Mijn nachtmerrie in boektitels

Ik zit vast in een Bazaar van boze dromen. Ergens op de grens van schemering en Nachtval.

Het is hier Aarde donker, zonder sterren. Het geeft me het gevoel alsof het de vooravond van Armageddon is. Er broeit iets in de lucht. De storm van de eeuw komt eraan!

Ik moet snel op zoek naar een veilig toevluchtsoord. Maar achter elke deur die ik open doe, zijn er alleen maar Lege kamers. Het is er pikdonker, dat komt door de zwarte muren. Het lijkt wel of ik helemaal alleen ben, iedereen is Gone. Ik ben Verlaten.

Mijn Hart-slag Slaat op hol. Ik voel me zo enorm opgejaagd.

En dan word ik zwetend wakker… Ik doe geen ook meer dicht.

Slapen doen we morgen weer!

Halloween Horror Week: Terrence Lauerhohn – De diepte (Kort verhaal)

© Terrence Lauerhohn 2018

De diepte

Mijn vingers zijn verkrampt, gebogen. Ik zet mijn nagels in het gesteente achter me. Ze haken vast in de gleufjes eeuwenoude mortel. Ik troost me met futiele hoop; een erger schrikbeeld dan dit onderga ik zelden.
Zij buigt voorover, turend in de diepte, haar handen losjes aan de balustrade. Haar heupen leunen tegen het hekwerk, daarboven raakt haar kleding lucht.
Ik sta tegen een muur, zo ver mogelijk van de afgrond. De stenen van de muur waartegen ik mijzelf plat probeer te drukken, schuren de stof van mijn T-shirt en ze schuren mijn ruggengraat. De muur, de vaste grond onder mijn voeten, mijn vastgehaakte nagels, ze bieden mij geen veilig gevoel. Zij is echter in groter gevaar. Dat zegt een tergende stem in me.
‘Schatje, wil je een stapje terugdoen?’ vraag ik haar.
Zij kijkt om, een glimlach siert haar lieve gezicht. Eén hand laat ze los, om te zwaaien.
‘Het is zo’n mooi uitzicht. Kom,’ zegt ze met stralende ogen. ‘Dit zou een goeie plek zijn om te bungeejumpen.’
Ik druk mezelf platter tegen de muur. ‘Vroeger smeten ze hier ter dood veroordeelden naar beneden.’
Zij schudt lachend haar hoofd, draait weer naar het uitzicht.
Mijn tenen kriebelen, en mijn kruin. Bij de balustrade zit een diepe scheur, in de lengte van de weg. Zij zegt iets. Ik geloof dat ik zojuist ook iets hoorde kraken.
‘Liefje, kom alsjeblieft naar me toe,’ zeg ik, verder machteloos dankzij mijn ongerijmde angst.
Zij leunt verder voorover. De balustrade verbuigt iets.
Voorzichtig laat ik de muur los. Voorzichtiger waag ik een stap naar haar toe. Meteen mis ik het massieve gesteente achter me verschrikkelijk. ‘Ga je mee? Verderop kunnen we de beter gerestaureerde ridderzaal bekijken.’ Stil vervloek ik het achterstallige onderhoud van de weg, dat tekenend is voor dit soort landen.
Het zweet parelt van mijn voorhoofd. De bovenkant van haar lichaam hangt nu als het ware boven de afgrond. Aan een tweede stap willen mijn benen niet meewerken.
‘Kom, liefje.’ Op de helft van het woord kom vervormt mijn stem zich, tot een fijngeknepen piepstem. Ik slik en probeer het nog eens, met een schor effect.
Ik zet een stap terug, terug tegen de muur. Daar durf ik pas weer dieper adem te halen.
Zij schuifelt dichter naar de balustrade. Een steentje rolt tussen haar voeten door, gehoorzamend aan de zwaartekracht. Het rolt over de rand en zoeft geruisloos de voor mij onzichtbare diepte in.
‘Ik loop door,’ zeg ik en doe wat ik zei. Deze keer vervloek ik mezelf en vraag me af waarom ik in hemelsnaam niet meer dan de voorkant van de brochure heb bekeken en gelezen, zodat ik erachter kwam hoe hoog deze ruïne zich bevond, voordat ik haar voorstelde hiernaartoe te gaan.
Gelukkig zegt ze dat ze genoeg heeft gezien. Ik hoor haar voetstappen achter me.
Ik stap steviger door, zij volgt sneller.
We komen hand in hand aan bij een middeleeuwse brug waar zelfs een klein model auto niet overheen zou kunnen, en wat een levenslustige chauffeur niet zou wagen. Ernaast staat een bordje in het Engels en in de vreemde taal van dit land: “Deze brug wordt in 2021 in zijn oude glorie hersteld,” met een dankwoord aan de geldschieter voor dit project. Aan de overkant zie ik een bord dat de weg naar de ridderzaal aanwijst. Wat er onder de brug te zien is vermijd ik op mijn netvlies te krijgen.
‘We gaan terug naar het hotel,’ zeg ik tegen haar.

***

Tricky or Treat! & Win!!

0

(English, Scroll down).

Als Stephen King fan wil je vast deze filmbutton wel winnen!  Met een aantal oogballen (snoep) inbegrepen.

Op Halloween avond Nederlandse tijd, zodra het donker is buiten, maak ik een winnaar bekend. Twee winnaars als er meer dan 10 mensen meedoen!

Wat doe jij om kans te maken? Zet hier onder het blogbericht neer: Trick or Treat! Vergeet niet je email adres achter te laten……

Dit is helemaal niet Tricky toch? (Expres die Y in de header gezet.voordat men daar opmerkingen over gaat maken 😂. Was meer om jullie te triggeren. Als je dit nu leest is dat gelukt).

Je kunt alleen meedoen via mijn blog dit keer!

********english *****

As a Stephen King fan, this moviebutton is a musthave.  The eyeball candy is also included !

(please check if Its possible to send candy to your country before entering).

Halloween Eve. As soon as Its dark here in Holland I will pick one winner.  2 winners when there are more then 10 entry’s!!!

What do you do to have a change?

Its simple : Say Trick or Treat! In the comments here. Dont for get to write down an email adres, so I can contact you!

This isnt Tricky at all, right? But I wanted to trigger you. And if you are reading this now… it worked. 😂 wrote the Y on purpose. )

This content runs via my blog only this time!