Lineke Breukel – IJsblauw : Kloon

In dit derde boek van de trilogie IJsblauw, gaat het verhaal verder waar het was gebleven. Je zit meteen weer in het actie volle leven van de klonen Adam en Eva-lin. Ze denken veilig te zijn, eindelijk. Maar al snel komen ze erachter dat Marcus Brent nog leeft.

Je volgt verschillende verhaallijnen. Er zijn best veel personages, maar ze zijn meteen te herkennen. Als lezer weet je meteen wie er aan het woord is of die wie zijn/ haar ogen je kijkt.

Eva-lin moet afrekenen met haar verleden, maar dit doet ze niet alleen. Ze krijgt bijvoorbeeld hulp van Sandra en haar vriend. En ook een aantal andere klonen helpen haar, of juist niet? Wie kan ze vertrouwen? Als er een jong meisje verdwijnt besluiten ze om alles op alles te zetten en haar levend terug te krijgen. Dit neemt je mee door de straten van Parijs, maar ook de wereld onder deze wereldstad speelt een zeer grote rol. Ook komt de maffia er weer in voor en kom je terecht in de wereld van de kooigevechten. Coole vecht scenes wisselen elkaar af. De personages krijgen weinig rust, het is een strijd op leven en dood. Wie gaat er winnen?

Het boek zit wederom bomvol actie, maar ik begon me steeds meer te ergeren aan Marcus Brent. Dat is de bedoeling ook waarschijnlijk van de auteur. Brent is een ziek personage, die zijn overleden vrouw Eline terug wil hebben in de vorm van de perfecte kloon. Hij is gestoord en lijkt wel steeds gekker te worden. Vooral zijn seksuele uitspattingen, kun je echt behoorlijk heftig noemen. Maar hij kent ook geen genade, hij geniet ervan om te domineren. Hierdoor moest ik vaak even slikken omdat hij echt te ver gaat in mijn ogen.

Sandra haar personage, vond ik dan weer steeds leuker worden. Ze denkt veel na over haar verleden, probeert het los te laten en werd stukken menselijker. Het werd een vrouw waar ik echt naar op keek, tijdens het lezen.

Of Eva-lin ook een echte toekomst gaat krijgen, dat moet je zelf ervaren. Het einde laat ruimte over voor meer. Maar het is wel een echt einde van de trilogie. Dat klinkt erg dubbel, maar als je het leest snap je wat ik bedoel. Ik denk dat je als lezer ook het beste voor de personages wilt.

Ik geef dit boek een 7,5 als cijfer. Dat komt neer op 3,5-4 sterren. Het is een goede afsluiter van de trilogie.

Advertenties

Andy Weir – Artemis

Jazz woont in de stad Artemis: op de maan! De kolonie is niet zo heel groot en ze leven vooral van het toerisme. Jazz heeft het niet breed en droomt van een toekomst met veel geld. Ze verdiend wat bij, op een illegale manier. Zo leert ze ook een rijke man kennen. Hij heeft een opdracht voor haar. Hiermee kan ze in een klap rijk worden en al haar dromen laten uitkomen. Ze besluit om deze opdracht aan te nemen, maar komt er al snel achter dat haar leven op het spel staat. De veiligheid van de kolonie, is er ook een waar ze rekening mee moet houden. Jazz is een hele slimme dame en ze is niet op haar mondje gevallen. Maar ze komt steeds meer in de problemen. Zo diep, dat ze zich afvraagt of ze er ooit nog uit kan komen. Er komen dingen boven water, over Artemis die ze liever niet had geweten. Maar nu ze het weet, moet ze er wat aan doen. Anders is het leven op Artemis nooit meer zoals het was.

Het is een super spannend boek, met razendsnelle actie! Je zit op het puntje van je stoel, tijdens het lezen. De hele tijd dacht ik: als dat maar goed afloopt!

Andy schrijft enorm beeldend en bouwt de spanning zo nu en dan nagelbijtend op. Dit is echt puur genieten.

Je krijgt een kijkje op de maan. Hoe kan het leven er daar uit zien? En hoe komen toeristen daar en Wat is er allemaal te zien? De wandelingen op de maan, zijn prachtig op papier gezet. En als lezer voel je de hele tijd, dat de klok maar door tikt. De tijdsdruk die Jazz heeft is hierdoor ook levensecht.

