Boek van de maand

boek-van-de-maand

 

Hier zet ik elke maand een prachtig boek in het zonnetje
September 2017 

Gruwelen des verraads 

In juli kwam ‘Gruwelen des verraads’, het tweede deel van de Luotisade-trilogie uit. Het boek sluit direct aan op zijn voorganger, Schaduwen der Verdoemenis. In het eerste deel staat de Verdoemenis centraal, een afgelegen plaats in Luotisade dat met enorme hekken is omheind. Er wordt gefluisterd dat daar vreselijke monsters wonen. Geen mens waagt zich daar vrijwillig in. Toch komen Brian en Eleanor daar samen met hun gezelschap in terecht. De een hoopt daar haar in het geheim opgevoede broer te vinden, de ander probeert de soldaten van zich af te schudden, die hem achternazitten vanwege een medaillon dat hij bezit. In de Verdoemenis binden ze de strijd aan met weerzinwekkende wezens en ontmoeten ze bizarre personages waarbij het maar de vraag is of ze te vertrouwen zijn. Wanneer ze op een gruwelijk experiment stuiten dat invloed heeft op alle inwoners, is de nood om terug te keren naar de bewoonde wereld in het belang van het hele volk. 

In Gruwelen des verraads wordt de loyaliteit van de hoofdpersonages beproefd. Opnieuw worden ze geconfronteerd met monsters –ditmaal van menselijke aard. Verraad is een belangrijk thema. De personages komen op verschillende wijze onder druk te staan en hebben allemaal hun eigen beweegredenen om de vijand een handje te helpen.

Op voorhand wist ik niet precies hoe dit verhaal zou gaan verlopen. Natuurlijk had ik wel wat scènes in mijn hoofd, maar of de personages voor de druk zouden zwichten, bleef tot het laatste moment ook voor mij een verrassing. Dat maakte het schrijven van dit boek ontzettend interessant. Zelfs ik kon als auteur niet altijd op voorhand voorspellen welke keuzes er gemaakt werden. 

ronny

Augustus 2017: Ronny en het grote spinnenweb

 

Het boek “Ronny en het grote spinnenweb” gaat over een klein spinnetje Ronny die zowel door zijn negenveertig broertjes en zusjes als zijn klasgenootjes gepest wordt. Met name omdat hij kleiner is dan de anderen. Om toch te laten zien dat hij sterk en daadkrachtig is, en niet zo zwak is als anderen hem zien, bedenkt hij een plan met reusachtige gevolgen. “Ronny en het grote spinnenweb” vond eigenlijk op twee manieren zijn oorsprong. De eerste manier was in 2015 toen mijn zoontje me vroeg een verhaal voor te lezen, maar we door alle boeken heen waren. Ik begon ter plekke verhalen te bedenken, die ik later heb uitgewerkt. De tweede oorsprong is jaren en jaren geleden in Montreal, Duitsland, waar ik als tiener vaak vakantie vierde en waar ook de verhalen “In de mist”, “Bungalow 06” en “Kloostertochten” terug te vinden zijn (respectievelijk in mijn bundels “Een bloedovergoten dageraad” en “In het kille ochtendlicht”). We hielden daar altijd nachtwandelingen en ik herinner me een keer dat ik het donker dwars door een enorme spinnenweb liep. Maar nog meer dan dat: dat de spin me in een cocon leek te willen spinnen. (Ik moest de spinnendraad steeds wegvegen.) Een spin met grootheidswaanzin. Ik denk dat hier de zaad van het verhaaltje is gelegd. Gidion van de Swaluw heeft Ronny met zijn tekeningen echt een hart en ziel gegeven. Zonder hem was dit project nooit gelukt. Hij gaf Ronny een gezicht en creëerde met zijn schetsen een decor waarin het verhaal zich kon afspelen. Voor mezelf was het een uitdaging om een kinderverhaal te schrijven die tegelijkertijd de complexiteit van pesten met zich meebrengt: de gevoelens van machteloosheid, woede, vernedering, inbreuk op je zelfvertrouwen, maar ook het gevoel van wraak dat je op de boosdoeners wil nemen om hun in het ongelijk te stellen. Het was een uitdaging om deze complexiteit weer te geven in een kinderverhaal.

 

Anthonie Holslag

 


falco

Juli 2017: Falco en de gestolen stympha’s

Hoe voelt dat om je boek voor het eerst in je handen te kunnen houden?

Iedere bundel, ieder boek is weer speciaal.

Ik heb nu 4 zelfstandige publicaties en ik sta in heel veel bundels, maar iedere keer ben ik weer ondersteboven. Na de zomer komt het jaarboek Ganymedes 2017 uit. Vierde keer op rij dat ik erin sta maar het blijft speciaal. Er komt ook weer een illustratie van mijn goede vriend Gidion van de Swaluw bij dus dat maakt het ook weer een publicatie met een gouden randje. Zo heeft iedere publicatie een verhaal en daardoor een speciaal plekje in mijn hart. De teller staat ondertussen al op 70!

 

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?

Voor Falco heb ik heel praktisch nagedacht. Over welk deel van de geschiedenis is nog niet heel veel geschreve, maar is wel erg spectaculair? Bijna iedereen kent Herkules of Heracles maar bijna niemand kende het verhaal van de Stympha’s . Toch lenen die moordvogels zich uitstekend voor een verhaal. Ze hebben giftige pijlen, dodelijke stront en ze rijten je hart eruit terwijl je nog leeft: dat vraagt om een spannend verhaal.

 

Hoe kwam je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Dat is wel een leuk verhaal. Ik heb bij de vogelmensen Vogelnamen gebruikt en voor ieder volk namen uit hun cultuur gekozen. Bij de Alkeiden – die natuurlijk niet echt bestaan – heb ik Germaanse namen gekozen. Wat is daar zo leuk aan: bij ieder onderzoek kwam ik JK Rowling tegen. Juist als ik dacht: dit is geweldig én origineel, dan dacht ik: ik ken dit ergens van. En dan herinner ik me dat zij het al gebruikt heeft. Hierdoor weet ik dat ook zij gewoon op zoek is gegaan door het internet en de geschiedenisboeken door te pluizen.

 

Of ze op iemand lijken uit mijn omgeving?

Mijn broer heet Arend en mijn zus Swannetta. En een schrijfvriendin van me heet Raven. Maar daar houdt de vergelijking op. Ik heb alleen hun namen gebruikt. Ze lijken niet op de personages.

 

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Omdat het mijn eerste lange verhaal was, heb ik gebruik gemaakt van het schema van 12 stappen van storytelling. Hierdoor  krijgt je verhaal een goed begin, middenstuk en einde. De personages kunnen mooi, uitgebreid en ordelijk worden geïntroduceerd en je verhaal blijft altijd keurig bij de rode lijn. Hierdoor verliest je verhaal niet aan vaart en blijft het logisch. Daarba heb ik er Edda’s in verwerkt en andere mythologische verhalen uit andere culturen en natuurlijk heb ik eigentijdse elementen ingepast. Juist omdat ik met een strak schema werkte, paste alles er heel goed in en bleef het leesbaar, ook voor de jonge lezer.

 

Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Dat verschilde. Falco is mijn allereerste poging tot schrijven. Tussendoor heb ik veel korte verhalen geschreven die zijn ook allemaal gepubliceerd. Steeds leerde ik bij zodat het verhaal steeds verder kwam. Ik had het idee maar moest leren om het op te schrijven.

 

Wie heeft de cover gemaakt en heeft de cover een betekenis?

Cover heeft een lange geschiedenis. Eerst waren het de vogels van Diana Silver. Dat zijn de Stympha’s zoals ze al schrijvende zijn ontstaan. Zij stuurde me die tekening en ik heb het verhaal daarop aangepast. Veel YA lezers vonden de cover niet spannend genoeg. Toen ik de Bastard Award won, kreeg ik van de uitgever een nieuwe cover. Al mis ik mijn vogels heel erg, ik vind de nieuwe cover beter bij het verhaal passen. Het is nu stoerder.

 

Wat vind jij zelf het leukste van het boek, of wat raakt jezelf het meeste uit je verhaal?

Ik vind Sterna leuk. Haar groei en haar avontuur. En de kinderen in de woestijn, daar ben ik ook nog niet klaar mee…

 

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Nee. Als je de kaart bekijkt zie je dat het Noord Amerika is. Kuskoy is een Turks dorp en het IJzige Noorden is de Noordpool. Hier ben ik allemaal nog nooit geweest.

 

Heeft het boek een boodschap?

Ja dat hoort bij epische fantasy. In de leesclub van Hebban merkte ik dat iedereen een andere boodschap zag en dat vind ik prima. Ik denk dat ieder personage groeit en daarmee een eigen boodschap in zich draagt.

Een Boodschap aan je lezers en de leden/volgers van deze site/pagina:

Falco is een avontuur; een roadtrip in een boek. Falco is een heerlijke reis in je hoofd; een zoektocht naar goed en kwaad. Het leuke aan epische fantasy is dat iedereen ervan kan genieten. Jong en oud. Iedereen die me kent van Facebook weet dat ik heel enthousiast ben en ik er echt gelukkig van word als mensen mijn boek lezen. Daarom vind ik het ook zo leuk dat ik hier een code mag plaatsen voor een tijdelijke kortingsactie. Stuur me een pb met de code Tazzy.vogels of Tazzy.oog. De cover met de vogels is inclusief vzk (binnen NL) 14 euro en die met het oog 19 euro ook incl vzk (binnen NL)

 


Nachtwild

 

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?

Bart Vermeer en ik speelden al langer met het plan om samen een boek te schrijven. We hebben elkaar destijds op de filmschool leren kennen en zijn allebei zowat geobsedeerd door film. Vampiers hebben we altijd een geweldig thema gevonden, zowel in film als literatuur en daar wilden we ooit wel eens iets mee doen. Ik had zelf reeds twee griezelboeken geschreven: ‘Toxine’ (over zombies) en ‘Gruwelhotel’ (over geesten), dus voor mij was ook de keuze snel gemaakt om bij onze eerste literaire samenwerking een vampierverhaal te schrijven. We houden van de hele mythologie rond vampiers en de subtext over seks, dood en onschuld. Boeken als ‘Twilight’ nemen een loopje met die mythologie en schilderen vampiers af als hippe, romantische tieners in plaats van monsters. We wilden weer teruggrijpen naar het beeld van het nietsontziende monster dat het op het bloed van jonge maagden heeft voorzien. Kortom, we wilden met ‘Nachtwild’ een tegenhanger van ‘Twilight’ schrijven.

Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Aangezien Maikel een Roemeense familienaam heeft (Dalca), maar geboren is in België, vonden we dat hij een normale Vlaamse / Nederlandse voornaam moest hebben.En ja, een auteur stopt altijd wel een beetje van zichzelf in zijn personages. Vooral in Maikel zit veel van Bart en mezelf.Namen moeten in de eerste plaats ook leuk klinken, zodat ze in het hoofd van de lezer blijven hangen, ze moeten passen bij het personage en aangezien het verhaal zich in het hier en nu afspeelt, moesten ze ook heel gewoon zijn. Ik denk dat iedereen wel een Siebe of een Maikel kent op school. Naïm is een Palestijnse vluchteling, dus die moest een Arabische naam krijgen. De vampierjagers Joanna en Victor Collin komen dan weer uit Engeland en dat moesten dus Engelse namen worden. De naam Victor hebben we ook gekozen omwille van de subtiele verwijzing naar die andere 19de-eeuwse gothic novel ‘Frankenstein’.

De namen van de hoofdpersonen zijn ontstaan tijdens het op papier zetten van de personages en zijn nadien niet meer veranderd.

 

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Tijdens het creëren van de personages gaan we op zoek naar foto’s van mensen die op die personages lijken. Zo’n fotootje helpt om je personage tot leven te brengen in je hoofd en vervolgens op het papier.In mijn werkkamer heb ik dan weer een groot whiteboard ophangen waarop de hele structuur van het verhaal is uitgetekend. Zo kan ik van achter mijn pc in één oogopslag zien waar ik ben in mijn verhaal en wat er nog te gebeuren staat.

Bij scènes met ingewikkelde gevechten en veel personages, teken ik ook altijd een grondplan waarop ik de evolutie van het gevecht uitteken en wie waar is op welk moment. En aangezien bepaalde scènes in het boek zich op school afspelen, hadden we ook een lesrooster opgesteld, zodat de jongeren steeds in de juiste les zaten.

We zoeken ook foto’s van de wapens die gebruikt worden, informatie en foto’s over de auto’s, plaatsen, tunnels, enz… En zaken waar we niet zo veel van afweten, daar doen we dan research over.

Dit boek is door twee auteurs geschreven, dus dat is nog een iets andere aanpak dan wanneer ik een boek alleen schrijf. Bart Vermeer en ik hebben eerst samengezeten om de personages en de verhaallijn uit te werken. Daarna hebben we de verhaallijn in hoofdstukken gesneden en die onder elkaar verdeeld. Wie een hoofdstuk af had, gaf het door aan de ander, die het dan kon corrigeren en aanvullen. Op die manier werk je samen om één boek te schrijven. Dat is niet altijd even makkelijk, maar we vulden elkaar ook aan. Zo kon de ene soms met een idee op de proppen komen waar de ander nooit aan zou gedacht hebben. En dat maakte het schrijven nog meer tot een avontuur dan wanneer je alleen werkt.

Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Nachtwild’ is begonnen als iets leuks om samen te doen en we hadden niet meteen de bedoeling om het verhaal uit te geven. We schreven dan ook nu en dan in de weekends of wanneer we even samen waren. Ongeveer een half jaar waren we aan het schrijven toen de uitgeverij mij vroeg of ik een boekje klaar had dat ze konden aanbieden als ‘geschenkboek’. Dat zijn boeken die door de uitgeverij aan de basisscholen worden verkocht als afscheidsboek voor de kinderen die naar de middelbare school (brugklas) overgaan. Ik stuurde de uitgeverij een fragmentje op en ze vonden het meteen goed. Maar dat wilde zeggen dat we het boek nog in het najaar moesten afwerken. Dus aan het eerste deel ‘Nachtwild’ hebben we ongeveer een negen à tien maanden geschreven.

Zelf schrijf ik vooral in de voormiddag van ca.9u tot 12u en soms in de namiddag van 13u30 tot 16u. De weekends houd ik meestal vrij.

 

Wie heeft de cover gemaakt?

De Vlaamse conceptdesigner Maarten Hermans werd aangesproken om de huidige covers te tekenen. Maarten heeft een heel realistische stijl, waardoor je al meteen bij de cover in de sfeer van het verhaal ondergedompeld wordt.

‘Nachtwild’ heeft twee covers gehad. De eerste, verschenen in 2013, was een ontwerp van de layoutafdeling van de uitgeverij. Dat was een mooie cover, maar hij sprak kinderen niet echt aan. In 2016 kwam er echter een nieuwe uitgeefster en aangezien Bart en ik toen al aan het tweede deel ‘Bloedlijn’ aan het schrijven waren, stelde ze voor om deel 1 opnieuw uit te geven met een nieuwe hippe cover. Daardoor konden we alle boeken in de trilogie visueel ook mooi bij elkaar laten passen.

 

Wat vindt jij zelf het leukste van het boek?

Dat ik het in mijn eigen stad heb gesitueerd en zo een beetje een ode heb kunnen brengen aan Brussel.

 

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Zo hebben Bart en ik de Sint-Michielskathedraal bezocht en hebben we een privérondleiding geregeld in de Koninklijke Bibliotheek van België, waar alle boeken bewaard worden die ooit in België verschenen zijn. De moderne bibliotheek is gebouwd rond de middeleeuwse Nassaukapel, waar zich een belangrijke confrontatie tussen de vampiers en de vampierjagers afspeelt, dus daar zijn we dan ook een kijkje gaan nemen.

Voor de volgende boeken, ‘Bloedlijn’ en ‘Levensgif’ zijn we het zelfs een stuk verder gaan zoeken en hebben we o.a. Oostenrijk en Roemenië bezocht.

Aangezien het eerste boek zich in Brussel situeert, hebben we ook de locaties bezocht waar bepaalde scènes zich afspelen. Je kunt je immers niet veroorloven om dingen te schrijven over bestaande plekken, die achteraf niet blijken te kloppen.

 

Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Mijn schrijfplaats is mijn werkkamer helemaal bovenin het huis. Die staat vol met boekenkasten en is zodanig ingericht dat ik er comfortabel en in alle rust kan werken. Ik heb er alles bij de hand en werk er op mijn computer. Dat is een gewone pc, alleen het toetsenbord is een speciaal mechanisch toetsenbord waarmee je heel comfortabel kunt typen.

 

Wil je de lezers nog iets meegeven? (heeft het boek een boodschap etc). 

Hoewel de ‘Demonen van Dalca’ reeks over vampiers en vampierjagers gaat, is het vooral een verhaal over een opgroeiende jongen die op zoek gaat naar zijn identiteit. Iets waar alle tieners zich wel in herkennen.

 

Vertel waar het over gaat……… Maikel Dalca is een doodnormale twaalfjarige jongen uit Brussel. Hij heeft geen ouders meer en woont bij zijn oma en opa. In en buiten de school trekt hij vooral op met zijn twee beste vrienden Siebe en Naïm. Het aantal verdwijningen en onopgeloste moorden in de stad is de voorbije weken drastisch toegenomen. Als ook een jongen uit de klas van Maikel spoorloos verdwijnt en zijn lichaam enkele dagen later leegebloed wordt teruggevonden, vermoedt Maikel dat het misschien wel iets zou kunnen te maken hebben met de game ‘Dark Blood’. Dat is een immens populaire gratis app, die jongeren op hun smartphone spelen. Zowat de hele school is eraan verslingerd. Ook Maikels vriend Siebe is niet weg te slaan van het spel. Maar als ook hij op een nacht verdwijnt en de politie geen enkel spoor heeft, besluiten Maikel en Naïm om het heft in eigen handen te nemen voordat hun beste vriend ook dood wordt teruggevonden. Maikel zet ‘Dark Blood’ op zijn eigen telefoon in de hoop dat ze zo de ontvoerders op het spoor kunnen komen. Maar het loopt net iets anders dan ze hadden verwacht en voor ze het goed en wel beseffen moeten ze de strijd aanbinden met een heel leger vampiers dat zijn intrek heeft genomen in de riolen en de metrotunnels onder Brussel. Gelukkig staan Maikel en zijn vrienden niet alleen en krijgen ze de hulp van de vampierjager Victor en zijn mysterieuze dochter Joanna. Maikel ontdekt ondertussen dat hij niet zo’n normale jongen is als hij zelf altijd dacht. Hij voelt vreemde veranderingen in zijn lichaam en blijkt over wel heel bijzondere krachten te beschikken. Krachten die teruggaan naar een zeer duister en bloederig familieverleden.

‘Nachtwild’ is het eerste deel in de ‘Demonen van Dalca’ trilogie en kreeg in 2015 de tweede prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury in de leeftijdscategorie 12 tot 14 jaar.

 

 


rechtnieuw

 

Recht

Zeer vereerd natuurlijk dat een boek van mij Boek van de maand mag zijn.

Mijn vorige boek van de maand was Bron en deze keer is het zijn opvolger Recht. Inderdaad, dit boek kun je deel twee noemen in de Brontrilogie (hoewel het derde deel nog in mijn hoofd zit), maar het is niet nodig dat je Bron gelezen moet hebben om de verhaallijn in Recht te kunnen volgen. Lezers van beide boeken zeggen dat er veel is wat naar Bron verwijst. Dat is logisch omdat het boek Bron in de verhaallijn van Recht bijna even belangrijk is als een personage met een heftig verleden. En er komen bepaalde zaken aan de orde die je met een ander oog zou kunnen bekijken als je daar iets meer vanaf weet. Ze staan de verhaallijn van Recht echter niet in de weg …

Ben je echter nieuwsgierig, dan is Bron nog steeds verkrijgbaar bij iedere boekhandel en bij mij.

Deze maand jubelt Recht des te meer als Boek van de maand want in dit uitgelezen moment kan ze haar nieuwe jas tonen. Een deftige jas met perfecte snit. Hij zit zo grandioos dat ze hem nooit meer uittrekt.

Wanneer ik nu Bron en Recht naast elkaar zet, hoef ik geen enkele lezer meer uit te leggen dat ze een bepaalde connectie met elkaar hebben.

