Winstagram: Signed Darren Shan bookmark !!!

#winstagram @tazzy.loves.books
You can #win a #signed #bookmark ( autograph is on the back) with a flyer and zombie card by #darrenshan.
What do you do? Its very simple.

*Leave a comment on Instagram beneath the photo and you will be in the contest.

Extra chance(s):
*follow me is one more chance!

*regram and tag me.. Is one more chance.

#goodluck

Open world wide!

This contest ends when i decide it. 2 keep it #horrific exciting!
Now you have no idea when the deadline is. #secret

#zombie #vampire #demonata #horror #childrensbook #kinderboek #youngadult #ya #fantasy #bookmark #bladwijzer #read #instastory #author #auteur #winnen #win #winactie #giveaway #bookstagram #share #collection #signature #freeentry #wanttowin ? #

Advertenties

Boek van de maand September 2018: Kleine Moordenaar

De geboorte van een moordenaar

Hij kijkt alsof hij nog nooit een cupcake met sprinkles en kaarsjes heeft gezien.
‘Het is feest!’ zeg ik. ‘Je bent boek van de maand bij Tazzy’s blog Ik hou van horror, fantasy en spannende boeken!!! Uitblazen die hap.’
Verbijsterd neemt hij het bord aan me het cakeje erop. Hij houdt het vast alsof het een brandende staat dynamiet is. ‘En dan?’
‘Een wens doen, natuurlijk.’
Hij blijft me verbazen, deze eeuwige puber met zijn moordenaarshart. Er is zoveel op de wereld wat hij nog nooit heeft meegemaakt – vaak doodnormale zaken, zoals kaarsjes uitblazen op zijn verjaardag – maar een leven roven, dat draait hij zijn hand niet voor om.
Ravàn werd geboren als pure bladvulling. Ik had in het eerste deel van Bloedwetten een stel monsterlijke bijpersonages nodig en kwam met een gevarieerd viertal op de proppen: de grootste en de sterkste Ath’vacii, een niet al te spraakzame bochelaar, een bloedmooie dame met een rug vol stekels en een kleine duivel met pikzwarte ogen. Ik gaf hem nog net geen staart en drietand, al heb ik die staart serieus overwogen.
In Vonnis deed Ravàn wat hij moest doen: als akelige Ath’vacii de hoofdpersoon Roan Storm flink dwarszitten, een vrij plat personage zonder geweten en een kort lontje.
Maar toen kwam het tweede deel uit de reeks, Verlossing. Als organisch schrijver had ik nog geen idee waar het verhaal heen zou gaan. Dit is zowel een vloek als een zegen. Het mooiste van organisch schrijven is dat je je als schrijver kan laten verrassen en ik geef regelmatig de regie uit handen, zodat een personage mij bij de hand kan nemen.

Ravàn deed dit met volle overtuiging en ik besloot hem te volgen en zo ontwikkelde hij zich tot een van de belangrijkste personages uit Verlossing. Hij kreeg een dragende rol, werd degene die doorhad hoe alles in elkaar stak, terwijl de anderen het te druk hadden met hun eigen sores. Ravàn bleek een verlichte ziel, gekrenkt tot op het bot vanwege de gruwelen die hij als mensenkind had doorstaan, wars van intimiteit en seks in het bijzonder.
Het werd als snel duidelijk dat zijn geschiedenis geschreven moest worden. Ik heb me er lang niet aan durven wagen. Kleine moordenaar zat meer dan een jaar in mijn hoofd voordat ik hem daadwerkelijk aan papier toevertrouwde. Was het immers wel aan mij om onderwerpen zoals kindermishandeling en incest aan te snijden? En als ik dat deed, hoever zou ik dan kunnen gaan zonder dat het sensatiebelust zou over komen? Dat was namelijk het laatste wat ik zou willen.
Zelfs tijdens het schrijven heeft lang geduurd voordat ik me aan de scène durfde te wagen. Ik draaide er omheen, terwijl ik tijdens het schrijven nooit lafhartig ben. Kon ik me er misschien uit lullen? Een goedgeplaatste witregel kan immers veel oplossen … Ik geef toe dat ik het heb overwogen, bang voor de reacties, bang dat Rafs verhaal verkeerd begrepen zou worden en dat ik daar als schrijver op zou worden aangekeken. Maar hoe ik het ook wendde of keerde, ik kón er niet omheen. Door om de hete brij heen te draaien zou ik Rafs verhaal tekort doen. De scène moest er komen. De geboorte van een moordenaar wordt niet geschreven door weg te kijken. Deze kleine moordenaar wordt juist geboren omdat zijn omgeving wegkijkt en daarom was wegkijken het laatste wat ik mocht doen.
‘Waarom zitten er twee kaarsjes in?’ vraagt hij. ‘Betekent dat dat ik twee wensen mag doen?’
‘Ah ja, dat was ik bijna vergeten. Het is dubbel feest, want je wordt op dit moment vertaald naar het Engels en daarna kan jouw verhaal in principe naar elke taal ter wereld worden vertaald.’
Opnieuw werpt hij me een blik van puur ongeloof toe. ‘Wow,’ fluistert hij.
Inderdaad wow. ‘Ik moet alleen nog een agent vinden die net zo hard in jou gelooft als ik.’
Hij sluit zijn ogen en blaast de kaarsjes uit. Vervolgens kijkt hij een paar tellen naar de omhoog kringelende rook.
Wat zou die kleine moordenaar nog te wensen hebben?
Zijn grootste wens is reeds in vervulling gegaan.