Hoe leef je op de maan? Hoe ga je om met of zonder zwaartekracht? Het is getailleerd beschreven, maar zakt gen enkel moment in. Dit verhaal had me vanaf het begin in zijn greep. Net als zijn vorige boek trouwens! Dit is een science fiction thriller van te smullen! Deze krijgt ook weer 5*****.

Gastrecensie: Johan Klein Haneveld over: Mijn naam is Jack- Ton den Dekker

Jack is mijn naam
Ton den Dekker

Ik kreeg de trilogie ‘Vrede van Gaul’ van Tazzy Jeninga om gastrecensies te schrijven voor haar blog. Ik had wel ‘ja’ gezegd, maar ik had het daadwerkelijk lezen van de boeken toch uitgesteld, omdat ik dacht dat het met de kwaliteit abominabel gesteld zou zijn. Immers, dit waren in eigen beheer of via publishing on demand uitgegeven boeken van iemand wiens naam ik nog nooit was tegengekomen in bundels of tijdschriften of in lezers- en schrijversgroepen op het internet. Dan zou het wel niet veel voorstellen, geloofde ik. In mijn recensie van het eerste deel schreef ik al dat ik tot mijn verrassing mijn woorden moest terugnemen. Ik gaf het boek zelfs vier sterren (zij het net aan, een 7,5). Het was een fascinerend SF-verhaal in een toekomstige wereld waar een nieuwe beschaving Europa en een groot deel van Azië heeft ingenomen. Dit land, ‘Gaul’, wordt gekenmerkt door een hoog ontwikkelde technologie in combinatie met spiritualiteit en zorg voor de omgeving. Het lijkt een utopie, maar er zijn schaduwkantjes aan, zo zorgt de angst voor vreemdelingen van de Galliërs dat landen buiten Gaul zich daadwerkelijk tegen hen gaan keren, en is er een familie die in het geheim de koers van de wereld lijkt te bepalen. Hoofdpersoon Detlev blijkt tot deze familie te behoren en moet al snel op de vlucht slaan voor misdadigers van buiten en voor de Gallische wet, en dreigt zijn vrienden en familie mee te sleuren in zijn val. Mijn belangrijkste problemen met het boek waren het wat trage tempo en de overdaad aan verklarende teksten. Dit is een geval waarbij de regel ‘show, don’t tell’ nou wel een keer wat meer mocht worden toegepast. Op deze punten en een zeker melodramatisch toontje in de beschreven relaties na vond ik het boek zeker tot de verbeelding spreken en het tweede deel liet ik dan ook niet zo lang liggen. Dit boek speelt zich af zeven jaar na het eerste. Detlev is onder de naam Jack in dienst van het leger van een buitenaardse satelliet. Zijn geheime familie is aan het organiseren dat hij kan verdwijnen en zijn opleiding kan vervolgen. Maar voor dat kan gebeuren raakt hij in conflict met iemand die hij van vroeger herkent, Diel Nyquist. Bovendien is hij als doedelzakspeler uitgenodigd voor de bruiloft van een vroegere vriend (die niet weet dat Jack eigenlijk Detlev is) waar hij een duet moet zingen met April, een meisje dat op Detlev verliefd was. Complicaties volgen elkaar vanaf dat moment natuurlijk in een hoog tempo op.
Laat ik met de negatieven beginnen. Mijn kleinste kritiekpuntje is dat er een paar redactiefoutjes in staan: een of twee d/t-foutjes, een paar ontbrekende woorden, dat soort dingen. Niet veel en ik zag geen kromme zinnen, storende herhaling van woorden of begrippen of beschrijvingen die niet klopten. Verder valt de schrijver nog steeds in zijn oude valkuil van het teveel willen beschrijven. Verklaringen van gebruiken en achtergronden zijn vaak langer dan een pagina. De wereldbouw had eerder gesuggereerd kunnen worden want al deze details zijn niet nodig voor de ‘suspension of disbelief’. Ik ben sowieso niet heel groot fan van de alwetende verteller die hier gebruikt wordt, waarbij we in ieders gedachten kunnen kijken. Ik leef liever per scene met één persoon mee. Maar het leidt ook tot goedkoop spanning opwekkende zinnen als ‘Hij zou spoedig ontdekken, dat hij zich daarin had vergist …’ Ik vond soms de emoties van karakters wel heel groot uitgemeten (er wordt veel gehuild, vooral door vrouwelijke karakters). Verder was dit wel heel duidelijk een tussenboek. Het verhaal was veel kleinschaliger, in ruimte zowel als in tijd, en er gebeurt veel minder dan in het eerste boek. