Adam Silvera – Op het einde gaan ze allebei dood

In deze vreemde toekomstige wereld, krijg je via de telefoon van Death-Cast te horen als je gaat sterven. Na zo’n telefoontje heb je nog bijna een hele dag te leven. Niemand weet hoe hij of zij zal sterven. Zou jij op de dood gaan zitten wachten? Of ga je juist nog meer leven? Elk moment kan je laatste zijn.

Je volgt in dit boek grotendeels de verhaallijnen van twee jongens: Mateo en Rufus. Ze kennen elkaar niet. Maar toch komen ze op elkaars pad. Je leest tussendoor ook stukjes van andere mensen: mensen die ook zijn gebeld, mensen die niet zijn gebeld en mensen die werken voor Death-Cast.

Hun laatste dag wordt beschreven met tijdstip bovenaan elk hoofdstuk. Zo voel je nog meer dat de tijd dringt. Je krijgt medelijden met de jongens en Je wilt dat ze het overleven. Je hoopt dat de titel van dit boek, helemaal niet waar is.

Deze wereld is bikkelhard en Dystopisch te noemen. Je laatste dag op aarde. Hoe zou jij dat aanpakken? Er zitten spannende momenten in, maar het boek raakt je ook echt. Je gevoelens gaan heen en weer tijdens het lezen! Het verhaal laat je niet los, zet je aan het denken.

Het leest bijzonder vlot en je voelt dat zwaard boven de hoofden van de jongens hangen. Ik vond het onderwerp ook origineel. Niemand wil echt weten wanneer hij of zij gaat sterven toch? Dus geen ze leven nog en gelukkig in deze wereld…..

Het einde is afgesloten, maar had iets meer afgerond mogen zijn. Maar je kunt het ook zelf invullen. Dat is dan wel weer bijzonder. Ik geef het boek 4****

Advertenties

Bill Schutt en J.R. Finch – Hellepoort

Dit boek was voor mij echt een verrassing. Toen ik de cover zag, had ik geen thriller met horror elementen verwacht. Eerder een oorlogsverhaal, maar het is zoveel meer! Het speelt zich af in de laatste jaren van de tweede wereldoorlog. Er wordt een Japanse duikboot achtergelaten, in de Amazone. De bemanning lijkt spoorloos te zijn verdwenen. MacCready is een wetenschapper en een soldaat. Ze sturen hem er op af, om polshoogte te nemen. Wat is er daar aan de hand?

In de jungle wordt Mac weer herenigd met een oude vriend, die hij dacht pas te hebben begraven…… Samen gaan ze op onderzoek uit en stuitten op iets vreselijks. Eeuwenoude wezens, die mensen op het menu hebben staan. De Nazi’s zijn ook op zoek naar zó’n wezen, en dat ze interesse hadden in gruwelijke dingen, is je vast niet vreemd. Maar wie jaagt er nu eigenlijk op wie? Mac moet dus de wereld en de mensheid redden …..en de Nazi’s zien te stoppen voordat het te laat is.

Dit is een van de beste thrillers, die ik in tijden heb gelezen. Het is nagelbijtende horror. De jungle is een enge plaats, helemaal als je weet wat er rondsluipt… Het is zo nu en dan best bloederig, ,daar moet je tegen kunnen. Maar het past heel goed bij het verhaal. De vergelijking met Stephen King en Bram Stoker, snap ik helemaal. Eigenlijk is dit boek de perfecte mix tussen deze twee auteurs.

Na het lezen van dit boek, wil je zeker weten niet meer naar de jungle. Er zitten ook een paar komische momenten in. Zoals de Natives die de Nazi’s door het water naar de overkant brengen en een soldaat een wel heel vreemde vis in zijn broek krijgt. Het is beeldend geschreven, dus je ziet alles zo voor je, ook de Natives hun grijns. Het leest enorm vlot en je zit gegarandeerd een tijdlang op het puntje van je stoel. De angst voel je van de pagina’s afspringen en je krijgt een onrustig gevoel. Knap gedaan. Deze auteurs blijf ik in de gaten houden!
Ik heb het bijna in een ruk uitgelezen en heb er echt enorm van genoten. Daarom krijgt het boek 5 bloederige sterren*****

