Schrijver van de maand April 2021 : Liesbeth Jochemsen – Winactie!!!!

Schrijver van de maand April 2021 : Liesbeth Jochemsen – Winactie!!!!

Gisteren schreef ik dat ik opnieuw een hertelling van Doornroosje had geschreven. Dit verhaal was bedoeld als inzending voor de schrijfwedstrijd van Marceline de Waard. (Zie https://www.marcelinedewaard.nl/verlangen-de-schrijfwedstrijd). Een aantal van jullie wilden heel graag dit verhaal lezen en daarom beloofde ik om het hier te delen.
Dat betekende wel dat ik voor die wedstrijd een nieuw verhaal moest schrijven. Even had ik daar spijt van, want het nieuwe verhaal was eerst ruim 150 woorden langer dan de maximale 800 en het Doornroosje-verhaal bevatte wel het juiste aantal woorden. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen.
Ik koos trouwens opnieuw voor een sprookje als uitgangspunt. Ditmaal was dat Belle en het Beest, met een belangrijke rol voor de Klok en de zeven geitjes. En nee, dat verhaal ga ik hier niet delen. In de zomer kunnen jullie dat hopelijk lezen op de website van Marceline.

Goed, zoals beloofd kun je op https://ikhouvanhorrorfantasyenspanning.wordpress.com/ mijn hertelling van Doornroosje lezen.
Zoals je wellicht zult opmerken, heeft het verhaal nog geen titel. Die mag jij verzinnen. De leukste titel zal ik voor het verhaal gebruiken en onder die titel, met erbij dat jij de titel bedacht hebt, zal ik het verhaal op mijn website publiceren.
Dus kom maar op met jullie suggesties!

(Even scrollen of gebruik de zoekknop met kort verhaal en druk op meest recent. Dan zie je het verhaal bijna bovenaan staan, je kunt meedoen op de Facebookgroep)

Schrijver van de maand April 2021: Liesbeth Jochemsen – Kort verhaal

Met een uitgerekte geeuw werd ze wakker. Na honderd jaar was ze voorlopig uitgeslapen.

Het was een geniale zet geweest. Als prinses en troonopvolger moest ze destijds trouwen. Dat wilde ze niet. En zeker niet met die blaaskaak die haar ouders voor haar uitkozen. Alles wat hij deed was opscheppen over zijn daden en dan vooral over zijn magische kus. Volgens de verhalen had hij daarmee onder meer een kikker in een prins veranderd, een vrouw die werd gestalkt door zeven dwergen uit haar schuilplaats verjaagd en een zeemeermin wanhopig laten verlangen naar iets dat ze onmogelijk kon hebben.

En toen had hij zijn oog op háár laten vallen. Het erge was nog dat haar ouders aan zijn kant stonden. Wat hen betreft zou de bruiloft snel plaats vinden. Op die manier kwam er hopelijk een wettige erfgenaam en een einde aan de eindeloze rij jongemannen die maar wat graag met haar wilden trouwen en die zij het liefst allemaal zag veranderen in houten marionetten.

Net als zoveel prinsessen die ze kende, was ook zij vervloekt. Op een dag zou ze zich prikken aan een spinnewiel en sterven. Het was deze vloek die ze in haar voordeel had gebruikt. Eerst was ze op zoek gegaan naar een spinnewiel. Het was niet gemakkelijk, maar uiteindelijk vond ze een oud vrouwtje die er nog eentje had staan. Vroeger spinde ze daar wol mee en maakte de prachtigste gewaden. Toen kort na de geboorte van de prinses de vloek werd uitgesproken en alle spinnewielen verbrand moesten worden, was de vrouw noodgedwongen overgestapt op de verkoop van giftige appels. Hoewel haar hart uitging naar het spinnen van wol, wist ze met de appels redelijk in haar levensonderhoud te voorzien. Haar appels hadden dan ook een betrouwbare reputatie. Eén hapje en je zou voor dood neervallen. Pas na enkele dagen kon een kus je weer doen ontwaken. Met meer happen zou het effect langer aanhouden. Perfect!

