Schrijver van de maand April 2021: Liesbeth Jochemsen – Kort verhaal

Met een uitgerekte geeuw werd ze wakker. Na honderd jaar was ze voorlopig uitgeslapen.

Het was een geniale zet geweest. Als prinses en troonopvolger moest ze destijds trouwen. Dat wilde ze niet. En zeker niet met die blaaskaak die haar ouders voor haar uitkozen. Alles wat hij deed was opscheppen over zijn daden en dan vooral over zijn magische kus. Volgens de verhalen had hij daarmee onder meer een kikker in een prins veranderd, een vrouw die werd gestalkt door zeven dwergen uit haar schuilplaats verjaagd en een zeemeermin wanhopig laten verlangen naar iets dat ze onmogelijk kon hebben.

En toen had hij zijn oog op háár laten vallen. Het erge was nog dat haar ouders aan zijn kant stonden. Wat hen betreft zou de bruiloft snel plaats vinden. Op die manier kwam er hopelijk een wettige erfgenaam en een einde aan de eindeloze rij jongemannen die maar wat graag met haar wilden trouwen en die zij het liefst allemaal zag veranderen in houten marionetten.

Net als zoveel prinsessen die ze kende, was ook zij vervloekt. Op een dag zou ze zich prikken aan een spinnewiel en sterven. Het was deze vloek die ze in haar voordeel had gebruikt. Eerst was ze op zoek gegaan naar een spinnewiel. Het was niet gemakkelijk, maar uiteindelijk vond ze een oud vrouwtje die er nog eentje had staan. Vroeger spinde ze daar wol mee en maakte de prachtigste gewaden. Toen kort na de geboorte van de prinses de vloek werd uitgesproken en alle spinnewielen verbrand moesten worden, was de vrouw noodgedwongen overgestapt op de verkoop van giftige appels. Hoewel haar hart uitging naar het spinnen van wol, wist ze met de appels redelijk in haar levensonderhoud te voorzien. Haar appels hadden dan ook een betrouwbare reputatie. Eén hapje en je zou voor dood neervallen. Pas na enkele dagen kon een kus je weer doen ontwaken. Met meer happen zou het effect langer aanhouden. Perfect!

Met een schilmesje sneed ze in haar vinger en smeerde het bloed aan het spinnewiel om zo de oude vrouw te beschermen. Daarna kocht ze twee kilo appels, maakte er appelmoes van en at alles op. Slaapdronken wankelde ze naar het bed van de oude vrouw. Ze merkte nog dat de vrouw haar instopte en een goede rust wenste, waarna ze met de mand appels het huisje voorgoed verliet.

De komende decennia was ze verlost van de opdringerigheid van haar aanstaande echtgenoot. Ze zou pas weer wakker gekust kunnen worden als hij allang dood was en niemand meer wist wie of wat ze was. Ze verlangde nu al naar dat moment. Het moment dat ze gewoon zichzelf kon zijn, zonder dat iedereen met haar wilde trouwen.

Natuurlijk startten haar ouders een zoektocht. Hoewel het huisje waarin ze sliep middenin een bos lag, werd ze toch gevonden en terug naar het paleis gebracht. Ze voelde daar niets van en ze kon ook niets zien, maar ze kon wel alles horen. Op die manier vernam ze dat het huwelijksplan was gewijzigd. Degene die haar weer wakker kon krijgen, mocht met haar trouwen. Dagelijks hoorde ze de hijgende adem van vele enthousiastelingen die allemaal probeerden haar te doen ontwaken. Het maakte haar niet uit. Het zou hen niet lukken zolang het gif van de appels nog werkte en na die tijd zouden ze allemaal dood zijn.

Natuurlijk deed die blaaskaak ook een aantal pogingen. Nu het niet meer vanzelfsprekend was dat hij met haar mocht trouwen, had hij besloten dat haar ouders eerst voor zijn diensten moesten betalen. Gelukkig was het gif van de appels sterker dan zijn magische kus.

Hij en haar ouders gaven het niet zomaar op. Naarmate de tijd verstreek werden zijn zoenen steeds gepassioneerder en het bedrag dat ervoor betaald werd liep hoog op, totdat de stapel munten op een dag hoger was dan de bonenstaak uit het ene sprookje. Vanaf dat moment kwam hij niet meer langs. Het paleis was inmiddels verkocht en zij was overgebracht naar een eenvoudiger onderkomen. Des te beter. Niemand zou haar herkennen.