EdgeZero 2016

In deze bundel staan 20 verhalen van Nederlandse en Vlaamse auteurs in de genres: horror, fantasy en vooral veel sciencefiction. Er staan echt steengoede verhalen in. Sommigen vond ik wel iets minder, maar dat had met de schrijfstijl te maken, of het was mijn ding niet. Ik heb echt van veel verhalen kunnen smullen! Maar over het algemeen is het een bundel met verhalen van erg goede kwaliteit. Ik denk dat deze bundel voor iedere genre liefhebber wel een aantal verhalen heeft, waar hij of zij zich helemaal laat inzuigen.

Ik ga nu elk verhaal kort maar krachtig proberen samen te vatten, in een paar woorden of zinnen.

Hoe ver gaat de liefde voor robots in de toekomst?

Monniken met vreemde taakomschrijvingen.

Een schrijver neemt iets vreselijks mee uit Japan. Stiekem een van mijn favorieten.

Een Dystopische toekomst waar men vecht tegen het water en de ware liefde wil vinden..

Steeds maar weer opnieuw herboren worden, eist zijn tol.

Wat moet een robot doen, met een eigen wil?

Eigenzinnige eekhoorn, die op mars een ramp meemaakt. Ik herken er veel menselijkheid in, een van mijn favorieten dus.

Afscheid nemen bestaat (niet).

Enkele reis naar de hel.

Is het wel goed om herinneringen te bewaren?

Hoeveel tijd wil jij besteden met je familie, in een wereld waar de tijd in de ene realiteit sneller gaat dan de andere?

Wat is hoop? En wat als je hoop oplost in het niets?

Hoe belangrijk is geld voor je en hoe anderen op je neerkijken?

Monsterlijke graffiti.

Er is leven na de dood, zelfs voor bekende piraten… of is het een nachtmerrie? Ook een echte favoriet van mij.

Hoe vergaat het moeder aarde in de toekomst? Vergaat onze planeet of niet?

Toekomstig Rotterdam.

Dode zeemannen, dode reizigers, dode dronkenlappen, wat gebeurt er als ze visite krijgen van een sterveling?

Het vlees begint te praten tegen de slager.

Dystopisch Eindhoven.

Sommige verhalen lezen vlot, een andere doe je wat langer over. Het ene verhaal is kort maar krachtig, het andere is gewoon lekker lang. Voor ieder wat wils. Ik geef deze bundel 4**** omdat de kwaliteit echt goed is. Mogen we trots op zijn als Nederlands sprekenden en lezenden!

Adam Silvera – Op het einde gaan ze allebei dood

In deze vreemde toekomstige wereld, krijg je via de telefoon van Death-Cast te horen als je gaat sterven. Na zo’n telefoontje heb je nog bijna een hele dag te leven. Niemand weet hoe hij of zij zal sterven. Zou jij op de dood gaan zitten wachten? Of ga je juist nog meer leven? Elk moment kan je laatste zijn.

Je volgt in dit boek grotendeels de verhaallijnen van twee jongens: Mateo en Rufus. Ze kennen elkaar niet. Maar toch komen ze op elkaars pad. Je leest tussendoor ook stukjes van andere mensen: mensen die ook zijn gebeld, mensen die niet zijn gebeld en mensen die werken voor Death-Cast.