Met een schilmesje sneed ze in haar vinger en smeerde het bloed aan het spinnewiel om zo de oude vrouw te beschermen. Daarna kocht ze twee kilo appels, maakte er appelmoes van en at alles op. Slaapdronken wankelde ze naar het bed van de oude vrouw. Ze merkte nog dat de vrouw haar instopte en een goede rust wenste, waarna ze met de mand appels het huisje voorgoed verliet.

De komende decennia was ze verlost van de opdringerigheid van haar aanstaande echtgenoot. Ze zou pas weer wakker gekust kunnen worden als hij allang dood was en niemand meer wist wie of wat ze was. Ze verlangde nu al naar dat moment. Het moment dat ze gewoon zichzelf kon zijn, zonder dat iedereen met haar wilde trouwen.

Natuurlijk startten haar ouders een zoektocht. Hoewel het huisje waarin ze sliep middenin een bos lag, werd ze toch gevonden en terug naar het paleis gebracht. Ze voelde daar niets van en ze kon ook niets zien, maar ze kon wel alles horen. Op die manier vernam ze dat het huwelijksplan was gewijzigd. Degene die haar weer wakker kon krijgen, mocht met haar trouwen. Dagelijks hoorde ze de hijgende adem van vele enthousiastelingen die allemaal probeerden haar te doen ontwaken. Het maakte haar niet uit. Het zou hen niet lukken zolang het gif van de appels nog werkte en na die tijd zouden ze allemaal dood zijn.

Natuurlijk deed die blaaskaak ook een aantal pogingen. Nu het niet meer vanzelfsprekend was dat hij met haar mocht trouwen, had hij besloten dat haar ouders eerst voor zijn diensten moesten betalen. Gelukkig was het gif van de appels sterker dan zijn magische kus.

Hij en haar ouders gaven het niet zomaar op. Naarmate de tijd verstreek werden zijn zoenen steeds gepassioneerder en het bedrag dat ervoor betaald werd liep hoog op, totdat de stapel munten op een dag hoger was dan de bonenstaak uit het ene sprookje. Vanaf dat moment kwam hij niet meer langs. Het paleis was inmiddels verkocht en zij was overgebracht naar een eenvoudiger onderkomen. Des te beter. Niemand zou haar herkennen.

Nu wreef ze de slaap uit haar ogen en keek om zich heen. Ze bevond zich in een eenvoudige woning die overeenkwam met wat ze gehoord had over het huis waar ze, nadat het paleis een andere eigenaar had gekregen, naartoe was verplaatst. Alles was dus gegaan zoals ze had gehoopt. Toen keek ze recht in de ogen van de oude vrouw en die blaaskaak.

‘Fijn dat je wakker bent, prinses,’ zei hij. ‘Zodra jouw ouders het paleis aan ons hadden verkocht, aten wij ook een aantal appels, is dat niet fijn?’

‘Nu kan ik eindelijk weer wol spinnen,’ zei de oude vrouw. ‘En weet je wat het mooiste is? Mijn zoon gaat met jou trouwen.’

Schrijver van de maand Maart 2021: Carla Scheepstra

Naast Doodgewoon is er nog een boekje verschenen; Jagerskind. Het boekje speelt af in dezelfde wereld als Doodgewoon. Een wereld waar de dood geen einde is, een wereld die niets is wat het lijkt.

In Doodgewoon focussen we op Destiel en de opgestane Ramon, maar in Jagerskind leggen we onze kijk op Nienke.
Nienke is een echt meisje-meisje en alles lijkt normaal in haar gewone leven.
Maar wat als haar nieuwsgierigheid haar ergens brengt waar ze liever niet wil zijn en wat als haar leven toch niet zo gewoon blijkt te zijn?

Graag deel ik een stukje tekst uit het boek met jullie.