Nu wreef ze de slaap uit haar ogen en keek om zich heen. Ze bevond zich in een eenvoudige woning die overeenkwam met wat ze gehoord had over het huis waar ze, nadat het paleis een andere eigenaar had gekregen, naartoe was verplaatst. Alles was dus gegaan zoals ze had gehoopt. Toen keek ze recht in de ogen van de oude vrouw en die blaaskaak.

‘Fijn dat je wakker bent, prinses,’ zei hij. ‘Zodra jouw ouders het paleis aan ons hadden verkocht, aten wij ook een aantal appels, is dat niet fijn?’

‘Nu kan ik eindelijk weer wol spinnen,’ zei de oude vrouw. ‘En weet je wat het mooiste is? Mijn zoon gaat met jou trouwen.’

Schrijver van de maand April 2021: Liesbeth Jochemsen

Hey allemaal,

Deze maand ben ik onverwachts Schrijver van de Maand in deze te gekke groep. Tazzy Jeninga- Blogger , dankjewel voor deze kans!

Mijn naam is dus Liesbeth Jochemsen, ben 33 jaar en woon in Olst.

Ik schrijf fairytale fantasy en verhalen gebaseerd op legendes. Eén van mijn inzendingen voor Nevelkinderen was bijvoorbeeld gebaseerd op Het kruis op de Eikelhof, een zandstenen zoenkruis bij ons in de buurt. Over ditzelfde kruis schreef ik ook een ander kort verhaal dat volgende week in de lokale krant is te lezen.
Over een paar weken zal ik dat ook op mijn website plaatsen, dan kunnen jullie het ook lezen.

Op dit moment ligt mijn derde boek, Mozaïek van Geluk bij de redactie. Ik hoop het in juli uit te brengen.

Daarnaast doe ik vaak mee aan schrijfwedstrijden. Tot nu toe schreef ik vooral fantasy, maar mijn verhaal dat in Nevelkinderen is gepubliceerd (mijn andere inzending hiervoor) is een sciencefiction verhaal en ik schreef voor de wedstrijd Wie heeft het gedaan? van 18.02 Publishing een verhaal dat echt gebeurd kan zijn, al is dat niet te hopen.

Vanmiddag schreef ik een verhaal voor de wedstrijd Verlangen van Marceline de Waard . Dit verhaal is weer een fairytale fantasy, dit keer over Doornroosje, waar ook mijn boek De verdwenen prinses van Geografie over gaat. Nu zit ik alleen te twijfelen of ik dat verhaal hier zal delen of niet. Als ik het hier deel, schrijf ik uiteraard een ander verhaal voor de wedstrijd van Marceline.
Wat zeggen jullie, delen of niet?

O ja, meer over mij is te vinden op mijn website. http://www.liesbethjochemsen.wordpress.com

Schrijver van de maand Maart 2021: Carla Scheepstra

Naast Doodgewoon is er nog een boekje verschenen; Jagerskind. Het boekje speelt af in dezelfde wereld als Doodgewoon. Een wereld waar de dood geen einde is, een wereld die niets is wat het lijkt.

In Doodgewoon focussen we op Destiel en de opgestane Ramon, maar in Jagerskind leggen we onze kijk op Nienke.
Nienke is een echt meisje-meisje en alles lijkt normaal in haar gewone leven.
Maar wat als haar nieuwsgierigheid haar ergens brengt waar ze liever niet wil zijn en wat als haar leven toch niet zo gewoon blijkt te zijn?

Graag deel ik een stukje tekst uit het boek met jullie.

