Schrijver van de maand oktober 2018: Tamara Geraeds- De weg naar mijn debuut

De weg naar mijn debuut – Tamara Geraeds

De droom

Voor de meeste mensen is debuteren als auteur slechts een droom die nooit vervuld zal worden. Dat is wat je vaak hoort en het is (helaas?) de waarheid. Er zijn onvoorstelbaar veel mensen in Nederland die dolgraag een boek zouden publiceren. Niet via een selfpubbing platform, maar bij een echte, liefst bekende, uitgever. Omdat het aanbod groot is en de markt slechts klein, is de kans op publicatie bij een gerenommeerde uitgever bijna nihil, tenzij je een BN’er bent. Daarom zal je als amateurschrijver veel moeten doen om je doel te bereiken.
Hieronder lees je hoe de weg naar mijn debuut verliep.

Van jongs af aan

Schrijven, dat deed ik al lang. Toen ik jong was nog niet zo serieus – het bleef bij wat korte verhaaltjes die gingen over pannenkoeken bakken met opa en oma en boomhutten bouwen in het bos, en een gedichtje hier en daar – ,maar op mijn vijftiende besloot ik de sprong te wagen: ik ging ‘een heel boek’ schrijven.
Ik had er wel wat jaren voor nodig. Ik moest naar school, ik ging naar ballet en pianoles en speelde met mijn vriendinnetjes, en later volgde ik de opleiding tot docent Engels. Maar ondertussen bleef ik schrijven aan dat boek. Het had geen voorrang, maar ik zou het ooit afmaken.
En dat deed ik, negen jaar nadat ik eraan begon. Vierentwintig was ik inmiddels, afgestudeerd, getrouwd en werkzaam als docent op een middelbare school. We lieten zelf in China een stapel boeken drukken. De cover werd getekend door mijn moeder. Tegelijk lieten we ook een dichtbundeltje drukken.
Vol trots en goede moed gingen we op stap, om de boekjes in de winkels te krijgen.
‘Nee, nee, nee en sorry,’ was het antwoord dat we kregen. Belachelijk vonden we dat. Doe je al die moeite, ze mogen het gratis neerleggen – hoeven pas te betalen als ze daadwerkelijk iets verkopen (in consignatie heet dat, zo leerde ik later) – en dan nog zeggen ze nee. Je bent een lokale ‘schrijver’, dus ze kunnen je toch wel een kans geven?
Slechts één boekhandel legde de boekjes in de winkel. De eigenaar was mijn voormalige buurman. Alleen daarom lag het daar.
Uiteindelijk verkocht de boekhandel één exemplaar en besloot ik de rest maar weer op te halen. Ik zag inmiddels in dat de kwaliteit toch wel wat te wensen overliet.
Selfpubbing was op dat moment nog niet zo groot. De mogelijkheden die er waren, waren van twijfelachtige kwaliteit, zoals er nu nog steeds een heleboel zijn helaas. En op dat moment had ik er nog geen flauw benul van hoe de uitgevers- en boekenwereld in elkaar zit. Mijn beste kansen waren dus: beter worden in schrijven, zodat ik toch bij zo’n grote naam binnen kon komen.

Leren en oefenen

Dus schreef ik een nieuw boek. Dit keer deed ik er ‘slechts’ twee jaar over. Daarna liet ik het manuscript beoordelen door een professioneel bureau. En wat leerde ik daar veel van! Alle beginnersfouten werden er feilloos uitgehaald en ik kreeg tips voor verbetering van het verhaal.
Ik paste het aan en stuurde het naar de uitgevers. Maanden later kwam de ene na de andere afwijzing binnen.
Teleurstelling alom, maar ik liet me niet uit het veld slaan. Ik sloeg al het advies dat ik had gekregen op in mijn hoofd en begon aan een derde boek: Nergens.
Toen dat af was, stuurde ik het naar een aantal proeflezers. Ik verwerkte hun feedback en stond op het punt het manuscript naar de (toen nog lange) lijst met uitgevers te sturen. De grote enveloppen en rollen postzegels lagen al klaar, want per email manuscripten verzenden, dat was toen nog not done.
Maar voordat ik ook maar iets had verzonden, viel mijn oog op een interessant initiatief: Ten Pages, een crowdfunding website. Mensen konden ‘aandelen’ kopen in jouw manuscript, voor vijf euro per stuk. Als je tweeduizend aandelen aan minimaal honderd mensen in totaal had verkocht, werd je boek gegarandeerd uitgegeven. De ‘aandeelhouders’ kregen een deel van de verkoopopbrengst. Haalde het boek de tweeduizend aandelen niet, dan kreeg de investeerder voor elke vijf euro, vier euro terug. Verschillende gerenommeerde uitgevers hadden zich al bij Ten Pages aangesloten; het zag er veelbelovend uit.
‘Dat gaan we proberen,’ zei mijn man.
‘En lukt het niet, dan kan ik het altijd nog naar de uitgevers sturen,’ reageerde ik.
‘Maar het lukt ons wel,’ zei hij.