 

Korte inhoud van Recht:

Lennard en Ilse kennen elkaar van gezicht, maar alles wat ze van de ander denken te weten, is uit de tweede hand, roddels en achterklap. Beiden hebben een bewogen jeugd gehad (waar hetzelfde personage de hand in heeft gehad) wat de aandacht heeft getrokken van het Conventus Veritatis én een auteur van spannende fictieboeken. Hem zullen mijn trouwe lezers herkennen, het is een hoofdpersonage in Bron, Rolf Dorint.

Er wordt aan Lennard en Ilse niet zozeer gevraagd dan wel geëist om deel te nemen aan de zoektocht naar Waarheid, en dat ze in ruil daarvoor de kans krijgen af te rekenen met hun verleden zou weleens een zwaktebod kunnen zijn.

Het verhaal speelt zich enerzijds af in een wereld die Dorint blijkt te hebben geschreven en anderzijds in een heel gewone Brabantse omgeving die in feite elke plaats in de Westerse samenleving kan zijn. Net als in Bron is er een overlapping tussen deze wereld en Dorints wereld.

Uiteindelijk draait alles om wraak, is het gerechtvaardigd?

Waarom horen we toch steeds de mondharmonica?

En wat is het dat Rolf Dorint niet kan loslaten?

Wat gebeurt er als het hem wel lukt?

De grimmige fantasywereld van Rolf Dorint is vergelijkbaar met die waarin westernfilms met Clint Eastwood en Lee van Cleef zich afspelen. Maar omdat de tijd in deze wereld beduidend sneller verloopt én omdat niets nu eenmaal hetzelfde blijft, is ook deze wereld veranderd sinds Bron. Toch lopen we er enkele letterlijk grote en oude bekenden tegen het lijf, maar er zijn ook nieuwe ordehandhavers waarmee we vertrouwd raken. De Fretten zijn nog steeds agenten in dienst van de koning, maar hebben er andere, meer menselijke eigenschappen bij gekregen en dat is niet per definitie een goed ding. We ontmoeten een nieuwe slechterik, die een zeer persoonlijk motief blijkt te hebben, wraak.

Nienke Pool zegt:”ns het lezen waant de lezer zich constant in een droomtoestand. Je wilt verder het avontuur ingesleurd worden omdat het intrigeert, zonder dat je precies weet waarom. Nergens biedt het verhaal voldoende houvast en toch kun je niets anders doen dan je verder de wereld van de mysterieuze schrijver Rolf Dorint laten inzuigen. Niets is wat het lijkt in Recht en zelfs de conversaties geven niet altijd een helder licht op de zaak. Scènes gaan niet altijd over de rode draad van het verhaal of maken duidelijk waarom we ons ergens begeven. Alles lijkt om de sfeer te draaien. Gedetailleerde omschrijvingen van de omgeving zijn vaak niet functioneel voor het verhaal maar onderstrepen de sfeer. En die sfeer is bijna tastbaar.Zelf omschrijft ze haar werk vaak als ‘magisch realistisch’ en in Recht schrijft ze: ‘Lezen is vertoeven in een bubbel buiten de realiteit’. Het gevoel van verwondering, die het magisch realisme doorgaans oproept, lijkt de rode draad in haar boek te zijn. Ook het centrale thema van het boek levert de lezer meer vragen op dan antwoorden. Die centrale vraag luidt: Is wraak rechtvaardig en is de uitkomst van wraak rechtvaardigheid of slechts vergelding? Daarbij gaat Raven confronterende situaties en thema’s als incest, moord en verkrachting niet uit de weg. Voor sommigen kan dit even slikken zijn.”

Connie Schelvis-Mens: “Rest mij alleen nog maar een compliment naar de schrijfster daar ze mij een wereld heeft weten voor te spiegelen waar je zonder twijfel zo kan geloven dat hij bestaat.”

Chrissy van der Haven (Stephen King fanclub): “Met wraak als rode lijn moet je je wel afvragen of die terecht is. Wat is echt? Is het wel eerlijk wat er gebeurt? Ik ga niks verklappen, maar het einde van het verhaal zag ik niet aankomen: wat een heerlijke ontknoping! Er zit een mooi eind in, waarin uiteindelijk de echte slechteriken het onderspit zullen delven. Wraak of rechtvaardigheid.. Wat is waarheid?”

Als auteur van boeken die slechts in een beperkte oplage kunnen verschijnen vanwege de kosten, ben ik iedere lezer ontzettend dankbaar voor hun lezersreactie en/of recensie en ik hoop dat Recht in haar nieuwe jas nog meer lezers krijgt.


April 2017:

schaduw

Schaduw van de tijd (Jen Minkman)

Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?

Ik kwam op het idee om Schaduw van de tijd te schrijven toen ik New Moon van Stephenie Meyer had gelezen. Dat boek ging over liefde, een jongen met een geheim, en had sterke Native American invloeden. Zoiets wilde ik ook schrijven, dus ik heb een jaar lang heel veel onderzoek gedaan naar de cultuur van de Navajo-stam (die ik had uitgekozen voor mijn verhaal) zodat alles ook echt zou kloppen.

 

Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Dat weet ik eigenlijk niet! Die namen komen gewoon bij me op. Sommige namen zijn in dit geval gekozen omdat het traditionele Navajo-namen zijn, maar andere namen (zoals die van hoofdpersonen Hannah en Ben) kwamen gewoon uit het niets opzetten.

 

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Ik heb heel veel aantekeningen gemaakt voor dit boek. Ook een fotoboek ter inspiratie (van het gebied waar het zich afspeelt: het Navajoreservaat in Arizona) en ik luisterde tijdens het schrijven veel naar Native American muziek. Ook had ik een soort ‘tijdlijn’ gemaakt van wat er in welk hoofdstuk moest gebeuren.

 

Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Toen ik dit boek schreef zat ik zeker elke dag wel een uur tot twee uur te schrijven, maar dat is nu anders omdat ik fulltime schrijver en uitgever ben. Er zijn dus ook dagen dat ik echt vier-vijf uur achter elkaar zit te typen! Over dit boek heb ik een jaar gedaan. Dat is uitzonderlijk lang voor mij, maar dat komt omdat ik er zoveel onderzoek voor moest doen.

 

Wie heeft de cover gemaakt?

Die heb ik samen met Amanda Matthews gemaakt. Zij heeft een site waarop ze boekcovers aanbiedt en ik heb deze gekocht en vervolgens grotendeels aangepast qua ontwerp, maar de basiselementen heeft zij gedaan.

 

Wat vindt jij zelf het leukste van het boek?

Ik vind zelf het leukste van Schaduw van de tijd dat liefde en hechte vriendschap centraal staat!

 

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Ik ben pas na het schrijven van dit boek naar Navajo Nation gegaan. Eerder had ik er helaas geen geld en tijd voor. Maar ik heb tijdens het schrijven al zoveel films gekeken en boeken gelezen dat ik toch een beetje de plek heb ‘bezocht’. Naderhand rondlopen in die regio was net of ik in mijn eigen boek was gestapt. Het was helemaal geweldig J

 

Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Mijn schrijfplaats varieert: tegenwoordig zit ik meestal aan een bureau, maar ik schreef vroeger ook veel op de bank met mijn laptop op schoot (maar daar kreeg ik rugklachten van). Ook ga ik vaak bij Bagels en Beans op de Thomsonlaan zitten (in Den Haag) en dan zit ik daar soms uren te teren op 1 kopje thee en een bagel, haha!

 

Wil je de lezers nog iets meegeven? (heeft het boek een boodschap etc).

Ik denk dat in de kern de boodschap van het boek is: ware liefde overwint en blijft altijd bestaan. Alles hangt samen met elkaar.

 

Vertel waar het over gaat………

Hannah, een studente van 21 jaar oud, komt voor het eerst in jaren weer in Page, Arizona, waar haar moeder een vakantiehuisje heeft. Haar tweelingbroer Ben komt die zomer ook. Als Hannah een oude jeugdvriend (de 17-jarige Josh van de Navajo-stam) tegen het lijf loopt, merkt ze al snel dat haar gevoelens voor hem veranderd zijn. Ze wordt tegen wil en dank verliefd op hem maar merkt dat hij afstand houdt; waarom weet ze niet. En dan begint ze steeds vaker nachtmerries te krijgen over het verleden, waarin Josh ook een rol speelt. De schimmen uit dat verleden lijken haar ook in het dagelijks leven te achtervolgen en met behulp van haar vrienden komt ze erachter dat er iets bovennatuurlijks aan de hand is…

 

En wat je nog meer kwijt wilt over het boek. ( Dat kan van alles zijn).

Als je van de Twilightserie hield, dan is dit boek ook echt iets voor jou. In het buitenland zijn al 10.000 exemplaren van dit verhaal verkocht en daar is het mijn absolute bestseller. Het boek is er namelijk ook in het Engels en Spaans.

Jen Minkman

 


Maart 2017:

maart171

**Boek van de Maand Maart 2017: De Tweede Wereld**

Marc Lommert:

Het zal geen verrassing zijn dat De Tweede Wereld in mijn serie Drie Werelden ná De Eerste Wereld verschenen is. Maar het grappige is: toen ik op 27 maart 2009 in Nieuw Zeeland op mijn krukje uit verveling een verhaal begon te schrijven, waren dat de eerste woorden van De Tweede Wereld.

De prachtige natuur die ik tijdens mijn wereldreis ontdekte gaf mij de onuitputtelijke inspiratie voor het creëren van een fantasiewereld die ik Morjan noemde. Ik schreef er een verhaal over, dat langzaam veranderde in een boek. Toen het af was (in 2011) en ik het aan mensen liet lezen, waren zij dusdanig enthousiast dat ik besloot dat ik verder wilde gaan in het schrijversvak. Toch knaagde er iets aan mij, want het verhaal dat ik op dat moment af had voldeed weliswaar aan mijn eisen, maar was niet echt een lekker begin van mijn epische reeks… Hmmm wat nu?

Ik besloot er nog een boek vóór te schrijven. De Eerste Wereld is een inleiding geworden van het verhaal dat zich afspeelt op wat inmiddels drie magische werelden zijn. Het verhaal speelt zich af op Leëvion en begint rustig, als een introductie in de magie, de wezens, de rassen en de gevaren. Echter: aan het einde van De Eerste Wereld is de pleuris op aardig wat plaatsen uitgebroken en bevindt menig personage zich in een meer dan benarde situatie. Niet echt een vrolijk begin dus voor De Tweede Wereld…

Nou, dat valt eigenlijk wel mee. In De Tweede Wereld volgen we namelijk de bezigheden van de karakters op Morjan – jawel, de wereld waar ik in Nieuw Zeeland al over schreef. Beetje bij beetje druppelt op Morjan informatie binnen over de onrust op Leëvion, maar dat kan niet voorkomen dat de Zwarte Grootmeester ook hier zijn oorlog laat uitbreken, met alle desastreuze gevolgen van dien…
Als je het mij persoonlijk vraagt, dan is De Tweede Wereld een beter boek dan De Eerste Wereld. Er lopen meer verhaallijnen door elkaar, er wordt veel meer gewerkt met intriges en samenzweringen, aangevuld met man tot man gevechten en botsingen tussen Kunsten en Magie en bovendien worden de perikelen uit het eerste boek vloeiend verwerkt in de avonturen op Morjan. Zo vinden Eroc en Tarú – twee boezemvrienden uit Eyum, op Leëvion – elk hun weg via de Ruimte naar Morjan en volgen we Crádto: de Zwarte Grootmeester die wil heersen over de Drie Werelden. Maar we leren ook nieuwe karakters kennen, in zowel de goede als de kwade zin van het woord…

“De Tweede Wereld is een absolute diepgang op De Eerste Wereld” aldus een lezer, en qua verhaallijnen wordt het boek vergeleken met onder andere Game of Thrones, maar dan vlotter geschreven. Niet gek dus dat het boek op Hebban en bol.com met ruim 4,5 ster beoordeeld wordt. En voor de mensen die het boek inderdaad kunnen waarderen heb ik goed nieuws: as we speak ben ik bezig met het 3e deel uit de serie, en ik mag natuurlijk niks verklappen maar… die wordt nóg beter!

Net zoals De Eerste Wereld zal De Tweede Wereld deel in 2018 in een 2e druk worden uitgegeven door Godijn Publishing, maar van de 1e druk (met de hand genummerde boeken, met een door mijzelf ontworpen omslag) zijn nog exemplaren beschikbaar. Ben je geïnteresseerd in een boek, of heb je een andere vraag of opmerking: laat het me weten via een persoonlijk berichtje of door onder deze post te reageren.

Fantastische groeten,
Marc Lommert

www.driewerelden.nl

Marc wil mee doen aan Expeditie Robinson, willen jullie stemmen?

http://expeditierobinson.rtl.nl/profile/90/


FEBRUARI 2017: Tijdloos 

(Susie Bosveld)

Tijdloos.   Ik kwam op het idee van tijdloos eigenlijk door een combinatie van een stukje wat ik als puber geschreven had. En kwam op een idee voor de einde toen ik even op facebook zat.

Ik begin met een beginhoofdstuk en heb al een idee hoe ik het einde wil hebben.

De namen zijn verzonnen maar sommige karakters van de personages zijn ge-inspireerd door mensen in mijn omgeving.

Mensen die mijn eerste boek Sanctuary hebben gelezen en mij goed kennen herkenden sommige karakters .

Schrijven is voor mijn een manier om stress kwijt te raken. Door mijn drukke leven met een eigen kattenopvang winkel en zorg over mijn moeder, kan ik door schrijven stress kwijtraken.Even wegdromen in een wereld dat je op papier vormt.

Personages die je op papier tot leven brengt. Letters die woorden vormen die uiteindelijk een verhaal vormen die door jou gecreëerd is.

Ik heb voor tijdloos een moodboard gemaakt met kleuren, afbeeldingen en tekeningen die wat met mijn verhaal te maken hebben.

Ik heb voor dit verhaal plaatsen gebruikt die ik ken uit mijn eigen leven. Nijmegen en gemeente Montferland.

Ik schrijf vooral op mijn vrije dagen in de huiskamer en sinds kort ook bijna elke avond op mijn schrijfkamer.

Tijdloos is een verhaal met een duidelijke boodschap.  Wij kunnen zo niet meer verder gaan. Tijdloos begint tijdens de Tweede oorlog, een zwart hoofdstuk uit onze geschiedenis en eindigd tijdens een nog een veel zwarter hoofdstuk in onze toekomst.

Tijdloos begint met: Hoe zou mijn leven eruit zien als ik in de 21ste eeuw was geboren? De verhalen die ik erover gehoord heb, lijken mij te ongelooflijk om waar te zijn. De andere reizigers hadden van die verhalen over kleine kastjes, waar je films op kunt kijken en waarbij je keus had uit vele zenders en meer van die dingen. Ik ben geboren in 1926 en ben nu twintig jaar oud. Ik weet wat een laptop, mobiele telefoon en zelfs een 3D-televisie is. Ik weet hoe afschuwelijk de toekomst eruit gaat zien. Als je over een toekomst kunt spreken tenminste.    Tijdloos is een  fantasy boek met een vleugje history en een vleugje sf.

——————————-

Januari 2017:jacht op het antiserum 

Dit is het boek van de maand omdat ik het echt een topper vind. Ook moet ik altijd lachen om de stukjes van Christine en haar personages die hun eigen leven gaan leiden. En over buiten de lijntjes schrijven weet ze ook veel af;)

Lees en Lach mee:

Esther rolt over de grond van het lachen…

“Het is niet grappig!”
“O, ik denk dat ik niet meer bij kom.” Giert het uit. “Ik wil de personage uit je volgende boek spreken als je eraan begint. Ze gaan afzien.”
“Als je het maar laat!”
“Je hebt dus je mail compleet gewist in plaats van ons. En nu kom je tot de conclusie dat je een belangrijke mail kwijt bent waar je meer dan zes maand op hebt gewacht en bijna een heel jaar voor hebt gecommuniceerd.”
“Lach er maar mee.”
“En dat ontdekte je pas vandaag? Na bijna twee weken?”
Staart boos naar Esther.
“Misschien in het vervolg je vuilbak niet legen?” Schiet weer in de lach. “Dan heb je tenminste nog een bewijs dat je de rechten hebt verkregen voor je idee van je volgende boek.”
“Misschien in het vervolg mijn frustratie uitwerken op jullie in plaats van op mijn mail?”
“Hm,” kijkt naar de lezers. “Nope, de lezers vinden dat niet leuk. Daarbij kun je dat niet.”
“En waarom niet? Koppige personages kan ik met 1 klik verwijderen.” Kijkt Esther verwachtingsvol aan.
“Volgens mij heeft er twee man een back-up van al wat jij schrijft. Dat verklaart de boel.”
“Als jij het zegt.”
“Ik vind dat je een boek moet weggeven.” Kijkt weer naar de lezers. “Wat vinden jullie? Alleen al om het idee dat ze ons wilde wissen? Dat verdient een boek.”
“Daar heb ik geen tijd voor. Ik heb meer dan een week stil gelegen en drie pagina’s zijn voor de vuilbak dus er is werk aan de winkel. Je moet Levi verder uit horen en ervoor zorgen dat hij Arne afwimpelt.”
“Volgens mij zijn ze het er mee eens. Niet?”
Zucht. “Zoek dan maar een blogger. We moeten verder doen of we geraken er niet.”
“Hopelijk schrijf je zoveel mogelijk buiten de lijntjes.”
“Waarom zou ik?”
“Vraag dat aan de lezers die dat stukje gemist hebben.” Giert het weer uit. “Zie je mij al rondzeulen met kleren. Godszijdank moet ik dat niet doen.”
“Jaja, kom nu eindelijk mee zodat ik verder kan doen.”
“Eerst een blogger zoeken.”
“Succes!”

 

Christine haar collumn:

Waarom ik af en toe buiten de lijntjes schrijf

Mijn eerste doel is om de lezer volledig mee te sleuren in het verhaal. En dat doe je niet door je personage iets vreemds te laten eten. Zelf heb ik er een grondige hekel aan als ik geen beeld kan vormen van wat iemand eet en ik Google moet gaan openen om mijn beeld te vervolledigen. Want dan ben ik uit het verhaal getrokken. Maar niet alleen daar is mijn beeld belangrijk. Soms vorm ik het naar wat van pas komt. Zoals een herenhuis en parket in het huis. In Spanje zal je het hier en daar tegen komen, maar niet zo vlug. Als Esther door de woonkamer rent en ik heb een glijpartij nodig veranderen we de stenen vloer in parket want dat is net iets beter voor mijn beeld. Die glijpartij maakt het ook spannender want raakt ze op tijd opgekrabbeld? Eten op parket maakt het ook interessanter, want parket is delicaat.

Zo ook met de kleren waar ik toch even over heb moeten nadenken wat ik er mee ging doen. Uitkleden? Kleren die van het lijf scheuren? Een wolf die met kleren zeult? Achter een boom gaan omkleden? Maar dan heb ik een naakt beeld… Wat een vreselijk en vertragend beeld dat ik absoluut niet kan gebruiken. En hoe zit het dan met de actie? Ze moet kunnen veranderen in de actie zonder even uit de kleren te gaan. En dan heb ik het nog niet gehad over de ouders van de tieners die mijn boek lezen.
Af en toe moet je iets over laten aan de fantasie van je lezer. Dus liet ik het weg want het was niet bruikbaar. Gevolg: Meer actie, meer spanning, mooier beeld.
Soms werkt iets dat je volledig kent beter dan iets dat bij de omgeving hoort. Zo ook met de namen. Ik heb er een vreselijke hekel aan als er vreemde namen in een boek staan. Ze horen dan bij dat land maar soms heb je boeken waar je ze niet kunt onthouden of je afvraagt hoe je ze in Godsnaam moet uitspreken??? Nu kun je zeggen: Dan neem je toch gewoon de locatie van je eigen land? Toch niet want het landschap is soms mooier dan bij ons, bruikbaarder, ook qua dieren, planten, bergen en watervallen. Het is intussen ook leerzaam. Dus schrijf ik af en toe buiten de lijntjes ten voordelen van het verhaal en mijn lezer vast te kunnen houden. Waarom je vasthouden aan de omgeving en realiteit als je een detail kan veranderen wat het verhaal spannender maakt?
Buiten de lijntjes schrijven is ontzettend leuk en gewaagd! Het boek is fictie, dus alles kan. Zolang je verhaallijn klopt is er niets aan de hand.

 

Mijn mening over het boek:

Dit boek is een van mijn favorieten. Ik ben ook erg trots dat mijn Quote op de achterkant staat! Het is een heerlijk verhaal! Het is boek twee van de In de ban van de wolf trilogie en hier komt mijn recensie:

Dit is het tweede deel van de trilogie. Wederom heb ik er volop van genoten.