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat het daardoor trager las (ook door alle uitleg) ben ik er uiteindelijk toch vlug doorheen geschoten. De schrijfstijl is, ondanks mijn aantekeningen daarbij, toch plezierig te noemen. Niet hoogdravend, maar passend bij het verhaal dat de schrijver voor ogen stond.
Wat me vergeleken met het eerste deel meeviel was dat de dialogen waren aangescherpt. Ik had veel minder het idee dat gesprekken onnodig volledig waren uitgeschreven met inbegrip van standaard interacties die ervaren schrijvers zouden weglaten. In het eerste boek waren de dialogen daardoor traag, met opvulling die niet veel toevoegde, maar hier waren de gesprekken relevanter en daardoor interessanter. Daar had de schrijver veel van geleerd. Ook vond ik een aantal van de SF-ideeen die in het laatste deel van het boek om de hoek kwamen kijken heel erg boeiend. De bijzondere familie blijkt een grootschalig ideaal te hebben, me toen ik erover las even de adem benam. Ik hou van grote ideeën in mijn verhalen, dus ik kon dit wijdere perspectief wel waarderen. Het maakt me ook heel benieuwd naar het derde deel, waarin we er volgens mij nog veel meer over zullen lezen.
Een laatste opmerking die ik nog wil maken is meer ideologisch. Ik had er in het eerste boek al last van, maar nu nog meer, dat ik de neiging had om voor de slechteriken te zijn. Ik vroeg me al af waarom die zo slecht werden weergegeven, als meedogenloze misdadigers, die het hele zonnestelsel willen vernietigen en niets anders kennen dan haat. Als ze subtieler waren geweest, had ik ze als de ‘goeien’ gezien. Je bent namelijk als lezer meestal geneigd te kiezen voor de zwakkere partij in het verhaal, voor de ‘underdog’, degene die niet al bij aanvang van het verhaal de touwtjes in handen heeft. We zijn voor het verzet in Star Wars, niet voor de Empire, voor de hobbits, niet voor Sauron. De ‘goeden’ in dit verhaal, de familie Ayton, zijn echter hoog verheven boven de vijanden, die gewone mensen zijn als jij en ik. Detlov en zijn familie kunnen tot wel duizend jaar blijven leven, beheersen gevechtstechnieken beter dan ieder ander, hebben een eigen eiland, worden gediend door androïden en ruimteschepen, blijken te beschikken over levensvormen van nanotechnologie die eigenlijk alles kunnen, zelfs in de tijd en door de ruimte reizen, en ze kunnen ook nog eens zonder repercussies in het veiligheidsnetwerk van Gaul binnendringen. Dat maakt ze eigenlijk vanaf het begin de gedoodverfde winnaar en hun vijanden de ‘underdogs’. Ik weet dat de hoofdpersoon de erfenis van zijn familie als een vloek ziet, maar zo werd het niet echt door de schrijver gebracht. Bovendien, als de vijand nu wordt verslagen, is dat omdat die slechts een gewoon mens is, en de familie Ayton gewoon ‘beter’. Alsof de gemodificeerde Khan het wint van kapitein Kirk omdat hij sterker is. Daar had de schrijver wat beter over kunnen nadenken.
Toch ben ik over het algemeen positief over dit boek. Een originele wereld, leuke ideeën en een vlotte schrijfstijl (hoewel met ‘infodumps’) maken dit een welkome toevoeging aan de het nog kleine terrein van de Nederlandstalige sciencefiction.

Johan Klein Haneveld

Achterblijvers

1

Deze verhalenbundel is een echte aanrader. Het zijn sciencefiction verhalen, maar het is ook fantasy. Elk verhaal is weer een verrassing. Het zijn geen lange verhalen, maar wel krachtig. Bij een aantal verhalen, ga je toch nadenken: wat als? En een aantal zullen je raken!