Plotseling ging het balletje rollen

We kochten zelf natuurlijk de eerste aandelen en riepen familie en vrienden op om ook te helpen. We kregen meer steun dan ik ooit had durven hopen. Het minimum van honderd investeerders was in een mum van tijd bereikt.
Toen werd het moeilijker. We hadden alle kennissen, vrienden en familieleden benaderd. Hoe konden we onbekenden bereiken?
Nog maar net waren we begonnen met flyeren in de omgeving, toen Nergens opeens uit zichzelf begon te stijgen in de ranglijst. Elke dag werden er aandelen verkocht. Er waren op dat moment slechts twee manuscripten die het goed deden, en Nergens was er één van. Vol spanning volgden we de strijd om de eerste plek. Wie zou het als eerste halen? Of zouden we allebei op de valreep stranden?
Ondertussen werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tweedaagse masterclass korte verhalen schrijven, van het instituut waar ik de manuscriptbeoordeling had laten doen. Alle goedgekeurde verhalen zouden gepubliceerd worden in een bundel van Karakter Uitgevers (jawel, een gerenommeerde uitgever!). Ik schreef me direct in.
En terwijl ik daar in Bergen mijn eerste korte verhaal voor volwassenen schreef, bliepte mijn telefoon.
GEFELICTEERD! NERGENS HEEFT DE 2000 AANDELEN BEREIKT!
Ik sprong op, gilde en deed een vreugdedansje. Alle schrijvers keken verbaasd op en juichten mee toen ik vertelde dat mijn eerste boek uitgegeven zou worden. Eindelijk kwam mijn droom uit!
Nu nog hopen dat ze een goede uitgever vinden, dacht ik.
Ik concentreerde me weer op mijn korte verhaal en ging de volgende dag door het dolle heen weer huiswaarts.

Gepubliceerd

Het vinden van een uitgever duurde een paar maanden, er was wat overleg en herschrijfwerk voor nodig, maar uiteindelijk gebeurde het (bijna) ondenkbare: ik tekende een contract bij een gerenommeerde uitgever. En niet zomaar één, maar net die ene waarbij ik als kind altijd al had willen zitten: Uitgeverij Kluitman Alkmaar.
Als kers op de taart verscheen mijn korte verhaal van de masterclass in de bundel Bergen Bloedt van Karakter Uitgevers. Plotseling werd ik niet bij één, maar bij twee gerenommeerde uitgevers gepubliceerd!

Daarna

Inmiddels heb ik zes boeken gepubliceerd, en staan er alweer twee op de planning voor volgend jaar. Toch geeft binnenkomen bij een gerenommeerde uitgever geen garantie op succes. Nergens verkocht goed, maar er kwam geen vervolg. Mijn volgende boeken werden uitgegeven door andere uitgevers. Het zijn stuk voor stuk prachtige boeken geworden en ik ben trots op alle titels, maar ‘leuk’ verdienen aan schrijven blijft moeilijk. Ik moet vechten voor elk klein beetje bekendheid.
Maar ik ga door. Ik zou niet anders willen. Schrijven is mijn passie, ik ben ervoor geboren. Als ik stop met schrijven, ontploft mijn hoofd. De ideeën willen eruit, ze willen verwerkt worden tot een verhaal. Niet alleen probeer ik mensen leesplezier geven, ik wil ze ook belangrijke boodschappen meegeven; dingen om over na te denken.
Ik ben ontzettend blij dat mijn boeken veel lezers bereiken. Hoewel ik het soms vervloek, ben ik dankbaar voor het talent dat ik mee heb gekregen. Ik blijf doorleren, streef ernaar om beter en beter te worden. Dankzij de schrijfopleidingen die ik heb gevolgd, kan ik niet alleen anderen (beter) leren schrijven, maar ook mijn eigen werk verbeteren. En zo hoop ik elk jaar wat meer lezers te bereiken.

Helaas?

Gepubliceerd worden is lastig. Het is een voorrecht. Iets waar de meeste auteurs voor moeten vechten of al jaren voor hebben gevochten. Helaas, zou je kunnen zeggen. Er is zo veel talent dat nooit ontdekt wordt en dat is zo ontzettend zonde. Maar het heeft ook een positieve kant: de meerderheid van de auteurs die wel gepubliceerd worden, is schrijver in hart en nieren. Het is een groep doorzetters, een groep die bereid is hard te werken om een goed product af te leveren. Daardoor ligt de lat hoog.