Schrijver van de maand September 2018: Janneke Bazelmans

1

Mijn naam is Janneke Bazelmans en ik ben werkzaam als auteur, onderzoeker en milieujurist. Ik woon met man en twee zonen in een klein dorpje bij Den Bosch. In mei 2017 debuteerde ik met de ecothriller Verkapt (Godijn Publishing). Verkapt speelt af in het hart van Borneo en gaat over de Nederlandse studente Nora die de kans krijgt stage te lopen bij een palmoliebedrijf midden in het regenwoud. Al snel begeeft ze zich in een strijd tussen de palmolie-industrie, inheemse stammen en orang-oetans. Verkapt is fictie gebaseerd op de rauwe randen van de werkelijkheid.

Het schrijven van Verkapt is onderdeel van mijn missie: de palmolieproblematiek onder de aandacht brengen van een zo breed mogelijk publiek. Want we horen over ontbossing en over bosbranden in Indonesië, maar wat is het verhaal erachter? Schrijver van de maand zijn op de boekenblog Ik Hou van Horror, Fantasy en Spanning draagt zeker bij aan deze missie.

http://www.thrillerverkapt.nl

Op deze site kun je ook een preview van 25 pagina’s lezen!

INTERVIEW

Hoe voelt dat om je boek voor het eerst in je handen te kunnen houden?
Het is heel onwerkelijk om je boek voor het eerst in handen te hebben. Ik heb mijn eerste exemplaar aan mijn oudste zoon gegeven. Verkapt is opgedragen aan mijn twee kinderen, en met hen aan de toekomstige generaties.

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?
Tien jaar geleden werkte ik als juridisch onderzoeker aan de universiteit en deed onderzoek naar duurzame projecten in Indonesië. Telkens weer stuitte ik op rapporten over palmolieplantages. Op een dag ging ik uitzoeken wat er precies aan de hand was met die plantages. Ik ontdekte dat er gigantisch veel regenwoud gekapt wordt om plantages aan te leggen en dat palmolie in heel veel producten zit. In meer dan 50 procent van de producten in onze supermarkt (in koekjes, chips, zeep, cosmetica, afwasmiddel). Het zit zelfs in onze dieseltank als biobrandstof.
Toen ben ik onderzoek naar de palmolieketen gaan doen. Ik wilde weten hoe duurzaam duurzame palmolie is en hoe de lokale bevolking aankijkt tegen de palmolieplantages die hun dorpen omringen. Dit onderzoek is opgenomen in een bundel van de Vereniging voor Milieurecht en uitgeven door Boom Juridische uitgevers.
Maar het is juridische, droge materie. Ik vind dat het palmolieverhaal verteld moet worden. Dat was ook het verzoek van het dorpshoofd van het oerwouddorpje waar ik logeerde:
“Vertel ons verhaal aan de wereld.”
Feiten bieden veel informatie, maar zo lang je je niet kan verplaatsen in de mensen over wie ze gaan, zeggen ze de meeste lezers niet veel. Om een breder publiek te bereiken, heb ik mijn bevindingen verwerkt in een thriller.

Hoe kwam je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?
De namen van mijn hoofdpersoon Nora en Alec kwamen ineens in mijn op. De namen van mijn Indonesische personages zijn regelmatig gewijzigd. In Indonesië zijn de namen van Javanen anders dan die van Balinezen of Dayaks en ook binnen de Dayakgemeenschap zijn er verschillende stammen waarbinnen namen variëren. Het mochten geen namen van bekenden zijn en ook de betekenis moest passen bij het karakter. Alleen het personage Terra bestaat echt. (Op deze website staat informatie over haar https://www.orangutanrescue.nl/orang-oetans/terra/)
Overigens is het wijzigen van namen van personages geen aanrader; ik vergis me vaak en gebruik tijdens lezingen de oude naam van het personage.