Het begint meteen Zinderend spannend! Nikita is back! Deze vrouw geeft mij kippenvel.

Als je vanuit Esther haar wolfzijn meekijkt, is de wereld mooier dan wij haar kennen. Stap in de voetsporen van deze Wolvin!

Esther en Jonathan moeten op hun hoede zijn als ze gaan jagen. Er zijn mensen die ze willen vangen. De vader van hun vriendin Milla is er daar een van. Hij heeft geen kwade bedoelingen, de jagers wel.

Het gevaar komt dichterbij dan Esther lief is.

Zal Crustonic haar ooit met rust laten? Arne en Nathan volgen haar nog steeds.

Ze gaan op schoolreis naar Ordesa en Esther haar kwelgeest Sandra komt ook mee. Sandra is haar tegenpool en doet nog steeds alles om haar het leven zuur te maken. Het zorgt voor veel herrie in de tent.

Hector maakt zich veel zorgen om Esther. Liegt ze nu nog steeds tegen hem? Zijn personage is en blijft mijn favoriet. Hij is zo mysterieus. Ik kan nog steeds mijn vinger er niet opleggen. Deze man heeft iets en daar wil je achter komen. Hij is een ijzersterk personage.

Esther wil weer normaal worden. Kunnen ze het Antiserum ooit bemachtigen? Het bestaat, maar hoe krijgen ze dat in handen?

De spannende actie in dit boek, pompt als een adrenaline stoot door je lichaam. Je gaat geheid op het puntje van je stoel zitten!

Er staan een aantal prachtige gedichten in. Duim omhoog voor de dichter.

Origineel taalgebruik is weer van toepassing in dit tweede boek! Het karakter van Sandra gebruikt zeer grappige en unieke scheldwoorden. Dus tussen de actie door, moet je ook nog vaak lachen. Je hoort niet vaak iemand een scheldwoord zoals bijvoorbeeld: Tapijtkever, gebruiken. Verfrissend en erg herkenbaar uit het vorige boek. De schrijfstijl gaat verder op deze manier en het is net alsof je niet hebt moeten wachten op boek twee. Je zit er meteen weer in! Wegleggen is geen optie. vlot geschreven en het leest als een speer!

Er staan een aantal uitdrukkingen in het boek die echt Vlaams zijn. Wij gebruiken ze in het NL niet. Maar dit heeft zo zijn eigen charme, ik vind dat dit het boek juist eigen maakt.

Ik kijk echt uit naar deel 3. Het boek eindigt vrij open. Dus je snakt naar meer.

Ik geef het boek 5*****

jachtserum


Mark van Dijk = Nederlandse vertaling.

Het is lastig om het Kerstgevoel te beschrijven.

Voor mij is kerst vooral de drukte die eraan vooraf gaat; lange dagen werken, boekenbeurzen, weinig tijd bij mijn gezin. Hierdoor blijft er weinig tijd over om er echt van te genieten, maar goed, een luxe probleem.

De tijd die overblijft probeer ik zoveel mogelijk thuis te zijn en ieder moment te plukken. De tijd gaat al hard genoeg. Ik probeer wel ieder jaar A Christmas Carol te zien op televisie.

Dit verhaal van Dickens over de transformatie van gierigaard Scrooge naar vrijgevige levensgenieter blijft fenomenaal en is één van mijn lievelingsverhalen. Daarom stak het me dat wij in Nederland geen mooie, luxe versie van dit boek hebben en dat we het grotendeels met een verouderde vertaling moesten doen.

Gelukkig deelde René Hazebroek mijn mening en hebben we daar nu iets aan gedaan. We zijn beiden super trots op het eindresultaat: een mooie, vlotte hertaling van mijn hand en René heeft het verhaal van schitterende illustraties voorzien.

Tevens het eerste deel van een serie, want we hebben besloten om meteen alle vijf de zogeheten Christmas Books van Dickens te vertalen, waardoor er de komende vijf jaar jaarlijks een nieuw deel zal verschijnen. We wensen u een paar fantastische feestdagen en veel leesplezier!

 

Mijn Recensie: https://ikhouvanhorrorfantasyenspanning.wordpress.com/2016/11/21/charles-dickens-een-kerstlied-vertaling-mark-van-dijk/

Leuke prijsvraag: https://ikhouvanhorrorfantasyenspanning.wordpress.com/2016/11/18/winnen-charles-dickens-kerst-pakket-2x/

 

 


November 2016

diabolik

Interview met Tom Thys

Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?

Deze bundeling van twaalf verhalen heeft als rode draad dat ze allemaal één medium/kunstvorm centraal stellen, waarrond alle ellende zich afspeelt: een film, een boek, muziek, enzovoort. Er is bijvoorbeeld een verhaal over een jongetje dat een obscuur computerspel ontdekt, waarvan gezegd wordt dat het een demon herbergt, of een muzikant die een mysterieuze tatoeage laat zetten met wel heel nare gevolgen. We leven in een sterk gemediatiseerde wereld. Soms beseffen we niet hoeveel invloed dit heeft op ons dagelijks leven.


Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Het zijn Vlaamse namen omdat alle verhalen zich in Vlaanderen afspelen. Ik vond het belangrijk om dicht bij mijn afkomst te blijven en mijn verhalen niet te “veramerikaniseren”.


Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Ik heb foto’s in mijn hoofd, afkomstig van dromen. Anderzijds ben ik voor Diabolik ook bewust naar levensechte locaties op zoek gegaan. Fotografie is één van mijn vele hobby’s. Zo heb ik met mijn camera door Antwerpen en omstreken gereisd om er de teloorgang van de samenleving vast te leggen. Dit thema komt uitgebreid aan bod in het boek.


Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Ik heb twee jaar aan Diabolik geschreven. Dat is lang voor één boek, maar ik ga liever zorgvuldig te werk dan achteraf te moeten vaststellen dat sommige dingen niet helemaal naar mijn zin zijn. Ik schrijf overigens niet elke dag, maar enkel wanneer een verhaal roept om neergepend te worden. Dan zet ik alles opzij om het af te werken. Ik begin nergens aan zonder dat ik mij er volledig op kan focussen.


Wie heeft de cover gemaakt?

Marijke van Leeuwen. Zij heeft al meerdere omslagen voor Zilverspoor gemaakt en is tevens de vrouw van auteur J. Sharpe (Joris van Leeuwen). Het ontwerpen van de omslag was trouwens een boeiend proces. Aanvankelijk was het de bedoeling om een bepaalde kleurencombinatie te gebruiken, maar na wat experimenteren zijn we tot de ontdekking gekomen dat het effect van zwart-wit veel beter de sfeer van Diabolik weergeeft.


Wat vind jij zelf het leukste van het boek?

Dat deze keer mijn eigen stem door de verhalen klinkt, voor de volle 100%. In dat opzicht ben ik gegroeid tegenover mijn vorige bundel “Volmaakt monster”, waar ik nog zoekende was.


Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Zeer zeker. Om het verval van mijn stad geloofwaardig te kunnen portretteren, ben ik zelfs ondergronds gegaan. Dat mag je heel letterlijk nemen. Daarnaast heb ik verschillende verpauperde buurten en aftandse gebouwen bezocht en gefotografeerd. Ik houd ervan om rond te dolen in de betonnen jungle.


Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Weinig bijzonder. Een laptop op een ronde tafel, geflankeerd door boeken, rommel, muziek en nog meer rommel.


Wil je de lezers nog iets meegeven? (heeft het boek een boodschap etc).

Ik zou vooral willen aanraden om het niet te ernstig te nemen. Daarmee bedoel ik: hoe gruwelijk of bizar sommige stukken ook zijn, de schrijver valt in het echte leven best wel mee. Of toch niet?


Vertel waar het over gaat………

Diabolik is een afspiegeling van onze duistere verlangens, onze verborgen obsessies, de ware kleur van onze ziel, zonder maskers, zonder grenzen. Deze observatie valt uiteen in twaalf verhalen waarin de personages in een neerwaartse spiraal van geweld, seks, middelenmisbruik en normvervaging terechtkomen. Kunst en expressie blijken telkens de drijfveer die hen naar de afgrond van de samenleving dwingt.


En wat je nog meer kwijt wilt over het boek. ( Dat kan van alles zijn).

Het titelverhaal is gratis te lezen op mijn website http://www.tomthys.com. Het is trouwens genomineerd voor de prestigieuze Edge Zero Award. Iedereen kan stemmen op www.edge-zero.com. Lees zeker ook de andere verhalen (allemaal gratis), ze zijn van uitstekende kwaliteit!

******


Oktober 2016

zwartbloed1

Zwart Bloed – Urban Fantasy / horror Boekenserie Shirley-Ann van Wingerden

Ik heb nooit de ambitie gehad schrijfster te worden. Klinkt raar voor iemand die aan het vierde boek van een serie bezig is en aan drie verzamelbundels heeft meegewerkt. De dingen die ik daarvoor schreef waren puur voor de lol.

De basis voor mijn huidige boeken werd gelegd in 1993. Het was de tijd van floppydisks, videorecorders en telefoons met een snoer. Het begon als een geintje in de tijd dat er nog veelvuldig gebruik werd gemaakt van een fax. Tijdens het ontstaan van ‘Het boek der Boeken – The Early Fax Years’, wat eigenlijk pure satire was begon ik, samen met mijn goede vriend Edmond, verhalen te schrijven. Hij schreef een stuk en vervolgens ik weer. Het was puur voor de lol, ook al grapten we dat we het ooit zouden uitgeven èn dat het natuurlijk een bestseller zou worden. De teksten werden geschreven in WP en opgeslagen  op een floppy. Het verhaal speelde zich af in Rotterdam en het toenmalige Kei Hard Rock Café de Blokhut. Één van de hoofdpersonages heette Dion de Winter. Inmiddels heeft Dion zijn weg gevonden naar mijn huidige Urban Fantasy / Horrorserie. Niet bewust. Maar die naam is, denk ik, altijd blijven hangen.

Ik was ons oude schrijfproject grotendeels vergeten. Pas toen Edmond na het lezen van de allereerste versie van Zwart Bloed in 2009, met de toenmalige werktitel De Uitverkorene, mij een stapel documenten gaf en grapte dat we nu wel een nieuwe naam voor de oude Dion de Winter moesten verzinnen. Er kwam een punt waarop ik moest beschrijven hoe Dion eruitzag. Ik had wel een idee over zijn type. Ik was toen groot fan van Vampire Diaries, maar wilde niet klakkeloos het uiterlijk van Damon overnemen. In de tijd van Hyves kwam ik een clip tegen van de Duitse A-Capella band Van Canto. Het was een cover van Metallica. Battery. Het was toen nieuw. Apart. Ik zocht meer clips en stuitte op een andere cover: Kings of Metal. Ik raakte gefascineerd door een van de zangers, Philip Dennis Schunke. Zijn uiterlijk, houding en oogopslag in deze video’s bleven me bezighouden. Ik had Dion gevonden! Het zijn dan ook zijn ogen die, weliswaar bewerkt, vanaf de cover van het eerste deel de wereld inkijken.

De reden dat ik aan Zwart Bloed begon was eigenlijk helemaal niet leuk. Ik begon niet enthousiast aan een verhaal omdat ik het zo leuk vond om te schrijven. Begrijp me niet verkeerd: Ik vond het leuk om te schrijven en verhalen te verzinnen. Ik heb genoeg fantasie. Voor de allereerste letter van Zwart Bloed aan een word document werd toevertrouwd, zat ik helemaal stuk. Ik was boos, gefrustreerd en eigenlijk best wel ontdaan. Heel erg verdrietig. Op verschillende fronten in mijn leven had ik dingen ervaren die ik niet kon verwerken. Ik snapte niet dat mensen op zo’n gemene, harteloze manier met elkaar om konden gaan. Stoken, manipuleren, machtsmisbruik. Ik kon er niet mee uit de voeten. Vooral omdat ik me midden in het epicentrum van al die ellende bevond. Ik probeerde me staande te houden, maar van binnen ging ik kapot. Mijn toenmalige echtgenoot zei me alles van me af te gaan schrijven. Het was het beste advies dat iemand me ooit had gegeven. En ik begon te schrijven. Alle shit waar ik tegenaan was gelopen de afgelopen jaren, en waar ik toen eigenlijk nog middenin zat, rammelde ik uit mijn toetsenbord. Maar in plaats van dat het bevrijdend werkte, zorgde het ervoor dat ik er nog mismoediger van werd. Wat een ellende! Noem het dat spreekwoordelijk engeltje op mijn schouder, maar er was iets dat me zei dat ik dit heel anders moest aanpakken. Ik nam een hele grote figuurlijke kookpot en smeet hierin alles en iedereen die ik kende, en wat ik of anderen hadden meegemaakt. Alles! Ik maakte nieuwe persoonlijkheden.

Ik had ooit gelezen dat als je wilde schrijven, je moest schrijven over datgene wat je kent, wat je weet. Hierdoor kwam ik automatisch terug bij het oude Kei Hard Rock café in Rotterdam Zuid. Dit podium was inmiddels ter ziele. Tegenwoordig zit het Leger des Heils erin, maar ik had een locatie. Dit was wat ik kende. Ik ben gek van muziek. Het helpt me helen. Ook ging er weleens een film in mijn hoofd spelen als ik bepaalde nummers hoorde. Denk aan Jackie in deel twee, als hij het nummer Reckoning Day van Megadeth opzet om Anne te laten weten dat hij er plezier in schept om haar te kwellen. Mijn intentie was om een feelgood roman te schrijven. Een soort van liefdesroman met een happy end. Maar mijn personages hadden andere plannen. Die engel op mijn schouder? Noem het één van mijn demonen, want sinds Dion de Winter zijn intrede deed in het boek, ging alles een eigen leven leiden. Of beter gezegd: mijn personages gingen een eigen leven leiden. Ik schrijf, maar zij hebben de regie. In grote lijnen weet ik wel waar ik heen wil, maar iedere keer word ik weer verrast door de soms gruwelijke plotwendingen in mijn boeken. Ik schrijf een personage in mijn boeken om deze net zo gemakkelijk er weer uit te kunnen schrijven, maar na twee delen blijkt ze er nog steeds in te zitten. Sleutelfiguren die ik wil bewaren, worden bruut door Dion uit de weg geruimd. Het gebeurt zelfs weleens dat ik, nadat ik een stuk heb geschreven, denk: En nu? Hoe moet ik in godsnaam verder? Gelukkig heeft dit zich steeds zelf opgelost. Het is zelfs zo, dat als ik ergens veel over moet nadenken, het eigenlijk niet in de boeken thuishoort.

Ik heb een tijdlang gedacht dat ik een rare manier had van schrijven, maar er zijn meer schrijvers die zo schrijven. Je hebt namelijk schrijvers die eerst een plot verzinnen met tijdlijn en personages, en je hebt schrijvers bij wie het verhaal gaandeweg vorm krijgt. Het was toch wel een opluchting. Ik heb me namelijk lange tijd geen schrijver gevoeld. Meer een oplichter die zich voordeed als schrijfster. De allereerste uitvoering van Zwart Bloed was dan ook niet goed.

Ik had het in eigen beheer uitgegeven omdat ik geen geschikte uitgever kon vinden. En de enige uitgever die ik had benaderd omdat Zwart Bloed binnen hun fonds zou passen, haalde liever zijn talent uit het buitenland. Toen besloot ik het zelf te doen. Mijn jongste zusje hielp me met de omslag. Ik had hem zelf ontworpen, maar worstelde met de lay-out en de maten. Uiteindelijk kregen we het toch voor elkaar. In oktober 2011 kwam eindelijk het allereerste deel uit. In bescheiden kring heb ik de presentatie gedaan. Doordat de gun factor zo hoog was heb ik toen meer dan honderd boeken verkocht. Erg bijzonder. Omdat ik het meeste werk zelf had gedaan en geen editor kon veroorloven, stond deze eerste versie nog vol met taal en stijlfouten. Ik had me begeven op een vlak waar ik totaal geen verstand van had. Mijn Havo had ik nooit afgemaakt en het vak Nederlands had ik altijd supersaai gevonden, dus moet ik met enige schaamte bekennen dat ik dit eerste boek zelfs niet meer durf in te kijken. Gelukkig was er iemand die door de fouten heen prikte. Han Peeters had mijn boek gelezen en me vier A-viertjes gestuurd met tips. Hij vond mijn verhaal een diamant dat het verdiende om geslepen te worden. In plaats van de moed te laten zakken ben ik er mee aan de slag gegaan. Iemand anders bood aan om mijn teksten door te nemen.

Naarmate mijn kring lezers groeide, kreeg ik ook meer hulp. Mensen zonder wie ik nooit zo ver was gekomen. Erg bijzonder. Want ik had weinig tot geen geld, maar wel de wil om een verhaal met de wereld te delen. Sinds dag één is de moed me meerdere malen in de schoenen gezakt. Dat ik dacht. Dit kan ik niet. Ik ben niet goed genoeg. Maar doordat lezers steeds vaker om meer vroegen, en doordat mensen mij die, op zo’n dieptepunt, de spreekwoordelijke trap onder mijn reet gaven, heb ik volgehouden. Ik ben doorgegaan met schrijven. Nee, dat zeg ik verkeerd. Schrijven blijf ik doen. Maar ik ben doorgegaan mijn verhalen met de wereld te delen. Volgend jaar wil ik een crowdfunding starten om mijn eerste boek te laten vertalen. Dat kost nogal wat. En als In Mist Gevangen is vertaald, dan kan ik de Zwart Bloed boeken echt met heel de wereld delen. En wat nu al leuk is: De eerste lezers in Oostenrijk, Duitsland, Amerika en Canada zitten er met smart op te wachten.

Maar eerst verder met deel vier. Door persoonlijke omstandigheden, duurt het voor mijn gevoel alweer veel te lang. Momenteel ben ik de teksten aan het herindelen (mijn boeken zijn grote legpuzzels in de maak) en een gedeelte van de teksten aan het herschrijven. Het miste vuur. Passie. Ik hoop het in 2017 te kunnen uitbrengen. Inmiddels weet ik dat er genoeg lezers zijn die met smart op dit boek zitten te wachten. Dat geeft een erg goed gevoel kan ik je zeggen. Ik durf me eindelijk een schrijfster te noemen. Mijn pad verschilt heel erg van de gevestigde orde, maar mijn lezers genieten er niet minder door.


September 2016

De Saffieren Troon

( Evi Verhasselt)

saffierentroon

Waarover gaat dit verhaal?

De Saffieren Troon is het eerste boek van een serie die ik De Laatste Erfgenaam gedoopt heb. Het vertelt het verhaal van Eleanora, een elfenmeisje dat gedwongen wordt op de vlucht te slagen als de Rode Hand de macht overneemt van het land waarin ze opgroeit. Tijdens haar vlucht wordt ze geconfronteerd met zichzelf en het verleden van haar vader. Langzaam begint het haar te dagen dat niet alles is wat het lijkt en haar vlucht verandert in een zoektocht naar antwoorden. Er is echter één antwoord dat ze niet zomaar zal krijgen: haar ware naam.

Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?

Mijn inspiratie komt van overal. Het zit in de kleinste hoekjes en overvalt me op de meest onverwachte momenten. De sterkste ideeën ontspruiten echter uit een even sterke emotie en zo was dat ook met dit verhaal. In de middelbare school werd ik geconfronteerd met het overlijden van de moeder van mijn beste vriendin. Dat heeft me zo getroffen, dat het heel lang in mijn hoofd is blijven spoken. Hoe zou ik mij voelen als ik één van mijn ouders zou verliezen op zo’n jonge leeftijd? Dat stukje inspiratie schoot wortel. Mijn fantasie ging ermee aan de haal en al snel had ik het begin van een verhaal over een meisje van zeventien die haar vader verloor. Ik heb die uitgeschreven pagina’s nog steeds, maar ik wist toen al dat dit verhaal nog niet klaar was om verteld te worden. Er gingen jaren overheen en het verhaal groeide. De oorspronkelijke vonk van inspiratie zit nog steeds in het verhaal, maar hij heeft als het ware een bosbrand aangestoken in mijn hoofd en als schrijver kon ik niet anders dan dat vuur in woorden vatten. Vandaar dat het een serie is geworden.

Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Er zijn bij mij twee soorten namen: Diegene waar ik naar moet zoeken en diegene waar ik ’s morgens mee wakker wordt en waarvan ik weet: ja, dat is ‘m!