HOOFDSTUK 7
Op het eerste oog leek er niets aan de hand. De verlichting van de kelderlamp was niet optimaal, waardoor ze bijna niets zag. ‘Waar zit je?’ vroeg ze met een bevende stem. Ze keek de gevangenis in en zag zwarte contouren in de hoek. Die had ze gisteren niet gezien. Voorzichtig ging ze erop af en zag dat het een persoon was. De persoon keek op, maar Nienke zag zijn ge- 50 zicht niet. Haar ademhaling werd zwaarder en ze wist niet waar ze moest kijken. In alle paniek keek ze naar de trap, de uitweg naar boven. Ze draaide zich in één beweging om, om weg te vluchten. ‘Nee, wacht!’ klonk de man wanhopig. Nienke had de trapleuning beet en keek angstig naar de man, die zich omhoog probeerde te trekken aan de tralies. Door de slechte verlichting zag ze niet hoe zijn handen eruit zagen. ‘Help me…’ vroeg hij zwak. Nienke bleef verstijfd op haar plek staan en herkende het silhouet van de man. Het was die man uit de steeg. Hij stak zijn hand door de tralies en reikte naar haar. Nienke keek naar de uitgestoken hand, die door de straal van het licht goed zichtbaar werd. Ze schrok en durfde niet dichterbij te komen. Zijn handen waren niet ongewoon. Ze probeerde het gezicht van de man te zien, maar die bleef gehuld onder zijn kap. Ze keek over haar schouder naar de trap en vervolgens naar de man, die zijn hand naar haar uitgestoken hield. 51 Waakzaam liep ze dichterbij en hield de houtenpop gestrekt voor zich uit. Zijn kaken werden zichtbaar door de schemering van de lamp. Verstijfd bleef ze staan en keek naar de hand. Een witgeel skelettenhand was naar haar uitgestoken. Nienke vroeg zich af hoe dat mogelijk was. Wat voor wezen was hij?

Patrick Berkhof – Jalvin en het rijm van de Wold

Jalvin heeft een bijzondere gave. Hij is een verhalenverteller. Hij kan bij andere mensen, hun herinneringen zien. (De manier waarop hij ze waarneemt is echt origineel op papier gezet). Hij geeft ze een verhaal en dat verhaal komt dan echt tot leven. Hij maakt het magisch echt. Ik vind het echt origneel bedacht!

Maar er duikt een griezelige gedaante op. Deze persoon is niets goeds van plan. Jalvin schrikt enorm, als hjj erachter komt, waar de griezel op jaagt.

Het verhaal zit heel goed in elkaar. Het is kort, maar enorm krachtig. Je wordt meegesleept in een vrij duister avontuur, waarin heden en verleden, dichterbij elkaar liggen dan je denkt. Ook zet het je aan het denken, over hoe belangrijk herinneringen kunnen zijn. Want wat ben je nu eigenlijk zonder?

Ik moet als boekenwurm ook echt lachen over Jalvin zijn haat tegenover boeken. Hij ziet ze als een gevaar. Een tegenstander. Maar ook boeken kunnen prachtige verhalen vertellen, in de wereld van Dizary.

De cover is prachtig en zeker het vermelden waard. Als je goed oplet tijdens het lezen, kun je de cover in het verhaal plaatsen. Zelfs de dromenvanger op de achterkant, maakt deel uit van het avontuur.

De illustraties aan het begin van elk hoofdstuk, kun je ook weer plaatsen in het verhaal.

De schrijfstijl is vlot en leest heerlijk weg.

Het personage Kobbel vind ik ook erg leuk. Hij is een bijzondere ‘harde’ vriend van Jalvin. Echt bijzonder knap, hoe Kobbel tot leven wordt gebracht op papier.

De wereld van Dizary noem je een Wold. Deze wold zit vol met veranderende dingen, magie, vreemde wezens en verschillende lagen om in te wonen. Door de beeldende schrijfkunst van de auteur, zie je alles voor je ogen tot leven komen. Dizary heeft echt de magie om in te verdwalen en het zuigt je dan ook helemaal op.

Eigenlijk kan ik geen genoeg krijgen van deze geweldige wereld. Ben wel blij dat de auteur, in dit verhaal echt een horrorachtige duistere wereld schept. Zo bewijst de auteur, dat hij deze sfeer en het genre, ook goed uit de voeten kan. Er kan nog zoveel gebeuren in de wereld van Dizary…. en ik kan niet wachten. 5*****.