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?
Ik heb eerst diepgaand onderzoek gedaan naar palmolie, naar het land Indonesië, de wetten en regels. Vervolgens ben ik me gaan verdiepen in de verschillende Dayakstammen en in orang-oetans. Ieder personage kreeg een uitgebreide karakteranalyse en op internet en in tijdschriften heb ik foto’s gehaald en in hun dossier geplakt. Het verhaal heb ik uitgewerkt op een grote rol behang en die hing altijd boven mijn bureau. Er is tientallen keren in gewijzigd. Zijlijnen kwamen erbij of verdwenen weer. En er is vooral geschrapt. Heel veel geschrapt (het verhaal was eerst twee keer zo lang).

Hoe lang schrijf je per dag, en hoelang heb je over dit boek gedaan?
Het is lastig te zeggen hoe lang ik over dit boek heb gedaan omdat een groot deel van het proces parallel liep met mijn palmolieonderzoek. Al in 2008 kreeg ik een idee voor een ecothriller die zich af moest spelen in Indonesië. Daarna is het verhaal vele malen gewijzigd.
Ik schrijf iedere dag. Als het me overdag niet lukt vanwege andere werkzaamheden, schrijf ik ’s avonds of soms ’s nachts. Ik schrijf zo vaak mogelijk in mijn oude gepimpte stacaravan in het bos. Dat is mijn kantoor. Een paar keer per jaar hou ik een schrijfretraite met andere auteurs. Dan huren we een week of weekend een huisje in de natuur waar we schrijven, brainstormen en elkaar feedback geven.

Wie heeft de cover gemaakt en heeft de cover een betekenis?
De cover is gemaakt door iemand van de stichting Orangutan Rescue. Het model op de foto werkt in een orang-oetan opvangcentrum op Borneo en is mijn belangrijkste bron van informatie. De foto is genomen op de plek waar de eerste orang-oetans in september 2017 zijn vrijgelaten, nadat zij jarenlang in het opvangcentrum hebben moeten leren hoe zij in het wild moeten overleven. Het is een stuk maagdelijk oerbos en door de Indonesische overheid als beschermd natuurpark verklaard. De foto is puur en onbewerkt.

Wat vind jij zelf het leukste van het boek, of wat raakt jezelf het meeste uit je verhaal?
Dat de lezer wordt meegenomen naar de andere kant van de wereld, naar onbekend gebied: een dorpje in het regenwoud van Borneo. De lezer wordt midden in de ontbossingsproblematiek geplaatst.

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?
Alle locaties uit Verkapt heb ik bezocht. In 2014 logeerde ik bij een Dayakstam in West-Kalimantan en bij een orang-oetan opvangcentrum. Ik maakte het leven en de strijd van de lokale bevolking tegen de palmoliebedrijven van dichtbij mee. Alles wat ik in rapporten en onderzoeken gelezen had, kon ik toetsen aan de werkelijkheid. Ook de locatie op Bali heb ik bezocht.

Heeft het boek een boodschap?
Iedere dag verdwijnt er wereldwijd een perceel bos zo groot als Amsterdam. Op dit moment (september 2018) woeden er weer talloze bosbranden op Borneo. Verkapt vertelt het verhaal achter ontbossing. Het verhaal van de lokale bevolking, het verhaal van de orang-oetans. Het verhaal over palmolie. Ontbossing is geen ver-van-mijn-bedshow, maar ligt hier: op je bord.

– Het filmpje dat ik de proloog voorlees. Zie: https://youtu.be/3zso9TOrNnA
– en de trailer https://youtu.be/G6Hyv1_rqyA

Tom Fletcher – The Creakers

Dit is een Engelstalig boek, voor jong en oud. Je moet alleen wel een beetje oppassen. De auteur praat tegen de lezer en geeft tips ( of moet ik het waarschuwingen noemen?), voorafgaand aan een hoofdstuk. Het is officieel een kinderboek, maar Als volwassene kun je er ook helemaal van genieten.

Heb jij weleens gehoord van een wereld onder je bed? Als jij slaapt komen de creakers rondsluipen. Ze zijn dol op vuilnis en viezigheid en kidnappen ouders! Op het eerste gezicht, denk je als kind: vrijheid, zonder papa en mama… Maar het kan toch nooit lang goed gaan?