De tweede soort is natuurlijk het gemakkelijkste, maar ook het minst verklaarbare. Bij de eerste soort pas ik een hele reeks trucjes toe. Ik maak gebruik van klanksymboliek, zoek naar karaktertrekken en elementen die kenmerkend zijn voor een bepaald personage en ga vervolgens op zoek naar betekenissen daarvan in oude talen via een website: http://www.behindthename.com

Ik keer ook vaak terug naar oude namen, maar probeer er steeds mijn eigen ding mee te doen. het belangrijkste is dat een naam goed moet klinken én voelen. Ik spreek ze een aantal keren hardop uit, terwijl ik me het personage voor ogen haal. De naam moet uiteindelijk niet alleen bij het personage passen, maar ook bij het volk waartoe dat personage hoort.

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Ik gebruik geen foto’s. Ik heb een heel slecht visueel geheugen. Vandaar dat ik ook erg slecht ben in het herkennen van mensen.

Tot voor kort dacht ik dat ik een medium-plotter was, maar na wat gesprekken met collega-schrijvers, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik een gigantische maxi-plotter ben. Ik leg alles vast in woorden. Mijn verhaallijnen zijn uitgewerkt over alle zes boeken en ook ongeveer per hoofdstuk, zodat ik precies weet waar ik aan begin van zodra ik dat hoofdstuk bereik. Ik gebruik Scrivener om alles bij te houden en Scapple om relaties te leggen tussen alle sleutelmomenten in het verhaal. Ik heb een map waarin ik de details verzamel over mijn personages, de steden die ze bezoeken, de taal die ze spreken, de dieren die een belangrijke rol spelen, de religies die ze beoefenen, de gewoontes die ze hebben,… noem maar op. Ik heb zelfs een kalender uitgewerkt en ik heb nog ergens een plattegrond liggen van het koninklijk paleis in Thrill (inclusief verborgen gangen en kerkers).

Maar zodra ik aan een hoofdstuk begin, laat ik de pantzer-schrijver in mezelf los en kom ik soms toch nog voor verrassingen te staan. En dat is leuk! Dat is precies de uitdaging die ik nodig heb om mijn verhaal te vormen en tot een goed einde te brengen.

Hoe lang schrijf je per dag, en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Mijn fulltime job laat me niet toe om iedere dag te schrijven, daar heb ik gewoon de energie niet meer voor op het einde van de dag. Daarom heb ik één schrijfdag per week: zondag. Dan mag iedereen bij wijze van spreken doodvallen. Ik schrijf. Punt.

Als je bedenkt dat ik dat eerste idee kreeg toen ik achttien was, dan ben ik inmiddels iets meer dan 20 jaar bezig met dit verhaal. Het effectieve schrijfwerk is natuurlijk minder, maar daar kan ik onmogelijk een cijfer op plakken.

Wie heeft de cover gemaakt?

Melchior Van Rijn. Hij creëerde ook de cover van mijn vorige boek, De Tranen van Tataneh, en hoewel dit verhaal compleet anders is qua sfeer, heeft hij opnieuw prima werk geleverd. Het is een prachtige cover geworden en ik ben erg trots op de samenwerking die dit tot stand heeft gebracht. En hij heeft ook het kaartje getekend! Dat vind ik zo geweldig.

Wat vindt jij zelf het leukste van het boek?

De gaten in het verhaal. Ik hou ervan zaadjes te planten die pas later een antwoord zullen krijgen. Ik hou ervan de fantasie van de lezer te prikkelen.

Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Ik heb geen vaste schrijfplaats. Iedere plek waar er koffie geserveerd wordt en die niet té druk is, komt in aanmerking. Mijn favoriete schrijfplaats is echter de trein. Niets is heerlijker dan vier uur ongestoord op een trein te zitten met mijn iPad op de schoot (en een grote mok koffie binnen handbereik).

Wanneer mogen we het tweede deel, De Smaragden Troon, verwachten?

Momenteel heb ik ruim een derde van de Smaragden Troon geschreven. Ik wil mezelf echter geen deadline opleggen, omdat ik daar allergisch aan ben wat schrijven betreft en ik een writersblock met alle liefde uit de weg ga. Het boek zal verschijnen wanneer het klaar is en momenteel kan ik alleen een ruwe schatting geven: juli 2018. Terwijl ik doorschrijf zal ik af en toe teasers loslaten op mijn Facebook-pagina, dus het loont wel om die in de gaten te houden!


Augustus 2016

Droomdanser van Peter Schaap

peterschaap

Het idee voor Droomdanser ontstond eigenlijk gaandeweg, zoals meestal bij mijn boeken gebeurt. Ik wilde meteen spannend beginnen, dat wist ik wel. Je hebt een openingszin en vandaar komt het verhaal in beweging, een beetje zoals ijsbloemen groeien, of een nevel oplost. Op een bepaald moment neemt het verhaal je mee en kun je nog maar weinig ingrepen doen. Namen van hoofdpersonen bedenk ik graag. Het is even uitproberen om een bepaalde stijl te vinden. Later verander ik een naam ook maar zelden. Namen zijn ook bijna de enige aantekeningen die ik maak. Ik wil een verhaal niet bedenken, maar meemaken. Ik heb geen foto’s, maar films in mijn hoofd. Hoewel ik niet alles gedetailleerd beschrijf, volgt wat ik wel beschrijf uit een soort virtuele werkelijkheid in mijn fantasie, waarmee het moet kloppen. Bij mijn geschiedenisboeken voor de jeugd moet ik mij natuurlijk sterk inlezen, Bij prehistorische zaken wil ik bv de stenen voorwerpen die mijn karakters gebruiken ook zelf kunnen maken. Dit boek is over een langere periode, zo’n 2 jaar ontstaan, in kortere of langere episoden. De hoofdpersonen waren zo echt en bepaalden zo zelf het verhaal dat ik ook na bv een pauze van een maand onmiddellijk de volgende zin wist. Heel bizar.

Als ik lekker bezig ben schrijf ik wel van zo’n half tien s ‘morgens tot 3 of 4 uur  s ‘middags. De variatie zit hem meestal in het vinden van een strategisch verhaalmoment waarmee ik de volgende dag direct weer kan opstarten. Ik had veel boeken voor mij uit geschreven, waaronder 2 young adult in eind 70ger, begin 80ger jaren waarvoor bij Zilverspoor opeens plaats bleek te zij. De laatste was Zwermtijd. Toen die uitkwamen was ik net in Droomdanser gestart. En ik wist dus dat er totaal geen haast was. Hij zou maar op de plank blijven liggen. Dat maakte het moeilijk om een vast ritme vol te houden. Tegelijkertijd kwam er een opleving in mijn muzikale activiteiten zo paste het in een wat ruimer kader mooi creatief in elkaar, maar met lange pauzes tussen de scenes dus.

De cover is een dia die de redactie vond en die mij direct beviel. Dat was wel spannend, want tot dat moment had Jos Weijmer de omslagen gemaakt. Hij begreep altijd precies wat mijn boek nodig had en voegde er dan een persoonlijke touch aan toe. Vreselijk dat hij er niet meer is.

Wat mij erg aan dit boek bevalt, het is natuurlijk de helft van een doorlopend verhaal, dat is de karaktertekening van de vrouwen in deze geschiedenis en de rol die het noorderlicht steeds op de achtergrond speelt als een vorm van magie. Het is een persoonlijk en tegelijk kosmisch verhaal geworden. Mijn favoriete scene is die waarbij Odi de door de priesters verboden Zonnedans uitvoert. Die ontroert mij telkens weert, zoals een gedicht dat kan.

Ik ben deze keer nergens heen gegaan om inspiratie op te doen, zelfs niet naar Lapland. Stel je voor dat ik dat had gedaan en er achter was gekomen dat een bepaald aspect van de aurora iets in mijn verhaal onmogelijk te schrijven had gemaakt. Zo, zittend in mijn eigen werkkamer( mijn soort van privémuseum vol inspirerende zaken; oude en zelfgemaakte) werd het mijn aurora, mijn hemelverschijnsel vol niet gevangen geesten.

Meegeven wil ik de lezer niets, behalve dan dat is hen wil aanraden straks ook het tweede deel Vlammen Zee te gaan lezen.

De 2 boeken van Droomdanser vormen een dubbele, of misschien wel driedubbele queeste van een aantal personen die leven in een dicht bij de poolstreken gelegen archipel in een wereld die fiks door natuurgeweld wordt aangetast en redelijk primitieve aspecten bezit. Hert gaat over een kind dat haar magische impulsen volgt, haart broer die meereist om haar te beschermen. Ze verdwalen vompleet6 in het natuurgeweld, al wordt het meisje door magische krachten geleid. De tweede speurtocht is die van hun vader en oom die proberen hen terug te halen en dan terechtkomen in een voor hen volstrekt onbekende en levensgevaarlijke wereld en dan zijn er de mensen die achterblijven en die hun eigen problemen het hoofd moeten bieden nadat de zon uit de hemel is verdwenen.. Al die in deel 2 terugkeert worden die problemen overigens nog veel en veel groter. Lezen dus…

 

(Hij staat op mijn verlanglijstje, Peter;-) Prachtige Cover).


Juli 2016

Schimmenschuw – Johanna Lime (uitgeverij Zilverbron, ISBN 978-94-630-8020-0)

Boek van de maand bij: Ik hou van Horror, Fantasy en spannende –boeken!!!!!!!!

 

Voordat we iets gaan schrijven over ons boek, zullen we ons eerst even aan jullie voorstellen. Wij zijn zolang we ons herinneren altijd al beste vriendinnen geweest en grote geestverwanten. Als familierelatie zijn wij nichten van elkaar, langs de kant van onze moeders. De moeder van Dinie Boudestein heette Adriana Kalkman, die van Marjo Heijkoop is Bea Kalkman. Onze oma heette Johanna en de naam van Dinie’s zus die stierf toen ze nog maar 47 jaar was, kwam van Johanna.johanna3

Kalk(steen) is in het Engels Lime(stone), vandaar dat we op Johanna Lime als pseudoniem kwamen. Een Engels pseudoniem, want wie weet worden onze boeken ooit nog eens vertaald en dan is die naam alvast bekend.

Wij deden altijd al van alles samen: spelen op de rol van de dijk, rondjes wandelen langs de konijnenhokken en de gevaarlijke herdershond die achter de dijk de boel bewaakte, een dagje naar de Efteling met tante Ali, tekenen, schrijven, lezen, muziek luisteren, gitaarles bij Joke en fantaseren bij The Thunderbirds of andere leuke tv series. Later gingen we samen op vakantie en maakten we rondreizen door allerlei landen. Nadat Dinie een eigen huisje kreeg voor alleenstaanden, zaten we weekenden achtereen te studeren op astrologie, experimenteerden we met koken en discussieerden we over diepgaande onderwerpen. Een paar jaar later, toen we samen op karateles zaten, kreeg Marjo ook een huisje voor alleenstaanden. We hingen in die tijd elke avond uren aan de telefoon en in de weekenden waren we bij elkaar, totdat we de knoop doorhakten en naar de notaris stapten voor een samenlevingsovereenkomst. Sindsdien wonen we samen in een koophuis in Sliedrecht en dat duurt nu al drieëndertig jaar. In die tijd schreven we multobanden vol met dagboeken van personages en sinds de computer in ons leven kwam zijn veel van die dagboeken met een tekstverwerker geschreven en staan ze opgeslagen op een harde schijf. Star Trek moest natuurlijk gekeken worden op tv en verder houden we van science fiction films en fantasy, soms een beetje horror en avontuur. Onze dagboeken spelen zich af op onze eigen fantasiewerelden die in die jaren langzaam gegroeid zijn.

In 2011, na de droevige tijd waarin Dinie haar vader, zus, twee broers en moeder verloor en alleen achterbleef uit dat gezin, stierf Marjo’s jongste broer Maarten aan acute leukemie. Hij was 47 jaar. We besloten in november van dat jaar dat we onze geheimen niet langer verborgen wilden houden. We moesten van onze dagboeken verhalen maken die ook door andere gelezen konden worden, want stel je voor dat wij ook plotseling dood zouden gaan, dan had ons leven geen enkele zin gehad. Niemand zou ons herinneren.

Er was dus een innerlijke drang om voort te leven in onze verhalen die ons ertoe aanzette om (heel eng en griezelig) open en bloot met onze ideeën, verzonnen wereld en verhalen over onze personages naar buiten te treden zodat anderen er ook van konden genieten. Want ervan genieten was wat wij vooral deden van onze dagboeken. Er gebeurde van alles bij het ene personage en dat had zijn weerslag op een ander personage. Het was net het echte leven, maar dan in onze fantasie. En in verbeeldingswerelden kan zoveel meer dan in de echte wereld, dat maakte het zo leuk. We konden er onze creativiteit en denkwijzen in kwijt.

Dus wij begonnen om de verhalen op te schrijven en toen we dachten een boek uit te kunnen gaan geven, vonden we bij onze zoektocht naar uitgevers een manuscriptenwedstrijd op internet, georganiseerd door Magic Tales en Luitingh Fantasy. We besloten daaraan mee te doen. Alleen bleek dat er een verhaal gevraagd werd dat als opzichzelfstaand verhaal gelezen moest kunnen worden. Nu hadden wij, dachten we toen nog zeer naïef, het eerste deel van een serie geschreven en daardoor moesten we iets heel anders verzinnen.

Als wij een verhaal voor een boek moeten bedenken, willen we eerst weten wie de hoofdpersoon is. Voor Schimmenschuw werd dit Kamilia Arras, want de wedstrijd vroeg ook om een vrouwelijke hoofdpersoon. Kamilia’s woonplaats werd Tulle, dat in het district Droam op Laskoro ligt. Het is het district van de Clan Taylor. De planeet Laskoro heeft volgens onze wereldbouw twaalf districten en voor ieder district heeft een Clanhoofd van een bepaalde Clan de leiding. De Clans hebben elk een andere belangrijke taak in het koninkrijk Laskoro, dat bestaat uit vijf planeten: Laskoro, Chyndyro, Sandyro, Cupiddo en Pseion.

schimmenschuwOoit schreven we het scheppingsverhaal van deze wereld die werd geschapen door zes draken. We hadden ook al een idee hoe de mensen die in Taurus bij de Plejaden leven op deze wereld terecht zijn gekomen. Dat is gedeeltelijk uitgewerkt in “De wording van Chyndyro”, een kort verhaal dat na herschrijven is ontstaan uit een beginnetje en een wedstrijdverhaal dat we in 2012 instuurden naar de Paul Harland Prijs. Hier hebben we een boekje van laten maken en dat kun je gratis bij Schimmenschuw krijgen, wanneer je het boek via ons koopt, dus via Marjo Heijkoop of Dinie Boudestein. In juli 2016 zijn de portokosten voor onze rekening, Schimmenschuw kost € 19,95 en dat bedrag moet binnen zijn voordat we het opsturen.

Maar we waren bij Kamilia. Zij heeft in het begin natuurlijk een probleem, want anders wordt een boek niet interessant. Zij heeft ook een speciale gave, want we wilden er een boodschap in kwijt over iets dat ons erg aan het hart gaat en dat heeft weer te maken met hoe ons eigen leven is verlopen en met de ervaringen die wij hebben. Talenten worden vaak gebagatelliseerd, belachelijk gemaakt en mensen die iets hebben dat niet gewoon is, zijn vaak de gebeten hond, ze worden gepest en buitengesloten. Kamilia ziet en hoort geesten, dat is haar talent. Ze zou er veel mee kunnen doen, maar in haar tijd is er geen kans om het te ontwikkelen, want daarvoor moet ze magie leren. De magie is op Laskoro zo goed als helemaal verdwenen in het jaar dat het boek begint, het jaar dat Kamilia voor Laskoriaanse begrippen volwassen wordt, als ze zestien is. Kamilia is een binnenvetter, in tegenstelling tot haar vriendin die een grote spraakwaterval is en ook nog assertief. In Kamilia en Fidelity zitten kenmerken die ook in Dinie en Marjo te vinden zijn, maar niet voortdurend.

johanna2Het idee van de tijdreis kwam doordat we de behoefte hadden te vertellen over de magie van Laskoro. Uit de astrologie kennen we de vier elementen: vuur, aarde, lucht en water en de dynamiek: lichaam, geest en ziel. Daarom zijn er zeven families met verschillende soorten magiërs. De magie die zij gebruiken, hebben ze op de godenplaneet Eibor Risoklany gekregen van de goden en godinnen, de Avatars die zich in verschillende gedaanten aan de mensen kunnen vertonen. Soms als mens, dan weer als dier.

De namen van de magische families zijn ontstaan in de tijd dat wij onze dagboeken schreven. De trilogie die wij nu aan het schrijven zijn, gaat bijvoorbeeld over Jima Revaldesh-Morane. Hoe we aan zijn naam gekomen zijn, weten we nauwelijks nog. Wel is het zo dat we vaak namen uit de tv gids opzochten en delen van namen combineerden om een nieuwe naam te verzinnen. Of we gebruikten sommige namen die we tegenkwamen op onze rondreizen door West-Europa. Zo is Attholred bijvoorbeeld ontstaan na een bezoek aan Blair Atthol, in Schotland, omdat we dat zo’n mooi kasteel vonden.

De personages zijn fictief. Warfield de flierefluiter die steeds weer pech heeft of domme dingen doet, Valerio de page die ridder wil worden en op zoek is naar zijn broer, Robin die zich vaak anders voordoet dan ze werkelijk is omdat de omstandigheden daarom vragen en zij zich zo goed mogelijk aanpast, Charlotte die overal een oplossing voor zoekt en allerlei middeltjes heeft, de oude vuurmagiër Nikos met zijn grapjes en zijn muziek die de opa zou kunnen zijn die Kamilia nooit gekend heeft. Ergens hebben ze wel iets dat symbool kan staan voor eigenschappen van personen die wij gekend hebben. Maar we hebben niet bewust iemand op het oog gehad. Dat willen we ook niet. Personages moeten iets archetypisch hebben, mensen moeten zich er, deels, in kunnen herkennen.

 

Tijdens het schrijfproces maken we een schema in Word en Excel, we plotten het verhaal en delen het in hoofdstukken in. Bij Schimmenschuw zijn er tijdens het schrijven hoofdstukken bijgekomen, maar de keerpunten hielden we op een bepaalde plaats in het verhaal. Tijdens de redactieronden zijn ze wel wat opgeschoven. Het begin was erg moeilijk, want daar moesten we de personages introduceren en de wereld beschrijven zonder dat het een les op school werd. We moesten nog veel leren over schrijftechnieken en we hebben gelukkig ook veel gehad aan het forum van Magic Tales en aan het commentaar dat we kregen van de juryleden, op korte wedstrijdverhalen. Het was soms een harde les, maar gelukkig hebben we steeds volgehouden. Uiteindelijk is Schimmenschuw een prachtig boek geworden waar we nog steeds volledig achter staan.

 

Met Schimmenschuw begonnen we in maart 2012 en het boek zag voor het eerst het daglicht op 19 en 20 september 2015 tijdens de Elfia te Arcen. Het heeft dus ruim drie jaar geduurd en we hebben het vaak doorgenomen om te herschrijven en gedeelten ervan nog beter te maken. Telkens als we dat deden, hadden we weer een cursus gevolgd of hadden we er iets bijgeleerd, waardoor we hoofdschuddend naar de tekst keken en ons afvroegen hoe het kon dat we het op die manier hadden opgeschreven. En dat zal wel zo blijven, want schrijven leer je door het veel te doen en door jezelf steeds te blijven verbeteren. Een boek is net als een schilderij, dat is eigenlijk ook nooit af is, maar op een dag moet je je kindje toch de wijde wereld in sturen zodat het bij de lezers terecht kan komen in de hoop dat zij het kunnen waarderen en van het verhaal genieten, er iets in zien dat hen als mens raakt en van de ontwikkeling die erin zit wellicht ook iets kunnen leren. Of dat ze gewoon het echte leven even de rug toe kunnen keren en lekker weg kunnen dromen in een verbeeldingswereld.