HOOFDSTUK 7
Op het eerste oog leek er niets aan de hand. De verlichting van de kelderlamp was niet optimaal, waardoor ze bijna niets zag. ‘Waar zit je?’ vroeg ze met een bevende stem. Ze keek de gevangenis in en zag zwarte contouren in de hoek. Die had ze gisteren niet gezien. Voorzichtig ging ze erop af en zag dat het een persoon was. De persoon keek op, maar Nienke zag zijn ge- 50 zicht niet. Haar ademhaling werd zwaarder en ze wist niet waar ze moest kijken. In alle paniek keek ze naar de trap, de uitweg naar boven. Ze draaide zich in één beweging om, om weg te vluchten. ‘Nee, wacht!’ klonk de man wanhopig. Nienke had de trapleuning beet en keek angstig naar de man, die zich omhoog probeerde te trekken aan de tralies. Door de slechte verlichting zag ze niet hoe zijn handen eruit zagen. ‘Help me…’ vroeg hij zwak. Nienke bleef verstijfd op haar plek staan en herkende het silhouet van de man. Het was die man uit de steeg. Hij stak zijn hand door de tralies en reikte naar haar. Nienke keek naar de uitgestoken hand, die door de straal van het licht goed zichtbaar werd. Ze schrok en durfde niet dichterbij te komen. Zijn handen waren niet ongewoon. Ze probeerde het gezicht van de man te zien, maar die bleef gehuld onder zijn kap. Ze keek over haar schouder naar de trap en vervolgens naar de man, die zijn hand naar haar uitgestoken hield. 51 Waakzaam liep ze dichterbij en hield de houtenpop gestrekt voor zich uit. Zijn kaken werden zichtbaar door de schemering van de lamp. Verstijfd bleef ze staan en keek naar de hand. Een witgeel skelettenhand was naar haar uitgestoken. Nienke vroeg zich af hoe dat mogelijk was. Wat voor wezen was hij?

Schrijver van de maand Maart 2021: Carla Scheepstra

Vorige keer vertelde ik over hoe Doodgewoon tot stand is gekomen.
Maar zoals zovele verhalen ontstaan op wc-papier, kladblokken, Word, etc…Is Doodgewoon ontstaan op WhatsApp…

Ik schrijf wat er in mijn gedachtes opkomt, maar ook heb ik periodes dat ik erg lang kan broeden op een verhaal.
Zo ben ik al een langere tijd bezig met een nieuw verhaal en dat ding is al met regelmaat over de kop gegaan.

Met Doodgewoon was het gemakkelijk. Al een langere tijd spookte het verhaal door mijn hoofd. De situatie bij mijn vorige baan pakte voor dit verhaal positief uit, maar ik durfde het nog niet op papier te zetten…

Ik besprak het met vrienden en ze waren positief en wilden meer weten. Op WhatsApp vormde ik een groep en daarin schreef ik het verhaal. Ik had echter niet in de gaten dat Doodgewoon een WhatsApp verhaal zou zijn met meer dan 200 pagina’s. Hoe dat zo is gekomen? We zaten er lekker in.

Natuurlijk wil ik jullie ook nieuwsgierig maken naar het verhaal.
Daarom deel ik graag een stukje van hoofdstuk 9 met jullie.

Met zijn zicht nog wazig van de val, zag Destiel dat iemand bij hem kwam staan en hem onderzocht. ‘Wie ben jij?’ vroeg Destiel schor. ‘Ik moet naar huis.’ En hij viel flauw. Ramon probeerde Destiel wakker te houden. ‘Blijf wakker,’ drong hij aan. 59 Gehurkt ging Ramon voor Destiel zitten en zag de armen. ‘Zie je wel!’ zei hij zacht en stroopte de mouw van Destiel op. Hij zag hoe ver de transformatie was. Nieuwsgierig trok hij het shirt van Destiel op. Hij zag zijn ribben. ‘Dit is niet goed!’ fluisterde hij in paniek en tilde Destiel van de grond en nam hem mee in zijn armen. Langzaam kwam Destiel bij. ‘Ik moet naar huis,’ zei hij zacht. Bezorgd keek Ramon naar Destiel, de transformatie trok door naar zijn hals. ‘Jij gaat nergens heen,’ zei hij. Geschrokken keek Destiel naar de man. ‘Ik ga jou transformeren.’ Destiel slikte. Hij wist niet waarin hij veranderde en dat maakte hem bang. Hij wilde dit niet! Hij rukte zich los uit Ramons armen en sloeg op de vlucht. Overdonderd door Destiels reactie keek Ramon Destiel na. Destiel struikelde, voordat hij kon opstaan, werd hij bij zijn enkels gepakt en naar achteren getrokken. Angstig keek hij over zijn schouder en zag dat Ramon hem naar zich toetrok. Ze maakten oogcontact met elkaar. Ramon zag hoe bang Destiel was en dat was niet zijn bedoeling, maar hij wilde ook niet dat de jongen ervandoor ging. Destiel zag hoe vreemd Ramon eruit zag en vroeg zich af of de man ziek was. Verward keek hij om zich heen en zag de verschillende graven. Was hij op de begraafplaats? Angstig keek hij naar Ramon. ‘Wat doe ik hier?’