Lucy is een jong meisje en als ook haar moeder verdwijnt (haar vader is al een tijdje verdwenen), besluit ze om er alles aan te doen om haar terug te krijgen. Samen met een vervelend meisje Ella en een echt boyscout Norman, gaat ze de strijd aan met wezens uit een wereld, waar onder boven is, waar geluk ongeluk is en waar een compliment pas goed is, als je iets gemeens zegt.

Ben jij bang voor wat er zich schuilhoudt onder je bed? Dan is dit een nagelbijtend goed boek! Maar ook voor de stoere mensen onder ons, is het een aanrader: er zit veel humor en spanning in. De illustraties zijn echt prachtig en geven de sfeer en omgeving heel goed weer.

Zeg nou zelf, jij wordt toch ook wel eens wakker met prutjes of stof bij je ogen? Dat waren creakers. Creakers hebben lange scherpe vingernagels en een zeer ongezonde eetlust. Ze doen mij een beetje aan Gremlins denken, waarom daar moet jezelf achterkomen.

De vormgeving is prachtig en ik moet nog steeds erg lachen omdat hoofdstuk 13 is geschrapt. En de reden is er een, waar je het helemaal mee eens bent. Grumor, maar dan op zijn Engels!
Ik hou van de fantasievolle geest van Tom Fletcher. 5 dikke pretsterren*****

Alexandra Bracken – Onzeker licht (boek 3)

Dit is het afsluitende boek van The darkest minds trilogie.
Ruby is nog steeds intens verdrietig, ze heeft een groot verlies geleden en haar vrienden ook. Ze hebt moet een speciale gevangene in toom proberen te houden, hij heeft gevaarlijke krachten en kan hiermee iedereen die zich er niet tegen kan verzetten, voor zijn karretje spannen. Alleen Ruby kan hem aan, maar ook zij moet enorm oppassen.
Ruby’s missie is nog steeds hetzelfde: alle kinderen met krachten bevrijden uit die gruwelijke kampen. Maar dat vergt enorm veel mankracht en planning. Dus ze moeten eerst hulp zoeken.

Ondertussen moet ze de broertjes Stewart in de gaten houden en haar gevoelens aan de kant proberen te zetten. Liam en Cole vliegen elkaar steeds in de haren.
Haar krachten worden steeds sterker. Maar of dat nu zo goed is? De mensen om Haar heen , lijken bang voor haar te zijn.

Het einde is er een waar ik vrede mee heb, maar zou toch nog wel eens bij ze Willen kijken hoor, gewoon om te zien hoe deze wereld verder gaat. Ik hoop niet dat het onze toekomst is!

Er komen nieuwe personages voorbij, maar gelukkig ook veel van haar oude vrienden. Dit boek gaat meer in op gevoelens. Toch zitten er weer een aantal spannende momenten in. De tissues bij de hand houden, je gevoelens gaan je helemaal in de war krijgen.
Maar ik vond het echt het minste boek van de serie, omdat het niet zo spannend is als de vorige delen. Daarom krijgt hij 3***.

Boek van de maand : Kleine Moordenaar. *Winactie*

Kleine Moordenaar is een van de bronvertellingen van Bloedwetten. Deze staat in de maand September in het zonnetje!

Ik heb een leuke winactie bedacht.

Wat kun je winnen????

*Zelfgemaakte /gesigneerde bladwijzer met leuke tekst achterop van Sophia zelf.

*Gesigneerde kaart

*Flyer

En….Wat doe jij om kans te maken…..

Simpel… Geef antwoord op deze vraag:

Zou jij een Ath’vacii willen zijn? Zo ja.. waarom. Zo nee.. waarom niet?

Geef antwoord op de vraag via tazintotherasmus@hotmail.com met de titel Kleine Moordenaar

En/of geef antwoord op de vraag op Instagram tazzy.loves.books bij de foto van het te winnen pakketje

En/of geef antwoord op de ik houvan horror fantasy en spannende boeken Facebook groep, bij het winbericht.

Je kunt dus meerdere malen meedoen.

Winnaar dmv lootjes op 30 september 2018, 16.00 uur is de pot gesloten.

Ik verzend met postnl of Sandd.