Schrijver van de maand November 2020: Johan Klein Haneveld: Mijn allereerste verhaal

Mijn allereerste sciencefictionverhaal

Vanaf het moment dat ik leerde hoe letters werkten en dat geschreven teksten boodschappen kunnen overdragen, las ik alles wat los en vast zat. Tot aan de opgepropte kranten in schoenendozen toe. Wie papieren liet slingeren op tafel kon erop rekenen dat ik las wat erop stond. Ik had (en heb nog steeds) een onbeheersbare leeshonger. Al voor mijn tiende las ik de SF-bundels en romans die mijn vader in de kast had staan. Verhalen van Asimov en Heinlein … Ik was er veel te jong voor, maar ze maakten een onuitwisbare indruk.
Vanaf hetzelfde moment wilde ik schrijven. Ik wilde die magie die ik vond in boeken ook zelf uitoefenen. Dus schreef ik op mijn achtste mijn eerste boekje, getiteld ‘Fosielen en levende fosielen’ – met illustraties van eigen hand. Maar verhalen schreef ik ook. Een paar keer per jaar moesten we op school een opstel schrijven. Ik keek er steeds naar uit. Je mocht een titel kiezen en dan op basis daarvan een verhaaltje schrijven van twee kantjes. Ik schreef mijn papier altijd helemaal vol en was dan nog niet uitgeschreven. Uiteindelijk bedacht ik me dat als ik vond dat ik te weinig opstelopdrachten kreeg op school, ik ook gewoon zelf verhalen kon schrijven. Ik pakte een schrift en noteerde op de voorkant ‘Schrijven thuis’ en ging aan de slag. Het schrift heb ik natuurlijk nog steeds. Mijn eerste eigen verhaal, ‘De mosasaurus’, vind je hieronder. Ik schreef het toen ik elf jaar oud was. In de kantlijn voor het verhaal staat trots: S.F. Mijn fascinatie met dinosauriërs aan de ene kant en aquariumvissen aan de andere kant is er duidelijk in ter

ug te vinden. Ook lees ik een paar mooie natuurbeschrijvingen en verbeeldingsvolle situaties. De wortels voor wie ik nu, 33 jaar later, ben als schrijver, waren toen al te vinden.
Hieronder heb ik het voor jullie overtypt …

S.F. De mosasaurus

Op een avond in mei ± 66 miljoen jaar voor Christus borrelden belletjes vlakbij het krijteiland. De steile, witte tanden rezen uit de zee op en werden beschenen door het licht van de man. De belletjes maakten plaats voor golfjes en daar komt langzaam een spitse snuit met twee rijen scherpe tanden en vrij kleine ogen tevoorschijn. Dan schuift de kop weer het water in. Boven op de krijtrotsen beweegt iets, dan fladdert er een pterodactiel weg. Intussen schoot het ranke lijf vlak over de bodem verder, peddelend met z’n poten. Met een bocht gleed hij tussen het wier. Donkere, dreigende onweerswolken dreven over en even later viel de eerste druppel. Al snel goot en stortte het water neer. Het water goot van de rotsen af en tegelijk stak er een storm op. Het donderde en bliksemde. Het monster -uit de eerste reels van het verhaal- kwam weer boven water en tegelijk sloeg een bliksem in op de plaats waar het monster omhoogkwam. Een rode spiralende lam gaat om het monster heen, verkleurt tot geel en dan is er niets meer.

