Natascha van Limpt – Luotisade: schaduwen der verdoemenis

Brian is een piraat en hij heeft het niet makkelijk op het schip. Hij weet bijna niets van zijn ouders. Het enige tastbare dat hij van ze heeft, is een medaillon. Maar deze moet hij geheim houden van de kapitein. De kapitein weet meer, dan hij wil zeggen. Brian gaat aan land en daarna zal nooit nog iets hetzelfde zijn. Hij moet vluchten en komt in een groots avontuur terecht.

Eleanor verliest haar moeder. Op jaar sterfbed deelt ze mee dat ze nog een broer heeft. Ze moet naar hem op zoek. Het dorp mis niet meer veilig. Grote tropen verwoesten alles dat op hun pad ligt. En ze gaan over lijken. Samen met een aantal anderen gaat ze op zoek naar haar broer.

Deze twee verhaallijnen volg je. Ze moeten allebei de Verdoemenis in gaan. Daar wonen gruwelijke wezens. Als je dacht dat trollen erg waren…..

Een vleugje horror , dat is heerlijk in deze actie volle fantasy! Om elke hoek kan een gevaarlijk wezen je te pakken krijgen. De Verdoemenis is een dystopisch stukje van Luotisade. De mix is heerlijk en daarom leest het als een pageturner!

De personages hebben het zwaar. Ze maken Veel mee, soms roert het je tot tranen. Heel fijn als een boek je meeneemt door allerlei emoties. Je leert de personages steeds beter kennen en ik kreeg een echte band met Eleanor. Ze heeft het zwaar en dan komt ook de liefde nog eens om de hoek kijken. Sterke jonge dame is ze! Brian is een piraat en daar heb ik ook een zwak voor.

Veel beeldende gevechten, actiescenes en soms een beetje bloederig. Je voelt de tijd wegtikken. Alle scenes zie je tot in detail voor je, door het beeldend schrijven van de auteur. Je weet precies, hoe alles eruitziet en hoe het voelt.
De hoofdstukken zijn kort en het lettertype is erg fijn.
Ik kijk uit naar boek 2 en geef deze 5*****

Advertenties

Maria Postema en Maarten Bruns – Dertiendagh

1

Dit boek is vanaf het begin spannend. Je waant je in avontuurlijk verhaal in de Scheveningse duinen. Daar kun je allerlei bunkers uit wo2 vinden en sommige zijn nog niet ontdekt.

Erik en Zoe zijn op avontuur en ontdekken een nieuwe ruimte onder de grond. Daar komt Erik een mysterieuze ring tegen en neemt hem mee naar huis. Het smaakt naar meer en Erik wil verder zoeken. Samen met den aantal vrienden komt hij terecht in een duistere wereld onder de grond. Komen ze er ooit nog uit, of zitten ze er voorgoed vast.
Het is soms beklemmend benauwd en erg claustrofobisch. Als lezer voel je dat maar al te goed. Dat is echt goed gedaan. Nagelbijten dus.

Dit boek gaat over duistere experimenten en tijd. Wat is tijd nu eigenlijk? Het is niet meer zeker wat nu het heden of het verleden is. Je raakt er een beetje van in de war, maar je krijgt antwoord op je vragen. De nazi’s waren geïnteresseerd in buitengewone duistere dingen. Ze komen erachter dat dertiendagh op de loer ligt. En de klok tikt maar verder……..

Het is dus een jeugdboek, maar niet echt in een genre hokje te stoppen. Thriller, sciencefiction en historie zijn in een unieke mix samen gebracht. Leest als een speer! Pageturner.

Het einde komt zomaar ineens. Het is dus nogal abrupt af. Wel een gesloten einde, maar het ging iets te Snel in mijn ogen. Had wat uitgebreider gemogen. Ik geef het boek 4****

Lineke Breukel – IJsblauw : Kloon

In dit derde boek van de trilogie IJsblauw, gaat het verhaal verder waar het was gebleven. Je zit meteen weer in het actie volle leven van de klonen Adam en Eva-lin. Ze denken veilig te zijn, eindelijk. Maar al snel komen ze erachter dat Marcus Brent nog leeft.