Ben jij ook echt gepassioneerd en zal je blijven schrijven tot je het niet meer kunt, zelfs al brengt het misschien nooit iets op? Heb je talent en ben je bereid te werken om (nog) beter te worden?
Vecht er dan voor. Leer zoveel je kunt, laat je manuscript beoordelen, blijf proberen om gepubliceerd te worden of publiceer zelf, maar pak het dan wel professioneel aan (met in ieder geval een professionele designer voor de cover, en een redacteur), lees veel en kijk de kunst af. En wie weet gebeurt het jou dan ook op een dag: jouw boek in de winkel.

Advertenties

Schrijver van de maand Oktober 2018: Tamara Geraeds

Schrijver van de maand oktober

Tamara Geraeds (1981) begon met schrijven toen ze 15 was en wist toen al dat ze er nooit meer mee wilde stoppen. Na een kort verhaal in de bundel Bergen Bloedt (Karakter Uitgevers, 2011), werd haar grote droom om een boek op de markt te brengen werkelijkheid in 2012, toen haar debuut Nergens verscheen bij Uitgeverij Kluitman Alkmaar.
Na een aantal jeugd- en YA-boeken in Tamara’s favoriete genre fantasy, waagde ze zich aan haar eerste boek voor volwassenen. Echo, geïnspireerd door verschillende wa

argebeurde verhalen, werd in 2017 gepubliceerd bij Kabook Uitgevers en ontving zeer lovende kritieken.
Inmiddels heeft ze al 6 boeken op haar naam staan, met 2 op de planning voor 2019: het 4e deel in de Christopher Plum serie en een 2e thriller met de voorlopige titel ‘Kwelling’.

Ooit begonnen als lerares Engels op een middelbare school, werkt Tamara nu – behalve als auteur – als freelance redacteur voor verschillende uitgeverijen en auteurs, en daarnaast als freelance docent Engels, Nederlands en creatief schrijven. Ze mocht zich twee keer jurylid noemen bij Fantastels en bij de Junior Monsterboek schrijfwedstrijd van Uitgeverij Kramat. Regelmatig geeft ze workshops in boekhandels, voor zowel kinderen als volwassenen. Tamara geeft haar lezers graag een belangrijke boodschap mee.

Ondanks haar drukke leven, blijft Tamara schrijven voor zowel jongeren (fantasy) als volwassenen (thrillers). Een van haar ambities is om ooit ook nog een horrorboek te schrijven.

Bibliografie

Jeugd:
* Nergens – een onbekende wereld (2012, Uitgeverij Kluitman)
* Jasper (2013, Uitgeverij Zilverspoor)
* Christopher Plum en het Zwaard der Wanhoop (2015, Uitgeverij Kramat)
* Christopher Plum en het Oog der Verschrikkingen (2016, Uitgeverij Kramat)
* Christopher Plum en de Woeste Waterstaf (2017, Uitgeverij Kramat)

Volwassenen:
* Echo (2017, Kabook Uitgevers)
In voorbereiding: Kwelling, LetterRijn, + maart 2019.

Korte verhalen:
* Elf November (voor volwassenen, in de bundel Bergen Bloedt, 2011, Uitgeverij Karakter)
* Tegenwereld (YA, 2016, Quasis Uitgevers)
* De Babyvloek (jeugdverhaal in het Junior Monsterboek 5, 2016, Uitgeverij Kramat)
* De Zonnekapers (jeugdverhaal in het Junior Monsterboek 666, 2017, Uitgeverij Kramat)
* De Gluiperd (jeugdverhaal in het Junior Monsterboek 7, 2018, Uitgeverij Kramat)

Heb je vragen over Tamara of haar boeken, stel ze dan onder deze post op Facebook groep ik hou van horror fantasy en spannende boeken! Of MAIL: tazintotherasmus@hotmail.com ( en dan stuur ik je vraag door naar Tamara ).

Schrijver van de maand September 2018: Janneke Bazelmans

1

Mijn naam is Janneke Bazelmans en ik ben werkzaam als auteur, onderzoeker en milieujurist. Ik woon met man en twee zonen in een klein dorpje bij Den Bosch. In mei 2017 debuteerde ik met de ecothriller Verkapt (Godijn Publishing). Verkapt speelt af in het hart van Borneo en gaat over de Nederlandse studente Nora die de kans krijgt stage te lopen bij een palmoliebedrijf midden in het regenwoud. Al snel begeeft ze zich in een strijd tussen de palmolie-industrie, inheemse stammen en orang-oetans. Verkapt is fictie gebaseerd op de rauwe randen van de werkelijkheid.

Het schrijven van Verkapt is onderdeel van mijn missie: de palmolieproblematiek onder de aandacht brengen van een zo breed mogelijk publiek. Want we horen over ontbossing en over bosbranden in Indonesië, maar wat is het verhaal erachter? Schrijver van de maand zijn op de boekenblog Ik Hou van Horror, Fantasy en Spanning draagt zeker bij aan deze missie.

http://www.thrillerverkapt.nl

Op deze site kun je ook een preview van 25 pagina’s lezen!

