Boek van de maand juli 2018: De vrouwe van Myrdin

Boek van de maand –De vrouwe van Myrdin Cathinca van Sprundel

Allereerst ben ik ontzettend blij dat mijn debuut ‘De vrouwe van Myrdin’ boek van de maand juli is. Wanneer je van fantasy, young adult en/of mythen en sagen houdt, is dit misschien een boek voor jou.

Waar gaat ‘de vrouwe van Myrdin’ over?
Als kind raakte Airys alles kwijt: haar vader, moeder en haar prinsdom Dyfed. Ze gaat in dienst bij koningin Aranrod, die beloofde haar na zeven jaar te helpen. Het boek begint wanneer die zeven jaar om zijn en dan gaat het grondig mis. Ze wordt verbannen naar het mythische eiland Myrdin waar ze allerlei avonturen beleeft in de hoop haar vader en haar land terug te winnen.

Wie is Cathinca?
Ik ben geboren in 1989 en verslind van kleins af aan al grootse stapels boeken. Het was jarenlang mijn grote droom om schrijver te worden en met ‘De vrouwe van Myrdin’ komt die uit. Ik studeerde film- en literatuurwetenschappen en journalistiek aan de Universiteit Leiden. Op dit moment werk ik als tekstschrijver en redacteur. Daarnaast speel ik harp en bodhrán (Ierse drum), kun je me op veel fantasyfestivals vinden en doe ik aan Iers dansen. Kijk voor meer informatie op http://www.cathinca.com.

Hoe ben je op het idee gekomen?
Ik heb altijd al een zwak gehad voor sprookjes, mythen en sagen. Vooral de minder bekende verhalen vond ik fantastisch. Toen ik voor mijn bachelor film- en literatuurwetenschappen een scriptie moest schrijven, koos ik de Mabinogion als onderwerp. Veel mensen kennen wel wat Griekse mythen en hebben van de Edda gehoord, maar de Mabinogion is niet heel bekend. Het is een collectie verhalen die in twee middeleeuwse manuscripten uit Wales zijn gevonden. Sommige verhalen zijn Welshe versies van Arthurlegenden, terwijl een paar andere verhalen uit deze verzameling uniek zijn voor Wales. Ik schreef dus die scriptie en slaagde voor mijn diploma. Toch wilde ik iets met die verhalen doen en toen begon ik te schrijven.

Hoe is het schrijfproces gegaan?
Heel hectisch. Een tijd terug kwam er een manuscriptenwedstrijd voorbij van Scelta Publishing. Om mee te doen hoefde je alleen een samenvatting en een eerste hoofdstuk in te sturen, dus dat deed ik. Ik wilde mezelf zo motiveren om eindelijk eens een compleet manuscript af te schrijven. Maar aangezien ik vrij veel hobby’s heb en net begonnen was met mijn eerste echte baan, vergat ik de wedstrijd compleet. Ineens kreeg ik te horen dat ik in de top drie van de wedstrijd zat en dat ze erg benieuwd waren naar de rest van mijn manuscript. Dat heb ik toen in drie woelige maanden geschreven. Ik hield mijn vriend ’s nachts wakker met het krassen van mijn vulpen. Klokslag 12 uur bij de deadline leverde ik het verhaal in en hoorde later dat ik gewonnen had. ‘De vrouwe van Myrdin’ kwam in juni 2017 voor het eerst uit bij Scelta Publishing en sindsdien ben ik op allerlei gave festivals en plaatsen geweest om over het boek te vertellen. Enkele maanden terug moest Scelta Publishing helaas vanwege gezondheidsredenen stoppen. Gelukkig kan ik terecht bij Dutch Venture Publishing. Daar komt het boek in september in een mooie, herziene editie uit.

Wat zijn je toekomstplannen?
Ik heb De vrouwe van Myrdin geschreven als een afgerond verhaal, maar nu krijg ik steeds meer inspiratie voor een deel twee, dus daar ga ik aan werken. Ondertussen ben ik druk met promoten en schrijf ik af en toe een kort verhaal. Enkele van deze verhalen zijn verschenen in Pure Fantasy, Fantastisch Strijdtoneel 3 & 4. Mijn laatste publicatie was ‘Valora’s kracht’ in de bundel ‘Achterblijvers’ van Godijn Publishing.

In een volgende blogpost ga ik meer vertellen over het ontstaan van de cover van ‘De vrouwe van Myrdin’. Dat is weer een compleet verhaal op zich.
http://www.cathinca.com
http://www.facebook.com/cathincavansprundelschrijver
devrouwevanmyrdin@gmail.com

Advertenties

Jasper Polane- Cyberstaadt deel 3, kort verhaal.