Je volgt verschillende verhaallijnen. Er zijn best veel personages, maar ze zijn meteen te herkennen. Als lezer weet je meteen wie er aan het woord is of die wie zijn/ haar ogen je kijkt.

Eva-lin moet afrekenen met haar verleden, maar dit doet ze niet alleen. Ze krijgt bijvoorbeeld hulp van Sandra en haar vriend. En ook een aantal andere klonen helpen haar, of juist niet? Wie kan ze vertrouwen? Als er een jong meisje verdwijnt besluiten ze om alles op alles te zetten en haar levend terug te krijgen. Dit neemt je mee door de straten van Parijs, maar ook de wereld onder deze wereldstad speelt een zeer grote rol. Ook komt de maffia er weer in voor en kom je terecht in de wereld van de kooigevechten. Coole vecht scenes wisselen elkaar af. De personages krijgen weinig rust, het is een strijd op leven en dood. Wie gaat er winnen?

Het boek zit wederom bomvol actie, maar ik begon me steeds meer te ergeren aan Marcus Brent. Dat is de bedoeling ook waarschijnlijk van de auteur. Brent is een ziek personage, die zijn overleden vrouw Eline terug wil hebben in de vorm van de perfecte kloon. Hij is gestoord en lijkt wel steeds gekker te worden. Vooral zijn seksuele uitspattingen, kun je echt behoorlijk heftig noemen. Maar hij kent ook geen genade, hij geniet ervan om te domineren. Hierdoor moest ik vaak even slikken omdat hij echt te ver gaat in mijn ogen.

Sandra haar personage, vond ik dan weer steeds leuker worden. Ze denkt veel na over haar verleden, probeert het los te laten en werd stukken menselijker. Het werd een vrouw waar ik echt naar op keek, tijdens het lezen.

Of Eva-lin ook een echte toekomst gaat krijgen, dat moet je zelf ervaren. Het einde laat ruimte over voor meer. Maar het is wel een echt einde van de trilogie. Dat klinkt erg dubbel, maar als je het leest snap je wat ik bedoel. Ik denk dat je als lezer ook het beste voor de personages wilt.

Ik geef dit boek een 7,5 als cijfer. Dat komt neer op 3,5-4 sterren. Het is een goede afsluiter van de trilogie.

Andy Weir – Artemis

Jazz woont in de stad Artemis: op de maan! De kolonie is niet zo heel groot en ze leven vooral van het toerisme. Jazz heeft het niet breed en droomt van een toekomst met veel geld. Ze verdiend wat bij, op een illegale manier. Zo leert ze ook een rijke man kennen. Hij heeft een opdracht voor haar. Hiermee kan ze in een klap rijk worden en al haar dromen laten uitkomen. Ze besluit om deze opdracht aan te nemen, maar komt er al snel achter dat haar leven op het spel staat. De veiligheid van de kolonie, is er ook een waar ze rekening mee moet houden. Jazz is een hele slimme dame en ze is niet op haar mondje gevallen. Maar ze komt steeds meer in de problemen. Zo diep, dat ze zich afvraagt of ze er ooit nog uit kan komen. Er komen dingen boven water, over Artemis die ze liever niet had geweten. Maar nu ze het weet, moet ze er wat aan doen. Anders is het leven op Artemis nooit meer zoals het was.

Het is een super spannend boek, met razendsnelle actie! Je zit op het puntje van je stoel, tijdens het lezen. De hele tijd dacht ik: als dat maar goed afloopt!

Andy schrijft enorm beeldend en bouwt de spanning zo nu en dan nagelbijtend op. Dit is echt puur genieten.

Je krijgt een kijkje op de maan. Hoe kan het leven er daar uit zien? En hoe komen toeristen daar en Wat is er allemaal te zien? De wandelingen op de maan, zijn prachtig op papier gezet. En als lezer voel je de hele tijd, dat de klok maar door tikt. De tijdsdruk die Jazz heeft is hierdoor ook levensecht.

Hoe leef je op de maan? Hoe ga je om met of zonder zwaartekracht? Het is getailleerd beschreven, maar zakt gen enkel moment in. Dit verhaal had me vanaf het begin in zijn greep. Net als zijn vorige boek trouwens! Dit is een science fiction thriller van te smullen! Deze krijgt ook weer 5*****.