Hun laatste dag wordt beschreven met tijdstip bovenaan elk hoofdstuk. Zo voel je nog meer dat de tijd dringt. Je krijgt medelijden met de jongens en Je wilt dat ze het overleven. Je hoopt dat de titel van dit boek, helemaal niet waar is.

Deze wereld is bikkelhard en Dystopisch te noemen. Je laatste dag op aarde. Hoe zou jij dat aanpakken? Er zitten spannende momenten in, maar het boek raakt je ook echt. Je gevoelens gaan heen en weer tijdens het lezen! Het verhaal laat je niet los, zet je aan het denken.

Het leest bijzonder vlot en je voelt dat zwaard boven de hoofden van de jongens hangen. Ik vond het onderwerp ook origineel. Niemand wil echt weten wanneer hij of zij gaat sterven toch? Dus geen ze leven nog en gelukkig in deze wereld…..

Het einde is afgesloten, maar had iets meer afgerond mogen zijn. Maar je kunt het ook zelf invullen. Dat is dan wel weer bijzonder. Ik geef het boek 4****

Bill Schutt en J.R. Finch – Hellepoort

Dit boek was voor mij echt een verrassing. Toen ik de cover zag, had ik geen thriller met horror elementen verwacht. Eerder een oorlogsverhaal, maar het is zoveel meer! Het speelt zich af in de laatste jaren van de tweede wereldoorlog. Er wordt een Japanse duikboot achtergelaten, in de Amazone. De bemanning lijkt spoorloos te zijn verdwenen. MacCready is een wetenschapper en een soldaat. Ze sturen hem er op af, om polshoogte te nemen. Wat is er daar aan de hand?

In de jungle wordt Mac weer herenigd met een oude vriend, die hij dacht pas te hebben begraven…… Samen gaan ze op onderzoek uit en stuitten op iets vreselijks. Eeuwenoude wezens, die mensen op het menu hebben staan. De Nazi’s zijn ook op zoek naar zó’n wezen, en dat ze interesse hadden in gruwelijke dingen, is je vast niet vreemd. Maar wie jaagt er nu eigenlijk op wie? Mac moet dus de wereld en de mensheid redden …..en de Nazi’s zien te stoppen voordat het te laat is.

Dit is een van de beste thrillers, die ik in tijden heb gelezen. Het is nagelbijtende horror. De jungle is een enge plaats, helemaal als je weet wat er rondsluipt… Het is zo nu en dan best bloederig, ,daar moet je tegen kunnen. Maar het past heel goed bij het verhaal. De vergelijking met Stephen King en Bram Stoker, snap ik helemaal. Eigenlijk is dit boek de perfecte mix tussen deze twee auteurs.

Na het lezen van dit boek, wil je zeker weten niet meer naar de jungle. Er zitten ook een paar komische momenten in. Zoals de Natives die de Nazi’s door het water naar de overkant brengen en een soldaat een wel heel vreemde vis in zijn broek krijgt. Het is beeldend geschreven, dus je ziet alles zo voor je, ook de Natives hun grijns. Het leest enorm vlot en je zit gegarandeerd een tijdlang op het puntje van je stoel. De angst voel je van de pagina’s afspringen en je krijgt een onrustig gevoel. Knap gedaan. Deze auteurs blijf ik in de gaten houden!
Ik heb het bijna in een ruk uitgelezen en heb er echt enorm van genoten. Daarom krijgt het boek 5 bloederige sterren*****

Schrijver van de maand September 2018: Janneke Bazelmans

1

Mijn naam is Janneke Bazelmans en ik ben werkzaam als auteur, onderzoeker en milieujurist. Ik woon met man en twee zonen in een klein dorpje bij Den Bosch. In mei 2017 debuteerde ik met de ecothriller Verkapt (Godijn Publishing). Verkapt speelt af in het hart van Borneo en gaat over de Nederlandse studente Nora die de kans krijgt stage te lopen bij een palmoliebedrijf midden in het regenwoud. Al snel begeeft ze zich in een strijd tussen de palmolie-industrie, inheemse stammen en orang-oetans. Verkapt is fictie gebaseerd op de rauwe randen van de werkelijkheid.