INTERVIEW

Hoe voelt dat om je boek voor het eerst in je handen te kunnen houden?
Het is heel onwerkelijk om je boek voor het eerst in handen te hebben. Ik heb mijn eerste exemplaar aan mijn oudste zoon gegeven. Verkapt is opgedragen aan mijn twee kinderen, en met hen aan de toekomstige generaties.

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?
Tien jaar geleden werkte ik als juridisch onderzoeker aan de universiteit en deed onderzoek naar duurzame projecten in Indonesië. Telkens weer stuitte ik op rapporten over palmolieplantages. Op een dag ging ik uitzoeken wat er precies aan de hand was met die plantages. Ik ontdekte dat er gigantisch veel regenwoud gekapt wordt om plantages aan te leggen en dat palmolie in heel veel producten zit. In meer dan 50 procent van de producten in onze supermarkt (in koekjes, chips, zeep, cosmetica, afwasmiddel). Het zit zelfs in onze dieseltank als biobrandstof.
Toen ben ik onderzoek naar de palmolieketen gaan doen. Ik wilde weten hoe duurzaam duurzame palmolie is en hoe de lokale bevolking aankijkt tegen de palmolieplantages die hun dorpen omringen. Dit onderzoek is opgenomen in een bundel van de Vereniging voor Milieurecht en uitgeven door Boom Juridische uitgevers.
Maar het is juridische, droge materie. Ik vind dat het palmolieverhaal verteld moet worden. Dat was ook het verzoek van het dorpshoofd van het oerwouddorpje waar ik logeerde:
“Vertel ons verhaal aan de wereld.”
Feiten bieden veel informatie, maar zo lang je je niet kan verplaatsen in de mensen over wie ze gaan, zeggen ze de meeste lezers niet veel. Om een breder publiek te bereiken, heb ik mijn bevindingen verwerkt in een thriller.

Hoe kwam je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?
De namen van mijn hoofdpersoon Nora en Alec kwamen ineens in mijn op. De namen van mijn Indonesische personages zijn regelmatig gewijzigd. In Indonesië zijn de namen van Javanen anders dan die van Balinezen of Dayaks en ook binnen de Dayakgemeenschap zijn er verschillende stammen waarbinnen namen variëren. Het mochten geen namen van bekenden zijn en ook de betekenis moest passen bij het karakter. Alleen het personage Terra bestaat echt. (Op deze website staat informatie over haar https://www.orangutanrescue.nl/orang-oetans/terra/)
Overigens is het wijzigen van namen van personages geen aanrader; ik vergis me vaak en gebruik tijdens lezingen de oude naam van het personage.

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?
Ik heb eerst diepgaand onderzoek gedaan naar palmolie, naar het land Indonesië, de wetten en regels. Vervolgens ben ik me gaan verdiepen in de verschillende Dayakstammen en in orang-oetans. Ieder personage kreeg een uitgebreide karakteranalyse en op internet en in tijdschriften heb ik foto’s gehaald en in hun dossier geplakt. Het verhaal heb ik uitgewerkt op een grote rol behang en die hing altijd boven mijn bureau. Er is tientallen keren in gewijzigd. Zijlijnen kwamen erbij of verdwenen weer. En er is vooral geschrapt. Heel veel geschrapt (het verhaal was eerst twee keer zo lang).

Hoe lang schrijf je per dag, en hoelang heb je over dit boek gedaan?
Het is lastig te zeggen hoe lang ik over dit boek heb gedaan omdat een groot deel van het proces parallel liep met mijn palmolieonderzoek. Al in 2008 kreeg ik een idee voor een ecothriller die zich af moest spelen in Indonesië. Daarna is het verhaal vele malen gewijzigd.
Ik schrijf iedere dag. Als het me overdag niet lukt vanwege andere werkzaamheden, schrijf ik ’s avonds of soms ’s nachts. Ik schrijf zo vaak mogelijk in mijn oude gepimpte stacaravan in het bos. Dat is mijn kantoor. Een paar keer per jaar hou ik een schrijfretraite met andere auteurs. Dan huren we een week of weekend een huisje in de natuur waar we schrijven, brainstormen en elkaar feedback geven.

Wie heeft de cover gemaakt en heeft de cover een betekenis?
De cover is gemaakt door iemand van de stichting Orangutan Rescue. Het model op de foto werkt in een orang-oetan opvangcentrum op Borneo en is mijn belangrijkste bron van informatie. De foto is genomen op de plek waar de eerste orang-oetans in september 2017 zijn vrijgelaten, nadat zij jarenlang in het opvangcentrum hebben moeten leren hoe zij in het wild moeten overleven. Het is een stuk maagdelijk oerbos en door de Indonesische overheid als beschermd natuurpark verklaard. De foto is puur en onbewerkt.