De cover is een schutterstock afbeelding die is bewerkt door Marijke van Leeuwen, de vrouw van Joris van Leeuwen die ook bekend is als J. Sharpe en boeken heeft uitgebracht bij Zilverspoor. Zilverbron en Zilverspoor zijn samen de Zilverfamilie waar Nederlandse schrijvers de kans krijgen hun boeken uit te laten geven onder leiding van Cocky en Barry van Dijk die de uitgevers zijn.

johanna1

Tazzy Jenninga van – Ik hou van horror, fantasy en spannende-boeken!!!!!!!! – had ons een vragenlijst toegestuurd, die we hier losjes volgen, daar stond de volgende vraag ook in: ‘Wat vind jij zelf het leukste van het boek?’ Dat is moeilijk te beantwoorden, maar het leukste van het schrijven was het hele proces dat je als schrijvers doormaakt om er een interessant verhaal van te maken. Zo hebben we er bijvoorbeeld een stukje in verwerkt over de calamusplant. Onze gids op de rondreis door Australië noemde die plant ‘wait a while’ en wat hij erover vertelde, hebben we verwerkt in ons verhaal. De verhalen van de ooms van Nikos zijn grapjes waar we flink op moesten verzinnen en de ijsbloem is een herkadering, niet verwelkt maar gesmolten. We hebben er allerlei boeken bij geraadpleegd en natuurlijk veel gegoogeld. Dat beren in bomen klimmen zagen we in een natuurdocumentaire en zulke dingen vergeten we vaak ook niet meer. ‘Je moet het niet proberen, je moet het doen,’ is een uitspraak van Yoda uit Star Wars die we echt geweldig vinden. Het boek overtreft onze eigen verwachtingen nu het klaar is en we hebben het in ons hart gesloten. Het is het boek dat we altijd al hadden willen lezen maar dat nooit in de markt was, dus schreven we het zelf.

 

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Sommige details die we gebruikt hebben, komen rechtstreeks van ervaringen tijdens onze vakanties, andere komen uit ons geheugen of van studie of uit films en documentaires. Het was lastig om te beschrijven hoe een herberg er in een middeleeuwse setting precies uitziet, dat wilde Cocky tijdens de redactieronde. ‘Hoe ziet het eruit?’ vroeg ze dan. Dat was even goed verzinnen en we hebben wel een beetje gezien van herbergen, de kro’s in Denemarken bijvoorbeeld, maar dat was toch wel lastig. Tegenwoordig als we ergens in het verhaal komen wat voor de lezer onbekend is, zeggen we tegen elkaar: ‘Hoe ziet het eruit?’ En dan lachen we en beschrijven de omgeving al automatisch. We hebben dan ook veel van Cocky geleerd.

 

Marjo zit aan de grote tafel in de woonkamer en Dinie zit er twee meter naast achter haar computerkast. De tafel ligt vol met stapels schriftjes waarin aantekeningen staan van bijvoorbeeld brainstormsessies. Soms zitten we naast elkaar aan tafel, soms niet. De een schrijft, de ander kijkt mee of zoekt gegevens op die we nodig hebben. In elk geval worden er flink wat ideeën uitgewisseld en kijken we kritisch naar elkaars werk. Als we een hoofdstuk geschreven hebben, wordt het hardop gelezen en direct geredigeerd. Alles wordt op een laptop opgeslagen en direct ook op een externe harde schijf.

 

Het boek heeft als boodschap dat alles een reden heeft en dat je de talenten die je in je hebt, moet ontwikkelen. Wees dapper, overwin je angsten, ga om met mensen die je steunen en kom voor jezelf op. Laat je niet in een hoek duwen omdat anderen je niet begrijpen, je vreemd vinden en je kleineren. Je mag anders zijn. Je bent uniek en je hebt recht op jouw bestaan. Probeer je grenzen te verleggen en ontwikkel jezelf.

 

Waar het boek over gaat:

Kamilia Arras heeft als driejarig meisje haar moeder verloren, ze woont nu bij haar oma in een achteraf dorp Tulle aan de rand van het moeras. In schoolvakanties is er weinig te doen en Kamilia heeft ook maar een goede vriendin want de anderen vinden haar vreemd. Ze kan schimmen zien en horen. Als het zomercircus naar Tulle komt, speelt Kamilia voor waarzegster met de tarotkaarten die ze van haar moeder heeft geërfd. Maar als ze voor zichzelf de toekomst wil zien, wordt ze meegenomen door Avatars en valt ze door een tijdpoort.

Kamilia komt in een ver verleden terecht op de zusterplaneet Chyndyro. Ze komt uit de fontein in de stad Sisiliah naar boven en valt tegen een jongen aan. ’s Avonds zit ze bij de stadspoort te voorspellen want ze moet geld hebben om te eten en voor een slaapplaats. Maar dan wordt ze naar de matriarch gebracht en de volgende dag krijgt ze in de tempel te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen die samen de sleutel vormen van de enige tijdpoort die er op Chyndyro is, bij de dynastie Toliano, de familie van watermagie. Kamilia moet op reis en krijgt onmogelijke opdrachten.

Dan krijgt ze ook nog eens te maken met geesten van draken die haar tegenwerken. Op haar zoektocht sluiten verschillende personen zich bij haar aan en dat worden op den duur trouwe vrienden. Kamilia ontdekt dat ze een speciale magische gave bezit. Maar is dat genoeg om de opdrachten te vervullen en om naar huis terug te keren?

 

Wij hebben al hele fijne reacties gekregen op ons boek, waaronder een goede recensie van Biblion waardoor het ook in de bibliotheken te leen is. Van het boek wordt een luisterboek gemaakt voor slechtzienden. Hoewel het vanaf 12 jaar gelezen kan worden, horen we van jongeren en wat oudere volwassenen dat ze het een heel goed boek vinden. Het leest vlot en is helder geschreven. Er staat veel in en het is een verhaal van een zoektocht. Fantasy.

 

Tazzy, heel erg bedankt dat Schimmenschuw boek van de maand juli 2016 mag zijn. We hopen nog veel meer lezers blij te kunnen maken met ons verhaal. Gauw kopen dan kan hij nog net mee op vakantie.

 

Schimmenschuw kan als enkel boek gelezen worden. We zijn nu bezig met een trilogie die in hetzelfde jaar op Laskoro begint als Schimmenschuw en die niet naar het verleden terug gaat maar juist verder doorgaat in het heden en naar de toekomst toe. Schimmenschuw kan als voorloper gezien worden van de trilogie ‘De vergeten vloek’, waarvan deel 1 zal gaan over Laskoro, deel twee over een ander koninkrijk waarvan we de naam niet verklappen en deel drie gaat over de oorlog die wordt uitgevochten tussen die twee koninkrijken. We hebben nog genoeg inspiratie voor nog een trilogie daarna, maar we zullen maar niet te hard van stapel lopen. Deel 1 is in de maak en komt april 2017 uit bij Zilverbron.

 

Groeten van Johanna Lime

Marjo Heijkoop en Dinie Boudestein

 

Website: https://johannalime.wordpress.com/

Recensies: https://schimmenschuw.wordpress.com/

Facebook: www.facebook.com/johannalime2

Korte verhalen als e-book: https://www.smashwords.com/profile/view/JohannaLime2

 

Schimmenschuw is bij Johanna Lime te koop.

Of via de website http://www.artbooksshop.com/a-41714319/fantasy/schimmenschuw/

Of bij Bol.com en andere webwinkels en bij de boekhandel (te bestellen).

 


Juni 2016

tisadochter.jpg

Dochter van de Toragh

(Tisa Pescar)

Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?

Ik wilde graag een boek schrijven waarin LHBT (lesbisch, homo, bi transgender) rode draad is, omdat dit in Nederland nog lang niet geheel geaccepteerd is; er is nog veel schijnacceptatie en het geweld tegen LHBT’ers neemt de laatste jaren helaas weer toe. Daarnaast zijn er landen waar je vandaag de dag nog steeds de doodstraf kunt krijgen als je tot de groep LHBT behoort. Kortom: er is nog een lange weg te gaan ten aanzien van acceptatie. Ik hoop dat dit boek daar op een niet al te zware manier iets aan kan bijdragen.

Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

In De dochter van de Toragh heb ik veel namen van mensen die ik ken gebruikt, meestal in verbasterde vorm. Zo is Anissa veranderd in Anissya, Jennifer werd Gwenhyfar enzovoorts. De tweede naam van de hoofdpersoon, Eylisch, kwam ik een paar jaar geleden tegen op Elfia, toen ik mijn boeken signeerde voor een meisje dat Eylisch heet. Ik vond haar naam zo bijzonder dat ik hem heb opgeschreven en nu dus gebruikt.

 

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Ik schrijf een synopsis van het verhaal waarin ik de rode draad uiteenzet en ik noteer de korte inhoud van de hoofdstukken. Daarna ga ik schrijvm en gebruik ik de synopsis als leidraad. Tijdens het schrijfproces pas ik nog van alles aan.

Personages werk ik uitgebreid uit. Van de personages uit de serie Maanmysteries heb ik bijvoorbeeld een dik dossier in de kast staan. Daar staat een heleboel info in en inclusief afbeeldingen van hoe ze eruitzien. Veel daarvan komt niet in de boeken terecht, maar het geeft mij een zeer gedetailleerd beeld van karakters.

 

Hoe lang schrijf je per dag,en hoe lang heb je over dit boek gedaan?

Ik heb een half jaar fulltime aan dit boek geschreven. Ofwel 5 dagen per week van 9 tot 5. Eigenlijk is het dus gewoon werken 🙂

 

Wie heeft de cover gemaakt?

Het omslag is gemaakt door Mariska Cock en Marco Lap.

 

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waarheen?

Voor dit boek ben ik niet op pad gegaan voor inspiratie, want het speelt zich af in een niet bestaande wereld. Voor mijn andere boeken heb ik dat wel gedaan. Ik ben twee keer in Roemenie geweest en heel vaak in Frankrijk. Dat helpt wel enorm, want sfeer kun je alleen beleven en niet via internet proeven.

 

Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Dat is een kamer met een bureau en een laptop 🙂 Niet heel bijzonder. Wat voor mij het belangrijkst is dat ik rustig en ongestoord kan werken. Ik ben vrij snel afgeleid en dan is het moeilijk om weer in een flow te komen.

 

Wil je de lezers nog iets meegeven?

Als ik met dit boek een boodschap zou willen geven dan is die vooral: gooi je vooroordelen overboord en accepteer mensen zoals ze zijn, ook als ze anders zijn dan jijzelf.

 

Vertel waar het over gaat………

Als de geruchten steeds sterker worden dat barbaren uit het noorden de Grote Kloof willen oversteken om het vruchtbare zuiden te veroveren, slaan de twee alleenheersers, de Toraghs van de bedreigde territoria Birana en Priade, de handen ineen om de enige toegang tot hun land te verdedigen.De eerste van vele problemen dient zich aan als Nura zich sterk aangetrokken blijkt te voelen tot Armina, want op gelijklingenliefde staat in grote delen van zowel Birana als Priade nog altijd de doodstraf. Bovendien komt daarmee het bondgenootschap in gevaar.

Ze besluiten een bondgenootschap aan te gaan, dat bekrachtigd zal worden door het huwelijk van Nura, dochter van de Toragh van Birana, met Kyton, de zoon van de Toragh van Priade. Armina, de zus van Kyton, begeleidt Nura met een escorte naar het Misteiland, waar Nura onderworpen zal worden aan een reeks rituelen om te bepalen of zij het huwelijk met Kyton waardig is.

 

En wat je nog meer kwijt wilt over het boek.

Ik heb gemerkt dat dit boek, net als mijn andere boeken, heel toegankelijk is voor mensen die niet gewend zijn om fantasy te lezen. Waarschijnlijk komt dat doordat de verhalen vlot weg lezen en gevoelsmatig erg dicht bij de werkelijkheid staan.

 

 


Mei 2016

bas1

Nachtval (Emperium , boek 1)

(geschreven door: Bas Kock)

 

Vertel waar het over gaat………

In Nachtval volgen we een reeks kleurrijke personages die tegen de achtergrond van een instortende middeleeuwse wereld proberen te overleven. Een dienstmeid, een verbitterde veteraan, een bakkerszoon, een rebellenkapitein; je volgt ze op de voet, en terwijl de zon langzaam verduistert en de wereld dreigt te vergaan kom je er als lezer achter dat goed en kwaad niet zo gemakkelijk van elkaar te onderscheiden zijn als vaak lijkt. De vraag is steeds: zijn de personages in staat het tij te keren, of kunnen mensen niet aan hun lot ontsnappen? Nachtval is het eerste deel van een trilogie: epische, karakter- gedreven fantasy in de stijl van Game of Thrones.

 

Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?

Nachtval is rechtstreeks geïnspireerd door de ervaringen die ik opdeed tijdens van mijn lange reizen door de Derde Wereld. Ook was ik als journalist getuige van oorlogsgeweld in Bosnië en Irak. Daarnaast liet ik me inspireren door de beklemmende gebeurtenissen uit de actualiteit en onze recente geschiedenis: religieus fanatisme, fascisme, uitbuiting en de eeuwige strijd om de macht.

 

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Ik bedenk niets vooraf: het verhaal wordt gecreëerd door de personages. De wisselwerking tussen de karakters en hun reactie op de dingen die ze meemaken, dat vind ik als schrijver echt magisch. Ik ga iedere dag vol nieuwsgierigheid achter mijn bureau zitten, benieuwd naar wat er die dag zal gaan gebeuren.

 

Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Dit is mijn eerste boek, dus het heeft me veel tijd gekost. In totaal twee jaar, waarvan ik ongeveer één jaar fulltime heb geschreven: minimaal acht uur per dag, soms (veel) langer.

 

Wie heeft de cover gemaakt?

De cover is gemaakt door Ronald Helmstrijd, die ook de grote full colour landkaart heeft ontworpen die je er bij de eerste druk gratis bij krijgt. Met Ronald heb ik erg fijn samengewerkt. Hij creëerde mijn ideeën beter dan dat ik ze zelf bedacht.

 

Welk karakter vind jij zelf het leukste?

Dat is lastig, omdat ik geloof dat alle personages onderdeel zijn van mijn eigen karakter. Bortak de veteraan is zeker een van mijn favorieten: knorrig, moedig en stiekem gevoeliger dan hij wil toegeven. Ook Faya is me dierbaar; een meisje dat in deze trilogie zal aantonen dat , ook al ben je niet voor het geluk geboren, je op karakter veel kunt bereiken.

bas2

Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Ik schrijf in een zelfgebouwd hok van afvalmateriaal, op een creatief bedrijventerrein in Breda. Ik bouw nog steeds aan dat kantoortje. Het moet straks helemaal op zonne- en windenergie gaan draaien. Als je benieuwd bent kun je een kijkje nemen op www.FolksLikeUs.nl.

 

Wil je de lezers nog iets meegeven?

Ik hoop dat lezers Nachtval beschouwen als méér dan een spannend sprookje. Ik heb er erg veel ingestopt en ik vind het prachtig als ik van lezers terug hoor wat zei eruit hebben gehaald. Dat is vaak heel persoonlijk, maar dat is het schrijven van een boek ook: je geeft een deel van je ziel bloot.

bas3

Hoe zijn de eerste reacties?

Erg positief. Wat ik vooral terughoor is dat Nachtval echt anders is dan de meeste Nederlandstalige fantasy. Sommigen genieten van mijn schrijfstijl, anderen van personages voor wie ze sympathie voelen of juist niet. En bij sommige scènes is het ook even slikken. Maar dat het boek iets losmaakt bij lezers, dat vind ik geweldig. Dat is de mooiste beloning die je als schrijver kunt krijgen.

bas1

 

 

 

 


April 2016

rhea

Rheya

(geschreven door Arwen Mannens)

Hoi, hey, hallo, goeiedag, beste…

Het is steeds moeilijk om iemand schriftelijk te begroeten als je niet exact weet wie het gaat lezen. Je wilt niemand tegen de borst stoten, noch beledigen.

Doet dat er toe? Uiteraard doet het er toe! Want net diezelfde afweging maakt een schrijver ook bij aanvang van zijn/haar schrijfproces. IK maak die afweging toch bij mijn nieuwe verhalen. Welk perspectief wil ik gebruiken? Welke boodschap wil ik overbrengen? Wie is mijn doelgroep?…

Mij werd nu gevraagd mijn nieuwe boek voor te stellen aan enkele boekenliefhebbers/ boekenvrienden.

Rheya is het tweede deel uit mijn trilogie De laatste strijd, en volgt hiermee Illiyana op.

 

Illiwie?

Illiyana is een meisje met een spierwitte huid, rode haren en blauwe ogen. Een beetje apart gelet niemand, zelfs niet haar eigen ouders, op haar lijken. Hoewel… Er is wel iemand. Een oom die sporadisch in haar leven opduikt. En raar maar waar is het net die oom die Illiyana uitgehuwelijkt heeft aan een onbekende. Aan een vrouw!

Als deze vrouw, Wenke, opduikt in het leven van Illiyana, vallen angstaanjagende wezens Imbrië binnen waarna ze beginnen te moorden en te plunderen. Samen met Wenke vlucht ze weg. Een reis tegemoet die meerdere leugens en geheimen ontrafelt.

Rheya leeft samen met haar voogdes Xsfona en beste vriendin Sihnaia. Door een stom toeval komt zij terecht in het oude paleis en ontdekt zij een van Liourains best bewaarde geheimen.

Rheya is echter niet als enige op de hoogte van haar bezoek aan de vertrekken van de overleden vorstin. Een oud kwaad heeft zich immers verbonden aan de Myanthi en de visite is niet onopgemerkt gebleven.

Rheya kan niet terugkeren op haar stappen en plannen die de Gezworen Raad in het geheim gesmeed heeft moeten vroegtijdig worden uitgevoerd. Zonder het te beseffen heeft Rheya alles in gevaar gebracht wat haar ooit dierbaar is geweest.

 

Rheya en Illiyana komen in het tweede deel van de trilogie samen en hun verhalen zullen zich met elkaar verweven. Beiden stappen deze ontmoeting echter met een geheel ander gevoel tegemoet. Het is nu aan hen om uit te maken of ze elkaar de hand zullen reiken of net niet.

 

Hoewel ik in het begin vertelde over hoe ik aan de start van een avontuur vaak enkele vragen overloop, was dit in het geval van De laatste strijd niet het geval.

Ik schrijf al zo lang ik me herinner verhalen, doch had ik met dit verhaal geen doel voor ogen. Ik had net de boeken van Tolkien gelezen en ontdekte hoe fantasy kan helpen bij het bevechten van demonen. Alles waar je als mens mee worstelt, kan je als auteur in een fantasy-setting overwinnen of net uitvergroten. Iets wat mij toen onbekend was gelet ik non-fictie schreef en me daar moet houden aan de naakte feiten.

De fantasie nam echter snel over. Ik liet een meisje met zichzelf worstelen en sleurde haar stap voor stap binnen in een wereld waarvoor ik zelf de grenzen en wetten bepaalde.

Deze grenzen en wetten staan in een lijvige legende van meer dan zestig A4’tjes. Alle landen, personages, goden, gebruiken, maar ook woordenlijsten en grammaticaregels staan hierin uitgewerkt. Want ja, die eigen talen… Ik voelde dat het moest. Het creëerde sfeer en het maakte het verhaal magischer.

Illiyana heeft door de jaren (het oorspronkelijke verhaal is 14 jaar oud) vele namen gehad. Toen ik het in 2013 herwerkte alvorens het naar de uitgeverij te sturen kreeg ze pas haar definitieve naam. Illiyana was de naam die ik mijn dochtertje wilde geven. Op deze manier leeft ze toch met mij mee. Rheya’s naam stond al vast sinds het begin.

De namen van mijn hoofdpersonages zijn wel belangrijk voor mij. Ik moet een zekere band met hen voelen. Persoonlijker dan dit kan het niet worden. Het derde deel zal niet toevallig Thorian & Kristan heten. Mijn zoontje is er trouwens erg fier op dat zijn naam eindelijk in een boek zal voorkomen.

Schrijven doe ik voornamelijk voor mezelf. Ik had ook nooit verwacht dat dit boek zou worden uitgegeven. De stap om een uitgeverij te vragen naar een mening over mijn schrijfstijl was best groot. Maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. De laatste strijd is een leerproces van onschatbare waarde.

Als kind liep ik al met mijn vinger over de boekruggen in de boekenwinkel, fantaserend dat mijn naam ertussen zou opduiken. Als dertigjarige kan ik zeggen dat ik mijn dromen heb nagejaagd. Het idee dat er nu misschien een ander ukje langs mijn boeken loopt en denkt “Had ik maar zo’n boek met mijn naam”, geeft net meer kracht om mezelf verder te blijven ontwikkelen als schrijfster.

Veel leesplezier!