Het schrijven van Verkapt is onderdeel van mijn missie: de palmolieproblematiek onder de aandacht brengen van een zo breed mogelijk publiek. Want we horen over ontbossing en over bosbranden in Indonesië, maar wat is het verhaal erachter? Schrijver van de maand zijn op de boekenblog Ik Hou van Horror, Fantasy en Spanning draagt zeker bij aan deze missie.

http://www.thrillerverkapt.nl

Op deze site kun je ook een preview van 25 pagina’s lezen!

INTERVIEW

Hoe voelt dat om je boek voor het eerst in je handen te kunnen houden?
Het is heel onwerkelijk om je boek voor het eerst in handen te hebben. Ik heb mijn eerste exemplaar aan mijn oudste zoon gegeven. Verkapt is opgedragen aan mijn twee kinderen, en met hen aan de toekomstige generaties.

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?
Tien jaar geleden werkte ik als juridisch onderzoeker aan de universiteit en deed onderzoek naar duurzame projecten in Indonesië. Telkens weer stuitte ik op rapporten over palmolieplantages. Op een dag ging ik uitzoeken wat er precies aan de hand was met die plantages. Ik ontdekte dat er gigantisch veel regenwoud gekapt wordt om plantages aan te leggen en dat palmolie in heel veel producten zit. In meer dan 50 procent van de producten in onze supermarkt (in koekjes, chips, zeep, cosmetica, afwasmiddel). Het zit zelfs in onze dieseltank als biobrandstof.
Toen ben ik onderzoek naar de palmolieketen gaan doen. Ik wilde weten hoe duurzaam duurzame palmolie is en hoe de lokale bevolking aankijkt tegen de palmolieplantages die hun dorpen omringen. Dit onderzoek is opgenomen in een bundel van de Vereniging voor Milieurecht en uitgeven door Boom Juridische uitgevers.
Maar het is juridische, droge materie. Ik vind dat het palmolieverhaal verteld moet worden. Dat was ook het verzoek van het dorpshoofd van het oerwouddorpje waar ik logeerde:
“Vertel ons verhaal aan de wereld.”
Feiten bieden veel informatie, maar zo lang je je niet kan verplaatsen in de mensen over wie ze gaan, zeggen ze de meeste lezers niet veel. Om een breder publiek te bereiken, heb ik mijn bevindingen verwerkt in een thriller.

Hoe kwam je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?
De namen van mijn hoofdpersoon Nora en Alec kwamen ineens in mijn op. De namen van mijn Indonesische personages zijn regelmatig gewijzigd. In Indonesië zijn de namen van Javanen anders dan die van Balinezen of Dayaks en ook binnen de Dayakgemeenschap zijn er verschillende stammen waarbinnen namen variëren. Het mochten geen namen van bekenden zijn en ook de betekenis moest passen bij het karakter. Alleen het personage Terra bestaat echt. (Op deze website staat informatie over haar https://www.orangutanrescue.nl/orang-oetans/terra/)
Overigens is het wijzigen van namen van personages geen aanrader; ik vergis me vaak en gebruik tijdens lezingen de oude naam van het personage.

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?
Ik heb eerst diepgaand onderzoek gedaan naar palmolie, naar het land Indonesië, de wetten en regels. Vervolgens ben ik me gaan verdiepen in de verschillende Dayakstammen en in orang-oetans. Ieder personage kreeg een uitgebreide karakteranalyse en op internet en in tijdschriften heb ik foto’s gehaald en in hun dossier geplakt. Het verhaal heb ik uitgewerkt op een grote rol behang en die hing altijd boven mijn bureau. Er is tientallen keren in gewijzigd. Zijlijnen kwamen erbij of verdwenen weer. En er is vooral geschrapt. Heel veel geschrapt (het verhaal was eerst twee keer zo lang).

Hoe lang schrijf je per dag, en hoelang heb je over dit boek gedaan?
Het is lastig te zeggen hoe lang ik over dit boek heb gedaan omdat een groot deel van het proces parallel liep met mijn palmolieonderzoek. Al in 2008 kreeg ik een idee voor een ecothriller die zich af moest spelen in Indonesië. Daarna is het verhaal vele malen gewijzigd.
Ik schrijf iedere dag. Als het me overdag niet lukt vanwege andere werkzaamheden, schrijf ik ’s avonds of soms ’s nachts. Ik schrijf zo vaak mogelijk in mijn oude gepimpte stacaravan in het bos. Dat is mijn kantoor. Een paar keer per jaar hou ik een schrijfretraite met andere auteurs. Dan huren we een week of weekend een huisje in de natuur waar we schrijven, brainstormen en elkaar feedback geven.