1987 10 november Alphen a/d Rijn. In zwembad “de Hoorn” is het een drukte van belang, het is ook zo heet. Opeens – een gele vlammenspiraal die verkleurt tot rood. De mensen zwemmen of lopen naar de kant, men dringt en duwt om zo snel mogelijk op de kant te komen. Uit de spiraal valt de mosasaurus in het water met een geweldige plons. De mensen keken naar het dier dat met een razende vaart vlak onder het wateroppervlak zijn weg zocht naar het diepe gedeelte van het zwembad. Dat dier was 12 meter lang en zijn poten en bek maakten de indruk van een gevaarlijk monster. Maar de mosasaurus was alleen verdwaasd van de plotselinge val en schoot dwars door het zwembad. Al snel kwam iemand met twee Astronotes oculatus (oogvlekcichlide) van 35 cm en liet ze los in het zwembad. De mosasaurus keek nieuwsgierig naar de vis en hapte toen toe. Al gauw waren alle twee de vissen verdwenen.
De volgende morgen: er stopte een zwarte, deftige wagen voor het zwembad. Er stapten verschillende wetenschapsmannen uit en die stapten het zwembad binnen. Aan het eind van de middag stonden er drie van die wagens en de wetenschappers keken en keken maar. Een wonder, dat beest. De directeur had namelijk een paar laboratoria en universiteiten gebeld. Aan de pers werd voorlopig niks gezegd. De mosasaurus intussen, zwom maar door het bad en werd gevoerd met cichliden van een kwekerij en ook werden forellen van een forellenkwekerij (de dichtstbijzijnde) gevoerd.
De mosasaurus voelde zich alles behalve lekker, dat was na drie dagen duidelijk te zien. Hij hapte vaker lucht, werd steeds wilder en at niets meer. Twee dagen later lag hij stil op de bodem. Razend snel werden gespecialiseerde dierenartsen opgebeld en werd de mosasaurus op de kant gehesen en werd er door artsen van het Rijnoordziekenhuis zuurstof toegediend. Maar de geleerden twijfelden of hij het wel zou halen. De dierenartsen waren snel gearriveerd. Toen de mosasaurus weer wat bijkwam begon hij driftig met zijn staart te slaan en werd daarom vastgebonden aan een brancard. Met sproeiers werd zijn huid natgehouden. De mensen van het ziekenhuis namen hem mee in de ambulance.
In het ziekenhuis: de mosasaurus ligt doodziek in een bad gevuld met zeewater te wachten op zijn maag-darmoperatie. Die waren namelijk niet aangepast aan het zoete water. Een uur later wordt hij afgevoerd naar de operatietafel, onder narcose gebracht. De operatie duurt lang. Met zuigers worden maag en darmen schoongemaakt. De zuurbacteriën die door het zoete water zijn afgestorven moeten opnieuw zich gaan vermeerderen en hun taak op zich nemen. Om dit vlotter te doen verlopen werden injecties met deze bacteriën gegeven. Ook de celwand van de maag was grotendeels afgestorven, dus moest er een nieuwe komen. Nieuwe celstof wordt er op gesmeerd en de operatie is afgelopen. Hij moet terug naar zijn bad. Ook zijn lever is verzwakt, maar daartegen konden wel injecties voor gegeven worden.
Twee weken later: De mosasaurus eet weer (speciaal gevangen levende haring), maar nu moet hij naar een ander tehuis. Het aquarium in Bergen aan Zee had wel een basin vrij waar de mosasaurus in kon verblijven, alleen niet zo groot, maar hij kon er een tijd in blijven. Gevoerd met haring en af en toe wat anders hield het het daar drie maanden uit. Want toen ging het onweren, de regen striemde de gezichten van de oppassers. De regen spoot naar beneden. De lucht was helder verlicht en de bliksem sloeg in op de plaats waar hij boven kwam, een rode spiralende vlam kronkelt om de mosasaurus heen, verkleurt tot geel en dan is er niets meer.

66 miljoen jaar geleden. Een gele spiraal verschijnt, verkleurt tot rood en dan valt de mosasaurus midden tussen twee jagende soortgenoten en verder leefde hij nog lang en gelukkig.

Stephen King- achtbaan

Dit korte veraal in hardcover, pocket editie, blijft leuk om te her-lezen! Ik heb hem daarom weer even uit de kast gepakt.

Alan Parker moet naar zijn moeder. Ze ligt in het ziekenhuis en hij is bang dat ze het niet gaat overleven. Hij besluit te gaan liften naar huis. Hij voelt zich absoluut niet thuis bij de man in de auto. Hij komt erachter dat de man dood is. De hele sfeer, geeft me de kriebels. Een dode man met enge hechtingen. Maar er zijn nog meer vreemde geesten of monsters op de weg, naar zijn moeder. Een enge begraafplaats, waar je niet terecht wilt komen, maar ook de keuzes die Alan moet maken. Het grijpt je echt beet en laat je niet meer los. Het is niet alleen maar een gruwelijke emotionele achtbaan… Ergens in een duister verleden loert de Bullet achtbaan naar je.

Het is nagelbijtend spannend, creepy en mysterieus. Wat is er echt, wat niet? Is het een grote nchtmerrie? De hele omgeving geeft mij nog steeds de koude rillingen. Het heeft alles wat ik in een horror verhaal zoek.

Ik zou willen, dat king nog meer van deze korte verhalen zou schrijven, die de echte horror zijn waar ik van hou.

Maar deze leest heerlijk vlot en krijgt van mij 5*****.