CYBERSTAADT
door Jasper Polane

III. In de Donderarena
Het geruis van stemmen klonk door de gangen, lang voordat ze de arena bereikt hadden. De tegels op de vloer en het metselwerk van de muren maakten plaats voor ruw natuursteen en de gang werd de galerij van een grot. De wanden waren verstopt onder lagen graffiti, kleurrijk en nietszeggend, kreten en namen.
‘Dit ben ik,’ zei Punkie. Ze legde haar hand op een onleesbaar woord. ‘Als je wint mag jouw tag erbij. Extra glans!’
‘En als ik verlies?’ vroeg Edison.
‘De dooien staan daar.’ Bonzer wees naar de tegenoverliggende muur. ‘Daar zet ik je bij op.’
‘De baas zelf,’ zei Punkie vol ontzag. ‘Dat heeft eer! Megaglans!’
Ze stapten het enorme lawaai in, ontelbare stemmen die door de enorme grot galmden. De ingang lag bovenin de ruimte en keek van bovenaf op de Donderarena: een circuspiste met zand, overkoepeld met een ijzeren geraamte van staven en kippengaas. Scherpe metalen bladen staken op regelmatige afstand naar buiten als zwaarden. De schuin oplopende stenen wanden rondom de kooi waren bezet door een publiek van punkers, hun gekleurde haren een golvende lapjesdeken van zuurstok- en neontinten.
Het bericht over een nieuwe kampioen was niet alleen bij de Rovers aangekomen. Terwijl Edison de trap afdaalde kreeg ze de indruk dat alle ogen op haar gericht waren. Bendeleden aan weerszijden van de trap riepen haar toe: ‘Sta op, zus!’ en ‘Sta recht!’
Punkie had haar flink onder handen genomen. Ze had een blauwe spuitbus in haar haren leeggespoten en haar gezicht met zwarte oogschaduw en lippenstift bewerkt. Edison droeg een zwaar leren jack en een spijkerbroek zonder pijpen, met daaronder een paar van Punkie’s gescheurde kousen. Haar eigen laarzen waren glitter genoeg bevonden, maar hadden met de spuitbus een fluorescerend kleurtje gekregen.
Toen ze beneden kwamen vroeg Punkie: ‘Wat is je plan, zus?’
‘Ga je de Zwarte Rune mollen?’ vroeg Bonzer.
‘Als het meezit is dat niet nodig.’ Edison haalde de schakelaar van haar paraprojector om. Het apparaat sprong met een luid gezoem tot leven. Een ster van groene ethergie verscheen in de matrijs op haar borst. Ze draaide aan de knoppen om het gewicht van haar en Rune in te stellen. Hopelijk had hij hetzelfde postuur als de Rune die ze gekend had. ‘Ik hoef alleen bij hem in de buurt te komen en dit ding te activeren.’
‘Puike cyber!’ riep Punkie, enthousiast als altijd. ‘En dan gaan jij én Rune terug naar de toekomst?’
‘Zoiets, ja,’ zei Edison met een glimlach. Ze had Punkie gisteravond proberen uit te leggen waar ze vandaan kwam en hoewel het een slimme meid was, waren alternatieve werelden voor haar geen vanzelfsprekendheid. Tijdreizen begreep ze beter.
‘En als jullie foetsie zijn zullen de secondanten moeten opstaan,’ zei Bonzer. ‘Ik en Zwerker dus. Hij is een eitje.’
‘Zachtgekookt,’ bevestigde Punkie.
Edison probeerde door de tralies van de kooi naar de andere kant te kijken, maar ze kon Rune niet ontwaren.
Er klonk een toeter en ergens schreeuwde een man door een megafoon: ‘Het is tijd! De Duivels en de Rovers zullen strijden om de westgrens! De megakampioen tegen een groentje. Dit wordt glitter!’
Het applaus zwol aan tot een oorverdovend kabaal.
‘Oké, daar ga ik,’ zei Edison.
Punkie duwde een zaklamp in haar hand. In haar eigen wereld was deze grot waarschijnlijk donker en ze zou het licht hardnodig hebben. Punkie had haar een routebeschrijving naar buiten gegeven; hopelijk zou die in die andere versie begaanbaar zijn.
‘Zie ik je nog eens?’ vroeg Punkie.
Edison schonk haar een zonnige glimlach. ‘Ik kom terug.’