Wie heeft de cover gemaakt en heeft de cover een betekenis?
De cover is gemaakt door iemand van de stichting Orangutan Rescue. Het model op de foto werkt in een orang-oetan opvangcentrum op Borneo en is mijn belangrijkste bron van informatie. De foto is genomen op de plek waar de eerste orang-oetans in september 2017 zijn vrijgelaten, nadat zij jarenlang in het opvangcentrum hebben moeten leren hoe zij in het wild moeten overleven. Het is een stuk maagdelijk oerbos en door de Indonesische overheid als beschermd natuurpark verklaard. De foto is puur en onbewerkt.

Wat vind jij zelf het leukste van het boek, of wat raakt jezelf het meeste uit je verhaal?
Dat de lezer wordt meegenomen naar de andere kant van de wereld, naar onbekend gebied: een dorpje in het regenwoud van Borneo. De lezer wordt midden in de ontbossingsproblematiek geplaatst.

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?
Alle locaties uit Verkapt heb ik bezocht. In 2014 logeerde ik bij een Dayakstam in West-Kalimantan en bij een orang-oetan opvangcentrum. Ik maakte het leven en de strijd van de lokale bevolking tegen de palmoliebedrijven van dichtbij mee. Alles wat ik in rapporten en onderzoeken gelezen had, kon ik toetsen aan de werkelijkheid. Ook de locatie op Bali heb ik bezocht.

Heeft het boek een boodschap?
Iedere dag verdwijnt er wereldwijd een perceel bos zo groot als Amsterdam. Op dit moment (september 2018) woeden er weer talloze bosbranden op Borneo. Verkapt vertelt het verhaal achter ontbossing. Het verhaal van de lokale bevolking, het verhaal van de orang-oetans. Het verhaal over palmolie. Ontbossing is geen ver-van-mijn-bedshow, maar ligt hier: op je bord.

– Het filmpje dat ik de proloog voorlees. Zie: https://youtu.be/3zso9TOrNnA
– en de trailer https://youtu.be/G6Hyv1_rqyA

Tom Fletcher – The Creakers

Dit is een Engelstalig boek, voor jong en oud. Je moet alleen wel een beetje oppassen. De auteur praat tegen de lezer en geeft tips ( of moet ik het waarschuwingen noemen?), voorafgaand aan een hoofdstuk. Het is officieel een kinderboek, maar Als volwassene kun je er ook helemaal van genieten.

Heb jij weleens gehoord van een wereld onder je bed? Als jij slaapt komen de creakers rondsluipen. Ze zijn dol op vuilnis en viezigheid en kidnappen ouders! Op het eerste gezicht, denk je als kind: vrijheid, zonder papa en mama… Maar het kan toch nooit lang goed gaan?

Lucy is een jong meisje en als ook haar moeder verdwijnt (haar vader is al een tijdje verdwenen), besluit ze om er alles aan te doen om haar terug te krijgen. Samen met een vervelend meisje Ella en een echt boyscout Norman, gaat ze de strijd aan met wezens uit een wereld, waar onder boven is, waar geluk ongeluk is en waar een compliment pas goed is, als je iets gemeens zegt.

Ben jij bang voor wat er zich schuilhoudt onder je bed? Dan is dit een nagelbijtend goed boek! Maar ook voor de stoere mensen onder ons, is het een aanrader: er zit veel humor en spanning in. De illustraties zijn echt prachtig en geven de sfeer en omgeving heel goed weer.

Zeg nou zelf, jij wordt toch ook wel eens wakker met prutjes of stof bij je ogen? Dat waren creakers. Creakers hebben lange scherpe vingernagels en een zeer ongezonde eetlust. Ze doen mij een beetje aan Gremlins denken, waarom daar moet jezelf achterkomen.

De vormgeving is prachtig en ik moet nog steeds erg lachen omdat hoofdstuk 13 is geschrapt. En de reden is er een, waar je het helemaal mee eens bent. Grumor, maar dan op zijn Engels!
Ik hou van de fantasievolle geest van Tom Fletcher. 5 dikke pretsterren*****