Het is horror, maar tegelijkertijd ook een echte mindf*ck, een verhaal om over na te blijven denken!

Schrijver van de maand September 2020: Inge Sleegers- kort verhaal

Schrijver van de maand September 2020: Inge Sleegers

Wie graag eens kennismaakt met mijn schrijfstijl, kan eens snuisteren op mijn website. Daar vind je een hoop kortverhalen en blogartikels. Zoals dit horrorverhaal, dat ik ooit schreef voor de fantasystrijd van Brugge.

https://www.ingesleegers.be/kortverhalen/302221_een-rit-naar-nergens. Andere kortverhalen vind je op http://www.ingesleegers.be/kortverhalen

Jane Yolen- Mightier than the sword

Volksverhaaltjes voor sterke jongens, maar ook voor meiden en eigenlijk voor alle leeftijden. De auteur neemt je mee naar allerlei landen op de wereld, om te laten zien, dat er ook andere soorten helden bestaan. Deze verhalen heeft zij gebundeld en in haar eigen woorden opgeschreven. Er staan ook nog eens leuke zwart wit illustraties in, die lijken op ouderwetse etsen. Dat is origineel.

De landen waar de verhalen vandaan komen zijn: China, Angola, Duitsland, Noorwegen, Afro amerikaans, Rusland, Abenaki- Native american, Burma, Ierland, Hongarije, Israël, Engeland, Afghanistan en Finland.

Ze zijn in het Engels geschreven, net als dit dit gehele boek. De auteur geeft op het eind nog een soort verklaring, over hoe de verhalen tot stand zijn gekomen en ze wat persoonlijker zijn geworden.

Verhalen over: Magisch wandkleed, een gift van de rivier, voor het geluk geboren zijn, een gevaarlijk spelletje met een trol, Wijze verhalen met lokale helden, de taal van de vogels spreken, hoe wordt je de grootste jager, een vis vangen en je mag wensen wat je maar wilt, een jongen met bijzondere dierenvrienden, hoe een herder koning werd, magische appel, een gemene ridder, koekje van eigen deeg en sluwe vossenstreken.

De meeste verhalen hebben een echte boodschap. De helden zijn anders dan in films. Ze staan dichterbij bij je, als lezer.

Het Engels leest erg vlot, de verhalen hebben verschillende lengtes, maar zijn over het algemeen niet erg lang.

Als je van sprookjes, mythes en legendes houdt, is dit boek een aanrader om te gaan zoeken. Ik vond het een leuk boek.

Afwisselende verhalen. Het krijgt van mij 4 **** sterren.

Scottish Fairytales

In deze bundel met verhalen, ga je op reis door Schotland. De illustraties zijn kleurrijk, het lettertype groot en het engels leest lekker vlot.

15 verhalen, van verschillende lengtes, nemen je mee naar een magische wereld. Je komt veel verhalen tegen die eindigen met een bruiloft, of verliefde stellen. Blijkbaar is er in veel verhalen, altijd wel een prinses te winnen. Ze leefden nog lang en gelukkig.

Veel verhalen lijken te zijn afgeleid, van bekende sprookjes en geven je helemaal die vibe. Het eerste verhaal gaf mij bijvoorbeeld roodkapje gevoelens. Het gaat over een kleermaker, die een klus krijgt, waarbij hij een monster moet trotseren.

Andere voorbeelden van verhalen zijn: spiegeltje spiegeltje aan de wand, maar dan met zilver en goud, compleet met een vreselijke stiefmoeder. Een magische zwarte stier. De put aan het einde van de wereld. Een jongen die het opneemt tegen legioenen demonen om een bruid te winnen. Een zeer bijzonder zwaard dat een jongen onoverwinnelijk maakt. Een meisje dat haar zus wil helpen, komt terecht in een avontuurlijke reis en vind echte liefde. Een koningszoon op zoek naar zijn droomvrouw, hij is kieskeurig. Een mooi, magisch zwart paard. Een bijzondere gouden vogel. Kun jij nee zeggen, als het koningschap zo voor het grijpen ligt? Moeders vergiftigen stiefzonen, om ze uit de weg te ruimen in dit boek. Bijengoud. Een zeehondenvrouw, die in een mens kan veranderen. Assepoester, maar dan op zijn schots!