Maar het thema, is in alle verhalen duidelijk. Daarom is de titel perfect gekozen. In elk verhaal blijft er wel iemand achter of hij/ zij staat er echt alleen voor. Je kunt op zoveel manieren achterblijven.

Je gaat mee naar de toekomst, bezoekt andere planeten en realiteiten. Je gaat lezen wat kunstmatige intelligentie kan gaan doen. Het is een kijkje in de toekomst, maar sommige dingen zijn in het heden al aan de orde van de dag: denk maar eens aan klonen.

Ik ga de verhalen nu op mijn manier beschrijven, met een aantal steekwoorden en zinnen. Dit vind ik altijd weer een uitdaging, maar het mis gelukt! Zet je schrap:

Het bonus verhaal begon meteen al erg goed! De toekomst van de aarde, zou jij er willen achterblijven?

Dryaden, mysterieuze stemmen die Naya naar huis roepen. (vooral de hellehonden, in dit verhaal spraken mij erg aan, originele toevoeging).

Wees voorzichtig met wat je zegt in de toekomst…..

De magie van schilderijen en twee (voor elkaar) vreemde wezens, die iets speciaals hebben samen.

Een aangrijpend verhaal over hoe het leven er in de toekomst uitziet, voor iemand met het Downsyndroom. Deze heeft mij echt geraakt. Mooi!

Goden willen ook de vrijheid om keuzes te kunnen maken. Vaak voelen ze zich gevangen in hun eeuwige leven.

Een gedegradeerde soldaat komt in een ‘ doods’ dorp terecht.

Wakende ogen, die vanuit de ruimte neerkijken op de aarde, die bedekt is met een groene mist.

De laatste van je soort zijn. En wat is de betekenis van menselijkheid?

Eenzaamheid, zelfs monsters hebben er last van. Deze vond ik ook erg goed, raakte me echt.

Zou jij de aarde achterlaten voor een nieuw begin?

Een nimf die op zoek is, naar meer in het leven. (Een van mijn favorieten).

En tombebewaker die er alles voor over heeft om haar object te beschermen en te verrijken.

Wakker worden en erachter komen, dat je de enige overgebleven mens op de wereld bent. Dit is stiekem mijn favoriet. De hele sfeer, was twilight zone achtig. En je voelde de eenzaamheid. Ik kreeg de kriebels van het lege Amsterdam. Stel je eens voor! Brrrrr.

In andere dimensies kun je bijzondere mensen ontmoeten, die je wilt of moet helpen.

Een meisje dat alles tekent wat ze ziet, ze geloven haar niet, maar dan wordt het ineens echter……Omdat er een draak ten tonele verschijnt.

Wat gaat er (niet) gebeuren, als je sterft? Een vraag die ons allemaal dwarszit. En daarom is dit verhaal ook erg sterk.

Een smerige bom, die in de toekomst afgaat zorgt voor stralingsziekte bij een groep vrouwelijke strijdkrachten.

Wat staat er te gebeuren als kunstmatige intelligentie de touwtjes in handen krijgt?

Het lot brengt je soms samen, met iemand die je als de vijand ziet.

De zwartste dag van een aantal volkeren.

Een tijd waarin je overal wel een implantaat voor kunt aanschaffen. Maar is dit wel een goede idee? Verlies je dan je menselijkheid, niet langzaam?

Klonen is gevaarlijk. Weet waar je mee bezig bent!

De zeer vreemde verdwijning van een bus vol met voetballers. Wat is ze overkomen? Er is iets heel vreemds aan de hand.

Wat als het monster onder je bed, je helemaal niet bang maakt?

Een worden met de natuur is levensgevaarlijk.

Ik vond het een hele sterke verhalenbundel en geef het dan ook 4,5 sterren. Het leest vlot en alle verhalen zijn anders en niet met elkaar te vergelijken.