××××××××××××××××××××××××××××××

Een korte samenvatting over boek 1 van Bloedwetten :
De van bloed afhankelijke Ath’vacii zijn een plaag in de vrijgevochten Neerlanden. Volksvertegenwoordiger Roan Storm heeft maar één doel: hun soort uitroeien. Hij verloor alles wat hij liefhad aan hun bloeddorst en is bereid om zijn leven te geven voor zijn Bloedwet.
Door een van de monsters te laten executeren tekent hij voor zijn lotsbestemming. Maar de Ath’vacii geven hem niet de dood waarnaar hij verlangt: ze maken hem een van hen.
Voortdurend in gevecht met de bloedlust die door zijn aderen raast probeert hij de zin van het leven terug te vinden. Lukt het hem om zijn geloofwaardigheid als mens en raadsheer te behouden of geeft hij toe aan het monster?
Bloedwetten: Vonnis is een roman over transformatie, vrije wil, innerlijke kracht en trouw blijven aan jezelf. van bloed afhankelijke Ath’vacii zijn een plaag in de vrijgevochten Neerlanden. Volksvertegenwoordiger Roan Storm heeft maar één doel: hun soort uitroeien. Hij verloor alles wat hij liefhad aan hun bloeddorst en is bereid om zijn leven te geven voor zijn Bloedwet.

Blogtour: J.Sharpe – Reflectie

Ik kijk altijd weer uit naar de nieuwe Sharpe. En ook deze keer zijn al mijn verwachtingen uitgekomen.

Het begint meteen al erg goed. Een aantal jongens gaan voor youtube een cool filmpje maken. Ze gaan iemand levend begraven. Hier werd ik meteen al kriebelig van. Ik ben nogal claustrofobisch en als een auteur je dat gevoel kan geven….. Dit in combinatie met mijn andere fobie: doodskisten was echt griezelig. Maar dat is kicken, dat een boek je op de kast jaagt!

Het verhaal is een grote nachtmerrie. Er zitten verschillende mensen vast op een bergtop, omdat de zeespiegel van uit het niets enorm is gestegen. Ze kunnen geen kant op. Er is geen stroom, water of eten. Contact met de buitenwereld is onmogelijk, maar is er eigenlijk nog wel een droog stukje op de aarde over?

Tijdens het lezen, krijg je steeds meer vragen….. Heerlijk….. De mensen daar, denken dat ze gek beginnen te worden en als lezer heb je geen iee wat er aan de hand is. Er gebeuren zoveel vreemde, onverklaarbare dingen, dat je dit boek gewoon niet meer weg kunt leggen. Uitlezen moet!!

Ik kreeg bijvoorbeeld een Lost gevoel. Die tv serie kwam meteen in me op. Ik bleef maar nadenken…..

Wat is er aan de hand? Wat is werkelijkheid… Wat is tijd? Waar ben je eigenlijk in terecht gekomen? Zoveel vragen. Theorieën ga je bedenken, de een nog gekker dan de andere.

En op het einde denk je…he??? Dat zag ik niet aankomen tot op het allerlaatste moment….En je wilt dan eigenlijk meer! Wat een verslavend boek!

Ik vind J.Sharpe nu officieel beter dan Stephen King.

Dystopische wereld en jij kunt er ook terecht komen…. creepy idee. Dus ga je iets anders tegen de dingen aankijken. Er is weinig over bekend…. Maar wat als?

Dit boek zet je ver na de laatste blz nog aan het denken..heerlijk isdát!

Een spreuk dat bij het boek past:

Als is de leugen nog zo snel….. het verleden vindt je wel.

Het gaf me ook het gevoel van een Robin Cook boek. De titel van het boek ga ik niet vertellen. Zodra je dit boek uit hebt weet je wsl welke ik bedoel! Het is toch weer helemaal anders, maar het geeft je wel dat gevoel. Maar niemand weet hoe het echt is… totdat je hetzelf meemaakt. Ook een boek van Stephen King spookte nog lang door mijn hoofd. Maar ik vind reflectie veel beter!

Dit boek heeft dus Cook en King en nog zoveel meer……….. Deze helecombinatie is GEWOON perfect. 5 DIKKE sterren.*****