Wat vind jij zelf het leukste van het boek, of wat raakt jezelf het meeste uit je verhaal?
Dat de lezer wordt meegenomen naar de andere kant van de wereld, naar onbekend gebied: een dorpje in het regenwoud van Borneo. De lezer wordt midden in de ontbossingsproblematiek geplaatst.

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?
Alle locaties uit Verkapt heb ik bezocht. In 2014 logeerde ik bij een Dayakstam in West-Kalimantan en bij een orang-oetan opvangcentrum. Ik maakte het leven en de strijd van de lokale bevolking tegen de palmoliebedrijven van dichtbij mee. Alles wat ik in rapporten en onderzoeken gelezen had, kon ik toetsen aan de werkelijkheid. Ook de locatie op Bali heb ik bezocht.

Heeft het boek een boodschap?
Iedere dag verdwijnt er wereldwijd een perceel bos zo groot als Amsterdam. Op dit moment (september 2018) woeden er weer talloze bosbranden op Borneo. Verkapt vertelt het verhaal achter ontbossing. Het verhaal van de lokale bevolking, het verhaal van de orang-oetans. Het verhaal over palmolie. Ontbossing is geen ver-van-mijn-bedshow, maar ligt hier: op je bord.

– Het filmpje dat ik de proloog voorlees. Zie: https://youtu.be/3zso9TOrNnA
– en de trailer https://youtu.be/G6Hyv1_rqyA

Schrijver van de maand augustus 2018: J. Sharpe

Schrijver van de maand augustus 2018: J. Jsharpe

Deze maand komen er meerdere blogposts voorbij over J.sharpe. Hier is de eerste😁.

Flaptekst:
Het idee was simpel: we zouden een filmpje maken voor ons YouTube-kanaal. Ik zou levend begraven worden. We zouden alles filmen en zo spectaculaire content maken voor onze kijkers.
Jezus, het is allemaal zo misgegaan. Nu zitten we vast. Om onverklaarbare redenen is de zeespiegel met bijna zeventienhonderd meter gestegen. Op vier andere bergtoppen na, staat verdomme heel het eiland – misschien zelfs wel de rest van de wereld – onder water!
We hebben hier vrijwel niets. Er is geen eten, drinken of stroom en we kunnen geen contact maken met de buitenwereld.
Er gebeuren hier afgrijselijke dingen, met name in het hotel. En ik heb het gevoel dat het niet zal stoppen voordat we allemaal de waarheid onder ogen hebben gezien. Iets speelt met ons en zorgt ervoor dat we langzaam gek worden. We worden in de gaten gehouden, ik weet het zeker.
De mysterieuze thrillers van J. Sharpe ademen de sfeer en suspense uit van de boeken van Stephen King en Peter Straub. Zijn werk wordt vertaald naar het Engels, Spaans, Portugees, Italiaans en Duits en is meerdere keren genomineerd voor verschillende prijzen.

De mening van de schrijver over het verhaal:
Reflectie is alweer mijn negende boek die ik onder mijn pseudoniem J. Sharpe schrijf. Tevens is het denk ik een van mijn persoonlijkste. Dat heeft met name te maken met de locatie van het verhaal, namelijk op een bergtop van het eiland Madeira. Ik heb hier zelf als jongetje twee jaar gewoond en heb dierbare (en minder dierbare) herinnering aan die plek. Het was dan ook totaal niet moeilijk om de locatie voor me te zien en mijn eigen versie van het klassieke spookhuisverhaal op te schrijven. Al spookt het in dit verhaal niet alleen in het huis (of in dit geval het hotel), maar op de gehele plek, en is niets wat het lijkt.
Het is een heel ander boek geworden van mijn vorige boek, Syndroom, net zoals dat boek weer anders was dan het boek ervoor. Ik probeer als schrijver niet in herhalingen te vallen en telkens iets nieuws uit te proberen. Het is de enige manier voor mij om te groeien, denk ik. Andere perspectieven, een ander genre, schrijven met iemand anders… het is allemaal leuk en leerzaam om te doen. Al zullen al mijn boeken natuurlijk altijd de standaard elementen bevatten die lezers van mij gewent zijn; veel vaart, spanning, twisten en een lekker dosis gek.
Lees het eerste hoofdstuk gratis op mijn website: http://www.jsharpebooks.com

Schrijver van de maand juli 2018: Liesbeth Jochemsen-Kaastra

Hoi allemaal,

Alweer een hele tijd geleden kreeg ik de vraag of ik auteur van de maand wilde worden in deze super gezellige groep. Natuurlijk wilde ik dat!
In de komende maand vertel ik je over mezelf en mijn leven als schrijver. Je kunt me ook alles vragen wat je wilt.