Ze stapte de arena in en het lawaai leek naar de achtergrond te verdwijnen. Ze had een heet gevoel in haar maag. De Rune die zij gekend had was verdwenen, meegenomen door de heraut van de Vorstin. Dat gebeurde in een ondergrondse kamer net als deze.
Zou ze hem herkennen? Hoe zou hij eruitzien? Wat voor man zou het zijn? Zou ze hem net zo aantrekkelijk vinden?
Nee dus.
De man die de kooi binnenstapte was Rune’s dubbelaar, daar was geen twijfel over mogelijk, maar hij zag er niet uit. Zijn wangen waren ingevallen en hij had donkere wallen onder zijn ogen. Zijn hoofd was voor de helft geschoren. De haren aan de andere kant waren lang en pikzwart geverfd. Zijn brede grijns miste een paar tanden. Het resultaat van heroïnegebruik, vermoedelijk.
Oké, niet aantrekkelijk. Mooi, dan kon ze zich beter op de missie concentreren. Hem grijpen en naar de Alixwereld duiken.
‘Je gaat eraan, zus,’ zei Rune. Hij knipte zijn stiletto open. ‘Denk niet dat ik me inhoud omdat je een kippetje bent!’
Edison flipte haar vlindermes open. Ze kon aan zijn houding zien dat hij gevechtstraining had gehad. Misschien had hij in het leger gezeten. Rune kon in ieder geval beter met dat mes omgaan dan de snotjongens die ze gisteren een lesje had geleerd. Ze zou vooral buiten zijn bereik moeten proberen te blijven en hopen dat hij een gat in zijn verdediging zou laten vallen.
Plotseling klonken er schoten. Het geratel van mitrailleurvuur. Applaus veranderde in geschreeuw. Angst en pijn.
Rune keek verbluft om.
Dit was haar kans. Hem nu vastgrijpen en de paraprojector activeren. Edison deed een stap naar voren en strekte haar arm uit.
‘Vredestichters!’ riep de Zwarte Rune boven het lawaai uit. ‘Ervandoor!’
Edison negeerde het lawaai, het geschreeuw, de mitrailleurschoten. Ze legde haar hand op zijn arm. Haar andere hand ging naar de knop.
‘Vlucht! Wegwezen, zus!’ riep Punkie achter haar. ‘Auw!’
Edison vloekte en draaide zich om. Punkie was de kooi in gerend en gestruikeld. Ze lag op haar buik in het zand en probeerde wanhopig weg te kruipen van het ding achter haar: een geraamte van metaal, met een sadistische grijns blinkende tanden en rode lichtgevende ogen. De vredestichter kwam met de stijve schokken van een robot de kooi in. Op zijn rechterarm was een roterend machinegeweer gemonteerd. Dat richtte hij op Punkie.
Edison aarzelde geen moment. Het was de Zwarte Rune of Punkie.
Ze dook naar de jonge vrouw met het roze haar. ‘Pak mijn hand!’
Overal om hen heen klonk geschreeuw. Pinkie stak haar hand uit. Er kwam geklik bij de robot achter haar vandaan. Edisons hand zocht de knop. Het geklik werd geratel toen het machineweer begon te vuren. Ze greep Pinkie en dook.
De Donderarena vervaagde en werd zwart.
*
De wereld bleef zwart. De grot was in deze wereld pikdonker. Het was er ook doodstil, totdat Punkie naast haar begon over te geven.
‘De misselijkheid duurt maar even,’ zei Edison. ‘Totdat je lichaam gewend is aan deze werkelijkheid.’
‘Drek, wat goor!’ Punkie spuugde een paar keer op de grond. ‘Wat was dat?’
‘Ik moest je meenemen naar mijn wereld.’ Edison knipte haar zaklamp aan en scheen de jonge vrouw in het bleke gezicht. ‘Anders had die robot je gedood.’
‘Het waren vredestichters,’ zei Punkie. ‘Cyborgs, gemaakt om te mollen. Uitroeiers.’
‘Ik denk dat niet veel van je vrienden het overleefd zullen hebben,’ zei Edison. ‘Het spijt me.’
Punkie haalde stoer haar schouders op, maar er stonden tranen in haar ogen. ‘Kan ik terug?’
‘Zodra de paraprojector is opgeladen, als je dat wilt.’ Edison stond op en scheen met de zaklamp in het rond. ‘Je kunt ook blijven. Misschien bevalt het je hier.’
Punkie knikte. ‘Mijn gangsters zijn dooien, gemold door de vredestichters. Ik heb niks om naar terug te gaan. Ik ben solo.’
Edison nam haar hand. ‘Hier niet. Hier ben ik er.’
‘Puik.’