Sophia Drenth- Bloedwetten 2: Verlossing

In dit tweede boek van de Bloedwetten serie heeft Roan Storm het zwaar. De mens waar hij verliefd op is, gaat trouwen met een ander mens. Dat is moeilijk te verkroppen voor hem.

Storm is een Ath’vacii en hij wil dat de verspreiding van bloedpulver aan banden wordt gelegd. Mensen kunnen het nu ook gebruiken. Maar de mensen krijgen er een vreselijke honger van, ze willen steeds meer. De Aht’vacii zijn hun onsterfelijke leven niet meer zeker, omdat de mensen achter hun aankomen, om hun lust naar bloed te bevredigen. Storm moet nu dus steeds over zijn schouders kijken. In zijn privé leven gaat het ook niet denderend. Hij beleeft de nodige avontuurtjes en er zijn veel vrouwen in zijn leven, Maar er is er maar een waar hij echt om geeft. Voor haar heeft hij alles over.

Het is een roman met fantasy en horror elementen. Liefde en vertrouwen spelen een hoofdrol in dit verhaal. Sommige scènes zijn bloederig, andere juist echt spannend en weer andere daar krijg je rode oortjes van. Normaal ben ik daar niet zo wild van… Maar Storm, tja hij heeft iets ongrijpbaars, waardoor ik zelfs geniet van zijn liefdesperikelen. Dus ik ben wederom verbaasd dat ik niet vies ben , van een beetje romantiek (het past ook zo goed in Het verhaal, ook al is het niet mijn ding).

Storm heeft een geweten… andere gemaakten hebben vaak geen geweten, ze doen waar ze zin in hebben. En kijken niet op van een dode meer of minder.

Natuurlijk mag Madame niet ontbreken. Ze heeft zo haar eigen agenda. Maar er overkomt haar ook iets, dat ze niet pikt. En haar wil je niet boos maken. No way. Ook Komen er meer oude bekenden, weer voorbij in dit boek. Een van mijn favorieten blijft Baba. Ze is echt de oma, die iedereen wilt hebben en heeft veel lef en power!

Het einde is een echte rollercoaster. Alles gaat snel,er is echt veel actie. Ook moest ik en traantje wegpinken, om wat er gebeurde. De laatste bladzijde laat je achter met vragen, omdat het einde vrij open is. Ik hoop dan ook dat het volgende deel niet te lang op zich laat wachten. Ben zo benieuwd hoe het verder gaat!
Ik geef dit boek 4****.