Ik ben Liesbeth Jochemsen, 30 jaar, getrouwd en woon in Olst, Nederland. Mijn grote hobby’s zijn lezen en schrijven, maar daarnaast hou ik ook van puzzelen, natuurdocumentaires en kleuren voor volwassenen.
Op een dag leerde ik op school iets heel bijzonders: dat meerdere letters achter elkaar een woord vormen; meerdere woorden achter elkaar een zin; en wat je daar allemaal mee kunt doen. Er ging een wereld voor me open. Dat was het moment dat ik wist: ik wil later schrijver worden.
Ik had vroeger drie favoriete vakken: Nederlands, biologie en geschiedenis. Nog steeds ben ik gefascineerd door taal, de natuur en het menselijk lichaam en onze geschiedenis. In de loop der jaren wilde ik van alles worden en doen, van geneeskunde studeren tot archeoloog en van journalist tot gids in een natuurhistorisch museum, maar de wens om te schrijven is altijd gebleven.

Ik heb talloze korte en langere verhalen geschreven en ook een aantal gedichten, waarvan een aantal in de schoolkrant stonden.
Naarmate ik ouder werd, werden de verhalen langer en werd de wens om een eigen boek uit te brengen sterker. Nadat ik mijn plankenkoorts had overwonnen, heb ik in 2016 mijn droom gerealiseerd. Toen verscheen mijn debuut “De verdwenen prinses van Geografie” bij mijnbesteller.
In december 2017 verscheen het los te lezen vervolg “Het goud van de Gelaarsde Kat” via BOEK10 van Godijn Publishing.
En op 29 september verschijnt de verhalenbundel “Aangenaam”, eveneens van Godijn Publishing, waarin ook een verhaal van mij staat.
Op mijn website, http://www.liesbethjochemsen.wordpress.com, kun je ook een verhaal van mij lezen.