In dit boek staan verhalen van:

Annette Akkerman | Jan van Beek | Niels van Beelen | Mark Bruinekreeft | Niels Colijn | Perry Dex | Wouter van Gorp | Mark Groenen | Mike Jansen | Peter Kaptein | Johan Klein Haneveld | Jorrit de Klerk | Jop van der Meij | Jan Meijers | Hay van den Munckhof | Garvin Pouw | Tim Reus | Karen van Soomeren | Cathinca van Sprundel | Ineke van Stempvoort | Romi de Temmerman | Laura Umbgrove| Miranda Weernink

Winnen : Hannes Wielant / SF pakket!!!!

0

**Winnen** Hannes Wielant /SF pakket

Wat zit er in dit pakket?
*gesigneerde bladwijzer
*gesigneerde flyer
*gesigneerde kaart
*gesigneerde zelfgemaakte bladwijzer met een tekst aan de achterkant!
*Starwars voertuigje
*een mini lichtzwaard

Wat doe jij om kans te maken?
Het is simpel : Geef op de facebookpagina ik hou van horror fantasy en spannende boeken of op mijn blog ik hou van horror fantasy en spanning antwoord op deze vraag :

Zou jij onsterfelijk willen zijn?

Ps: Als er 20 mensen meedoen, verloot ik nog zo’n pakketje 😉. Ik stuur ze op naar de winnaar(s) met post.nl of sandd.

De winnaar(s) komt/komen er dmv lootjes. Deze actie loopt tot en met 30 april 2018. 16.00 sluit de pot.

Succes!

Blogtour: Arkhaii – Hannes Wielant

0

*** Blogtour*** science-fiction boek Arkhaii -Hannes Wielant

Arkhaii zijn onsterfelijke mensen. Zij leven echt enorm lang. Sommigen zijn honderden jaren oud. Maar ze beginnen zeldzaam te worden. Vladis is een Arkhaii. Vladis zit niet lekker in zijn vel. Hij is het eeuwige leven een beetje zat aan het worden. Hij kijkt nergens nog van op. De mens heeft al zoveel meegemaakt en planeten verwoest. Hij is depressief en toe aan iets nieuws. Als hij Celestine ziet, komt er een ommezwaai. En zijn broer Kain verschijnt ook weer in zijn leven. Arkhaii zien het als hun plicht om de mensheid te beschermen. Maar verdienen ze dat eigenlijk wel? Met Kain komen ook de problemen mee: de wolvenroedel. Deze problemen bedreigen het bestaan van hun Kolonisator.

De wereld is mooi opgebouwd. De kolonisator heeft een aparte vorm. Maar het staat zo op papier, dat je het echt voor je ziet.

De manier van oorlog voeren is bijzonder. Ze maken gebruik van zwarte gaten. Dit vond ik een heel origineel idee!

Dit boek zet je aan het denken?!!! Is het wel zo’n goed idee, dat de mens de ruimte gaat ontdekken? Als je ziet wat de mensheid de aarde (nu al )aan doet. En in het boek gaat de verwoestingsdrang van de mens nog verder. De mens kun je zien als een soort virus. Ze kunnen niet stopen. Ze willen altijd meer. En nog meer!! Je begint je af te vragen of dit misschien ons toekomstbeeld kan zijn! Ik denk van wel. Mensen blijven ruzie maken en willen macht. Dat dit onze ondergang zou gaan worden… zou mij niets verbazen.

Het boek heeft spannende momenten, maar richt zich vooral in het begin meer op menselijkheid. Later komen er spannende scènes voorbij, die je zo voor je ziet. Maar je blijft nadenken over de mens, tot de allerlaatste zin en ver daarna. Als dat De bedoeling was, van de auteur…? Dan is hij daarin, helemaal geslaagd!

De cover past goed bij het boek. Het is een scène uit het boek. Het krijgt van mij een 8! (4****).

Wil je meer weten en bijvoorbeeld de eerste hoofdstukken gratis lezen? Klik dan hier : https://www.hanneswielant.com/

Ben je in de buurt, kom je dan langs op de presentatie? https://www.facebook.com/events/2044074492514385/?ti=cl

Interview met Roderick Leeuwenhart

0

Naar aanleiding van de Dutch Comic Con, geef ik zo nu en dan een beetje extra aandacht aan de auteurs, die er komen.

Nu heb ik een leuk interview voor jullie met Roderick Leeuwenhart.