Arwen

 

 

 

 

 

 


 

Maart 2016

zwarte_aarde

  1. Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?
  2. Na Conflict, mijn debuut dat ging over loyaliteit tussen mensen, ontstond al snel het idee dat ik niet zomaar thrillers wilde schrijven. Mijn boeken gaan over zaken die de samenleving raken. Zwarte Aarde, mijn tweede boek, gaat over pesten. Het onderwerp kwam via de media als vanzelf naar me toe, door het verhaal van een oude man die met tranen in zijn ogen vertelde hoe hij vroeger keer op keer, als hij naar school liep, met zijn eigen klompen op zijn hoofd geslagen werd. Elke ochtend opnieuw wachtte een groep jongens hem op. Ook las ik een verhaal over een lerares die haar leerlingen uitnodigde om een wit vel papier te verfrommelen. Ze mochten er alles mee doen, behalve scheuren. Daarna werden de leerlingen uitgenodigd om het vel papier weer glad te strijken. Dat ging natuurlijk niet. En zo is het ook met een gepest kind, vertelde de lerares. Een gepest kind wordt nooit meer helemaal heel. Nooit meer echt kreukvrij. Dát gegeven inspireerde me tot het schrijven van Zwarte Aarde.
  3. Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?
  4. Mijn personages stel ik samen uit veel verschillende mensen. Niemand zal er zich in herkennen. Ik vind mijn personages overal: aan de rand van zwembad, op een terras, in een restaurant en zelfs op vakantie. Soms gebruik ik alleen de manier waarop iemand loopt, dan weer de kledingstijl of iemands complete uitstraling. Oogt iemand onzeker? Waar komt dat door? Of oogt iemand grimmig? Wat zie ik in zijn blik? Het is een analytisch proces wat mij betreft. Als een personage eenmaal vorm heeft, dan komen de namen vanzelf. Ik let er altijd goed op dat de namen qua klank en lengte voldoende van elkaar verschillen, om verwarring bij de lezer te voorkomen.
  5. Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?
  6. Ik werk erg gestructureerd, het begint met een onderwerp. Dat speelt dan vaak al een aantal maanden door mijn hoofd. Dan vormt zich min of meer als vanzelf een verhaal. Bij mijn eerste boek hing ik mijn kantoor vol met grote vellen papier. Bij boek twee deed ik dit digitaal. Handig, want via the cloud kan ik elke ingeving direct op de juiste plek noteren! Ook als ik bij de supermarkt ben.
  7. Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?
  8. Ik schrijf vaak uren achtereen. Dagen van 12 uur zijn geen uitzondering. Wel met pauzes uiteraard. Gemiddeld genomen werk ik een jaar aan een boek. Als ik in het schrijfproces zit, dan dompel ik me helemaal onder. Ik plan altijd volledige schrijfdagen en werk dan niet voor Moonen Media (mijn onderneming in tekstontwerp en journalistiek), want dit vraagt een compleet andere mindset.
  9. Wie heeft de cover gemaakt?
  10. De cover is opgemaakt door een grafisch vormgever. De afbeeldingen van zowel Zwarte Aarde als Conflict heb ik zelf uitgezocht. Dat vind ik belangrijk, omdat tekst en beeld perfect op elkaar moeten aansluiten. Een lezer moet, wat mij betreft, aan de buitenkant van het boek al kunnen zien en voelen welke sfeer en emoties het boek op gaat roepen tijdens het lezen.
  11. Wat vindt jij zelf het leukste van het boek?
  12. De al-ler-laatse zin van de epiloog. Het beeld wat uit die specifieke woorden spreekt, roept zelfs bij mij als auteur nog altijd emotie op. Waarom? Lees Zwarte Aarde zelf, dan begrijp je wat ik bedoel.
  13. Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?
  14. Ik bezoek elke plaats waar ik over schrijf. En ik maak foto’s en video’s. Neem mijn debuut Conflict: een gedeelte van dit boek speelt zich af in Domburg. Ik heb met mijn blote voeten in de branding gestaan, terwijl het stormde en de meeuwen over me heen raasden. Alleen door de emoties van de personages zelf te ervaren kan ik schrijven op een geloofwaardige manier. Dat geldt ook voor Zwarte Aarde: voor dit boek ging ik naar de ’s-Hertogenbosch, maar ook naar de Ardennen. Ik geloof dat een lezer de emoties in een boek beter voelt, als de auteur de plaatsen waar hij over schrijft gezien, geroken en beleefd heeft.
  15. Hoe ziet je schrijfplaats eruit?
  16. Mijn kantoor heeft uitzicht op het park waaraan ik woon. Zo nu en dan lopen er mensen. Er zitten twee grote ramen van vloer tot plafond in mijn kantoor, waardoor ik binnen en tegelijkertijd buiten zit in mijn beleving. We wonen in een doodlopende straat aan de rand van het bos. Als het even niet meer wil, loop ik zo naar buiten voor een wandeling. Heerlijk! Mijn werkruimte is echt mijn plek. In dit kantoor schrijf ik mijn boeken en werk ik voor Moonen Media. Ik schrijf het liefste vanuit deze plek, omdat ik alles bij de hand heb. Zélfs verse muntthee.
  17. Wil je de lezers nog iets meegeven? (heeft het boek een boodschap etc).
  18. Mijn boeken hebben inderdaad een boodschap. Loyaliteit, pesten: vaak gaat het over verdraagzaamheid, omdat ik geloof dat alleen dát de wereld kan redden. Je kunt het achterwege blijven van verdraagzaamheid bijna uniform over (wereld)problemen leggen: de vluchtelingenproblematiek. Maar ook het zoveelste gezinsdrama dat in het nieuws komt. Koude rillingen krijg ik ervan. Niet oordelen, open staan voor je medemens en oprecht luisteren, ik hoop dat we dat uiteindelijk kunnen hervinden met elkaar.
  19. Vertel waar het over gaat………
  20. Zwarte Aarde is een beklemmend verhaal over de afschuwelijke gevolgen van pestgedrag.

za2

En wat je nog meer kwijt wilt over het boek. ( Dat kan van alles wezen).

In een vorig leven werkte ik bij de Rabobank, in het financieel advies. Tot ik besloot om ruim 2 jaar geleden mijn baan op te zeggen om dátgene te doen wat ik altijd al wilde: schrijven. Dat gevoel van geluk gun ik iedereen, het is prachtig om van je hobby je werk te kunnen maken. Het gaat niet vanzelf, het is bikkelen, vallen, opstaan en vooral doorgaan als het tegenzit. Het is cliché, maar simpelweg waar: als je iets écht wilt…

Boekentrailer klik hier

 

PS: hou deze pagina in de gaten. via facebook komt er een prijsvraag online van de week!

 

 


Februari 2016

 wraak

 Arno van Den Kieboom

 

Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?

Ik zat een aantal jaren geleden op een avond voor de televisie. Daar was in één of andere programma een item over het swinggebeuren. Ik hoorde het allemaal aan en voor ik het wist had ik een idee. Ik hoorde namelijk dat de mensen die daaraan doen een gezamenlijke afspraak hebben. Het gaat puur om de lust. Mochten er gevoelens bijkomen dan moet je afhaken. Ik zat dus te bedenken hoe het zou zijn wanneer mensen toch verliefd op elkaar worden en weigeren om af te haken. Heel langzaam ontstond er een verhaallijn in mijn hoofd en ik begon het uit te werken.

 

Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonages en lijken ze op de personen in je omgeving?                                                                                                                                                  De namen verzinnen vind ik zelf heel erg moeilijk. Ik maak altijd een lijstje met een hoop namen erop. En dan kijken wat ik het best vind klinken, of dat de naam niet overeen komt met een persoon die ik ken en die misschien wel iets weg heeft van de persoon uit mijn omgeving. Ik vind dat je daar zo mee moet uitkijken. Je weet nooit hoe iemand daar op reageert en ik heb geen zin in problemen.

 

 Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan? 

Ik schrijf ongeveer anderhalf uur per dag, maar ben overdag als ik aan het werk ben ook druk bezig met mijn verhaal. Ik schrijf dan als het ware in mijn hoofd. Ik heb verder het geluk dat ik een goed geheugen heb, maar voor hele belangrijke scènes heb ik een notitieblokje op zak. Ik werk overdag als productiemedewerker in een betonfabriek en wanneer ik pauze heb noteer ik de scènes om het thuis verder uit te werken.

 

Wie heeft de cover gemaakt?

Via mijn huidige uitgever Schrijverspunt ben ik in contact gekomen met reclamebureau: Popjes en Co. Zij hebben mij een aantal voorbeelden laten zien van door hen gemaakte covers. Ik was hier zo van onder de indruk dat ik ze heb gevraagd of ze voor mij ook een cover willen ontwerpen.

 

Wat vindt jij zelf het leukste van het boek?

Het leukste vind ik dat mijn boek spraakmakend is. Dit vanwege het onderwerp swingen. Veel mensen hebben daar toch hun bedenkingen over.

 

Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Ik schrijf altijd in de woonkamer. Een eigen werkkamer is niks voor mij. Ik kan niet in stilte schrijven. Ik ben op mijn best wanneer ik geluiden om me heen heb. Tijdens het schrijven luister ik naar muziek en praat met mijn vriendin. De meeste begrijpen niet dat ik zo kan werken, maar ja , ik ben en blijf een aparte hahaha.

 

Vertel waar het over gaat………                  

Karin en haar man Jordy leren door het swingen het koppel: Niels en Vanessa kennen. Vanaf het eerste moment dat ze elkaar zien blijken ze enorme klik te hebben en tegen alle afspraken in worden ze smoorverliefd op elkaar. Maar al snel blijken ze meer gemeen te hebben met elkaar dan ze ooit hebben kunnen vermoeden. Voor Karin zit er niets anders op dan om Niels op te geven als geliefde. Deze laat het er echter niet bij zitten en verandert in een ware tiran. Hij zweert wraak op alles en iedereen die hem in zijn ogen het leven zuur maakt. En hij houdt woord. En hoe? Niels blijkt geen grenzen te kennen/

 

En wat je nog meer kwijt wilt over het boek.

Het boek is heftig en spraakmakend. Het leest erg vlot. Volgens meerdere lezers is het zo dat wanneer je eenmaal begint met lezen, je het boek niet meer kunt wegleggen. Om een aantal recensies te lezen over : “Wraak “ kunnen jullie terecht op mijn auteurspagina via Facebook: arno van den kieboom auteur. Verder wil ik Tazzy Jeniga bedanken voor de leuke vragen en voor het feit dat ze mij in de schijnwerpers zet. Super Tazzy

 

 

 


 

Januari 2016

valemya

De Poorten van Valemya – Ingrid Hageman- Veraart

Cat is sterk en heeft veel zelfvertrouwen, toch kan ze soms heel onzeker zijn, want ze is anders. Er is iets met haar wat ze niet kan verklaren. Na veel aandringen vertellen haar ouders haar waarom ze zo anders is: ze is een elfin. Hoe is dat mogelijk? Elfen bestaan niet echt. Dat dacht ze tenminste altijd.

Tijdens het kijken naar films, het lezen van boeken, of luisteren naar muziek, gingen mijn gedachten met me aan de haal. Allerlei fantasieën, personages en verhaallijnen hielden me dag en (helaas ook) nacht bezig. Met al die ideeën moest ik iets doen, want mijn hoofd liep over 😉 Zo gezegd, zo gedaan, in 2010 begonnen mijn vingers het verhaal over een elfin te typen. De hoofdpersoon en de elfenwereld kregen steeds meer gestalte en de reis door het verhaal werd steeds echter. Het zat niet meer alleen in mijn hoofd.

Meneer Kremije neemt Cat mee naar de elfenwereld Valemya. In deze ogenschijnlijk mooie wereld loert het gevaar in de kleurrijke tunnel en de duisternis.

Cat is een jonge vrouw met gaven en magie, die ze niet altijd onder controle heeft. Om sterker en beter te worden, gaat ze veel trainen. Haar hobby taekwondo en pas ontdekte toverkracht blijken goed van pas te komen tijdens het vechten tegen kwaadaardige wezens.

Bij vlagen is ze onzeker of ze wel goed genoeg is. Zal ze ooit haar magie kunnen beheersen? Ze leert veel over Valemya en haar wezens, maar ook over zichzelf. Haar gevoelens voor de elfenwereld gaan alle kanten op. Kan ze van deze wereld gaan houden, waar het kwaad haar regelmatig bij de keel grijpt?

Bovenop al deze emoties die haar hoofd soms doen tollen, is er nog haar beste vriend die verliefd op haar blijkt te zijn. Mike doet zijn uiterste best om Cat’s liefde voor zich te winnen. Maar Cat heeft andere dingen die haar aandacht trekken en ze is nog niet toe aan liefde. Dan ontmoet ze de elf Malio en staat haar wereld nog meer op zijn kop. Of ze er klaar voor is of niet, haar gevoelens laten zich niet bedotten.

Ik wilde een personage neerzetten die een heldin is met een menselijke kant. Je buurmeisje, je zus, je vriendin, je collega, je dochter, iemand die je kent. Iedereen zal iets in haar herkennen. Ze is onbereikbaar, maar toch ook niet. Je kent haar, maar toch ook niet.

 

In Valemya wonen wezens zoals trollen, heksen, heksenmeesters en natuurlijk elfen. Ook wonen er wezens die ik zelf heb verzonnen, die je dus niet in andere boeken vindt. Krijmenaars, kikmansjes, bosmardieten en skanen. Mijn fantasie gaat door en ik heb nog meer werelden en wezens bedacht, voorlopig ben ik nog niet uitgeschreven.

De Poorten naar Valemya is deel 1 van de Valemya-trilogie. Dit boek kwam uit in december 2014 bij Uitgeverij Zilverbron. De redactie is gedaan door Cocky van Dijk en het kaftontwerp is van de hand van wijlen Jos Weijmer. Wat ben ik blij dat Jos mijn kaft heeft gemaakt.

Boek 2 – De Vloek is verschenen in december 2015 en in december van dit jaar komt Boek 3 – Het Kwaad uit.

Intussen ga ik gewoon verder met het schrijven van de volgende trilogie, want het is zo ontzettend leuk om te doen.

Nadat ik met mijn grote passie taekwondo moest stoppen, heb ik een nieuwe passie gevonden. Toen ik met taekwondo begon, had ik niet kunnen bedenken dat ik de zwarte band zou halen, wedstrijden zou winnen, wedstrijden zou coachen, les zou geven, zou examineren, etc. Toen ik begon met schrijven, had ik niet gedacht dat de manuscripten van de Valemya-trilogie daadwerkelijk boeken zouden worden.

Zo zie je maar weer, dromen kunnen uitkomen, als je je best doet en er heel veel plezier in hebt!

 

Lieve groet van Ingrid. (ingrid-hageman.nl)

 


December 2015

Recht_voorzijde

Recht- Rik Raven

Over Recht

Recht is een verhaal over twee jonge mensen, Ilse Kastein en Lennard Henley. Ze kennen elkaar alleen van het toevallig passeren op straat of in dezelfde rij staan bij de kassa. Beiden hebben geleerd hun leven eruit te laten zien als geslaagd, als zinvol en gelukkig. Ze laten weinig mensen toe omdat hun leven op jonge leeftijd werd verwoest. Een andere overeenkomst, de basis voor dit verhaal, is dat bij beiden dezelfde man zit achter hun verborgen verminkingen.

Natuurlijk zijn er wraakgevoelens, maar die zijn niet altijd even helder, doordat persoonlijke omstandigheden en psychische toestand ze niet toelaten. Desondanks  worden ze opgemerkt door een Verbond dat de waarheid hoog acht en Ilse en Lennard zodoende inlijft. Het Conventus Veritatis is afkomstig van een bizarre wereld, de wereld die Rolf Dorint (een auteur met een roerig verleden) eerder in zijn boek Bron heeft gecreëerd. Om deze reden staat hij in zeer nauw contact met het Conventus. Toch blijkt de auteur zijn eigen agenda te hebben. Een agenda die de wraak van Ilse en Lennard lijkt te dwarsbomen, hoewel hun doelen elkaar natuurlijk ook zouden kunnen aanvullen. De vraag is of ze dit op tijd in de gaten zullen krijgen?

 

Het schrijfproces

Ik schrijf altijd, zelfs als ik niet schrijf ben ik bezig met het plotten en verwerken van ideeën. Je kunt dus zeggen dat het als het waren een soort tweede natuur is geworden. Ik had het vooruitzicht van een paar weken betrekkelijke rust, ik had namelijk net een manuscript in ruwe vorm voltooid dat ik even wilde laten bezinken, toen Recht binnenkwam. Het bleken onduidelijke, totaal niet bij elkaar passende stukjes te zijn die echter bepaalde personages zouden vormen die weleens interessant konden worden. Dat kan ik dan weer niet loslaten, want ik wil de stukjes passend zien te krijgen.

Mijn ideeën zijn bovendien als het weer, zeer veranderlijk  want toen ik eindelijk een ruwe ideeschets van die lelijke stukjes personages – dat ik zelfs de werktitel Averecht durfde te geven – klaar had, voelde het al meteen niet goed. Het moest anders en ik kende geen andere manier om daarachter te komen dan doorgaan met schrijven totdat het wel goed voelt.  Na steeds weer opnieuw beginnen, zat er een begin bij waar mijn personages zich beter bij leken te voelen.

Het was echter wel zo dat ik al meteen van mijn verhaallijn af week. Ook kwamen er nog wat personages bij en ineens bevond ik me in de wereld die ik voor Bron had gecreëerd, in Masseras, het Dak van de Wereld.

Het ging in tegen mijn voornemen om geen serieschrijver te worden, geen trilogieën voor mij, maar omdat het voelde alsof het zo had moeten zijn, heb ik in die wereld ook dit verhaal gedeeltelijk laten afspelen. Een verhaal met nieuwe personages met hun eigen verhaallijn, wat dus de reden is dat het onafhankelijk van Bron kan worden gelezen. Er spelen ook enkele bekenden in mee, wat het voor Bronlezers aantrekkelijk maakt, vooral omdat ze niet meer dezelfde zijn en toch ook weer wel.

De redacteur met wie ik nauw samenwerkte, had Bron nooit gelezen, wat ik als voordeel heb gezien. Inderdaad, het boek Bron wordt in Recht genoemd, als boek van Rolf en eveneens zijn er enkele verwijzingen die je opmerkt en waar je misschien een aha-moment bij krijgt als je Bron hebt gelezen. Als je Bron niet las, stoort dit niet omdat het doodgewoon doorheen het verhaal is verweven.

 

De hoofdpersonages Ilse en Lennard zijn rond de vijfentwintig jaar, ieder met de eigen sores en onhebbelijkheden, ze hebben goede en slechte eigenschappen, net als wij en al wie nog meer op deze wereld leeft. Geen van mijn personages en alle personages lijken op iemand uit mijn omgeving. Alles wat ik schrijf is namelijk het product van mijn brein; van alles wat dat opneemt, onthoudt en ervaart. Mijn personages bevatten ook allemaal iets van mij, van iets dat ik haat of dat ik liefheb, dat ik prachtig vind en dat ik zelf ook wel zou willen hebben tot iets dat ik vreselijk vind en waarvoor ik moeite moet doen om erover te schrijven. Zo schreef ik een verkrachtingsscène die ik meermalen heb verbeterd en uiteindelijk heb geschrapt vanuit moreel oogpunt.

Toch is er één scène in Recht overeind gebleven waarover ik zeker de nodige opmerkingen zal krijgen vanwege de rauwe pijnlijkheid, enkelen zullen hem overbodig vinden en enkelen zullen hem niet eens willen lezen. Het staat iedereen vrij, maar ik laat de reacties voor wat ze zijn, omdat ik vind dat deze scene het ultieme voorbeeld is van een traumatisch leven dat volledig in disbalans is. Het pleit om het wel te schrappen is dat de lezer zelf wel kan verzinnen wat er op zo’n moment voor vreselijks gebeurd, maar dat is nu juist wat ik doe. Je hoeft het niet te verzinnen, want ik heb het al gedaan …

 

Wat ik wel leuk vind aan het boek, aan al mijn boeken, is dat ze zich afspelen in de regio waar ik zelf woon. Ik ken de plaatsen waar het verhaal zich plaatsvindt – alleen de straatnamen moet ik nog weleens controleren in Google Maps – en ik ken hun sfeer. Ook in Recht beschrijf ik een dorp waar ik zelf nog op de motor doorheen ben gereden op weg naar de grens met België, genietend van de mooie omgeving. De vele kilometers op mijn ijzeren ros, toen ik net begon te schrijven hebben me leren denken, focussen op omgevingen en hoe ze te beschrijven.  Recht speelt zich gedeeltelijk af in Borkel en Schaft, een kleine plaats in Brabant nabij een prachtig natuurgebied, het is bijna nostalgisch en zo moet het blijven.