Nieuwsgierig geworden?
Doodgewoon is te verkrijgen als E-Book en fysiek bij: godijnpublishing.nl

Doodgewoon

Schrijver van de maand Maart 2021: Carla Scheepstra

Super tof dat mijn boeken; Doodgewoon en Jagerskind boek van de maand mogen zijn!

De komende tijd ga ik invulling geven op deze pagina door verschillende illustraties, die ik de afgelopen tijd heb gemaakt.
Geruime tijd zat ik al met dat idee en deze pagina gaf me de kans en één geluk; het valt in mijn ‘vakantie’.

In het kort zal ik me voorstellen.
Creatief, veelzijdig, zorgzaam, ruimdenkend zijn één van mijn vele kenmerken. Ik ben Carla Scheepstra, 29 jaar jong en woon samen met mijn man en dochtertje in een vrijstaand huisje met onze dierentuin.
Naast het schrijven, teken ik ook veel dingen. Het lijkt me daarom ook tof om ooit een eigen illustratie boek (of soort van uit te geven).
Wat niet is, kan nog komen.
Overdag ben ik een bezige bij, maar naast al mijn hobby’s, werk ik in de uitvaart. Bijzonder werk, werk wat meer is dan alleen verdriet.

Affijn, genoeg over mezelf…we gaan verder met de boeken…
De eerste twee weken wil ik graag Doodgewoon in de schijnwerpers brengen en daarna volgt Jagerskind, een schattig klein boekje dat van binnen niet zo schattig is.
De covers dragen allebei een roos. De roos is één van mijn favoriete bloemen en ik kom ze dagelijks tegen op mijn werk.
De roos speelt een belangrijk rol, zeker in Doodgewoon. Want de bloem moet bloeien en gaat hen dat lukken?

We gaan beginnen met Doodgewoon.
Doodgewoon is in 2016 ‘geboren’ en in 2018 uitgegeven bij Godijn Publishing tijdens het event: BOEK10.
Toen Doodgewoon geboren werd, werkte ik nog bij een andere kleine uitvaartonderneming.
Om een lang verhaal kort te maken; ik wilde losgelaten worden, want ik kwam daar niet tot ‘bloei’. Doodgewoon ontstond en het werd een soort uitlaatklep.
De wereld waarin ik actief was/ben werd mijn inspiratiebron. De wereld van de opgestanen kwam langzaam tot stand.
Iedereen kende de zombies, maar dat vond ik geen mooi woord voor de gasten die in mijn hoofd tot leven kwamen. Ik hoefde niet lang na te denken, vanwege mijn eigen opstandige gedrag.
Opgestanen zijn niet zoals de zombies. Ze zijn ‘menselijk’ en hebben hun eigen(wijze) gedachten.
Ze leven op de begraafplaatsen en laten zich niet zien aan onwetenden, maar wat als er plots de 16-jarige Destiel langs komt scheuren op zijn fiets en lelijk terecht komt? Een nieuwe wereld gaat voor Destiel open…een wereld waarin hij liever nog niet terecht wilde komen.
Dood gaat hij niet, maar hij maakt er wel deel in uit en er ligt gevaar op de loer.

Ondanks dat de dood een belangrijk rol speelt in Doodgewoon is het veel meer dan dat. Het is een boek met humor, drama en broederschap.
het verhaal gaat ook over ontdekken wie je bent en die stappen te durven nemen. Stappen naar het onbekende en ontdekken welke deuren er voor je opengaan.

Schrijver van de maand Februari 2021: Antoni Dol

Eerste hoofdstuk “Reclame en de Kunst van het Hacken” gratis ter introductie

De productie van mijn sciencefictiondetective “Reclame en de Kunst van het Hacken” is bijna afgerond. Ter introductie wil ik jullie het eerste hoofdstuk aanbieden met drie scènes, die respectievelijk de introductie van de hoofdpersoon Joris Hamelink, de eerste hack en de opdracht die het reclamebureau AdIntel voor hem heeft weergeven.

