten maken met mijn favorieten!

Magische werelden

*Harry Potter en dan vooral de Orde van.. Omdat Harry hier met Sirius samen kan zijn in een vreemd huis en waar op Hogwarts een strijd ontwaakt. Hij voelt zich geliefd en raakt ook hartverscheurend weer dingen kwijt. En Hogwarts krijg je genoeg te zien in deze film. Echte magie.

* Terra fabula. Deze boeken zitten vol magie. Boeken met een gebruiksaanwijzing. Ze hebben hun eigen wil. Ook kunnen in deze wereld de dingen om je heen ineens pootjes krijgen. Spannend verhaal over twee kinderen die in een magische wereld terecht komen.

Fantasy met dieren

* In de ban van de wolf, kun je letterlijk door de ogen kijken van twee gedaantwisselaars: Esther en Jonathan. Je weet dan hoe het voelt om een wolf te zijn. Het zit ook vol met spanning.

*Wolfling is een boek over een wolf die in een jongen kan veranderen. Dit zorgt voor grappige momenten. In de circussfeer, maar met duistere wezens ze moeten ontwijken. Een boek over echte vriendschap. En de covers zijn 3d. Zo gaaf!

*the christmasaurus. Ik hoop dat ze deze ooit in het NL gaan vertalen. Het is niet alleen een spannend verhaal. Het geeft je een kerstgevoel… heeft een boodschap en zit boordevol humor. Super leuke illustraties!

Bookcrushes

Zwijmelen. Tja… Ik kan dat erg goed als er fantasy in het spel is.

* Drift. Patch is de ultieme bad boy. Hij doet me enorm denken aan Damon Salvatore. Hij is goed, maar heeft ook slechte trekjes. En de mysterieuze sfeer om Patch heen. En het gaat over Nephilim. (Soort engelen, moet jezelf beleven) Heerlijk. #Crush😀.

* Stad van Beenderen.Ik ben helemaal dol op Jace uit de boeken. Ook weer zo’n badboy. Maar zijn hart zit meestal wel op de goede plek. Ik hou van zijn haar. Hij is mega stoer en jaagt op demonen. En heeft een gezonde dosis humor #megacrush

*IJzerkoning….Puck en Ash. Ik ben meestal team Puck. Heb zelfs een huisdier naar hem vernoemd. Hij is heerlijk eigenwijs, niet op zijn mondje gevallen en super grappig. De Puck uit het zomerrijk is geweldig. Dan is er ook nog Ash. De ijspegel, de sneeuwbal (als #teampuck mag ik hem zo noemen) en prins van het winterrijk. Dat ze tegenpolen zijn is duidelijk. Maar het zorgt voor twee bookcrushes. Lol. De wereld waarin ze leven is ook geweldig. En stiekem ben ik ook dol op Grimalkin een kat die wel heel slim (of gemeen) is. #ubercrush