EINDE

Tanja de Jonge- Syntopia

Zou jij in Syntopia willen wonen? Alles gaat er automatisch. En dan bedoel ik echt alles….. Je hoeft maar te roepen en Syntopia regelt je eten, je tv, je douche, je auto, het licht en zelf hoef je weinig meer te doen. Het lijkt je op het eerste gezicht heerlijk toch? Timo zou er ook graag willen wonen, het lijkt hem geweldig. Zijn klasgenootje Robin woont er, op de bovenste verdieping. Hij is jaloers op haar en als ze hem een rondleiding geeft, begint hij zich af te vragen hoe de computer alles regelt. Ook Robin hoort snachts vreemde geluiden. Ze wil graag in het controlecentrum kijken, maar dat is verboden terrein. Samen met Timo en zijn maatje Milan besluiten ze om op onderzoek uit te gaan. Maar wat ze vinden…. Dat stuit hun tegen de borst. Dit kan niet waar zijn toch?

Deze Dystopische wereld zet je aan het denken. Willen we echt dat technologie voor ons gaat denken en doen? En staan we achter dingen zoals klonen en knoeien met genen? Dit zou zomaar de toekomst kunnen worden. En dat vind ik hoogstpersoonlijk een heel eng idee!

Het boek leest als een speer en het is spannend van af het begin. Een pageturner. Het enige minpuntje vond ik dat de mensen die in Syntopia wonen, wel erg goed van vertrouwen zijn. Dat ze niet aan het addertje onder het gras denken? Er staan dag en nacht camera’s op je gericht en als je iets fout doet word je op het matje geroepen.
Het plot is heel erg origineel en zit goed in elkaar. Je blijft je maar afvragen: als je eenmaal ingescand bent, kom je er dan nog uit? Of zit je voor altijd vast.

Het einde is ook origineel en ik zag het niet aankomen. Dat vond ik heerlijk verrassend! Ik hoop maar dat als het de werkelijkheid gaat worden in de toekomst, dat mijn familie het niet zal vertrouwen. Daar grijp ik me maar aan vast! Het geeft mij echt de kriebels. 4****

Schrijver van de maand juli 2018: Liesbeth Jochemsen-Kaastra

Hoi allemaal,

Alweer een hele tijd geleden kreeg ik de vraag of ik auteur van de maand wilde worden in deze super gezellige groep. Natuurlijk wilde ik dat!
In de komende maand vertel ik je over mezelf en mijn leven als schrijver. Je kunt me ook alles vragen wat je wilt.

Ik ben Liesbeth Jochemsen, 30 jaar, getrouwd en woon in Olst, Nederland. Mijn grote hobby’s zijn lezen en schrijven, maar daarnaast hou ik ook van puzzelen, natuurdocumentaires en kleuren voor volwassenen.
Op een dag leerde ik op school iets heel bijzonders: dat meerdere letters achter elkaar een woord vormen; meerdere woorden achter elkaar een zin; en wat je daar allemaal mee kunt doen. Er ging een wereld voor me open. Dat was het moment dat ik wist: ik wil later schrijver worden.
Ik had vroeger drie favoriete vakken: Nederlands, biologie en geschiedenis. Nog steeds ben ik gefascineerd door taal, de natuur en het menselijk lichaam en onze geschiedenis. In de loop der jaren wilde ik van alles worden en doen, van geneeskunde studeren tot archeoloog en van journalist tot gids in een natuurhistorisch museum, maar de wens om te schrijven is altijd gebleven.

Ik heb talloze korte en langere verhalen geschreven en ook een aantal gedichten, waarvan een aantal in de schoolkrant stonden.
Naarmate ik ouder werd, werden de verhalen langer en werd de wens om een eigen boek uit te brengen sterker. Nadat ik mijn plankenkoorts had overwonnen, heb ik in 2016 mijn droom gerealiseerd. Toen verscheen mijn debuut “De verdwenen prinses van Geografie” bij mijnbesteller.
In december 2017 verscheen het los te lezen vervolg “Het goud van de Gelaarsde Kat” via BOEK10 van Godijn Publishing.
En op 29 september verschijnt de verhalenbundel “Aangenaam”, eveneens van Godijn Publishing, waarin ook een verhaal van mij staat.
Op mijn website, http://www.liesbethjochemsen.wordpress.com, kun je ook een verhaal van mij lezen.

Groetjes,

Liesbeth

Cassie Beasley- Circus Mirandus

Dit is Een Engelstalig jeugdboek.