Gastrecensie: Johan Klein Haneveld over: Mijn naam is Jack- Ton den Dekker

Jack is mijn naam
Ton den Dekker

Ik kreeg de trilogie ‘Vrede van Gaul’ van Tazzy Jeninga om gastrecensies te schrijven voor haar blog. Ik had wel ‘ja’ gezegd, maar ik had het daadwerkelijk lezen van de boeken toch uitgesteld, omdat ik dacht dat het met de kwaliteit abominabel gesteld zou zijn. Immers, dit waren in eigen beheer of via publishing on demand uitgegeven boeken van iemand wiens naam ik nog nooit was tegengekomen in bundels of tijdschriften of in lezers- en schrijversgroepen op het internet. Dan zou het wel niet veel voorstellen, geloofde ik. In mijn recensie van het eerste deel schreef ik al dat ik tot mijn verrassing mijn woorden moest terugnemen. Ik gaf het boek zelfs vier sterren (zij het net aan, een 7,5). Het was een fascinerend SF-verhaal in een toekomstige wereld waar een nieuwe beschaving Europa en een groot deel van Azië heeft ingenomen. Dit land, ‘Gaul’, wordt gekenmerkt door een hoog ontwikkelde technologie in combinatie met spiritualiteit en zorg voor de omgeving. Het lijkt een utopie, maar er zijn schaduwkantjes aan, zo zorgt de angst voor vreemdelingen van de Galliërs dat landen buiten Gaul zich daadwerkelijk tegen hen gaan keren, en is er een familie die in het geheim de koers van de wereld lijkt te bepalen. Hoofdpersoon Detlev blijkt tot deze familie te behoren en moet al snel op de vlucht slaan voor misdadigers van buiten en voor de Gallische wet, en dreigt zijn vrienden en familie mee te sleuren in zijn val. Mijn belangrijkste problemen met het boek waren het wat trage tempo en de overdaad aan verklarende teksten. Dit is een geval waarbij de regel ‘show, don’t tell’ nou wel een keer wat meer mocht worden toegepast. Op deze punten en een zeker melodramatisch toontje in de beschreven relaties na vond ik het boek zeker tot de verbeelding spreken en het tweede deel liet ik dan ook niet zo lang liggen. Dit boek speelt zich af zeven jaar na het eerste. Detlev is onder de naam Jack in dienst van het leger van een buitenaardse satelliet. Zijn geheime familie is aan het organiseren dat hij kan verdwijnen en zijn opleiding kan vervolgen. Maar voor dat kan gebeuren raakt hij in conflict met iemand die hij van vroeger herkent, Diel Nyquist. Bovendien is hij als doedelzakspeler uitgenodigd voor de bruiloft van een vroegere vriend (die niet weet dat Jack eigenlijk Detlev is) waar hij een duet moet zingen met April, een meisje dat op Detlev verliefd was. Complicaties volgen elkaar vanaf dat moment natuurlijk in een hoog tempo op.
Laat ik met de negatieven beginnen. Mijn kleinste kritiekpuntje is dat er een paar redactiefoutjes in staan: een of twee d/t-foutjes, een paar ontbrekende woorden, dat soort dingen. Niet veel en ik zag geen kromme zinnen, storende herhaling van woorden of begrippen of beschrijvingen die niet klopten. Verder valt de schrijver nog steeds in zijn oude valkuil van het teveel willen beschrijven. Verklaringen van gebruiken en achtergronden zijn vaak langer dan een pagina. De wereldbouw had eerder gesuggereerd kunnen worden want al deze details zijn niet nodig voor de ‘suspension of disbelief’. Ik ben sowieso niet heel groot fan van de alwetende verteller die hier gebruikt wordt, waarbij we in ieders gedachten kunnen kijken. Ik leef liever per scene met één persoon mee. Maar het leidt ook tot goedkoop spanning opwekkende zinnen als ‘Hij zou spoedig ontdekken, dat hij zich daarin had vergist …’ Ik vond soms de emoties van karakters wel heel groot uitgemeten (er wordt veel gehuild, vooral door vrouwelijke karakters). Verder was dit wel heel duidelijk een tussenboek. Het verhaal was veel kleinschaliger, in ruimte zowel als in tijd, en er gebeurt veel minder dan in het eerste boek. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat het daardoor trager las (ook door alle uitleg) ben ik er uiteindelijk toch vlug doorheen geschoten. De schrijfstijl is, ondanks mijn aantekeningen daarbij, toch plezierig te noemen. Niet hoogdravend, maar passend bij het verhaal dat de schrijver voor ogen stond.
Wat me vergeleken met het eerste deel meeviel was dat de dialogen waren aangescherpt. Ik had veel minder het idee dat gesprekken onnodig volledig waren uitgeschreven met inbegrip van standaard interacties die ervaren schrijvers zouden weglaten. In het eerste boek waren de dialogen daardoor traag, met opvulling die niet veel toevoegde, maar hier waren de gesprekken relevanter en daardoor interessanter. Daar had de schrijver veel van geleerd. Ook vond ik een aantal van de SF-ideeen die in het laatste deel van het boek om de hoek kwamen kijken heel erg boeiend. De bijzondere familie blijkt een grootschalig ideaal te hebben, me toen ik erover las even de adem benam. Ik hou van grote ideeën in mijn verhalen, dus ik kon dit wijdere perspectief wel waarderen. Het maakt me ook heel benieuwd naar het derde deel, waarin we er volgens mij nog veel meer over zullen lezen.
Een laatste opmerking die ik nog wil maken is meer ideologisch. Ik had er in het eerste boek al last van, maar nu nog meer, dat ik de neiging had om voor de slechteriken te zijn. Ik vroeg me al af waarom die zo slecht werden weergegeven, als meedogenloze misdadigers, die het hele zonnestelsel willen vernietigen en niets anders kennen dan haat. Als ze subtieler waren geweest, had ik ze als de ‘goeien’ gezien. Je bent namelijk als lezer meestal geneigd te kiezen voor de zwakkere partij in het verhaal, voor de ‘underdog’, degene die niet al bij aanvang van het verhaal de touwtjes in handen heeft. We zijn voor het verzet in Star Wars, niet voor de Empire, voor de hobbits, niet voor Sauron. De ‘goeden’ in dit verhaal, de familie Ayton, zijn echter hoog verheven boven de vijanden, die gewone mensen zijn als jij en ik. Detlov en zijn familie kunnen tot wel duizend jaar blijven leven, beheersen gevechtstechnieken beter dan ieder ander, hebben een eigen eiland, worden gediend door androïden en ruimteschepen, blijken te beschikken over levensvormen van nanotechnologie die eigenlijk alles kunnen, zelfs in de tijd en door de ruimte reizen, en ze kunnen ook nog eens zonder repercussies in het veiligheidsnetwerk van Gaul binnendringen. Dat maakt ze eigenlijk vanaf het begin de gedoodverfde winnaar en hun vijanden de ‘underdogs’. Ik weet dat de hoofdpersoon de erfenis van zijn familie als een vloek ziet, maar zo werd het niet echt door de schrijver gebracht. Bovendien, als de vijand nu wordt verslagen, is dat omdat die slechts een gewoon mens is, en de familie Ayton gewoon ‘beter’. Alsof de gemodificeerde Khan het wint van kapitein Kirk omdat hij sterker is. Daar had de schrijver wat beter over kunnen nadenken.
Toch ben ik over het algemeen positief over dit boek. Een originele wereld, leuke ideeën en een vlotte schrijfstijl (hoewel met ‘infodumps’) maken dit een welkome toevoeging aan de het nog kleine terrein van de Nederlandstalige sciencefiction.