Voor mij is het vaak is het best problematisch dat ik steeds zo ver moet reizen om naar een activiteit als een beurs of festival te kunnen en toch prijs ik me gelukkig te wonen in zo’n mooie omgeving.

 

Eén van de thema’s van het boek is dat je kunt bereiken wat je wil, als je bereid bent tot extreme maatregelen. Een ander thema is de vervolgvraag, want wat is die prijs die je hiervoor wilt betalen omdat de gevolgen desastreus kunnen zijn. Oftewel de zonzijde en de onvermijdelijke schaduwkant van wraak.

 

Op de cover staat de personificatie van de beminnelijke Waarheid. Ze nodigt je uit naar de verlokkingen van een andere wereld. De vraag die iedereen zich stelt of zou moeten stellen, is: Je hebt geleerd dat Waarheid een goed ding is, maar is dat wel zo? Is Waarheid wel te vertrouwen? Misschien kun je het beter niet weten.

Het idee voor de cover kwam tot stand tijdens een brainstormsessie met mijn Nimisa-collega’s . De mooie dame op de cover bestaat echt. Haar heb ik ontmoet op Castlefest 2015. Didi, dank je, meid. Je staat in het dankwoord.

 

Ik vertelde al dat ik heb getwijfeld omdat ik geen meerdere delen wilde schrijven, ik twijfelde vrij lang zelfs, maar het verhaal van de Bron was nog niet verteld. Daarom ook werd het een losstaand deel waarin een onderliggende verhaallijn over de Bron en Rolf continueert. Deze gaat worden afgesloten in deel drie, wat ook een los te lezen verhaal gaat worden en waarvoor ik al ideeën verzamel. Dit wordt een speciaal boek voor me.

Vroeger zei ik dat ik geen fantasy zou gaan schrijven die zo veel delen nodig had. Je ziet het, ik vergiste me en dat heeft me geleerd nooit meer zulke holle zekerheden meer te verkopen. Behalve deze: het derde deel zit in de planning, maar daar ga ik pas meer over openbaren wanneer ik mijn volgende boek bijna klaar heb.

Zal dit een holle zekerheid blijken te zijn?

recht_cover

 


 

November 2015

jillstalisman_omslag_voor_web

Jills Talisman – Dieter Ryckewaert

1. Hoe kwam je op het idee, voor dit verhaal?

Het idee kwam eigenlijk uit twee invalshoeken. Aan de ene kant wilde ik een verhaal neerpennen over twee protagonisten met totaal verschillende achtergronden. Sowieso met een romantische leidraad doorheen het verhaal, maar dan niet met een vrouwelijk personage dat de slachtofferrol op zich neemt. Ik wilde een sterk personage neerzetten, realistisch, ook met mindere kantjes en zwaktes. Anderzijds zou een oorlogsverhaal worden, vooral omdat het een zeer hedendaags thema is, en ik een verhaal wilde brengen dat de oorlog ziet door de ogen van zowel een soldaat als een vluchtelinge.

2. Hoe kom je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?

Jill, gewoon kort en krachtig J Ik vond het een mooie naam, niet te truttig en niet te speciaal. Jill betekent ‘Kind van de goden’, een belangrijk gegeven voor een volgend verhaal. Sam daarentegen zou mijn oorspronkelijke naam zijn geweest, ware het niet dat mijn vader dit een lelijke naam vond voor zijn zoon J Ik vind het wel een mooie, passende naam (brenger van het licht).

3. Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?

Eerst moet het verhaal zich vormen in mijn fantasie, de grote lijnen zeg maar. Als een verhaal dan begint vorm te krijgen, pen ik de hoofdlijnen neer, en plaats ik het ‘geraamte’ van het verhaal in een tabel. Voor ieder personage heb ik een foto van hoe het personage er ongeveer uitziet, zodat ik een soort van beeld heb, en er ook naartoe kan schrijven in detail. Wie de personen op de foto’s zijn, zal een geheim blijven 😉

4. Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?

Terwijl ik bezig ben met het verhaal, het manuscript, schrijf ik ongeveer een uur per dag. Jills Talisman heb ik op zes maand geschreven.

5. Wie heeft de cover gemaakt?

Samen met mijn uitgever, wijlen Jos Weijmer, hebben we een passend model gezocht, dat sprekend lijkt op het hoofdpersonage Jill. Eentje stak er met hoofd en schouders bovenuit, en Jos is aan de slag gegaan met de afbeelding, en heeft die gegoten in de finale kaft. Ik ben er zeer blij mee.

6. Wat vind jij zelf het leukste van het boek?

De chemie tussen Jill en Sam, zonder twijfel, dat vind ik het leukste. En het feit dat ik dankzij ‘Jills Talisman’ mijn eigen Jill heb gevonden. Leen Lefebre, auteur van Arendsjong, bij dezelfde uitgeverij (Zilverbron).

7. Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?

Rome, inspiratie voor ‘Fisherville’, maar ook de moezelstreek van Duitsland was een goede bron van inspiratie. Ook het rustige platteland waar ik woon, stimuleert de fantasie.

8. Hoe ziet je schrijfplaats eruit?

Strak bureau, en de livingtafel J Geen speciale dingen, eerder saai J Er staat wel altijd een goede CD op. Groepen zoals Air, Wintersun, Samael, Iron maiden, Immortal, Iced Earth en Volbeat zorgen voor de perfecte sfeer (tip: zoek ze zeker eens op via youtube 😉 ).

9. Wil je de lezers nog iets meegeven? (heeft het boek een boodschap etc).

Als je houdt van een modern verhaal, romantiek, en spanning, kopen die handel 😉

Het boek geeft meerdere boodschappen aan de lezers; visie op religie, visie op de maatschappij en oorlog. Ook denk ik dat veel lezers zich zullen identificeren met Jill. Zij is namelijk niet de superheld zoals in veel verhalen, maar een gewoon jonge vrouw die gewoonweg naast je deur zou kunnen wonen en te kampen heeft met herkenbare problemen waarmee iedereen worstelt.

10.  Vertel waar het over gaat………

Jill woont samen met haar ouders in Greenwood. Ze droomt van een vrij leven, ver weg van de Zienersfamilie en hun tirannieke bewind. In de dokterspraktijk van haar vader werkt ze aan haar toekomst en vindt ze enig geluk. Wanneer haar geboorteland Latana op een dag door Cerynese soldaten wordt aangevallen, spat haar frigide bubbel van geluk uiteen. De Cerynese soldaten die zichzelf ‘Hellestrijders’ noemen, hebben het gemunt op Latana’s kristalmijnen en ontzien niets of niemand op hun destructieve tocht. Jill wordt samen met haar broer opgeroepen om hun vaderland te verdedigen, maar de strijd is tevergeefs. Latana valt en de hel breekt pas echt los… Zodra de Hellestrijders al moordend doorheen de straten van Greenwood trekken, wordt Jill door haar vader in veiligheid gebracht. Aan boord van de Sabriëlle kan ze naar het woud vluchten, maar haar ouders en broer blijven achter. Gekweld door tergende pijn en hopeloosheid ziet Jill geen uitweg meer. Ze beslist om een eind aan haar leven te maken. Sam, een strijder uit het Vrijheidspact, denkt echter anders over haar droevige lot. Zijn noodlot wordt haar redding. Op het dek van de Sabriëlle beseffen beiden dat alleen samenwerken en vertrouwen in elkaar voor een uitweg kan zorgen. Achterna gezeten door de Hellestrijders beginnen ze een ware strijd tegen de klok, met slechts één doel: de hel van Latana ontvluchten…


Oktober 2015

christopher plum

Christopher Plum en het Zwaard der Wanhoop – Tamara Geraeds

Waar gaat het boek over

Christopher Plum en het Zwaard der Wanhoop gaat over een doodgewone jongen, die niet zo doodgewoon blijkt te zijn. Als hij op een avond een magisch zwaard vindt in een geheime tunnel onder zijn huis begint een spannend avontuur. Hij komt erachter dat hij een ridder is en dat hij pas terug naar huis kan als hij het zwaard in veiligheid heeft gebracht. Maar de twee schurken Stoppelbaard en Blubberbuik blijven hem maar dwarszitten. Gelukkig krijgt hij hulp van een paar bijzondere vrienden.

Mijn werkwijze

Als ik aan een nieuw boek ga beginnen, heb ik meestal 2 keuzes: of ik pak een ‘oud’ idee uit mijn ideeënmap, of ik ga een idee uitwerken dat ik toevallig net heb gekregen. Soms is die keuze heel moeilijk, want er zitten meerdere hele leuke ideeën in mijn ideeënmap. Het liefst zou ik die dan allemaal gaan schrijven, maar dat gaat natuurlijk niet. Ik kijk dan dus maar welk verhaal ik op dat moment graag wil gaan schrijven en voor welk verhaal ik genoeg ideeën heb om er een heel boek van te maken.

Als ik eenmaal een keuze heb gemaakt, ga ik de grote lijnen van het verhaal bedenken en opschrijven (als ik die nog niet had). Ik bedenk welke bijpersonages er belangrijk zijn en hoe mijn hoofdpersonage in elkaar steekt. Als ik dat allemaal heb, ga ik bedenken wat er in het eerste hoofdstuk moet gebeuren en hoe ik wil beginnen en als ik dat weet kan ik aan de slag!

Ik weet meestal meteen bij het bedenken van het idee al of de hoofdpersoon een jongen of een meisje moet zijn. Meestal kan het voor mijn gevoel ook niet anders; het staat bijna altijd meteen al vast. Als ik nog niet direct een naam heb, pak ik mijn namenlijst erbij en dan is het meestal snel beslist.

Soms bedenk ik het perspectief van tevoren, maar soms gaat dat ook vanzelf. Dan begin ik gewoon met schrijven en dan zie ik wel. Ik schrijf bijna altijd in de verleden tijd, maar ook dat gaat soms vanzelf anders. Dan begin ik met het eerste hoofdstuk en denk ik na een paar alinea’s opeens: Hee, ik schrijf in de tegenwoordige tijd! Nou ja, ook goed. Haha!

Hoe lang deed ik over het schrijven van Christopher Plum

Ik heb er zeven maanden over gedaan om de eerste versie van dit boek te schrijven. Maar dan is hij natuurlijk nog niet af. Dan ga je eerst herlezen en herschrijven, daarna gaat het naar de proeflezers en daarna ga je het nogmaals herschrijven. Dus uiteindelijk ben je al gauw negen tot tien maanden bezig, voor je de definitieve versie hebt. Dat is best lang, maar dat gaat niet anders als je ook nog moet werken. Hopelijk komt daar nog een keer verandering in 😉

Ik merk wel dat ik sneller ben gaan schrijven. Of misschien schrijf ik gewoon vaker, dat kan ook. Over mijn debuut Nergens heb ik twee jaar gedaan, over mijn tweede boek Jasper deed ik maar een half jaar (dat boek schreef zichzelf zo’n beetje) en over mijn eerste boek voor volwassenen – Echo, die zoekt nog een uitgever – deed ik acht maanden, terwijl die meer dan dubbel zo dik is als Christopher Plum. Die ging dus echt snel! Blijkbaar ligt dat genre me toch ook wel goed. J

De titel

Omdat het de bedoeling is dat dit een serie gaat worden, vond ik het leuk om de naam van de hoofdpersoon in de titel te gebruiken, zoals natuurlijk bij meer series voor jeugd gebeurt. Ik wilde dus een naam die grappig klonk, maar ook een serieuze klank had. Toen bedacht ik dat het leuk zou zijn als hij een grappig klinkende, korte achternaam had en een officiële voornaam. Zo kwam ik op Christopher Plum. De rest van de titel is telkens het magische voorwerp of magische wezen waar zijn missie om draait. In dit geval dus het Zwaard der Wanhoop.

Op pad

Ik ben niet bewust op pad gegaan om plaatsen te vinden waar het verhaal zich kon afspelen. Het plaatsje Schemerpoort, waar Christopher woont, is fictief, maar hij gaat ook naar Rome, waar ik zelf geweest ben en naar Dublin, waar een vriendin van mij geweest is. In de serie zal Christopher in vele verschillende landen terecht komen. Het is een voordeel als je zelf in een bepaald land of beter nog een bepaalde plaats bent geweest waar je over schrijft, want dan kan je het veel beter beschrijven. Ik vind het ook altijd wel leuk als het klopt met de werkelijkheid.

De boodschap

Vaak stop ik wel een boodschap in mijn boeken, maar bij Christopher Plum en het Zwaard der Wanhoop was dat niet bewust. De wijze lessen die je eruit zou kunnen halen zijn: niet iedereen is zoals hij lijkt te zijn en iedereen is bijzonder op zijn eigen manier / iedereen heeft een talent.


September 2015

chr3q

In de ban van de wolf – Christine Charliers

Esther is veertien jaar en leidt een normaal puberleven, tot er op een dag drie mannen aan de deur komen. Vanaf dat moment raakt haar leven in een stroomversnelling. Ze krijgt het vermogen in een wolf te veranderen, en terug. Een kunst waar ze soms blij mee is, maar lang niet altijd. Ze heeft vanaf dat moment scherpere zintuigen en het vermogen om door bossen te rennen met enorme snelheid, maar ze is niet veilig. De mannen maken jacht op haar. Esther moet onderduiken. Ze krijgt op een nieuwe school te maken met pestende meisjes, maar ook met de aantrekkelijke Jonathan, en ze moet steeds proberen te verbergen dat ze een wolf kan worden…

Achterflap tekst

De veertienjarige Esther woont in een saai dorpje in de Pyreneeën en leidt een doodnormaal leven. Ze heeft een bijbaantje in de supermarkt, helpt haar moeder in het huishouden en wil met haar vriendinnen naar een feestje. Maar aan dat zorgeloze leventje komt een einde … Op een avond, als Esther alleen thuis is, dringen drie mannen het huis binnen en vallen haar aan. Ze spuiten een vreemde vloeistof in haar nek en bedreigen haar. Voor Esther weet wat er gebeurt, zijn ze weer verdwenen. De volgende dag is alles anders. Esthers lichaam lijkt niet meer hetzelfde. Ze wordt sterker en sneller, en haar zintuigen zijn hypergevoelig – maar ze is niet veilig. De drie mannen maken jacht op haar … Wat willen ze in hemelsnaam? Een meeslepend en spannend verhaal met scherpe tanden en wilde haren, dat je zal laten huilen naar de maan. Voor lezers vanaf 14 jaar.

Over de auteur

chr2

Ik ben geboren in 1981 en bracht mijn jeugd door in een dorpje vlakbij Leuven: Herent. We waren thuis met vijf kinderen. Ik was de oudste, na mij kwamen drie broers en een zus. Uit mijn rapporten blijkt wat voor kind ik was:

  • Ver weg met haar gedachten, moet vaak uit haar dromen gewekt worden.
  • Ze leest terwijl de les rekenen word uitgelegd..

Ik ben zot op wolven. Ik vind ze zo fascinerend en mooi. Als ik schrijf zie ik het als een film voor me. Ik noem het beelden. Mijn boek bevat veel spanning doordat er op Esther gejaagd wordt, waardoor het boek ook voor pubers die niets speciaal iets met wolven hebben interessant is. Ik wilde er ook graag een prille liefdesrelatie in verwerken, en ik vond het heel spannend om me in te leven in de gevoelens van iemand die ineens een wolf is, heel hard kan rennen en plots verscherpte zintuigen heeft. Heel verrassend was het dat mijn personages, naarmate het boek vorderde, mijn planning in de war stuurden en zelf hun ding gingen doen. Voor meer informatie: http://www.christinecharliers.be

Mijn Recensie:

chr1

Dit verhaal is het debuut van Christine Charliers. Het is een Young adult, en leest enorm vlot!

Het gaat over Esther, een meisje die haar eigen leven maar saai zou noemen. Tot het moment dat ze thuis overvallen wordt door 3 mannen. Deze 3 mannen zijn meedogenloos en een van de 3 is in en in slecht! Ze krijgt een spuit met een of ander vreemd goedje in haar nek gespoten. En de mannen breken haar geestelijk in duizenden stukjes met hun verdere acties. Als de mannen haar dan verlaten, voelt ze zich meteen anders. Ze kan harder rennen, ziet beter en scherper, ruikt dingen veel beter en geneest sneller. Ook heeft ze een brandend gevoel in haar keel? Wat is er toch mis met haar, vraagt ze zich af? Ze moet vluchten omdat de mannen achter haar aankomen. Ze duikt onder in een doodsaai dorpje, bij een vriend. Ze gaat daar naar school en maakt daar de nodige vernederingen mee. Maar ze maakt ook vrienden. Ze moet altijd blijven opletten, ze weet immers niet wat de mannen nu echt van haar willen. Dus ze moet voorkomen dat ze haar te pakken krijgen. Het is echt een goed geschreven fantasy verhaal. Er zijn er niet zoveel die in de buurt komen, dus het is erg origineel. Het is spannend en de emoties spatten van de pagina’s af. Het is echt zo, dat je in het verhaal zou willen springen om te helpen. Helaas kun je dat niet, dus je moet doorlezen om te zien hoe het afloopt. Het einde kan meer beloven en ik denk dat er ook zeker een vervolg gaat komen. Christine heeft al wat ideetjes, voor het volgende boek, wat ik begreep. Nu ga ik daar dan ook in spanning op wachten. Echt  een heerlijke vlotte YA, die je vanaf het begin niet meer los laat.

5***** verdiende sterren. Gefeliciteerd Christine! Iedereen die van fantasy en wolven houdt, moet ik aanbevelen om dit boek te gaan lezen. Ik weet zeker dat het je gaat bevallen!


Augustus 2015

patty3

Drägan Duma – Zij Die Hoort

Geschreven door: Patty van Delft

Wat zou er gebeuren als een fantasy verhaal echt blijkt te zijn? Als draken niet alleen in boeken en legenden voorkomen, maar echte, levende wezens blijken te zijn?

Drägan Duma – Boek 1 – Zij Die Hoort vertelt het verhaal van Jill, een meisje dat er na haar zestiende verjaardag achter komt dat zij is voorbestemd om een Drägannymare (een drakenridder) te worden op de parallelle wereld Drägan Duma. Daar hebben de mensen een verbond gesloten met de draken om de kwaadaardige Morbiden het hoofd te bieden. Al snel wordt Jill meegesleurd in een opmerkelijk avontuur waardoor haar hele leven op zijn kop komt te staan…

patty2

————————————————————————————————————–

Achterflap tekst

Bloed tegen de autoruit…

De nachten van Jill worden regelmatig geteisterd door een nachtmerrie over het ongeluk waarbij ze haar moeder verloor. Haar vader heeft ze nooit gekend.

In de nacht nadat ze zestien is geworden, schrikt Jill wakker. Ze gaat naar het slaapkamerraam en ziet buiten de schim van een draak! Ervan overtuigd dat ze droomt, gaat ze ernaartoe en ontmoet de Drägannymare Jordian, een drakenridder uit Drägan Duma. In die parallelle wereld zijn draken een verbond met de mensen aangegaan om de kwaadaardige Morbiden het hoofd te bieden.

Jill blijkt door haar bloedlijn van vaders kant voorbestemd te zijn om in Drägan Duma opgeleid te worden tot Drägannymare. Ze krijgt slechts een paar dagen de tijd om te beslissen of ze dit werkelijk gaat doen.

Verward blijft ze achter. Moet ze alles wat ze kent achter zich laten en de overstap maken naar het onbekende Drägan Duma?

Zij Die Hoort is het eerste deel van de meeslepende trilogie Drägan Duma, een vreemde wereld waar een grote verantwoordelijkheid op Jills schouders gelegd wordt.

———————————————————————————————————

patty6

Over Patty van Delft

Just because something exists in your fantasy and dreams, doesn’t mean it isn’t real!

Patty van Delft (1981) is geboren en getogen in Den Haag. Na jarenlang voor de klas gestaan te hebben, is zij nu fulltime schrijfster. Sinds jonge leeftijd verslindt zij al boeken en schrijft korte verhalen en gedichten.

Vooral het lezen en schrijven van fantasy heeft haar passie, want wat is er nu mooier dan even te ontsnappen aan de werkelijkheid en jezelf te verliezen in een wereld met magie, helden en draken?

Vanaf 2013 is zij een gepassioneerde blogger en publiceert zij haar Engelstalige gedichten op het web.