Micah zijn opa is ernstig ziek, maar er is nog een sprankeltje hoop dat hij weer beter kan worden. Zijn opa heeft namelijk een wonder tegoed (Sinds zijn kindertijd )van de Lichtbuiger. Deze man treed al jaren op in het magische Circus Mirandus. Maar hoe kan hij het circus vinden? En kan deze wens na al die tijd nog wel in vervulling gaan? Of is zijn opa aan het ijlen en bestaat circus gewoon niet? Micah zijn oudtante zegt dat het allemaal grote onzin is. Zij probeert hem er van te weerhouden, om op zoek te gaan. Alles is een klap anders, als er op een nacht een hele vreemde papegaai zijn leven binnen vliegt. Deze vogel praat en verstaat alles wat je zegt. Ze heeft een bijzonder karakter. Maar dieren kunnen dat toch helemaal niet? Micha gelooft heilig in magie. Zijn beste vriendinnetje niet. Maar toch besluit ze om hem te helpen met zijn plan. In zijn zoektocht naar een genezing voor zijn opa, komt hij steeds meer te weten over diens verleden. En dat zijn dingen die hij nooit had verwacht van zijn opa.

Een boek over magie, liefde, vriendschap en familie. Het heeft leuke spannende momenten, maar is vóóral een beetje mysterieus. Het heeft veel humor, maar ook verdriet. Het leest erg vlot en de cover is erg fleurig. De zijkant heeft strepen en een nieuw hoofdstuk begint ook met een mooie helder. Leuk tussendoortje, waarbij je niet teveel hoeft na te denken! 3***

Winnen: Een Chris Houtman pakket!

Wat zit er allemaal in het pakket?

* Een gloednieuw exemplaar van : het negende gebod (met recensie exemplaar stempels).
* Een potje met snoepjes om tijdens de spannende momenten op te eten.
*Een schaaltje met zelfgemaakte wierookkegels (ja, ik heb ze zelf gemaakt), met de geur: lavendel/rozen.
* Een zelfgemaakte bladwijzer, die bij het boek past. Gemaakt van ijzer en (glas) kralen.

Wat doe jij om kans te maken?

Geef antwoord op de vraag op de Facebookpagina ik hou van horror fantasy en spannende boeken onder het winbericht of stuur mij een mailtje met de titel: Chris Houtman en geef antwoord😁.

De vraag: Welke kerk, kathedraal of basiliek is volgens jou het allermooiste ter wereld?

Deze actie loopt tot en met 31 juli 2018. Om 16.00 sluit de pot en komt er een winnaar uit de hoge hoed.

Let Op!!!!! De winnaar zal de verzendkosten voor haar/zijn rekening nemen. Ik kan verzenden met postnl. DHL. Ups en Dpd!

Andy Weir – Artemis

Jazz woont in de stad Artemis: op de maan! De kolonie is niet zo heel groot en ze leven vooral van het toerisme. Jazz heeft het niet breed en droomt van een toekomst met veel geld. Ze verdiend wat bij, op een illegale manier. Zo leert ze ook een rijke man kennen. Hij heeft een opdracht voor haar. Hiermee kan ze in een klap rijk worden en al haar dromen laten uitkomen. Ze besluit om deze opdracht aan te nemen, maar komt er al snel achter dat haar leven op het spel staat. De veiligheid van de kolonie, is er ook een waar ze rekening mee moet houden. Jazz is een hele slimme dame en ze is niet op haar mondje gevallen. Maar ze komt steeds meer in de problemen. Zo diep, dat ze zich afvraagt of ze er ooit nog uit kan komen. Er komen dingen boven water, over Artemis die ze liever niet had geweten. Maar nu ze het weet, moet ze er wat aan doen. Anders is het leven op Artemis nooit meer zoals het was.

Het is een super spannend boek, met razendsnelle actie! Je zit op het puntje van je stoel, tijdens het lezen. De hele tijd dacht ik: als dat maar goed afloopt!

Andy schrijft enorm beeldend en bouwt de spanning zo nu en dan nagelbijtend op. Dit is echt puur genieten.

Je krijgt een kijkje op de maan. Hoe kan het leven er daar uit zien? En hoe komen toeristen daar en Wat is er allemaal te zien? De wandelingen op de maan, zijn prachtig op papier gezet. En als lezer voel je de hele tijd, dat de klok maar door tikt. De tijdsdruk die Jazz heeft is hierdoor ook levensecht.

Hoe leef je op de maan? Hoe ga je om met of zonder zwaartekracht? Het is getailleerd beschreven, maar zakt gen enkel moment in. Dit verhaal had me vanaf het begin in zijn greep. Net als zijn vorige boek trouwens! Dit is een science fiction thriller van te smullen! Deze krijgt ook weer 5*****.