Groetjes,

Liesbeth

Schrijver van de maand juni 2018: Melissa Skaye

Auteur van de maand juni bij de blog van ‘Ik hou van Horror, Fantasy en spannende boeken’. Daarvoor wil ik Tazzy heel hartelijk bedanken. Misschien wel zo netjes om mezelf even voor te stellen, voor degenen die mij niet kennen.
Officieel heet ik Melissa Bielsma-Schaaij, maar mijn auteursnaam is Melissa Skaye. Laten we wel zijn, dat ‘bekt’ toch even lekkerder op een omslag. Geboren op 4-4-1972 in Amsterdam. Vanaf mijn dertiende jaar woonachtig in Hoorn. Sinds 2-6-1995 getrouwd met Roger (spreek je uit als Rochee, maar iedereen noemt hem Roos) Onze eenentwintigjarige zoon heet Kylian en dochter Savenna is zeventien, bijna achttien. We hebben twee witte katten van vier jaar: Toby en Bobby. Toby is doof en trouwens ook dik, maar hij is dan ook echt onze theemuts. Bobby is een Maine Coone met een bruin en een blauw oog en een fantastische pluimstaart. Knappe kerels, vinden wij. Vissen hebben we ook, zowel in een vijver als in een aquarium.
In 2006 wilde ik niet alleen een fervent lezer zijn, het leek me geweldig om zelf te schrijven. Omdat ik van nature nogal onzeker ben, wist ik niet of ik het kon, maar mijn man spoorde me aan en zo ontstond de fantasyreeks Jeremy Jago. Bij uitgeverij Zilverspoor vind je in totaal vier delen en daarmee is de reeks volledig afgerond, waar ik trots en ontzettend blij mee ben. Dit alles is te danken aan Jos Weijmer, voormalig uitgever van Zilverspoor. Deel 4 is opgedragen aan Jos, die in april 2015 plotseling overleed. Jeremy zal voor mij altijd bijzonder blijven: met hem begon mijn schrijven, mijn enorme leerschool, maar door Jos heb ik de reeks kunnen afronden. In de volksmond zeggen we JJ, maar in mijn hart is het JJJ. Mocht je nieuwsgierig zijn naar Jeremy en het magische eiland Magistraal, is het raadzaam bij het eerste deel te beginnen. Even op volgorde, komt ie: 1: Het geheim van de Passage. 2: De kracht van Assingna. 3: De strijd om Gemini. 4: De erfenis van Lotus.
Daarmee eindigde het schrijven van fantasy. De reden was heel simpel: ik werd nav een kort thrillerverhaal door een uitgeverij benaderd met de vraag of ik een heel manuscript wilde schrijven. Dat leek me geweldig dus in 2009 ontstond de thriller Virtuele tango. Thrillers lagen me eigenlijk ook wel en tot op de dag van vandaag is dit mijn genre. De hoofdrollen zijn weggelegd voor rechercheur Sanne Philips: een stoere maar iets onzekere vrouw, en rechercheur Luca Borra: een lieve maar doortastende man van Italiaanse afkomst. Omdat ik in Hoorn woon, leek mij recherche Hoorn wel zo gemakkelijk als toneel van moord en ellende. Pas in deel 5 stap ik uit mijn comfortzone en reist de lezer een stukje verder dan ze van mij gewend zijn.
In 2010 stuurde ik het manuscript van deel 2, Verboden tranen, naar een proeflezer. Wederom met Sanne en Luca in de hoofdrol. De proeflezer vroeg: ‘Heb je dat bewust gedaan, weer een titel met een V en een T?’
Nee dus. Of toeval nu bestaat of niet, ik heb daar wel iets mee en zo werd de VT-reeks geboren. Het derde deel verscheen in 2016 en in 2017 volgde het vierde deel. In dit deel oogstte ik wat in deel 1 al was gezaaid: de verdwenen moeder van Sanne. Deel 5 zal in oktober 2018 het levenslicht zien.
Natuurlijk is het flink brainstormen als je je aan banden legt betreffende de V en de T. De meest maffe titels vlogen hier om tafel, de een hilarisch, de ander ronduit not done. Verzin het maar, je komt op de meest gekke titels. Even op volgorde wat het wel is geworden: 1: Virtuele tango. 2: Verboden tranen. 3: Verleden tijd. 4: Verminkte toekomst. 5: Verknipte tegenstander. Een titel voor deel 6 is er al, maar die verklap ik nog niet.
In de volksmond is het: VT1, VT2, VT3, VT4 en VT5. Ik ben nog steeds niet klaar met het duo en ook niet met paragnost Will de Jager, die vanaf VT2 ten tonele verscheen. Hij is nooit gekomen om recherchewerkzaamheden op te knappen (iets dat hij in Amsterdam wel deed) maar hij kwam speciaal voor Sanne. Zijn rol is alleen iets groter geworden dan aanvankelijk de bedoeling was, maar ik heb veel plezier met Will. Ik hou van het paranormale.
Tussen de VT-delen door heb ik ook de standalone thriller In onschuld geschreven. Hierin maak je kennis met Yara, die op een ochtend halfnaakt, maar ook bont en blauw in haar eigen achtertuin ontwaakt. Ze heeft geen idee van wat haar is overkomen en krijgt uiteindelijk hulp van een hypnotherapeut. Door hypnosesessies komt ze achter de schokkende waarheid. Dit boek is bij uitgeverij LetterRijn verschenen. Dit gaat ook op voor deel 4 en 5 van de VT-reeks. Op zich erg duidelijk als je naar alle omslagen kijkt. Deel 1,2 en 3 zijn bij een andere uitgeverij verschenen en hebben een heel ander jasje dan de opvolgende delen. Soms is het gewoon tijd om een andere weg in te slaan en dat is de reden van mijn uitgeverswissel. LetterRijn viel mij op door de ontzettend mooie omslagen. Ook zag ik de naam telkens voorbijkomen, hoorde ik positieve dingen, feitelijk hoorde ik precies dat waarnaar ik op zoek was in een uitgever.
In maart van dit jaar kwam Meedogenloos bij LetterRijn uit. Deze keiharde thriller heb ik samen met auteur J. Sharpe geschreven, onder Sharpe & Skaye. De samenwerking beviel zo goed (net als de reacties van lezers) dat we hebben besloten het samen nog eens te doen. Op dit moment zijn we beiden erg druk met eigen werk, maar zodra het kan zullen we onze krachten en enthousiasme weer bundelen.
Mijn verhaal in een notendop. Wil je nog meer over mij of mijn boeken weten? Op http://www.melissaskaye.nl ben je van harte welkom!
Hartelijks,
Melissa Skaye