Johan Klein Haneveld

Oli Veyn- De orde van de Poortwachters: Deel 1, Initiatie

Oli Veyn – de orde van de poortwachters: deel1, Initiatie

Nido is een sterk meisje, school is elke dag weer een plaag voor haar. Haar klasgenoten pesten en treiteren haar vreselijk. Een schoolreisje loopt enorm uit de hand.

Nido komt in aanraking met een geheime orde en ze moet noodgedwongen een zware opleiding volgen. Ook hier heeft ze een kwelgeest: Sert. Maar ze geeft niet op en leert zichzelf steeds beter kennen. Ze moet vechten voor haar leven en komt er al snel achter, dat het leven van een Poortwachter levensgevaarlijk is. De Poortwachters beschermen de wereld namelijk tegen alles, wat er aan de andere kant van de poort op de loer ligt. Maar ook in de normale wereld, moet je ogen in je rug hebben. Het gevoel van onveiligheid, liet mij niet meer los……….Haar leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Dit is een verhaal, dat heel vlot leest. Ik zou het fantasy noemen, young adult met een vleugje science fiction. Bijzondere wezens, vertrouwen, prachtige zenuwslopende vechtscenes en andere dimensies, zijn maar een paar steekwoorden. Het boek raakt je ook, dat kan niet anders. Hierdoor is het een echte pageturner en als je het boek dichtslaat wil je meteen meer.

Nido is een personage, waarin ik veel herken. Dus het verhaal werd ook persoonlijk. Je wilt haar het liefste een knuffel geven en vertellen dat alles weer goed komt. Maar in haar geval, kun je die belofte niet waarmaken.

Ook heb ik er een dikke bookcrush aan over gehouden. ( of moet ik zeggen 2 crushes)? De liefde in dit boek is zo sterk. En ik hoop dat Nido gelukkig mag zijn, met de man van haar keuze in de toekomst. Opoffering en keuzes maken, ze krijgt veel voor haar kiezen…. En de mensen die van haar houden ook. De emoties in het boek, slepen je deze mysterieuze wereld in. Heb genoten vanaf het begin tot het eind!

Na het lezen van Dit boek, kijk je iets anders naar toeristische bezienswaardigheden. Bijvoorbeeld de grote poorten en bogen in diverse grote steden. En de Stonehenge is nog mysterieuzer geworden. Omdat je toch denkt: wat als? Heerlijk die mysterieuze sfeer!
Heerlijk boek, ik geef het,5*****