Bomvol: stiefmoeders, prinsessen, vloeken, magie, dieren, liefde en geluk.

Het viel mij erg op dat sommige eindes, erg op elkaar lijken en dat vind ik dan weer heel erg jammer. Het is niet origineel meer dan en gaat een beetje vervelen. Je denkt dan, oh tuurlijk loopt het zo af. Lol. Ik heb liever een einde dat ik niet verwacht.

Ik raad het iedereen aan die van verhaaltjes houdt, maar lees er dan elke dag 1 en niet achter elkaar zoals ik dat deed. Misschien lijken ze dan wat minder op elkaar. Het boek krijgt 3,5 sterren van mij.

Verhalenvertellers

Dit boek staat vol met korte verhalen. Het is vooral science fiction, in combinatie met fantasy en een vleugje horror.

De auteurs in zijn: Tais Teng, Jaap Boekestein, Theo Barkel, Karel Smolders, Johan Klein Haneveld, Ge Ansems, Uschi Zietsch, Joke Hartog, Yvette Hazenbroek en Roderick Leeuwenhart.

De meeste zijn bekende namen uit de de stal van Uitgeverij Macc.

Ik probeer elk verhaal, kort maar krachtig, samen te vatten, zonder de titels te noemen.

Een terrorist dreigt om een atoombom in Nederland op te blazen. Het verhaal speelt zich af in de toekomst. Een verliefd stelletje, moet een belangrijke keuze maken.

Een lange afstandsrelatie proberen te behouden. Een persoon zit in de ruimte , ver weg. De andere zit op een planeet en het is onmogelijk om elkaar te ontmoeten. Kan dit wel goed gaan?

Een archeoloog doet een wereldveranderde ontdekking op Mars. Dit verhaal vond ik echt super gaaf! Het is Science fiction met horror, helemaal mijn ding. En het einde is echt…… Top.

Een gevecht tegen Arachs in de ruimte, kost veel mensenlevens, maar is wel keigaaf en vol actie.

Een onderzoeksteam zit op een planeet, met levensgevaarlijke bomen en planten. Deze is echt zo goed, origineel en zet je echt aan het denken. Het idee van Symbbiose in de toekomst is angstaanjagend!

Een ‘slimme’ bever. Kort maar krachtig verhaal. Er zit duistere humor in en het einde is behoorlijk heftig.

Mijn favoriet gaat over een Drakendoder en een zeer kostbare schat. Het zit net even anders in elkaar dan je denkt. Goed geschreven hoor!

In een dorpje verdwijnen babys. Wat hebben de zwarte elven ermee te maken? Dit verhaal vond ik echt heel erg mooi! Beeldend geschreven en heeft me echt geraakt.

Bay de Pirenaeut komt ook even voorbij. Haar wereld smaakt naar meer. Piraren, schatten, opdrachten, luchtschepen. Heeft wel een open einde, dus wil je geheid het boek over Bay gaan lezen.

Het laatste verhaal valt onder de Ziltpunk. 3 auteurs (niets van te merken), de toekomst, science fiction, de ijstijd, steampunk. Nederland, dat vecht tegen water en ijs. Een heel ander nederland dan, wat wij kennen. Er zijn terpen en torens en ze leven allemaal anders. Ze hebben zo hun eigen regels per gebied. En Leilah bevalt het maar niets. Zij woont in een Islamitische gemeenschap en wil meer vrijheid. Het zet je wel aan het denken. Bestaat er een plek, waar je helemaal vrij kunt zijn? Een plaats, waar je jezelf mag zijn?

De verhalen lezen vlot, de auteurs hebben een eigen manier van dingen op papier zetten. Daardoor wordt elk verhaal anders en verassend. Ze lijken niet op elkaar, totaal verschillend en dat is ook erg fijn in een bundel. Lekker van alles wat. Er zit voor iedereen wel een favoriet verhaal in. Het zijn allemaal auteurs, die in mijn ogen onmisbaar zijn in het genre. Ze verdienen een groot podium, want ze zijn gewoon goed!

Dezekorte verhalen, zijn allemaal weer van heel goede kwaliteit. Het varieert voor mij tussen de 4 en 5 sterren (in het algemeen). Dus ik geef 4,5 sterren!!!!!!!!!