**Winactie: Halloween**

winnen #WIN #WINACTIE #GIVEAWAY

Winactie: Halloween- pakket

Het is de tijd van het jaar, om even te griezelen. Ik heb dus een pakket samengesteld met boeken die scherpe tandjes hebben en kruiperige of soms glibberende snoepjes!

Wat zit er in dit pakket:

  1. Boek vampier game, hardcover, 1x gelezen.
  2. Boek de kleine vampier, 1x gelezen.
  3. Gesigneerde bladwijzer van Darren Shan.
  4. Een hallloween plantenpotje, met ruimte voor een kaarsje, in het lichaam. Dus een plantenbak en kaarsenbrander in ene.
  5. Knapperige, slijmerige oogbollen, om op te eten. Oplepelen mag ook;-).
  6. Diverse Halloween chocolaatjes, met griezels erop.

Wat doe jij om kans te maken?

Simpel! Plaats op de ik hou van horror fantasy en spannende boeken facebookpagina, onder het winbericht een Halloween emoticon, gifje of een foto/tekening met Halloween thema.

Meedoen is akkoord gaan met de voorwaarden!!!!

Voorwaarden: De winnaar draagt zelf de verzendkosten. In Nederland met DHL of postnl. DHL thuis bezorgd is 5.75. DHL afhaalpunt is 4.50. Postnl is 7.25. Woon je niet in NL? Dan moet ik de kosten uitzoeken. Ga maar uit van zeker 4 5 euro meer dan!

De winnaar krijgt 24 uur de kans, om te reageren. Reageert de winnaar niet, trek ik een nieuwe winnaar! Ik maak geen uitzonderingen.

Deze actie loopt tot en met 21 oktober 2021, 16.00. Daarna is er een winnaar bekend. Deze maak ik op de Facebookgroep bekend. Op Instagram alleen als er iemand wint via Instagram.

De boeken zijn horror jeugdboeken, leuk voor jong en oud, dus alle leeftijden mogen meedoen!

bookstagram #book #boek #lezen #boeken #instabook #bookblogger #blogger #blog #fantasy #horror #halloween #trickortreat #candy #chocolate #griezelen #instastory #vampire #vampires

Mijn nachtmerrie in boektitels

Ik zit vast in een Bazaar van boze dromen. Ergens op de grens van schemering en Nachtval.

Het is hier Aarde donker, zonder sterren. Het geeft me het gevoel alsof het de vooravond van Armageddon is. Er broeit iets in de lucht. De storm van de eeuw komt eraan!

Ik moet snel op zoek naar een veilig toevluchtsoord. Maar achter elke deur die ik open doe, zijn er alleen maar Lege kamers. Het is er pikdonker, dat komt door de zwarte muren. Het lijkt wel of ik helemaal alleen ben, iedereen is Gone. Ik ben Verlaten.

Mijn Hart-slag Slaat op hol. Ik voel me zo enorm opgejaagd.

En dan word ik zwetend wakker… Ik doe geen ook meer dicht.

Slapen doen we morgen weer!

Halloween Horror Week: Terrence Lauerhohn – De diepte (Kort verhaal)

© Terrence Lauerhohn 2018

De diepte

Mijn vingers zijn verkrampt, gebogen. Ik zet mijn nagels in het gesteente achter me. Ze haken vast in de gleufjes eeuwenoude mortel. Ik troost me met futiele hoop; een erger schrikbeeld dan dit onderga ik zelden.
Zij buigt voorover, turend in de diepte, haar handen losjes aan de balustrade. Haar heupen leunen tegen het hekwerk, daarboven raakt haar kleding lucht.
Ik sta tegen een muur, zo ver mogelijk van de afgrond. De stenen van de muur waartegen ik mijzelf plat probeer te drukken, schuren de stof van mijn T-shirt en ze schuren mijn ruggengraat. De muur, de vaste grond onder mijn voeten, mijn vastgehaakte nagels, ze bieden mij geen veilig gevoel. Zij is echter in groter gevaar. Dat zegt een tergende stem in me.
‘Schatje, wil je een stapje terugdoen?’ vraag ik haar.
Zij kijkt om, een glimlach siert haar lieve gezicht. Eén hand laat ze los, om te zwaaien.
‘Het is zo’n mooi uitzicht. Kom,’ zegt ze met stralende ogen. ‘Dit zou een goeie plek zijn om te bungeejumpen.’
Ik druk mezelf platter tegen de muur. ‘Vroeger smeten ze hier ter dood veroordeelden naar beneden.’
Zij schudt lachend haar hoofd, draait weer naar het uitzicht.
Mijn tenen kriebelen, en mijn kruin. Bij de balustrade zit een diepe scheur, in de lengte van de weg. Zij zegt iets. Ik geloof dat ik zojuist ook iets hoorde kraken.
‘Liefje, kom alsjeblieft naar me toe,’ zeg ik, verder machteloos dankzij mijn ongerijmde angst.
Zij leunt verder voorover. De balustrade verbuigt iets.
Voorzichtig laat ik de muur los. Voorzichtiger waag ik een stap naar haar toe. Meteen mis ik het massieve gesteente achter me verschrikkelijk. ‘Ga je mee? Verderop kunnen we de beter gerestaureerde ridderzaal bekijken.’ Stil vervloek ik het achterstallige onderhoud van de weg, dat tekenend is voor dit soort landen.
Het zweet parelt van mijn voorhoofd. De bovenkant van haar lichaam hangt nu als het ware boven de afgrond. Aan een tweede stap willen mijn benen niet meewerken.
‘Kom, liefje.’ Op de helft van het woord kom vervormt mijn stem zich, tot een fijngeknepen piepstem. Ik slik en probeer het nog eens, met een schor effect.
Ik zet een stap terug, terug tegen de muur. Daar durf ik pas weer dieper adem te halen.
Zij schuifelt dichter naar de balustrade. Een steentje rolt tussen haar voeten door, gehoorzamend aan de zwaartekracht. Het rolt over de rand en zoeft geruisloos de voor mij onzichtbare diepte in.
‘Ik loop door,’ zeg ik en doe wat ik zei. Deze keer vervloek ik mezelf en vraag me af waarom ik in hemelsnaam niet meer dan de voorkant van de brochure heb bekeken en gelezen, zodat ik erachter kwam hoe hoog deze ruïne zich bevond, voordat ik haar voorstelde hiernaartoe te gaan.
Gelukkig zegt ze dat ze genoeg heeft gezien. Ik hoor haar voetstappen achter me.
Ik stap steviger door, zij volgt sneller.
We komen hand in hand aan bij een middeleeuwse brug waar zelfs een klein model auto niet overheen zou kunnen, en wat een levenslustige chauffeur niet zou wagen. Ernaast staat een bordje in het Engels en in de vreemde taal van dit land: “Deze brug wordt in 2021 in zijn oude glorie hersteld,” met een dankwoord aan de geldschieter voor dit project. Aan de overkant zie ik een bord dat de weg naar de ridderzaal aanwijst. Wat er onder de brug te zien is vermijd ik op mijn netvlies te krijgen.
‘We gaan terug naar het hotel,’ zeg ik tegen haar.

***