Vertel iets over jezelf?
Hallo! Ik ben Roderick Leeuwenhart en ik schrijf boeken voor een ‘geek publiek’. Met name voor Japanfans momenteel, want ik heb zelf een voorliefde voor manga, anime, sushi en cosplay. Het zijn fantasierijke boeken die barsten van het enthousiasme, want als je zelf ergens van houdt, komt dat ook sterk door in je werk. Ik ben op weg om van het schrijven mijn fulltime werk te maken, maar dat is loeimoeilijk, dus geef me nog een paar jaar om er te komen. Wat ik het leukste vind aan schrijven/uitgeven is dat je in je eentje een totale wereld kunt scheppen, van de eerste zin tot de cover en het in de handen drukken van je trouwe fans en nieuwsgierige lezers. Misschien binnenkort ook de jouwe? Maak jezelf alvast lekker op http://www.uitgeverijleeuwenhart.nl 🙂

Vertel iets over je boeken?
Het allerergste wat je een lezer aan kunt doen is een saai verhaal, dus besteed ik ongelooflijk veel zorg dat mijn boeken boeien. Tot op het niveau van individuele woorden in een zin bestudeer ik mijn werk; hoe het in het oor klinkt, hoe het in de mond rolt, hoe het er op de pagina uitziet. Schrijven is eindeloos rommelen en schaven tot alles klopt. Het resultaat is er gelukkig ook naar: de meeste reacties op de Pindakaas en Sushi serie bevatten een combinatie van de woorden ‘leest’, ‘heerlijk’, ‘weg’. Dan ben je er al half. Het schrijven van Sterrenlichaam, de sciencefictionroman die ik nu schrijf, gebaseerd op het verhaal waarmee ik vorig jaar de Harland Awards won, is een uitdaging. Als volwassen verhaal is het een stuk complexer dan YA, dus daar ligt de uitdaging om het alsnog als een trein te laten lezen.

Wat is manga precies en wat maakt het zo leuk?
Manga is het Japanse woord voor strip. Dat is het. In Japan is er een rijke en gigantische striptraditie, waar strips nu juist niét alleen voor kinderen zijn. Daardoor catert het medium aan iedereen en vindt je er alle genres en stijlen in terug. Manga heeft een aparte evolutie doorgemaakt ten opzichte van Amerikaanse comics of Europese strips, dus heeft het eigenzinnige dingen te bieden. Een grotere nadruk op emotie en de interne conflicten en gedachtegangen van de personages, bijvoorbeeld. Kort gezegd: je vindt er verhalen die je nergens anders tegenkomt.

Waarvan of waardoor komt de geek in je los?
Leuke vraag! Er zijn bepaalde series waar ik heel enthousiast over wordt. Soms zijn dat voor de hand liggende dingen zoals Marvelfilms, Game of Thrones of de nieuwste games van Nintendo. Maar even leuk zijn de wat persoonlijkere, minder alomvattende dingen. Bijvoorbeeld de Netflixserie The Good Place, of in het recente animeseizoen: Laid-back Camp. Dat is een serie over Japanse meisjes op de middelbare school die het leuk vinden om in de winter te kamperen rond Mt. Fuji. Het verhaal gaat letterlijk nergens anders over; alleen over hoe plezierig die activiteit is. Ontzettend rustgevend!

Wat ga je allemaal doen op DCC?
Ik sta bij de AniWaystand en geef lezingen. Gedurende het hele weekend verkoop ik dus mijn boeken én abonnementen voor het geweldige tijdschrift AniWay (over Japanse popcultuur) waar ik al heel lang voor schrijf, en daarnaast heb ik twee lezingen over schrijven. Dat doe ik samen met mede-auteurs Sophia Drenth en Jasper Polane.

Wat is je ervaring als auteur op Cons?
Ik maak hier even een onderscheid tussen Japanse animecons en Comic Cons. De vele animecons die Nederland rijk is, hebben me altijd enorm gesteund met mijn boeken. Logisch, want de verhalen spelen zich daar ook af. Zonder hen had ik dit nooit kunnen doen! Dus de organisaties van Abunai, Anime en Tomo ben ik erg dankbaar. De Comic Cons zijn nieuwer. Mijn ervaringen daar zijn wisselend. Soms bieden ze me een plekje aan, maar veel vaker valt er weinig te regelen, en dan blijkt dat je als Nederlandse auteur minder interessant voor ze bent dan Hollywoodsterren. Ik hoop uiteraard dat daar verandering in komt. Daar ligt ook een opgave voor mezelf: hoe meer mijn boeken gelezen worden, des te eerder krijg ik toegang tot die snackgevulde green room achter de schermen.