Schrijver van de maand April 2018: Fiona Hack

0

Mijn naam is Fiona Hack. Ik ben schrijver van de maand. Een geweldige eer. Deze maand zal ik jullie kennis laten maken met verschillende projecten waar ik aan werk of heb gewerkt. Het schrijven is pas echt gaan leven sinds een jaar of twaalf geleden. Door de jaren heen heb ik altijd wel stukjes en gedichten geschreven. Ik was goed in het schrijven van opstellen. In de klas een echte dromer. Mijn fantasie werkt non stop.
Zo’n twaalf jaar geleden heb ik eindelijk een manuscript echt afgemaakt. Het is uitgegeven door een POD uitgeverij. Ik kende de weg in schrijversland nog niet. Mijn vrienden en kennissen hebben veel plezier beleefd aan het verhaal maar verder is het niet gekomen.
Ondertussen werd ik lid van een muziekvereniging waar ik vijf jaaruitvoeringen voorzag van invulling op toneel gebied. Een stuk is later uitgebracht door de Zeeuwse Dialectenvereniging als hoorspel. Het maandelijks muziekblad dat onder de leden wordt verspreid is lange tijd gevuld met een vervolgverhaal van mijn hand over het wel en wee in een dorp waar de mensen bijna allemaal een vreselijk geheim met zich meedragen. Hier hoop ik ooit een aansluitend verhaal van te maken.
Voor een lokale toneelgroep heb ik na beëindiging van mijn lidmaatschap bij de muziek een avondvullend toneelstuk gemaakt. Ik heb me rot gelachen! Heel leuk om te zien wat anderen met jouw ideeën doen. Het is opgenomen bij uitgeverij Vink, dus aan te schaffen aldaar.
Tja, daarna is het stil qua schrijven. Ik bedacht een manier om in contact te komen met andere schrijvers. Wie weet waar dat toe leidt. Ik heb een schrijfwedstrijd Zeeuwse verhalen uitgeroepen onder veel belangstelling van de lokale pers. Ik heb ruim honderd inzendingen te verwerken gekregen. Hiervan zijn twee bundels en een gedichtenbundel ontstaan. Later heb ik het herhaald voor kinderen en tieners en nog eens voor verhalen met thema pesten, scheiden en griezelverhalen.
Van het een is het ander gekomen. Omdat ik plots allerlei schrijvers in spe in mijn netwerk heb gekregen, is de volgende stap onvermijdelijk. Steeds meer auteurs hebben manuscripten gestuurd. Ik heb mijn uitgeverij De klimmende ster gestart om deze, in eerste instantie, Zeeuwse auteurs, een platform te geven.
Op dit moment ben ik mijn werkzaamheden aan het afbouwen. Mijn dagelijkse werk is fysiotherapeut. Mijn werksituatie is de laatste jaren veranderd. Ik heb minder tijd om de auteurs na uitgave bij te staan. Bovendien wil ik heel graag weer toekomen aan eigen werk. Er zijn diverse verhalen van mijn hand gepubliceerd in bundels en heb ik zelfs met een verhaal een trofee gewonnen. Toch begon het schrijven van een heel boek bij mij weer te kriebelen.
Per toeval is mij een mail onder ogen gekomen van Godijn Publishing en het BOEK10 project. Zij hebben mijn boek Nadja en Najib uitgegeven met thema uithuwelijken. Het is een verhaal voor jeugd vanaf acht jaar. Het is een avontuurlijk vertelt verhaal over een koninklijke tweeling waarbij het meisje stoer is en de zoon een stuk minder stoer. Toch moet de zoon koning wil, terwijl hij dat niet wil en mag het meisje niet zwaardvechten, meedenken of wat dan ook. Zij moet trouwen met een prins die ze niet aardig vindt. Dan zijn er nog een stel piraten die mee moeten helpen om de twee koninkrijken te verenigen. Beide koningen wiens kinderen met elkaar moeten trouwen hebben zo hun eigen reden om het huwelijk door te zetten. Dan is er ook nog een ontvoering en een onverwacht einde. Alles komt natuurlijk altijd goed.
Vorig jaar is Allard en de magische zuurstuk door Godijn uitgegeven. Ook weer een verhaal over anders zijn, jezelf willen zijn maar de mogelijkheid niet krijgen door ouders of een omgeving dat dit niet toestaat. Allard komt in een fantasiewereld terecht waar hij eindelijk de held kan zijn. Hij wordt gezien en op handen gedragen omdat hij de zuurstok bij de prinses weet te krijgen. Anders dan in de echte wereld waar hij twee belagers heeft en zo verlegen is dat zelfs zijn ouders vergeten dat hij er bestaat.
Eind dit jaar komt het boek Kabouter Speurneus De zaak van het verdwenen huisje. Een verhaal de kleine speurneuzen onder ons. Ilse de Slak is veel groter dan haar soortgenoten. Ze wordt narrig van alle commotie waar ze ook komt. Dieren struikelen over haar enorme slakkenhuis. Kleine insecten blijven kleven aan haar slijmspoor. Als ze dan ook nog een cocon van een blad afschuift is bij de dieren de maat vol. Ilse moet weg. Als zij, na een akkefietje met een stel mestkevers, wakker wordt is haar huisje verdwenen en ontstaat er voor haar een gevaarlijke situatie. Kan kabouter Speurneus dit mysterie oplossen? Wat is het motief van de dader om tot deze wandaad over te gaan dat Ilse bijna het leven kost?
Zoals je al merkt gaan mijn verhalen vaak over anders zijn, niet geaccepteerd worden, gepest worden en alles wat hiermee samenhangt. De verhalen zijn voor kinderen geschikt, maar geeft stof tot nadenken. Ook voor ouders die het voorlezen.
Na het volbrengen van dit project hoop ik een thriller te voltooien. De werktitel is Doodswens. Het vertelt het verhaal over een moeder met een kind dat ernstig gepest wordt door voornamelijk een meisje en haar moeder. Het is geïnspireerd op mijn verhaal en wat mijn dochter en ik hebben meegemaakt. Dit verhaal zal wederom stof tot nadenken geven en zal mij de mogelijkheid geven de situatie om te buigen naar iets positiefs. Iets dat mij in het echte leven nog steeds niet is gelukt. Gelukkig zit mijn dochter nu in de brugklas en gaat het goed met haar.