In april 2014 is Drägan Duma – Zij Die Hoort uitgekomen onder het vaandel van Celtica Publishing.

patty5

Voor dit debuut ontving Patty de Hebban Fantasy Award voor het derde beste fantasy boek van 2014.

“Drägan Duma – Zij Die Hoort is niet alleen een boek voor mij. Het is de start van een nieuw leven. Nadat ik ben afgekeurd en mijn baan als Remedial Teacher niet meer kon uitvoeren ben ik toch wel even in een behoorlijk dip geraakt. Hieraan kwam een eind toen ik mijn vroegere hobby weer oppakte, namelijk het schrijven van verhalen en gedichten. Wanneer je boek dan wordt uitgegeven, goed wordt ontvangen en je als klap op de vuurpijl ook nog de derde prijs van de Hebban Fantasy Awards in ontvangst mag nemen, geeft dat een enorme boost! Zo van: Zie je wel! Ik maak er nog wel wat van”

– Patty van Delft –

Inmiddels is deel 2 van de Drägan Duma trilogie ‘Bondgenoten & Verraders’ gepubliceerd en werkt Patty hard aan ‘Het Zwarte Kristal’ die in 2016 wordt verwacht.

Drägan Duma – Zij Die Hoort is verkrijgbaar in alle (internet) boekhandels.

Voor meer informatie, zie: http://www.pattyvandelft.com http://www.celtica-publishing.nl https://www.facebook.com/PattyvDelft

patty1


Juli 2015

SAM_8733erfenis

De erfenis van het steen- Silvia Rietdijk

De Erfenis van het Steen

Grot. Waterbron. Krijgervrouw, kroonprins, jongetje met Gave.

silvia1

De eerste woorden die ik haastig opschreef in het kladblok dat altijd samen met een pen klaarligt op mijn nachtkastje. In het donker-ik doe het licht nooit aan, want ik wil mijn partner die naast me ligt te slapen niet wakker maken- schreef ik heel stilletjes de scene op die ik in mijn droom gezien had.

“Midden in de grot bevindt zich een prachtig glanzende bron. Magisch mooi. Blauwgroene fonkelingen schitteren me tegemoet. Daar in de grot, staand aan de rand van de bron, ontmoet ik ze voor het eerst. De krijgervrouw, de kroonprins, en het jongetje dat de Gave van de Goden draagt.”

Die nacht in 2007 legde ik heel voorzichtig de eerste steen der woorden voor een nieuw verhaal.

Door de jaren heen kwamen er meer stenen der woorden bij. De dromen volgden elkaar op.

Krijgervrouw Yricia, kroonprins Darehk, en het jongetje Airyck kregen gezelschap van: geestman Aoghan, tovenares Sohibian en het elfenmeisje Tayes. De personages lieten steeds meer van hun eigenaardigheden, hun passie, strijd, angsten, en hun moed zien.

De wereld waar ze zich in bevonden liet zich in mijn dromen als puzzelstukjes in elkaar zetten. Een landschap van woestijn, cactus, rotsen en zand ontvouwde zich. Verre heuvels, wouden, meren, en een stad op het water. Ik zag heilige piramides, tempels en rituelen. Wierook en bloedoffers…

Het Azteekse Tijdperk, waarin elfen, geesten en draak mede de wereld bevolkten.

Om meer te weten te komen over de geschiedenis, mythen en legendes van de Azteken heb ik verschillende boeken gelezen en bezoeken gebracht aan het Volkenkunde Museum te Leiden.

Door mijn zoektocht leerde ik Tezontlè kennen. Tezontlè-de naam betekent Rode Krijger- is een volbloed indiaan en rechtstreeks afstammeling van de Maya’s. De verhalen die hij vertelde over zijn volk en de Mayaceremonieën waarmee ik onder zijn leiding kennis maakte, waren zeer leerzaam en een verrijking voor het verhaal.

De Erfenis van het Steen is het begin. Het begin van een reis die zoveel meer omvat dan ik weet. In: De Profetie van het Steen, boek twee, gaat de reis verder. Waar het verhaal ons heen zal brengen? Ik volg mijn dromen en vertel op papier wat zij aan mij laten zien. Tot de laatste droom mij de laatste stenen van dit verhaal zal aanreiken…

Ik ben nieuwsgierig. Opgewonden. Ik kan niet wachten tot het nacht is. Dan doe ik mijn ogen dicht. Dan vlieg ik weg. Weg naar landen waar ik bekenden zal bezoeken, nieuwe wezens zal ontmoeten. Ik zal daar zijn en toch hier blijven. Wil je mee? Pak dan mijn hand en vlieg! Zie, voel en proef de avonturen die ik met je wil delen.

“Verhalen zijn de bouwstenen van ons bestaan.”

Silvia Rietdijk


Juni 2015

SAM_8726

ID-crisis – boek van de maand juni

Een Kit Guardner SciFi van Pepper Kay

Met dit eerste avontuur van interstellair privédetective Kit Guardner neem ik je mee op een opdracht die laat zien hoe kwetsbaar je bent wanneer je digitale identiteit wordt gestolen. Daarmee is dit verhaal soms beangstigend actueel – wat zou jij doen als alles van je weg is en je niet kunt bewijzen wie je bent, waar je woont en wat je rechten zijn?

In ID-crisis komt Kit tegenover een criminele organisatie te staan die ID-chips ‘oogst’ en deze in leven kunnen houden nadat de drager is vermoord. Maar dat alles wordt pas duidelijk wanneer ze een ogenschijnlijk eenvoudige opdracht heeft aangenomen en tijdens haar naspeuringen te dicht bij deze organisatie komt.

Haar opdracht brengt Kit naar Anterra, waar het zes jaar oude zoontje van een diplomaat is verdwenen. Alle sporen lopen dood en Kit wordt gevraagd om met een frisse blik, en buiten de gebruikelijke kanalen onderzoek te doen. De tijd dringt, want de ID-chip van de jongen geeft geen signaal meer…

Ze ontdekt een spoor, maar wanneer ze daarmee verder wil, komt ze in de problemen. Kit wordt beschuldigd van moord en voor ze doorheeft welk spel wordt gespeeld, bevindt ze zich in een strafkolonie tussen criminelen waarvoor in andere gevangenissen in het universum geen plaats is. Een plek vanwaar geen ontsnapping mogelijk is.

Net als de andere Kit Guardner-verhalen is dit boek is een aanrader voor iedereen die van detectives met een futuristisch tintje houdt. Het speelt zich nog geen twintig jaar verder in de toekomst af – je zou het straks zelf kunnen beleven, niet alleen qua technologie, maar ook qua samenleving waarin de verhalen zich afspelen.

Op dit moment ben ik bezig met de afronding van het vierde Kit Guardner-verhaal. Dat boek zal hopelijk nog in 2015 verschijnen en heeft als titel Doodvonnis. Met dit vierde boek sluit ik de dunne rode draad af die vanaf ID-crisis door Slangenkuil en Vuurstorm loopt. Het zal dan ook vrijwel volledig over de zoektocht naar Kits moeder gaan. En mijn gedachten slaan af en toe alweer op hol met ideeën voor het volgende verhaal.

In elk van de verhalen rond hoofdpersonage Kit Guardner speelt een thema dat ik als basis gebruikt voor de opdrachten die Kit krijgt. In ID-crisis draait het om diefstal van je digitale identiteit, in Slangenkuil om een slangaanbiddende religieuze groepering en in Vuurstorm maak je kennis met mijn interpretatie van neurogaming, de toekomst van de computergames zoals we die nu kennen.

Wil je meer weten over Pepper Kay en Kit Guardner of heb je vragen, ga dan naar:

http://www.pepperkay.com


Hieronder mijn Recensie:

Kit Guardner is een Privedetective zoals geen ander…Ze werkt namelijk niet alleen op Aarde, maar gaat voor haar werk ook naar allerlei andere planeten.

Ze krijgt nu een zaak wat haar naar Anterra brengt. Kurush de zoon van een van de belangrijkste mannen van die planeet en van het Galactic Council is spoorloos verdwenen. Ze word op allerlei manieren tegengewerkt en vraagt zich af wie of wat er achter zit. Kit volgt het spoor en al snel komt ze in de problemen. Ze word verdacht van moord en word meteen naar de gevangenis gestuurd op P1. Daar zitten de ergste criminelen. Ze moet ontsnappen en vechten voor haar leven.  Gelukkig kan Kit haar mannetje wel staan! Dan ontmoet ze Cheche en samen met haar besluit ze om Kurush te gaan zoeken. Er is echter wel een probleem……Je kunt niet van P1 af, mits je in de bunker kunt komen. Daar staat de enigste teleporter van P1. Ze komt achter een groot geheim…De ID –chip handel.  Kit zet wederom alles op alles om te overleven en om Kurush veilig thuis te krijgen. Als ze erachter komt wie er dan eigenlijk achter zit is ze met stomheid geslagen. Maar Kit laat zich niet lang van de wijs brengen. Ze gaat door, ook al kan het haar einde worden. Haar broer Jim moet ook zijn grenzen gaan verleggen. Hij maakt zich grote zorgen omdat Kit geen contact meer met hem opgenomen heeft. Durft hij zijn angst te overwinnen?

Het is een grote speurtocht, als lezer speur je mee, word meerdere malen op het verkeerde been gezet.. Spannend verhaal…korte hoofdstukken….Heerlijke schrijfstijl! Kortom wederom 5 sterren.*****

Ik geniet echt enorm van Kit en haar persoonlijkheid. Ze geeft niet op!



dochterdochtermaan

Marieke Frankema – Dochter(s) van de Zilv´ren maan 

Mei 2015

Pas de deux

Geschreven door Marieke Frankema

Het leven van een schrijver lijkt altijd in een delicate choreografie te zijn gevangen, als in een pas de deux met de ’echte’ wereld, waarin de balans dan weer doorslaat naar het een, dan weer naar het ander. De perfecte balans, op de toppen van de spitzen, samen één, is zeldzaam. Of tenminste, zo ervaar ik het.

De echte wereld omhelst natuurlijk je leven, maar ook je andere werkzaamheden. Schrijven is niet het enige wat ik doe. Net als vele andere collega-auteurs verdien in mijn brood voornamelijk met iets anders dan boeken. Ik heb het voorrecht dat ik mijn inkomen vergaar met wat ik heerlijk vind om te doen (zingen, acteren, dansen, schrijven), maar dat betekent wel dat je schrijfwerk soms in de knel komt omdat je iets anders moet. En dan hoop je maar dat de inspiratie dat uitstel overleeft.

Nu is er iets op mijn pad gekomen dat de dans nog dynamischer gaat maken, en daarmee het evenwicht helemaal in gevaar brengt. Er komt een baby aan, en ik weet zeker dat ze geen spaan heel zal laten van welke planning dan ook. Ik zal een nieuwe choreografie moeten vinden, eentje die ontstaat op het moment zelf, eentje die de echte wereld een overwicht zal geven van heb ik jou daar.

En toch, toch weet ik zeker dat de verhalen zullen blijven komen. Misschien niet meer zo snel als eerst, misschien wel geïnspireerd op luiers en slapeloze nachten, maar ik blijf schrijven. Al probeer ik wel vast een hoop gedaan te krijgen voordat de kleine er is, zodat we werkelijk in alle rust kunnen wennen aan een nieuwe dynamiek in onze levens.

Ondertussen blijf ik gefascineerd de dans beleven, de frustraties en de triomfen, het springen en het vallen. Alles is onderdeel van mijn pas de deux, en ik geniet er met volle teugen van.

Marieke



April 2015

Rik Raven – Bron

Bron_coverklein

Bron als boek van de maand

Geschreven: door Rik Raven.

 

Deze maand mag ik mijn boek Bron als boek van de maand voorstellen, een dark fantasythriller. Als het ware een tribute aan Stephen King omdat er elementen in voorkomen, die gerelateerd zijn aan werk van deze schrijver. Bron is mijn debuut. Alleen daarom al is hij speciaal, voor mij.

Toen me werd gevraagd over mijn debuut te gaan schrijven, wist ik nog niet direct hoe ik het moest gaan vormgeven, ik bedoel, natuurlijk kan ik er alle enthousiaste recensies bijhalen van lezers die het grandioos en geweldig vonden, maar tegenover plus staat altijd min, dat is de natuurlijke gang van zaken, dus zijn er lezers die een geheel andere mening zijn toegedaan. Zoveel mensen, zoveel wensen.

Echter, deze maand is mijn Bron “Boek van de maand” en ik ga hem zo hoog de hemel in prijzen als ik zelf wil. Ik doe dat best uitgebreid, ik vertel jullie wat voor boek ik heb geschreven, hoe het thema tot stand kwam, ik geef een summiere inhoud, enkele lezersreacties en wat recensiecitaten.

Bron is een spannend en fantastierijk verhaal waarin we Rolf Dorint ontmoeten, een auteur met twee bescheiden succesjes op zijn naam, in een periode dat hij compleet in de knoop zit met zichzelf, met zijn verhaal, met zijn vrouw en zelfs met zijn uitgever. Het liefst zou hij licht beneveld in zijn luie stoel liggen samen met een van de lezeressen die zich voor de duur van hoogstens een half uur zijn minnares mag noemen. Dat is Rolf Dorint en hij weet het. Hij zou willen dat het anders was. Hij kan niet weten dat het ook anders gaat worden, maar helaas niet op de manier die hij zelf zou willen: met een lach en een kus. Integendeel.

Hij wordt geconfronteerd met zichzelf in zijn eigen verhaal, maar hij weet zeker dat hij zo niet is en nooit zal worden.

Alles wat er vervolgens gebeurt in de wereld van zijn verhaal, maar ook in de realiteit, lijkt met elkaar verbonden. Rolfs verhaal speelt zich af in een grimmige fantasywereld tegen een achtergrond herkenbaar uit de westernfilms met Clint Eastwood en Lee van Cleef. Het is een speciale wereld, verweven met de realiteit, waar we Baxan Kanter tegen het onnatuurlijk grote lijf lopen. Kanter is een agent in dienst van de koning, een soort man bij wie emotionele menselijke eigenschappen magisch zijn verwijderd.

Een verhaal ontvouwt zich, over de wraak op een in- en inslechte tovenaar, maar we zien tegelijk hoe de hoofdpersonen worstelen met wie ze niet willen zijn. Rolf en zijn buurjongen Luuk komen te staan tegenover krachten groter dan zijzelf. En ze moeten die samen tegemoet treden.

Elk boek hoort een thema te hebben en hoewel ik dit boek niet heb geschreven met een thema voor ogen, zijn er zeker twee in te ontdekken, zoals:

– de nooit eindigende zoektocht naar jezelf en

– wat een vriendschap tussen twee mensen kan bewerkstelligen.

 

Reacties

Sharon Demol zegt: “De personages zijn behoorlijk goed geschetst en consistent in hun gedrag. Bovendien komen ze realistisch en intrigerend over, met andere woorden: menselijk en herkenbaar. Ook de westernachtige wereld die geschetst wordt is een boeiende, veelzijdige wereld, waar de auteur duidelijk goed over nagedacht heeft. De auteur verliest zich niet in al te veel details, wat de vlotheid van het verhaal ten goede komt. De auteur is het schrijven zeker meester en kan boeiend en onomwonden een prachtig verhaal neerzetten. Kenmerken uit de boeken van Stephen King passeren de revue, maar zijn op een eigen wijze vormgegeven. Ik kijk alvast uit naar de volgende boeken van deze schrijfster!”

Yarrid Dhooghe: “Het sterkste element in het verhaal is niet zozeer de plot, maar de personages. De wijze waarop ze personage en conflict uitwerkt is meesterlijk. De levensechte karakters zijn haar geheime wapen, waarmee ze de concurrentie aan kan gaan met gevestigde schrijvers van zowel thrillers als fantasy.”

 

Ongezien gevolg

Nadat Bron het levenslicht had gezien en door steeds meer mensen werd gelezen met wisselende reacties, werd me ook weleens de vraag gesteld wanneer het vervolg kwam. Ik had nooit gespeeld met de gedachte aan een tweede deel. Ik houd gewoon van open eindes , in dien verstande dat het verhaal is geëindigd, maar het leven verder gaat. Echter de wereld die ik in Bron had gecreëerd, liet zich niet zomaar ontkennen. In mijn volgende boek Zucht kon ik hem nog weren, maar in het boek dat ik daarna begon te schijven, was hij brutaler dan ooit. Nauwelijks op een kwart van het verhaal drong hij zich al naar binnen, ik vocht ermee, heb hem weggeduwd, er lang over nagedacht, tot ik besefte dat het niet anders kon. Toen ben ik opnieuw begonnen, ik heb verhaallijnen verwijderd en opnieuw moeten verzinnen, maar uiteindelijk was het het waard. Het voelde goed om weer even terug te zijn.

Dit manuscript ligt nu ter beoordeling bij een uitgever. We wachten af.

bron



Maart 2015

Kim Ten Tusscher – Jager

jager

Geschreven door: Kim Ten Tusscher

Deze maand heb ik de eer om mijn Jager aan je voor te stellen. Eerst maar eens wat cijfertjes. Het is mijn vijfde boek, derde verhaal en het eerste deel van een tweeluik. Maar hoe handig het ook is om te weten dat Jager het begin is van een verhaal, het gaat natuurlijk om de inhoud.

In dit boek staat Meaghun centraal. Hij is de oudste zoon van de Godin Margal en heeft daarmee een grote verantwoordelijkheid in het zuiveren van de wereld. De Jager uit de titel slaat op hem, maar het is meer een militaire rang dan dat hij in de bosjes ligt en op wild jaagt, hoewel die scheidslijn voor hem heel dun is. Zijn vijanden zijn immers mensen die in dieren kunnen veranderen en in Meaghuns religie zijn dit net zo goed beesten en zelfs nog verwerpelijker dan de gewone wolven, leeuwen en draken.

Meaghun is een man die alles heeft: aanzien, rijkdom, vijf vrouwen en een schare kinderen. Dat komt echter allemaal op het spel te staan als hij ontdekt dat alles wat hij altijd heeft geloofd wellicht niet de waarheid is. Ineens moet hij nadenken over wat werkelijk zijn plek is in de wereld.

Meaghun was zeker geen makkelijk personage om te schrijven, want hij staat in alles zo ver van me af. Ik was dan ook blij dat ik af en toe kon schrijven over de andere personages. Margal bijvoorbeeld, de Godin die lang geleden de mensheid creëerde uit een stukje klei en nu is teruggekeerd om tegen haar tweelingbroer en zijn gedaantewisselaars te strijden. Hoe oprecht is zij in haar bedoelingen?

Het meeste plezier beleefde ik echter aan de scenes over de Gezuiverde Liis. Zij is Meaghuns vijfde vrouw en alleen aan hem uitgehuwelijkt om een symbool voor het volk te zijn. Je kunt je voorstellen dat zij heel wat bagage met zich meedraagt (en nog meer dan je nu denkt), dus bij haar had ik lekker veel om mee te werken. Langzaam maar zeker leert ze weer naar haar eigen hart te luisteren.

Jager is opnieuw een boek geworden waarin goed en kwaad niet vanaf de eerste pagina duidelijk zijn. Het gaat over oude idealen, hernieuwde inzichten, maar bovenal de moed om het heft in eigen hand te nemen.


 boek-van-de-maand

Boek van de maand worden?

Als je dit graag wilt, geef dan even een gil via een PBtje naar mij.

Of zet het hier onder in het commentaar.

Je mag ten alle tijden boek van de maand worden. Er zijn schrijvers die hebben veel boeken geschreven, dus je mag van mij een boek kiezen! Schrijver van de maand, 1 keer per jaar. Maar in 2016 mag het gewoon weer opnieuw.

Dit geldt voor de schrijvers van fantasy, horror, SF en super spannende boeken. Geen romans of informatie-boeken dus.

Ik kijk welke maand er nog vrij is voor je!

Ik kan je een lijst sturen met vragen voor Boek/schrijver van de maand, maar je mag ook zelf iets schrijven.

Er is geen limiet, je mag zoveel woorden gebruiken als je wilt.

je mag ook meerdere stukjes per maand schrijven. Op de blog plak ik dat er zo achteraan. Op de fb pagina gaa dat een nieuwe post worden.

Een of een paar foto’s erbij is altijd leuk!

Mocht je willen zien hoe de vorige maanden eruit zagen? Kijk dan op mijn blog of zoek hier met de zoekknop naar boek van de maand of schrijver van de maand;-).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s