Wat zijn je favoriete boeken en genre en waarom ?
Mijn favoriete genre van boeken wisselt tussen sciencefiction, 19de eeuwse klassiekers (Moby Dick, Oorlog en Vrede, De Graaf van Monte-Cristo) en, ach, eigenlijk gewoon alles wat goed is. Ik ben een fan van David Mitchell (Cloud Atlas, Slade House), Frank Herbert (Dune) en James Clavell (Shogun). Maar ik lees ook filosofie (momenteel ben ik Plato aan het herlezen, met zijn hilarisch-akelige Republiek), wetenschappelijke non-fictie en kinderboeken. Ik ben een omnivoor.

Welke boek wil je nog lezen, maar kom je maar niet aan toe?
1812, een non-fictieboek van Adam Zamoyski over Napoleons dramatische excursie in Rusland. Nadat hij Moskou had overgenomen, bleek de stad in de hens gezet en alle voorraden geplunderd. Zijn Grande Armée moest roemloos de aftocht blazen en werd tijdens de doodsmars afgeslacht, als ze al niet verhongerde. Een omslagpunt in de Europese geschiedenis. Het boek staat al jaren in mijn kast, maar ik vind er maar nooit tijd voor. Balen.

Wat moeten wij echt lezen als het op sciencefiction aankomt?
Tot mijn schande ken ik te weinig moderne sciencefiction om hier een respectabel antwoord op te geven. Ik ken vooral klassiekers. Laat ik daarom iets uit Japan kiezen: ik ben fan van de militaire sf-serie Legend of the Galactic Heroes van Yoshiki Tanaka. Die wordt momenteel in het Engels uitgebracht in kleine, betaalbare boekjes. Totale militaire waanzin.

Heb je plannen voor nieuwe boeken?
Nu Pindakaas en Sushi klaar & af & rond is, ga ik natuurlijk nieuwe dingen maken. Ik wilde eerst meteen door naar een nieuwe, nog gavere serie rond de yokai van de Japan – een soort mix tussen Japan, Doctor Who en Pokémon – maar toen ik de Harland Awards won… Ik had ineens veel zin en veel aanmoediging om eindelijk die hardcore sciencefictionroman te schrijven, waarmee ik me al tijden wil bewijzen. Sterrenlichaam dus! Ik ben hard aan het werk om de eerste draft af te maken. Het is een hele klus, dus hopelijk heb ik later dit jaar weer wat nieuws te melden. Het wordt in ieder geval een mind-blowing verhaal, een moderne interpretatie van de klassieke, smeuïge sf uit het gouden tijdperk.

Wat heeft de toekomst (denk je/hoop je) voor jou in petto?
Ik heb al een plekje gereserveerd onder een van de mooie bruggen in Deventer om mijn dagen te slijten. Nog even een kartonnen doosje bij de Jumbo halen om in te slapen en dan ben ik compleet.

Je brengt ook andere boeken uit, van andere auteurs, via je uitgeverij. Vertel daar eens wat meer over?
Dat is nog heel summier momenteel, maar dat wil ik uit gaan breiden. Samen met stripuitgever Syndikaat heb ik vorig jaar een label opgezet voor MANGA VAN NEDERLANDSE BODEM. Hanabi heet het. Daar geven we elk jaar een aantal ontstellend goede, korte graphic novels mee uit, van het grootste mangatalent dat ons land te bieden heeft. Dit jaar gaan we doodenge griezelmanga uitgeven. Superleuk. Kijk op http://www.hanabipublishers.nl voor meer!

Heb je een boodschap voor je (toekomstige) lezers?
Uitgeverij Leeuwenhart™ is niet aansprakelijk voor letsel toegebracht door papiersneetjes aan je vingers, opgelopen tijdens het lezen van onze boeken.