In een toekomst waarin Mixed Reality het nieuwe paradigma is, hebben advertenties de vorm aangenomen van menselijke AdBots, die doelpersonen persoonlijk aanspreken om ze een aanbod te doen op basis van wat het machtige reclamebureau AdIntel van ze weet. Alles wat AdIntel weet van mensen laat de directeur visualiseren als poppen in Mixed Reality. Hoe meer ze weten, hoe gedetailleerder de profielen.
Een anonieme kunstenaar hackt de advertenties en zet ze om naar kunstwerken die gericht zijn op een enkele doelpersoon. De hacks vinden plaats in de openbare ruimte en de opnames ervan worden als kunstwerken verkocht in een galerie.
De cybercrimedetective Joris Hamelink krijgt opdracht van AdIntel om de kunstenaar op te sporen en de hacks te laten stoppen. Joris begeeft zich in de wereld van AdBots en Profielen en komt in aanraking met een verzetsgroep die de kunstenaar helpt en zich tegen de macht van het reclamebureau verzet. Dat zet Joris aan het denken over privacy en zijn eigen rol in deze geschiedenis.
Welke kant kiest Joris? Komt hij achter de identiteit van de kunstenaar?

Lees het eerste hoofdstuk hier: https://antonidol.nl/boeken/reclameendekunstvanhethacken/

Veel leesplezier! Antoni Dol

Schrijver van de maand: Stephen King- Zijn schrijvende Zoons

Ken jij al boeken van zijn zoons?

Stephen heeft Schone Slaapsters samen met zoon Owen geschreven, deze vond ik erg goed.

Maar hij heeft ook een paar korte verhalen geschreven met zijn andere zoon Joe Hillstrom King = Joe Hill.

Joe ken je misschien al van de Locke en Key comic en Netflix serie? Maar ga vooral zijn boek Nosferatu lezen. Het gaat over een zeer enge man, een enge auto en heel erg creepy kinderen. De graphic novel hiervan is ook prachtig! Zeker de moeite waard! En de illustraties zijn behoorlijk gruwelijk. I love it.

Ken jij de zoons al en wat is je mening over hun boeken?

Schrijver van de maand Januari 2021: Stephen King- Welke boeken zijn een mustread?

Welke King boeken zijn mustreads?

Ik denk dat iedere horror liefhebber, zijn oudere werk moet lezen.

Cujo

Misery

Pet Sematary

The stand

Christine

It

Maar zijn fantasy serie is ook zeer de moeite waard. En wat dacht je van de green mile boeken? Deze zijn echt goed.

Welke boeken van King, zijn een mustread volgens jou?

Schrijver van de maand Januari 2021: Winnen: Een Stephen King bladwijzer!!

Deze bladwijzer kun je winnen. Hij heeft een Nederlandse kant en een Engelse kant. Hij is uniek en heeft een paraplu bedel!

Hoe maak je kans?

Geef op de facebookgroep ik hou van horror fantasy en spannende boeken ( bij het officiële winbericht) antwoord op de volgende vraag:

Hoe lees jij Stephen King graag, in het Nederlands of Engels? Welke taal heeft je voorkeur?

Dan doe je mee, simpel zat!

Deze actie loopt tot en met 26 januari, 16.00 uur. Daarna is er een winnaar!

De verzendkosten in Nederland zijn voor mij. Dus maak je daar geen zorgen over! Evt Verzendkosten naar het buitenland zijn wél voor jezelf als je wint! Maar je kunt meedoen. Deze bladwijzer is uniek.

Schrijver van de maand Januari 2021: Stephen King- Favoriete korte verhaal

Een favoriet kort verhaal?

Het is moeilijk kiezen…..

Deze is ook moeilijk. Hij heeft er best veel geschreven. Ik ga dan toch voor De achtbaan. Een donkere avond. Een eng kerkhof. Een gruwelijke achtbaan. Een gruwelijke chauffeur die het hoofdpersonage een lift geeft. Creepy. De hele setting, het blijft me voor altijd bij!

En jij?